Dz.U. 2001 nr 125 poz. 1371

Rozdział 1 Przepisy ogólne Art.

1.

1. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania:

1) krajowego transportu drogowego,

2) międzynarodowego transportu drogowego,

3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego,

4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

2. Ustawa określa również zasady działania Inspek cji Transportu Drogowego. Art.

2. Na zasadzie wzajemności, o ile umowy mię dzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Pol ską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedzi by może go wykonywać na terytorium Rzeczypospoli tej Polskiej na zasadach określonych w ustawie. Art.

3. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewo zu drogowego wykonywanego pojazdami samocho dowymi:

1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą — w niezarob kowym krajowym i międzynarodowym przewozie drogowym osób,

2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczają cej 3,5 t. Art.

4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) krajowy transport drogowy — podejmowanie i wy konywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodo wymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na tery torium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia po dróży i przejazdu oraz droga znajdują się na teryto rium Rzeczypospolitej Polskiej,

2) międzynarodowy transport drogowy — podejmo wanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami sa mochodowymi, za które uważa się również zespo ły pojazdów składające się z pojazdu samochodo wego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda po jazdu między miejscem początkowym i docelo wym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczy pospolitej Polskiej,

3) transport drogowy — krajowy transport drogowy i międzynarodowy transport drogowy,

4) niezarobkowy przewóz drogowy, zwany dalej „prze wozem na potrzeby własne” — przewóz niezarob kowy (nieodpłatny) osób lub rzeczy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do je go podstawowej działalności gospodarczej, speł niający łącznie następujące warunki: a) rzeczy przewożone są własnością przedsiębior cy lub zostały sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione przez przedsię biorcę, b) celem przejazdu jest przewiezienie rzeczy lub osób z lub do przedsiębiorstwa, lub przeniesie nie ich, wewnątrz przedsiębiorstwa lub poza przedsiębiorstwem, na jego własne potrzeby, c) pojazdy mechaniczne używane do przewozu mu szą być prowadzone przez pracowników przed siębiorcy, d) pojazdy przewożące rzeczy lub osoby znajdują się w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, e) nie jest przewozem osób w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług tury stycznych,

5) niezarobkowy krajowy przewóz drogowy — prze wóz na potrzeby własne wykonywany na teryto rium Rzeczypospolitej Polskiej,

6) niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy — przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Pol skiej,

7) przewóz regularny — publiczny przewóz osób i ich bagażu wykonywany według rozkładu jazdy poda nego przez przewoźnika do publicznej wiadomości co najmniej poprzez ogłoszenia wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, w którym należność za przejazd pobierana jest zgodnie z ta ryfą opłat podaną do publicznej wiadomości oraz z warunkami przewozu określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18,

8) linia osobowa regularna — połączenie komunika cyjne na określonej drodze, po której odbywają się regularne przewozy osób oraz na której znajdują się wyznaczone przystanki, Dziennik Ustaw Nr 125 — 9765 — Poz. 1371 1371 USTAWA z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

9) przewóz regularny specjalny — niepubliczny prze wóz regularny określonej grupy osób, z wyłącze niem innych osób,

10) przewóz wahadłowy — wielokrotny przewóz zor ganizowanych grup osób tam i z powrotem, mię dzy tym samym miejscem początkowym a tym sa mym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącz nie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznacza ją odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi prze wozowej oraz miejsce zakończenia usługi prze wozowej, z uwzględnieniem w każdym przypad ku okolicznych miejscowości leżących w promie niu 50 km, 1

1) przewóz okazjonalny — przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regular nego specjalnego albo przewozu wahadłowego, 1

2) przewóz kabotażowy — przewóz wykonywany po jazdem samochodowym zarejestrowanym za gra nicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego mię dzy miejscami położonymi na terytorium Rzeczy pospolitej Polskiej, 1

3) transport kombinowany — przewóz rzeczy, pod czas którego samochód ciężarowy, przyczepa, na czepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki cią gnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20–sto powy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym od cinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub trans portu morskiego, przy czym odcinek morski prze kracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu po czątkowego lub końcowego oznacza przewóz: a) pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją zała dunkową dla odcinka początkowego oraz po między najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyła dowane, dla końcowego odcinka lub b) wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub mor skiego portu załadunku lub wyładunku, 1

4) międzynarodowy transport kombinowany — trans port kombinowany, podczas którego następuje przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej, 1

5) przewoźnik drogowy — przedsiębiorca uprawnio ny do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, 1

6) zagraniczny przewoźnik drogowy — zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania dzia łalności gospodarczej w zakresie transportu drogo wego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego siedziba, 1

7) licencja — decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub okre ślony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, 1

8) zezwolenie — decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorial nego, uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu dro gowego, 1

9) zezwolenie zagraniczne — dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwe go organu innego państwa lub organizacji między narodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynaro dowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określo nego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego tery torium,

20) certyfikat kompetencji zawodowych — dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji i wiedzy nie zbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, 2

1) sytuacja kryzysowa na rynku transportowym — występowanie poważnej i potencjalnie trwałej nadwyżki podaży nad popytem, powodującej za grożenie dla stabilności lub przetrwania znacznej liczby przedsiębiorstw transportu drogowego. Rozdział 2 Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego Art.

5.

1. Podjęcie i zarobkowe wykonywanie trans portu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej li cencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej „licencją”.

2. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krót szy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.

3. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeże niem art. 6, jeżeli:

1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandyto wą, a w przypadku innego przedsiębiorcy — osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a) zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, prze ciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności doku mentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, Dziennik Ustaw Nr 125 — 9766 — Poz. 1371 b) zostały uznane za niezdolne do wykonywania zawodu przewoźnika drogowego na podstawie odrębnych przepisów,

2) przynajmniej jedna z osób zarządzających przed siębiorstwem legitymuje się certyfikatem kompe tencji zawodowych,

3) posiada zabezpieczenie w postaci: środków pie niężnych dostępnych przez okres posiadania licen cji, poręczeń albo gwarancji bankowych, poręczeń osób fizycznych lub prawnych, obligacji państwo wych, zastawu na papierach wartościowych gwa rantowanych przez Skarb Państwa, gwarancji ubezpieczeniowych, polis ubezpieczeniowych au tocasco lub weksli w wysokości: a) na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego — 9 000 euro, b) na każdy następny pojazd samochodowy — 5 000 euro,

4) przedsiębiorca sam wykonujący przewozy i zatrud nieni przez przedsiębiorcę kierowcy mają świadec twa kwalifikacji określone przepisami prawa o ru chu drogowym oraz nie byli skazani prawomoc nym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub ochronie środo wiska,

5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wy magania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Art.

6.

1. Licencji na wykonywanie transportu dro gowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i pkt 5,

2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przed siębiorca osobiście wykonujący przewozy: a) spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym, b) nie byli skazani za przestępstwa, o których mo wa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestęp stwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, po twierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wy konywania tego transportu; przerwa w wykony waniu transportu drogowego nie może być dłuż sza niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależ nych od nich.

2. Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c), przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane przez starostę.

3. Minister właściwy do spraw transportu, po zasię gnięciu opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających taksówkarzy, określi, w drodze rozporzą dzenia, program szkolenia oraz wzór zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c), mając na uwadze zakres i obszar działalności, ze szczególnym uwzględ nieniem znajomości topografii miejscowości, w której przedsiębiorca prowadzi lub zamierza prowadzić dzia łalność gospodarczą, oraz znajomości przepisów po rządkowych, a także określi składniki kosztów szkolenia i egzaminowania oraz wysokość opłat z tego tytułu wy nikających.

4. Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:

1) gminę,

2) gminy sąsiadujące — po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia,

3) miasto st. Warszawę — związek komunalny.

5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wyko nywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złoże nia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

6. Właściwe rady gmin i Rada m. st. Warszawy określają na dany rok kalendarzowy, nie później niż do dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przezna czonych do wydania nowych licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksów karzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta.

7. Niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 6, oznacza zachowanie dotychczasowej liczby licencji. Art.

7.

1. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji admi nistracyjnej.

2. Organem właściwym w sprawach udzielenia, od mowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji w zakre sie transportu drogowego jest:

1) w krajowym transporcie drogowym — starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, z zastrzeże niem pkt 2,

2) w przewozach taksówkowych: a) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 — wójt, burmistrz lub prezydent miasta, b) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 — wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedsię biorcy, c) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 — Prezydent m.st. Warszawy,

3) w międzynarodowym transporcie drogowym — minister właściwy do spraw transportu. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9767 — Poz. 1371 Art.

8.

1. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien za wierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres,

2) numer w rejestrze przedsiębiorców,

3) określenie rodzaju, zakresu i obszaru wykonywania transportu drogowego,

4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udziele nie licencji,

5) czas, na jaki licencja ma być udzielona.

3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć:

1) odpis z rejestru przedsiębiorców,

2) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru iden tyfikacji statystycznej (REGON),

3) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru iden tyfikacji podatkowej (NIP),

4) certyfikat kompetencji zawodowych,

5) zaświadczenie z rejestru skazanych stwierdzające niekaralność osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1,

6) dokumenty potwierdzające posiadanie zabezpie czenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3,

7) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2,

8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z urzędowo potwierdzonymi kopiami dowodów rejestracyj nych, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów — również dokument stwierdzający prawo do dysponowania nimi.

4. Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 6, nie dołącza się dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i pkt 6. Art.

9.

1. Przedsiębiorca zamierzający podjąć dzia łalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia licencji, zwane dalej ,,promesą”.

2. W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące udzielenia licen cji, z wyjątkiem przepisu art. 8 ust. 3 pkt 8. Art.

10.

1. Wnioski o udzielenie licencji rozpatruje się według kolejności ich złożenia.

2. W razie niespełnienia przez przedsiębiorcę wa runków, o których mowa w art. 5 lub art. 6, odmawia się udzielenia licencji.

3. Minister właściwy do spraw transportu odmawia udzielenia licencji na międzynarodowy transport dro gowy w razie:

1) braku możliwości zapewnienia wystarczającej licz by zezwoleń zagranicznych,

2) sytuacji kryzysowej na rynku transportowym.

4. Sytuacja kryzysowa na rynku transportowym może być uznana za przyczynę:

1) odmowy udzielenia licencji przez okres 6 miesięcy od dnia uznania sytuacji za kryzysową z możliwo ścią jednorazowego przedłużenia tego okresu o ko lejne 6 miesięcy,

2) ograniczenia liczby zezwoleń zagranicznych wyda wanych dla celów niezarobkowego międzynarodo wego przewozu drogowego.

5. Minister właściwy do spraw transportu, po zasię gnięciu opinii polskich organizacji o zasięgu ogólno krajowym zrzeszających międzynarodowych przewoź ników drogowych, może, w drodze rozporządzenia, określić liczbę promes i licencji na międzynarodowy transport drogowy na dany rok kalendarzowy, uwzględniając liczbę zezwoleń zagranicznych będą cych w jego dyspozycji oraz sytuację na rynku trans portowym. Art. 1

1.

1. W licencji określa się w szczególności:

1) numer ewidencyjny licencji,

2) organ, który udzielił licencji,

3) datę udzielenia licencji,

4) podstawę prawną,

5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres,

6) zakres transportu drogowego,

7) rodzaj przewozów,

8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym lub międzynarodowym transporcie drogowym albo w krajowym transporcie drogowym taksówką,

9) czas, na jaki udzielono licencji.

2. Załącznikiem do licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy jest wykaz numerów reje stracyjnych pojazdów samochodowych, określonych we wniosku o udzielenie licencji.

3. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów sa mochodowych, o których mowa w ust. 2.

4. Wypis z licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy jest ważny wraz z wypisem z wykazu, o którym mowa w ust. 2.

5. Na każdy pojazd wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy organ udzielający licencji wydaje wypis, o którym mowa w ust. 4. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9768 — Poz. 1371 Art. 1

2.

1. Licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekrocze niem granicy Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie i na obszarze w niej określonych. Licencja ta uprawnia również do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym.

3. Licencja nie zastępuje zezwoleń wymaganych przepisami ustawy lub umów międzynarodowych. Art. 1

3.

1. Licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Organ, który udzielił licencji, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikają ce w razie:

1) śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję i wstą pienia na jej miejsce spadkobiercy, w tym również osoby fizycznej będącej wspólnikiem w szczegól ności spółki jawnej lub spółki komandytowej,

2) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy posiadają cego licencję,

3) przejęcia przez innego przedsiębiorcę w całości lub w części działalności w zakresie transportu drogo wego od przedsiębiorcy posiadającego licencję — pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające z licencji, wymagań określonych w art. 5 ust. 3.

3. Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczy na się na wniosek.

4. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić zgodę na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzial nością, w których spółka posiadająca licencję posiada akcje lub udziały, jeżeli zawarły one umowę leasingu lub dzierżawy na używanie pojazdu samochodowego zgłoszonego do prowadzenia działalności objętej li cencją, pod warunkiem spełnienia przez te spółki wy magań określonych w art. 5 ust. 3. Art. 1

4.

1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmu ją dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowią zany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.

3. Do zmiany treści licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy w zakresie zmiany obszaru przewozów stosuje się odpowiednio art. 10 ust. 3. Art. 1

5.

1. Licencję cofa się:

1) w przypadku gdy: a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności go spodarczej objętej licencją, b) przedsiębiorca nie podjął działalności objętej li cencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia,

2) jeżeli jej posiadacz: a) przestał spełniać wymagania uprawniające do jej udzielenia, b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, c) odstąpił licencję osobie trzeciej, d) zaprzestał wykonywania działalności gospodar czej objętej licencją, a w szczególności nie wy konuje, na skutek okoliczności zależnych od nie go, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy,

3) jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie transpor tu drogowego taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych, zain stalowanych w pojeździe.

2. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 powinno być poprzedzone pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy o wszczęciu postępowa nia w sprawie cofnięcia licencji.

3. Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz:

1) nie przedłożył, w wyznaczonym terminie, informa cji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i ust. 3 i art. 14,

2) rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru po jazdu,

3) zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją osta teczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowią zań: a) celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, b) wobec kontrahenta,

4) samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiaro wo-kontrolnych zainstalowanych w pojeździe, z za strzeżeniem ust. 1 pkt 3.

4. Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić licencję organowi, który jej udzielił, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9769 — Poz. 1371

5. W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Art. 1

6.

1. Licencja wygasa w razie:

1) upływu okresu, na który została udzielona,

2) zrzeczenia się jej, z zastrzeżeniem ust. 3,

3) śmierci posiadacza licencji, z zastrzeżeniem ust. 4,

4) likwidacji albo postanowienia o upadłości przedsię biorcy, któremu została udzielona, chyba że zacho dzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2.

2. Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3. Przedsiębiorca nie może zrzec się licencji w przy padku wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji.

4. W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej li cencję organ, który jej udzielił, na wniosek osoby, któ ra złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, wy raża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej, na wy konywanie uprawnień wynikających z licencji przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty śmierci po siadacza tej licencji. Art. 1

7.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory: licencji, wypi su z licencji oraz wykazu pojazdów samochodowych.

2. Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, na określonych wa runkach, kierownika jednostki specjalnie w tym celu działającej do wykonywania niektórych czynności, określonych w ustawie, związanych z postępowaniem w sprawie licencji na międzynarodowy transport dro gowy, mając na uwadze usprawnienie procedury w tym zakresie. Rozdział 3 Transport drogowy osób Art. 1

8.

1. Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwo lenia:

1) w krajowym transporcie drogowym — wydanego, w zależności od zasięgu przewozów i siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, odpowied nio przez: a) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta — na obszar gminy, b) Prezydenta m.st. Warszawy — na obszar m. st. Warszawy, c) starostę — na obszar wykraczający poza grani ce jednej gminy, d) marszałka województwa właściwego dla siedzi by przedsiębiorcy — na obszar wykraczający po za granice jednego powiatu,

2) w międzynarodowym transporcie drogowym — wydanego przez ministra właściwego do spraw transportu.

2. Wykonywanie przewozów wahadłowych i oka zjonalnych w międzynarodowym transporcie drogo wym wymaga zezwolenia wydanego przez organ, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli:

1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowe go, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo

3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelo wego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego same go przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Art. 1

9.

1. Wykonywanie przez zagranicznego prze woźnika drogowego przewozu kabotażowego na tery torium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga zezwolenia na przewóz kabotażowy wydanego przez ministra wła ściwego do spraw transportu. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane na wniosek zagranicznego przewoźnika dro gowego pod warunkiem dołączenia do niego co naj mniej dwóch pozytywnych opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźni ków drogowych. Art.

20.

1. W zezwoleniu określa się w szczególno ści:

1) warunki wykonywania przewozów,

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i doce lowe przewozów,

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki — przy przewozach regularnych osób.

2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia, o którym mowa w art. 18. Art. 2

1.

1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż:

1) 5 lat — na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych,

2) rok — na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię licencji i odpowiednie dokumenty, o których mo wa w art. 22. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9770 — Poz. 1371

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsię biorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaist niały okoliczności, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4. Art. 2

2.

1. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wy konywanie przewozów regularnych w transporcie kra jowym dołącza się:

1) rozkład jazdy uzgodniony na zasadach koordynacji określonych w przepisach prawa przewozowego, uwzględniający przystanki, czas odjazdów i przy jazdów oraz długość linii regularnej podaną w kilo metrach i odległości między przystankami,

2) mapę z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystan kami,

3) zasady korzystania z obiektów dworcowych i przy stanków ustalone z ich właścicielami lub zarządza jącymi,

4) taryfę i cennik z zasadami zmian stawek.

2. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykony wanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się:

1) rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoź nikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów i przy jazdów, przejścia graniczne oraz długość linii regu larnej podaną w kilometrach i odległości między przystankami,

2) kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem dro gowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej,

3) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierow ców,

4) mapę z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystan kami,

5) taryfę i cennik z zasadami zmian stawek.

3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywa nie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w mię dzynarodowym transporcie drogowym dołącza się:

1) przebieg trasy przewozu uwzględniający miejsce początkowe i docelowe przewozu, długość tej tra sy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne,

2) wykaz terminów przewozów,

3) mapę z zaznaczoną trasą przewozu,

4) kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym,

5) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierow ców.

4. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykony wanie przewozów regularnych specjalnych dołącza się:

1) rozkład jazdy uwzględniający miejsca do wsiadania i wysiadania podróżnych, czas odjazdów i przyjaz dów oraz długość linii regularnej podaną w kilome trach,

2) mapę z zaznaczoną linią komunikacyjną i miejsca mi do wsiadania i wysiadania podróżnych,

3) zasady korzystania z miejsc do wsiadania i wysia dania przez podróżnych ustalone z ich właściciela mi lub zarządzającymi,

4) wykaz terminów przewozów.

5. Do wniosków w sprawach, o których mowa w ust. 2 i ust. 3, dołącza się informację potwierdzającą przekazanie marszałkom właściwych województw map z zaznaczoną trasą przewozu. Art. 2

3. Minister właściwy do spraw transportu:

1) odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym, gdy: a) wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji, b) projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia już za twierdzonych linii regularnych, z wyjątkiem sy tuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników, c) zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia po ważnie wpłynęłoby na rentowność porówny walnych usług kolejowych na liniach bezpośred nio związanych z trasą usług drogowych, d) można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród usług istniejących na da nych trasach,

2) może odmówić udzielenia zezwolenia na wykony wanie przewozów regularnych, wahadłowych lub okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym, gdy przedsiębiorca: a) nie przestrzega warunków określonych w posia danym już zezwoleniu, b) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej przez 3 miesiące, c) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwole nia. Art. 2

4.

1. Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza w razie zmiany:

1) oznaczenia przedsiębiorcy,

2) siedziby i adresu przedsiębiorcy. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9771 — Poz. 1371

2. Zezwolenie może być zmienione na wniosek je go posiadacza w razie zmiany:

1) przebiegu linii regularnej,

2) zagranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu linii re gularnej w międzynarodowym transporcie drogo wym.

3. Zezwolenie wygasa w razie:

1) zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6,

2) upływu terminu określonego w zezwoleniu,

3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1.

4. Zezwolenie cofa się w razie:

1) cofnięcia licencji,

2) naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwo lenie zostało wydane oraz określonych w zezwole niu,

3) niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regu larnych co najmniej przez 3 miesiące,

4) odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej.

5. W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponow ne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decy zja o cofnięciu stała się ostateczna.

6. Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie ze zwolenia. Art. 2

5.

1. Minister właściwy do spraw transportu wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagra niczne na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniej licencji.

2. Minister właściwy do spraw transportu:

1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w ra zie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń,

2) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 1,

3) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 3. Art. 2

6. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie usprawnienie procedur wydawa nia zezwoleń zagranicznych, może upoważnić do wy dawania tych dokumentów:

1) w drodze zarządzenia — kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, na określonych wa runkach,

2) w drodze rozporządzenia — polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzyna rodowych przewoźników drogowych, uwzględnia jąc w szczególności właściwe zabezpieczenie tych dokumentów uniemożliwiające dostęp osób nie powołanych, wyposażenie pomieszczeń w urzą dzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowy wanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkie go ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumen tów. Art. 2

7. Przy wykonywaniu przewozów wahadło wych i okazjonalnych w międzynarodowym transpor cie drogowym wymagany jest formularz jazdy zawie rający w szczególności dane dotyczące oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, ro dzaju usługi, miejsca początkowego i miejsca docelo wego przewozu drogowego oraz listę imienną przewo żonych osób. Rozdział 4 Transport drogowy rzeczy Art. 2

8.

1. Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypo spolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika dro gowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku ka lendarzowego.

3. Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się również w przy padku przejazdu pojazdu samochodowego bez ładun ku. Art. 2

9.

1. Wykonywanie przez zagranicznego prze woźnika przewozu kabotażowego na terytorium Rze czypospolitej Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy wydanego przez ministra wła ściwego do spraw transportu.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane na wniosek zagranicznego przewoźnika pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogo wych. Art. 30.

1. Minister właściwy do spraw transportu wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagra niczne na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniej licencji.

2. Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 3

1. Wykonywanie międzynarodowego trans portu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwo lenia zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach mię Dziennik Ustaw Nr 125 — 9772 — Poz. 1371 dzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne zwolnienie w tym zakresie. Art. 3

2. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie usprawnienie procedur wydawa nia zezwoleń zagranicznych, może upoważnić do wy dawania tych dokumentów:

1) w drodze zarządzenia — kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, na określonych wa runkach,

2) w drodze rozporządzenia — polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzyna rodowych przewoźników drogowych, uwzględnia jąc w szczególności właściwe zabezpieczenie tych dokumentów uniemożliwiające dostęp osób nie powołanych, wyposażenie pomieszczeń w urzą dzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowy wanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkie go ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumen tów. Rozdział 5 Przewozy na potrzeby własne Art. 3

3.

1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę pro wadzenia przewozów drogowych jako działalności po mocniczej w stosunku do jego podstawowej działalno ści gospodarczej.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przewozów dro gowych na potrzeby własne w zakresie działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzyw nictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego.

3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powin no zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców, rodzaj i za kres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

4. Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mo wa w ust. 1, powinien zawierać informacje i dokumen ty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1—4 i ust. 3 pkt 1—3, 7 i pkt 8.

5. Zaświadczenie oraz wypis z zaświadczenia wyda je właściwy dla siedziby przedsiębiorcy organ, o któ rym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1, na okres do 5 lat.

6. W przypadku wykonywania przewozów, o któ rych mowa w ust. 1, niezgodnie z wydanym zaświad czeniem właściwy organ odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważno ści posiadanego zaświadczenia.

7. Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o któ rym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia. Art. 3

4.

1. Niezarobkowy międzynarodowy prze wóz drogowy może wymagać uzyskania odpowiednie go zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, który mi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

2. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mo wa w ust. 1, przedsiębiorca obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

3. Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się od powiednio.

4. Przy wykonywaniu niezarobkowego międzyna rodowego przewozu drogowego osób wymagany jest formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.

5. Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr pojazdów i przedsiębiorców wykonujących nie zarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy, z za strzeżeniem ust. 6.

6. Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika jednost ki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, do prowadzenia re jestru, o którym mowa w ust. 5.

7. Minister właściwy do spraw transportu odmawia wydania zezwolenia na wykonywanie niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, przez okres 3 lat od dnia stwierdzenia wykonywania przewozu nie zgodnie z wydanym zaświadczeniem. Rozdział 6 Zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia Art. 3

5.

1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycz nej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez mi nistra właściwego do spraw transportu. Art. 3

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty potwier dzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewo zów, o których mowa w art. 35 ust. 1. Rozdział 7 Warunki i tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych Art. 3

7.

1. Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawo dowych wymaga wykazania się wiedzą lub praktyką niezbędnymi do wykonywania działalności gospodar czej w zakresie transportu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Osoby legitymujące się co najmniej 5-letnią praktyką przedsiębiorcy wykonującego działalność go spodarczą w zakresie transportu drogowego lub zarzą Dziennik Ustaw Nr 125 — 9773 — Poz. 1371 dzania przedsiębiorstwem wykonującym taką działal ność otrzymują certyfikat kompetencji zawodowych po uzyskaniu pozytywnego wyniku testu z wiedzy po twierdzającego kompetencje zawodowe.

3. Do wykonywania międzynarodowego transpor tu drogowego wymagane jest ponadto wykazanie się znajomością zagadnień w zakresie obowiązujących międzynarodowych umów i przepisów transporto wych, przepisów celnych oraz warunków i dokumen tów wymaganych do wykonywania międzynarodowe go transportu drogowego.

4. Certyfikat kompetencji zawodowych w między narodowym transporcie drogowym osób jest jedno cześnie certyfikatem kompetencji zawodowych w kra jowym transporcie drogowym osób.

5. Certyfikat kompetencji zawodowych w między narodowym transporcie drogowym rzeczy jest jedno cześnie certyfikatem kompetencji zawodowych w kra jowym transporcie drogowym rzeczy. Art. 3

8.

1. Sprawdzianem znajomości zagadnień, o których mowa w art. 37 ust. 1 i ust. 3, jest egzamin pi semny zdany przed komisją egzaminacyjną.

2. Minister właściwy do spraw transportu wyzna cza jednostkę certyfikującą, akredytowaną zgodnie z odrębnymi przepisami, przy której działają komisje egzaminacyjne.

3. Jednostka, o której mowa w ust. 2, wydaje certy fikat kompetencji zawodowych i prowadzi centralny re jestr tych certyfikatów. Art. 3

9.

1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) zakres zagadnień objętych egzaminem, o którym mowa w art. 38 ust. 1, oraz jego formę,

2) jednostkę certyfikującą, o której mowa w art. 38 ust. 2 i ust. 3,

3) wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków ko misji egzaminacyjnej i jej skład,

4) wzory certyfikatów kompetencji zawodowych w: a) krajowym transporcie drogowym osób, b) międzynarodowym transporcie drogowym osób, c) krajowym transporcie drogowym rzeczy, d) międzynarodowym transporcie drogowym rze czy.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, okre śla się odrębnie zakres oraz formę testu z wiedzy dla osób, o których mowa w art. 37 ust. 2. Rozdział 8 Opłaty Art. 40. Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za:

1) czynności administracyjne określone w ustawie,

2) przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1,

3) wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3. Art. 4

1.

1. Opłaty za czynności administracyjne po biera się z tytułu:

1) udzielenia licencji lub zmiany licencji, wydania wy pisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przenie sienia uprawnień wynikających z licencji oraz wy rażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynika jących z licencji,

2) wydania zezwolenia na wykonywanie przewozu re gularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonal nego,

3) wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy,

4) wydania zezwolenia zagranicznego,

5) wydania zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne.

2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobierają orga ny dokonujące tych czynności.

3. Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2 i pkt 3, po biera jednostka, o której mowa w art. 38 ust. 2 i 3.

4. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania opłat za czynności admini stracyjne w międzynarodowym transporcie drogo wym, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 4, jednostki określone w art. 17 ust. 2 i art. 26 pkt 2. Art. 4

2.

1. Przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowią zani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samo chodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem:

1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką,

2) przejazdów po autostradach płatnych,

3) transportu kombinowanego,

4) zbiorowego transportu miejskiego.

2. Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, uzależnio ne są od:

1) czasu przejazdu po drogach krajowych,

2) rodzaju pojazdu samochodowego,

3) dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emi sji spalin pojazdu samochodowego. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9774 — Poz. 1371

3. Opłata, o której mowa w ust. 1, może być w szczególności wnoszona w:

1) jednostce, o której mowa w art. 17 ust. 2,

2) granicznych urzędach celnych,

3) urzędach celnych wewnątrz kraju,

4) stacjach benzynowych, z zastrzeżeniem ust. 4,

5) polskich organizacjach zrzeszających przewoźni ków drogowych o zasięgu ogólnokrajowym, z za strzeżeniem ust. 5.

4. Przedsiębiorcy prowadzący stacje benzynowe mogą pobierać wyłącznie opłatę dobową, siedmio dniową i miesięczną po zawarciu porozumień z jed nostką, o której mowa w art. 17 ust. 2.

5. Polskie organizacje zrzeszające przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym mogą pobierać opłatę po zawarciu porozumień z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2.

6. W porozumieniach, o których mowa w ust. 4 i ust. 5, określa się w szczególności:

1) sposób zabezpieczenia przekazywanych kart opłaty drogowej uniemożliwiający dostęp do nich oso bom niepowołanym,

2) wyposażenie w odpowiednie urządzenia gwarantu jące zabezpieczenie przed zaginięciem, zniszcze niem lub utratą dokumentów,

3) obowiązek ubezpieczenia otrzymanych dokumen tów od wszelkiego ryzyka związanego z ich zaginię ciem, zniszczeniem lub utratą,

4) zasady rozliczania z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2, w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty otrzymanych dokumentów.

7. Minister właściwy do spraw transportu, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesie nie tej opłaty. Art. 4

3.

1. Na zasadach wzajemności mogą być po bierane od przedsiębiorców zagranicznych opłaty inne niż określone w art. 42.

2. Minister właściwy do spraw transportu może wprowadzić dla przedsiębiorców zagranicznych opła ty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość, tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobie rania. Art. 4

4.

1. Jednostki, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 26 pkt 2, art. 42 ust. 3 i art. 43 ust. 2, otrzy mują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie wyższej niż 4%.

2. Minister właściwy do spraw transportu, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wyso kość stawek prowizji oraz sposób jej pobierania i rozli czania z jednostkami, o których mowa w ust. 1. Art. 4

5.

1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których mowa w art. 42 i art. 43, w przypadku wykonywania przez nie go przewozów w ramach pomocy humanitarnej, me dycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez mi nistra właściwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy i właściwego organu państwo wego lub organizacji humanitarnej. Art. 4

6.

1. Wpływy uzyskane z opłat, o których mo wa w art. 42 i art. 43, oraz z opłat z tytułu licencji na wy konywanie międzynarodowego transportu drogowe go, zezwoleń na wykonywanie przewozów regular nych i przewozów regularnych specjalnych oraz prze wozów wahadłowych i przewozów okazjonalnych, a także przewozów kabotażowych w międzynarodo wym transporcie drogowym, jak również z tytułu ze zwoleń zagranicznych przekazywane są na wyodręb niony rachunek środków specjalnych w Generalnej Dy rekcji Dróg Publicznych, z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych. Generalny Dyrektor Dróg Publicznych sprawuje nadzór nad prawidłową realiza cją wpływów z opłat, o których mowa w art. 42 i 43.

2. Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1 stanowią odpowiednio dochód właściwego or ganu samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.

3. Minister właściwy do spraw transportu może przeznaczyć część wpływów, o których mowa w ust. 1, na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz na budowę autostrad. Art. 4

7.

1. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw fi nansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia:

1) wysokość opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając na uwadze w szczególności rodzaj udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane,

2) wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wy sokość opłat zostanie określona w zależności od:

1) okresu ważności licencji,

2) liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji lub zezwoleń,

3) obszaru objętego licencją, Dziennik Ustaw Nr 125 — 9775 — Poz. 1371

4) w zakresie transportu drogowego osób: a) rodzaju przewozów, b) okresu ważności zezwolenia,

5) w zakresie transportu drogowego rzeczy: a) dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, b) liczby państw objętych zezwoleniem, c) rodzaju zezwolenia (jednorazowe, wielokrotne),

6) zakresu i formy testu z wiedzy z uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia,

7) rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzględnieniem kosztów jego wydania.

3. Wysokość opłaty z tytułu:

1) udzielenia licencji — nie może być wyższa niż rów nowartość 1 000 000 euro,

2) udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób — nie może być wyższa niż równowartość 800 euro,

3) udzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy — nie może być wyższa niż równowartość 800 euro za przewóz jednorazowy,

4) wydania zezwolenia zagranicznego — nie może być wyższa niż równowartość: a) 500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne, b) 15 euro za zezwolenie jednorazowe. Rozdział 9 Inspekcja Transportu Drogowego Art. 4

8. Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowe go, zwaną dalej „Inspekcją”, powołaną do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogo wego i niezarobkowego krajowego i międzynarodowe go przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, z wyjątkiem pojazdów, o których mowa w art. 3. Art. 4

9. Przepisy ustawy nie naruszają przewidzia nych w odrębnych ustawach obowiązków i uprawnień organów publicznych w zakresie kontroli przestrzega nia przepisów. Art. 50. Do zadań Inspekcji należy kontrola:

1) dokumentów związanych z wykonywaniem trans portu drogowego oraz przestrzegania warunków w nich określonych, z wyłączeniem kontroli w za sięgu terytorialnym przejścia granicznego,

2) dokumentów przewozowych związanych z wyko nywaniem transportu, o którym mowa w art. 1,

3) ruchu drogowego w zakresie transportu, o którym mowa w art. 1, na zasadach określonych w przepi sach działu V ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194 i Nr 123, poz. 1353), a w tym stanu tech nicznego pojazdów,

4) przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy,

5) przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt. Art. 5

1.

1. Organami Inspekcji są:

1) Główny Inspektor Transportu Drogowego, zwany dalej ,,Głównym Inspektorem”,

2) wojewoda działający za pośrednictwem wojewódz kiego inspektora transportu drogowego, zwanego dalej ,,wojewódzkim inspektorem”, jako kierowni ka wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji ze spolonej.

2. Czynności związane z realizacją zadań określo nych w art. 50 w zakresie określonym w art. 68—75 mo gą wykonywać inspektorzy wojewódzkich inspektora tów transportu drogowego, zwani dalej „inspektora mi”.

3. Wojewódzki inspektor wykonuje w imieniu woje wody zadania i kompetencje Inspekcji określone w ustawie oraz przepisach odrębnych.

4. W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest woje wódzki inspektor, a organem wyższego stopnia, w ro zumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, Główny Inspektor. Art. 5

2.

1. Główny Inspektor kieruje Inspekcją przy pomocy podległego mu Głównego Inspektoratu Trans portu Drogowego.

2. Organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego określi statut nadany, w drodze rozporzą dzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

3. Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką in spekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego.

4. Minister właściwy do spraw transportu, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw admini stracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, za sady organizacji wojewódzkich inspektoratów trans portu drogowego, uwzględniając podział na komórki organizacyjne. Art. 5

3.

1. Główny Inspektor jest centralnym orga nem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw transportu.

2. Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Pre zes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9776 — Poz. 1371

3. Zastępcę Głównego Inspektora powołuje i od wołuje minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Głównego Inspektora.

4. Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z Głównym Inspektorem.

5. Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda na wniosek wojewódzkiego in spektora. Art. 5

4.

1. Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli ich działalności, a także wydawania im wiążących po leceń w tym zakresie.

2. Główny Inspektor opracowuje kierunki działania Inspekcji i plany kontroli o znaczeniu krajowym, za twierdzane przez ministra właściwego do spraw trans portu, oraz organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia dla inspektorów.

3. Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki dzia łania wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, zatwierdzane przez Głównego Inspektora. Art. 5

5.

1. Inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do:

1) wstępu do pojazdu,

2) kontroli dokumentów,

3) kontroli urządzeń pomiarowo-kontrolnych znajdu jących się w pojeździe,

4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów po jazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego.

2. Inspektor ma również prawo do:

1) stosowania środków przymusu bezpośredniego,

2) używania broni palnej. Art. 5

6. Inspektor ma prawo w szczególności do na kładania i pobierania kar pieniężnych:

1) zgodnie z przepisami ustawy,

2) zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Art. 5

7.

1. Ârodki przymusu bezpośredniego stosu je się wobec osób określonych w art. 68 ust. 1 pkt 1, niepodporządkowujących się poleceniom wydanym przez inspektorów, a także wobec osób uniemożliwia jących im wykonanie czynności kontrolnych.

2. Ârodki przymusu bezpośredniego mogą być uży te jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia pod porządkowania się poleceniom, o których mowa w ust. 1, lub do skutecznego odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na inspektora.

3. Dopuszczalne jest stosowanie tylko takich środ ków przymusu bezpośredniego, jakie odpowiadają po trzebom wynikającym z istniejącej sytuacji, i pod wa runkiem, że w inny dostępny w tej sytuacji sposób nie można skutecznie oraz bezpiecznie wykonać czynności kontrolnych. Art. 5

8.

1. Do środków przymusu bezpośredniego zalicza się użycie:

1) siły fizycznej, w postaci chwytów obezwładniają cych oraz podobnych technik obrony,

2) indywidualnych technicznych i chemicznych środ ków lub urządzeń przeznaczonych do obezwładnia nia osób oraz unieruchamiania pojazdów.

2. Siłę fizyczną można stosować w celu odparcia czynnej napaści lub zmuszenia do wykonania polece nia albo zatrzymania osoby ściganej.

3. Indywidualne techniczne i chemiczne środki przymusu bezpośredniego można stosować w przy padku odpierania czynnej napaści, pokonywania czyn nego oporu lub udaremniania ucieczki osoby kontrolo wanej.

4. Inspektor może stosować również kolczatkę dro gową lub inne urządzenia techniczne umożliwiające unieruchomienie pojazdu.

5. Zastosowanie urządzenia technicznego, o któ rym mowa w ust. 4, należy poprzedzić:

1) sygnałem zatrzymania, podanym przez inspektora w sposób zrozumiały i widoczny dla kierującego zatrzymywanym pojazdem,

2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość nie mniejszą niż 100 metrów od tego urządzenia. Art. 5

9.

1. Ârodki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowa nia się zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o zamiarze ich użycia.

2. Inspektor może odstąpić od wezwania osoby do zachowania się zgodnego z prawem oraz od uprzedze nia o zamiarze użycia środków przymusu bezpośred niego, jeżeli zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia.

3. Ârodki przymusu bezpośredniego stosuje się w taki sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym poleceniom powodowało możliwie naj mniejszą dolegliwość osobie, wobec której zostały one użyte.

4. Od dalszego stosowania środków przymusu bez pośredniego należy odstąpić, gdy osoba, wobec której użyto tych środków, podporządkowała się wydanym poleceniom. Art. 60. Jeżeli wskutek zastosowania środka przy musu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby, in spektor jest obowiązany udzielić jej pierwszej pomocy, a w razie potrzeby wezwać lekarza. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9777 — Poz. 1371 Art. 6

1.

1. O fakcie zastosowania środka przymusu bezpośredniego inspektor niezwłocznie zawiadamia pisemnie bezpośredniego przełożonego.

2. Przełożony jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność, warunki i sposób zastosowania środków przymusu bezpośredniego przez podległych mu in spektorów. Art. 6

2.

1. W przypadku gdy środki przymusu bez pośredniego wymienione w art. 58 ust. 1 okażą się nie wystarczające lub ich użycie ze względu na okoliczno ści danego zdarzenia nie będzie możliwe, inspektor może użyć broni palnej.

2. Użycie broni palnej przez inspektora w przypad ku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zama chu na jego życie lub zdrowie.

3. Przez użycie broni palnej rozumie się oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnienia, po wyczerpaniu toku postępowania określonego w art. 63.

4. Inspektor, który podjął decyzję o użyciu broni pal nej, powinien postępować ze szczególną rozwagą, traktując broń jako ostateczny środek działania.

5. Broni palnej należy użyć w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której jej użyto, i jej użycie nie może zmierzać do pozbawie nia tej osoby życia ani narażać osób postronnych na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Art. 6

3.

1. Inspektor przed użyciem broni palnej jest obowiązany:

1) po okrzyku „Inspekcja drogowa” wezwać osobę, w stosunku do której przewiduje się użycie broni palnej, do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do natychmiastowego porzuce nia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy albo zaniechania ucieczki,

2) w razie niepodporządkowania się wezwaniom okre ślonym w pkt 1, zagrozić użyciem broni palnej okrzykiem „Stój, bo strzelam”,

3) oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli czynności określone w pkt 1 i pkt 2 okażą się bezskuteczne.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy z zachowania osoby posiadającej broń lub inne niebez pieczne narzędzie wynika, że wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdro wia ludzkiego.

3. Użycie broni palnej w sytuacji, o której mowa w ust. 2, musi być poprzedzone okrzykiem „Inspekcja drogowa”. Art. 6

4.

1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej nastę puje zranienie lub zachodzi podejrzenie śmierci osoby, inspektor jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do udzielenia pierwszej pomocy i niezwłocznego wezwa nia lekarza oraz powiadomienia najbliższej jednostki Policji.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku użycia broni palnej doszło do wyrządze nia szkody w mieniu, inspektor jest obowiązany po nadto do zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób trzecich oraz je żeli jest to możliwe — ustalenia świadków zdarzenia. Art. 6

5.

1. O każdym przypadku użycia broni palnej lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 63, in spektor jest obowiązany niezwłocznie powiadomić bezpośredniego przełożonego oraz sporządzić pisem ną notatkę.

2. Do obowiązków wojewódzkiego inspektora nale ży:

1) zbadanie, czy użycie broni palnej lub podjęcie czyn ności określonych w art. 63 było zgodne z obowią zującymi przepisami,

2) niezwłoczne zawiadomienie prokuratora — w przy padku stwierdzenia, że użycie broni palnej było niezgodne z obowiązującymi przepisami,

3) wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w przy padku określonym w pkt 2 oraz w razie stwierdze nia, ż e podjęcie czynności określonych w art. 63 by ło niezgodne z obowiązującymi przepisami. Art. 6

6.

1. Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w try bie określonym przepisami o broni i amunicji, właści wy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

2. Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych w przepi sach o broni i amunicji.

3. Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach określonych w usta wie o broni i amunicji.

4. Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiąza ni do codziennego zdania broni i amunicji do magazy nu broni.

5. Spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 4, nie jest wymagane w przypadku wykonywania zadań służbowych wymagających przebywania poza siedzi bą organu Inspekcji po upływie urzędowego czasu pra cy. Art. 6

7.

1. Inspekcja współdziała z Policją, Strażą Graniczną, Służbą Celną, Inspekcją Celną, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową i zarządcami dróg w zakresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na dro gach publicznych oraz zwalczania przestępstw gospo darczych dokonywanych w zakresie transportu drogo wego lub w związku z tym transportem, z uwzględnie niem właściwości i kompetencji tych organów oraz za dań Inspekcji. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9778 — Poz. 1371

2. W celu realizacji zadań określonych w art. 50 In spekcja współdziała z organami samorządu terytorial nego, jak również z organizacjami zrzeszającymi prze woźników drogowych. Art. 6

8.

1. Kontroli, o której mowa w art. 50, z za strzeżeniem ust. 2, podlegają:

1) kierowcy wykonujący transport drogowy lub nieza robkowy krajowy i międzynarodowy przewóz dro gowy,

2) przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodar czą w zakresie transportu drogowego lub niezarob kowego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego.

2. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne w rozumieniu przepisów o ochronie osób i mienia. Art. 6

9.

1. Inspektor wykonuje czynności kontrolne w umundurowaniu oraz posługuje się legitymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym, a także używa oznakowanego pojazdu służbowego.

2. Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu in spektorowi oraz ich zastępcom, a także inspektorom przysługuje umundurowanie służbowe.

3. Minister właściwy do spraw transportu, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrz nych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór umundu rowania, o którym mowa w ust. 2, oraz sposób przy działu umundurowania. Rozporządzenie ustali kryteria przydziału umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania, a także sposób postępowania z tym związany.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji inspektora oraz szczegółowy sposób postępowania z nią związa nego. Do legitymacji służbowej podlegają wpisaniu następujące dane osobowe: imię, nazwisko, stanowi sko. Rozporządzenie ustali sposób wydawania legity macji oraz przypadki, w których podlega ona wymianie i zwrotowi, a także sposób jej używania i przechowy wania.

5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór odznaki identyfikacyj nej inspektora i oznakowania pojazdu służbowego oraz szczegółowy sposób postępowania z nimi związany. Rozporządzenie to ustali w szczególności sposób uży wania i przechowywania odznaki. Art. 70.

1. Rozpoczęcie kontroli przez inspektora po przedzone jest okazaniem kontrolowanemu legityma cji służbowej.

2. Legitymacja, o której mowa w ust. 1, upoważnia inspektora do dokonania czynności kontrolnych.

3. Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowa nego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy.

4. Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obec ności kontrolowanego, osoby zastępującej kontrolo wanego lub przez niego zatrudnionej. Art. 7

1. Zatrzymanie pojazdu samochodowego do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowa nych inspektorów, znajdujących się w pobliżu oznako wanego pojazdu służbowego. Art. 7

2. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udo stępnić dane mające związek z przedmiotem kon troli,

2) udostępnić pojazd, obiekt lub lokal, w których ba danie wchodzi w zakres kontroli określonych prze pisami ustawy,

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wska zanych przez kontrolującego,

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli. Art. 7

3.

1. W toku kontroli inspektor może:

1) legitymować kierowców i inne osoby w celu usta lenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla po trzeb kontroli,

2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli,

3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowo dy,

4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych,

5) przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze stro ny, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawie nia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na we zwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postę powania administracyjnego. Art. 7

4.

1. Z przeprowadzonych czynności kontrol nych inspektor sporządza protokół, a jego kopię dorę cza się kontrolowanemu.

2. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrze żenia.

3. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolo wanego odnotowuje się w protokole. Art. 7

5. Wyniki kontroli wykorzystywane są do for mułowania wniosków o wszczęcie postępowania: Dziennik Ustaw Nr 125 — 9779 — Poz. 1371

1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewo zowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy,

2) karnego lub karno-skarbowego,

3) w sprawach o wykroczenia,

4) przed organami Państwowej Inspekcji Pracy,

5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Art. 7

6.

1. Inspektorem może być osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie,

2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestęp stwo umyślne,

3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym,

4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B,

5) ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdro wotny,

6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifika cyjny.

2. Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowi sku inspektora poprzedzone jest praktyką w ramach sześciomiesięcznego kursu specjalistycznego zakoń czonego egzaminem kwalifikacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkole niu organizowanemu przez Głównego Inspektora w ce lu podniesienia poziomu wiedzy fachowej.

4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki odbywania praktyki, progra my szkolenia oraz sposób organizacji kursów spe cjalistycznych i przeprowadzania egzaminów kwa lifikacyjnych, a także obowiązujące kryteria kwalifi kacji, z uwzględnieniem czasu trwania praktyki i wiedzy niezbędnej dla inspektorów, kryteriów oceny osób przystępujących do egzaminu kwalifi kacyjnego oraz trybu jego przeprowadzenia,

2) warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wyko nywania czynności inspektora. Art. 7

7.

1. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów, stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 111, poz. 1194), z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na sta nowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepi sy art. 4 i art. 25—27 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3. Do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, Nr 98, poz. 1071 i Nr 123, poz. 1353). Art. 7

8. Inspektorom wykonującym czynności kon trolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny do wynagrodzenia w wysokości do 100% wynagrodzenia. Art. 7

9. Inspektorzy w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych korzystają z ochrony przewi dzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy pu blicznych. Art. 80.

1. Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli, zwaną dalej „ewidencją”.

2. W ewidencji gromadzi się dane i informacje o przedsiębiorcach i kierowcach oraz popełnianych przez nich naruszeniach, o których mowa w ust. 1.

3. Ewidencję prowadzi w systemie telefonicznym lub elektronicznym Główny Inspektor, który jest admi nistratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. Art. 8

1. Dane i informacje przekazują do ewidencji:

1) wojewódzki inspektor,

2) uprawnieni do kontroli, o których mowa w przepi sach ustawy. Art. 8

2. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony z obo wiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 50, poz. 580 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 474, Nr 49, poz. 509 i Nr 100, poz. 1087). Rozdział 10 Nadzór i kontrola Art. 8

3.

1. Organ, który udzielił licencji lub zezwole nia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowią zek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wyma gania ustawowe i warunki określone w licencji lub ze zwoleniu.

2. Na żądanie ministra właściwego do spraw trans portu lub organu właściwego w sprawach licencji lub zezwoleń przewoźnik drogowy obowiązany jest prze kazywać informacje związane z działalnością transpor tową dotyczące stosowanych cen i taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy przewiezionych rzeczy.

3. Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1, obowiązane są przedsta wiać ministrowi właściwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w roku, w terminach do dnia 15 stycznia oraz do dnia 15 lipca, informacje dotyczące liczby i zakresu udzielonych licencji i zezwoleń. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9780 — Poz. 1371

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do jed nostki uprawnionej do egzaminowania w zakresie wy maganym do uzyskania certyfikatu kompetencji zawo dowych.

5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych i informacji, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania, mając na względzie konieczność mo nitorowania rynku przewozów drogowych. Art. 8

4.

1. Organ udzielający licencji lub zezwolenia albo organ wydający zaświadczenie jest uprawniony do kontroli przedsiębiorcy w zakresie zgodności wyko nywania transportu drogowego lub przewozów na po trzeby własne z przepisami ustawy i warunkami udzie lonej licencji lub zezwolenia albo zaświadczenia.

2. Kontrolę, o której mowa w ust. 1, organ udziela jący licencji przeprowadza co najmniej raz na 5 lat. Art. 8

5.

1. Postępowanie kontrolne przeprowadza się na podstawie wydanego w tej sprawie postanowie nia określającego zakres kontroli oraz osoby upoważ nione do jej przeprowadzenia.

2. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kon troli mają prawo do:

1) żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pi semnych lub ustnych wyjaśnień, okazania doku mentów i innych nośników informacji oraz udo stępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli,

2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomiesz czeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

3. Czynności kontrolne przeprowadza się w obec ności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczo nej. Art. 8

6. Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć czynności kontrolne wyspecjalizowa nej jednostce administracji publicznej. Art. 8

7.

1. Podczas przejazdu wykonywanego w ra mach transportu drogowego kierowca pojazdu samo chodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia na leżnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jaz dy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto:

1) w transporcie drogowym osób: a) przy wykonywaniu przewozów regularnych, przewozów regularnych specjalnych, przewo zów wahadłowych lub okazjonalnych — odpo wiednie zezwolenie, b) przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych lub wahadłowych, a także przewozów na potrze by własne — formularz jazdy,

2) w transporcie drogowym rzeczy — dokumenty związane z przesyłką: a) odpowiednie zezwolenie wymagane w między narodowym transporcie drogowym, b) wymagane przy przewozie drogowym materia łów niebezpiecznych, c) świadectwo wymagane zgodnie z umową o mię dzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymia rach przekraczających wielkości określone w od rębnych przepisach, e) wymagane przy przewozie żywych zwierząt,

3) w międzynarodowym transporcie drogowym rze czy — wypis z wykazu numerów rejestracyjnych pojazdów samochodowych.

2. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne przedsiębiorcy kierowca pojazdu samochodowego, oprócz dokumentów określonych w ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, zaświad czenie lub wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33.

3. Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za wyposa żenie kierowcy wykonującego przewóz w wymagane dokumenty.

4. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowią zany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Art. 8

8. Przepisy art. 87 nie naruszają praw i obo wiązków przedsiębiorców i kierowców wykonujących transport drogowy, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych. Art. 8

9.

1. Do kontroli dokumentów, o których mo wa w art. 87, uprawnieni są:

1) Policja,

2) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego,

3) organ celny,

4) funkcjonariusze Straży Granicznej,

5) zarządcy dróg — z wyłączeniem dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a) i ust. 4,

6) organy udzielające licencji lub zezwolenia poprzez osoby upoważnione do przeprowadzania kontroli lub organy, którym powierzono czynności kontrol ne, zgodnie z art. 85 i art. 86. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9781 — Poz. 1371

2. Minister właściwy do spraw transportu, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrz nych i ministrem właściwym do spraw finansów pu blicznych, kierując się zasadą skuteczności kontroli, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, oraz stosowane przez uprawnionych do tej kontroli doku menty, a także ich wzory. Art. 90. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwier dzającej uchybienia organ udzielający licencji lub ze zwolenia:

1) wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie,

2) cofa licencję lub zezwolenie, z zachowaniem wa runków, o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4—6. Art. 9

1.

1. Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania certy fikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarkę fi nansową jednostki certyfikującej.

2. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy do spraw transportu:

1) wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub

2) pozbawia ją uprawnień, o których mowa w art. 38 ust. 3. Rozdział 11 Kary pieniężne Art. 9

2.

1. Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne:

1) bez wymaganej licencji oraz wypisu z wykazu nu merów rejestracyjnych pojazdów samochodo wych stanowiącego załącznik do tej licencji lub bez wymaganego zaświadczenia,

2) bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy,

3) bez wymaganego zezwolenia na przewóz, który za czyna się i kończy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazdem zarejestrowanym za granicą (kabotaż),

4) bez świadectwa wymaganego zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psują cych się artykułów ż ywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych prze wozów (ATP),

5) bez formularza jazdy lub z nieprawidłowo wypeł nionym formularzem, przy wykonywaniu przewo zu osób na potrzeby własne,

6) bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajo wych,

7) naruszając przepisy dotyczące przewozu materia łów niebezpiecznych i odpadów,

8) naruszając przepisy dotyczące wymagań co do po jazdu w zakresie ochrony środowiska,

9) naruszając przepisy dotyczące wymaganych doku mentów odnośnie do przewozu żywych zwierząt,

10) nie przestrzegając przepisów o czasie pracy i odpo czynku kierowców oraz nie posiadając zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju, 1

1) nie przestrzegając przepisów w sprawie okreso wych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 1

2) nie mając przy sobie dokumentów, o których mo wa w pkt 1—5, lub nie przestrzegając warunków określonych w tych dokumentach, 1

3) samowolnie zmieniając wskazania urządzeń po miarowo-kontrolnych zainstalowanych w pojeź dzie — podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15 000 zł.

2. Minister właściwy do spraw transportu, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrz nych i ministrem właściwym do spraw finansów pu blicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokości kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa w ust. 1, zróżnicowane w zależności od ich rodzaju i społeczno-gospodarczej szkodliwości. Art. 9

3.

1. Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1—5, mają prawo nałożyć na kon trolowanego karę pieniężną, w drodze decyzji admini stracyjnej.

2. W przypadku gdy podczas kontroli granicznej na kontrolowanego zostanie nałożona kara, o której mo wa w ust. 1, przeprowadzający kontrolę uprawnieni są do uniemożliwienia kontrolowanemu wjazdu na tery torium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4.

4. Dopuszcza się uiszczenie kary pieniężnej przez krajowego przedsiębiorcę w terminie 21 dni od dnia nałożenia kary. W takim przypadku krajowy przedsię biorca obowiązany jest niezwłocznie przekazać dowód uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją nałożył.

5. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługu je odwołanie do organu nadrzędnego nad organem, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia wręcze nia kontrolowanemu tej decyzji. Art. 9

4.

1. Kary pieniężne stanowią dochody budże tu państwa.

2. Karę pieniężną uiszcza się w formie gotówkowej bezpośrednio organowi, który ją nałożył, lub przekazu je na rachunek bankowy. Dziennik Ustaw Nr 125 — 9782 — Poz. 1371

3. W przypadku uiszczenia kary pieniężnej w formie gotówkowej organ wydaje pokwitowanie na druku ści słego zarachowania, stanowiące dowód uiszczenia tej kary.

4. Koszty związane z uiszczeniem kary pieniężnej poprzez przekazanie jej na rachunek bankowy pokrywa wpłacający.

5. W przypadku uwzględnienia odwołania uiszczo na kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji o zwrocie tej kary. Art. 9

5.

1. Do czasu uiszczenia kary pieniężnej po jazd kieruje się lub usuwa na koszt przedsiębiorcy na najbliższy parking strzeżony, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 4.

2. W zakresie postępowania w związku z usuwa niem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy prawa o ruchu drogowym.

3. Zwrot pojazdu z parkingu następuje po przedsta wieniu przez kontrolowanego organowi, który karę na łożył, dowodu uiszczenia kary pieniężnej oraz usunię cia przyczyny skierowania pojazdu na parking.

4. Jeżeli kara pieniężna nie zostanie uiszczona i po jazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpo wiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 76, poz. 809, Nr 98, poz. 1068, Nr 123, poz. 1353 i Nr 125, poz. 136

8) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości. Art. 9

6. W sprawach nieuregulowanych w niniej szej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. — Prawo działalności gospo darczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86 poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679 i Nr 102, poz. 1115). Rozdział 12 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe Art. 9

7. W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. — Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228 oraz z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 i Nr 106, poz. 114

9) skreśla się art. 103a. Art. 9

8. W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. — Pra wo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601) w art. 72: a) dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1, b) dodaje się ust. 2 i ust. 3 w brzmieniu: „

2. Nadawca przesyłki w transporcie drogowym rzeczy odpowiada za wszelkie koszty, jakie mógłby ponieść przewoźnik na skutek nieści słości lub niedostateczności danych, o któ rych mowa w ust. 1 pkt 1.

3. Nadawca ponosi także koszty związane z przeładunkiem przesyłki w przypadku, gdy dane dotyczące masy przesyłki, zawarte w li ście przewozowym, są niezgodne ze stanem faktycznym.” Art. 9

9. W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o dro gach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 95

8) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 13: a) ust. 2a otrzymuje brzmienie: „2a. Za przejazd po drogach publicznych pojaz dów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez ze zwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warun kami podanymi w zezwoleniu oraz za nie uiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się kary pieniężne.”, b) po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu: „2b. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2a, określa załącznik do ustawy.”, c) w ust. 4 skreśla się wyrazy „i ust. 2a”;

2) art. 40a otrzymuje brzmienie: „Art. 40a.

1. Opłaty pochodzące ze źródeł, o któ rych mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2—5, i kary pieniężne określone w art. 13 ust. 2a, a także opłaty i kary pieniężne określone w art. 40 ust. 4 stanowią do chody środków specjalnych zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie dróg.

2. Opłaty za zezwolenia na przejazdy po jazdów wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 3, których trasa przekracza granicę państwa, i kary, o których mowa w art. 13 ust. 2a, dotyczące tych pojaz dów, stanowią dochody środka spe cjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Pu blicznych przeznaczonego na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojaz dów.”; Dziennik Ustaw Nr 125 — 9783 — Poz. 1371

3) w art. 40b: a) w ust. 2 dodaje się na końcu wyrazy „i kary pie niężne ustalone zgodnie z art. 13 ust. 2b”, b) w ust. 3 dodaje się na końcu wyrazy „i kar pie niężnych”;

4) po art. 40b dodaje się art. 40c w brzmieniu: ,,Art. 40c.

1. W razie stwierdzenia, że pojazd prze kracza dopuszczalną masę, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego prze pisami Prawa o ruchu drogowym, in spektor Inspekcji Transportu Drogo wego ma również prawo nakładania i pobierania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 ust. 2b.

2. Od decyzji o nałożeniu kary, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.”;

5) dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu: Dziennik Ustaw Nr 125 — 9784 — Poz. 1371 „Załącznik do ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (poz. 1371) KARY PIENI¢˚NE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 13 UST. 2A: Lp. Wyszczególnienie Wysokość kary w zł 1 2 3 1 Za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu, za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość 120 2 Za przekroczenie wysokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem: a) od 4,00 m do 4,50 m włącznie 120 b) dodatkowo za każde rozpoczęte 10 cm ponad 4,50 m 160 3 Za przekroczenie szerokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem: a) od wartości dopuszczalnej do 3,20 m szerokości pojazdu włącznie 160 b) ponad 3,20 do 4,50 m szerokości pojazdu włącznie 360 c) dodatkowo za każdy rozpoczęty 0,50 m ponad 4,50 m 320 4 Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 80 kN:

1) dla osi pojedynczej: a) ponad 80 kN do 84 kN 480 b) ponad 84 kN do 92 kN 1 320 c) ponad 92 kN do 100 kN 3 120 d) ponad 100 kN do 112 kN 6 600 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 8 kN ponad 112 kN, dodatkowo 4 800

2) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi do 1,20 m: a) ponad 57,5 kN do 60,5 kN 120 b) ponad 60,5 kN do 66 kN 600 c) ponad 66 kN do 72 kN 1 560 d) ponad 72 kN do 80,5 kN 2 880 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 6 kN ponad 80,5 kN, dodatkowo 1 440

3) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,20 m do 1,30 m: a) ponad 65 kN do 68 kN 240 b) ponad 68 kN do 74,5 kN 1 200 c) ponad 74,5 kN do 81 kN 2 520 d) ponad 81 kN do 91 kN 4 440 e) za każde przekroczenie 6,50 kN ponad 91 kN, dodatkowo 4 680

4) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,30 m do 2,00 m: a) ponad 72,5 kN do 76 kN 360 b) ponad 76 kN do 83,5 kN 1 680 c) ponad 83,5 kN do 90,5 kN 3 480 d) ponad 90,5 kN do 101,5 kN 5 640 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 7 kN ponad 101,5 kN, dodatkowo 5 880 Dziennik Ustaw Nr 125 — 9785 — Poz. 1371 1 2 3 5 Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN:

1) dla osi pojedynczej: a) ponad 100 kN do 105 kN 720 b) ponad 105 kN do 115 kN 1 560 c) ponad 115 kN do 125 kN 2 880 d) ponad 125 kN do 140 kN 5 040 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 10 kN ponad 140 kN, dodatkowo 2 400

2) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi do 1,10 m: a) ponad 57,5 kN do 60,5 kN 240 b) ponad 60,5 kN do 66 kN 720 c) ponad 66 kN do 72 kN 1 200 d) ponad 72 kN do 80,5 kN 2 760 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 6 kN ponad 80,5 kN, dodatkowo 3 600

3) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,10 m do 1,20 m: a) ponad 65 kN do 68 kN 1 200 b) ponad 68 kN do 74,5 kN 600 c) ponad 74,5 kN do 81 kN 1 560 d) ponad 81 kN do 91 kN 3 240 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 6,5 kN ponad 91 kN, dodatkowo 3 840

4) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,20 m do 1,30 m: a) ponad 72,5 kN do 76 kN 1 200 b) ponad 76 kN do 83,5 kN 1 080 c) ponad 83,5 kN do 90,5 kN 2 640 d) ponad 90,5 kN do 101,5 kN 4 920 e) za każde rozpoczęte przekroczenie 7 kN ponad 101,5 kN, dodatkowo 5 040

5) dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,30 m: a) ponad 80 kN do 84 kN 720 b) ponad 84 kN do 92 kN 2 040 c) ponad 92 kN do 100 kN 4 200 d) ponad 100 kN do 112 kN 7 560 e) za każde przekroczenie 8 kN ponad 112 kN, dodatkowo 6 720 6 Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu:

1) pojedynczego: a) do 5 t włącznie 600 b) ponad 5 t do 10 t włącznie 1 440 c) ponad 10 t do 20 t włącznie 2 880 d) za każde rozpoczęte 5 t ponad 20 t, dodatkowo 2 160

2) członowego lub zespołu pojazdów składającego się z pojazdu silnikowego i przyczepy: a) do 10 t włącznie 600 b) ponad 10 t do 24 t włącznie 1 440 c) ponad 24 t do 40 t włączenie 2 880 d) za każde rozpoczęte 10 t ponad 40 t, dodatkowo 4 320 7 Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach 50” Art. 100. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o po datkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704, z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 107, poz. 689, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 780, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 150, poz. 983 i Nr 160, poz. 1058, z 2000 r. Nr 88, poz. 983, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 111, poz. 119

7) wprowadza się następujące zmiany:

1) po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu: „Art. 11a.

1. Podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1—6, dla wykonywania przewo zów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przysługuje zwrot zapłaconego podat ku od tych środków.

2. Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za pod stawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku wykonanych przez środek transportu w przewozie koleją w da nym roku podatkowym w następujący sposób:

1) od 100 jazd i więcej — 100% kwoty rocznego podatku,

2) od 70 do 99 jazd włącznie — 75% kwoty rocznego podatku,

3) od 50 do 69 jazd włącznie — 50% kwoty rocznego podatku,

4) od 20 do 49 jazd włącznie — 25% kwoty rocznego podatku.

3. Zwrotu zapłaconego podatku od środ ków transportowych na zasadach określonych w ust. 1 i 2 dokonuje or gan podatkowy, na rachunek którego uiszczono podatek, na wniosek podat nika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku następującego po roku podatkowym. Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte w dokumen tach przewozowych stosowanych przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym, w któ rych dokonano wpisu o wykonaniu przewozu koleją.

4. Zwrot podatku od środków transpor towych następuje w gotówce albo na rachunek bankowy podatnika wskaza ny we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.”;

2) w art. 12 w ust. 1 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: „

4) środki transportowe, o których mowa w art. 8 pkt 1—6, wykorzystywane w dowozie i odwozie na maksymalną odległość w linii prostej do 150 km na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w transporcie kombinowanym. Warunkiem zwolnienia jest przeznaczenie wymienionych pojazdów wyłącznie dla tych przewozów, po twierdzone na podstawie dokumentów okre ślonych w odrębnych przepisach.” Art. 10

1. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. — Pra wo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194 i Nr 123, poz. 135

3) wpro wadza się następujące zmiany:

1) w art. 6 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmie niu: ,,3a) inspektor Inspekcji Transportu Drogowego,”;

2) w art. 80b w ust. 2 w pkt 2 lit. d) otrzymuje brzmie nie: „d) w lit. d) — właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego lub ˚andarmerii Wojskowej albo stacja kontroli po jazdów, niezwłocznie po dokonaniu tych czyn ności,”;

3) w art. 80c w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) Inspekcji Transportu Drogowego,”;

4) w art. 100b w ust. 2 w pkt 2 lit. a) otrzymuje brzmie nie: „a) w lit. a) — odpowiednio do swoich kompeten cji: właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego lub ˚andar merii Wojskowej, organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, proku rator, sąd, kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do orzekania w spra wach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym, niezwłocznie po dokonaniu tych czynności,”;

5) w art. 100c w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) Inspekcji Transportu Drogowego,”;

6) w art. 100d w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „

1) dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 1 i 2 — nieodpłatnie,”;

7) po art. 129 dodaje się art. 129a w brzmieniu: ,,Art. 129a. Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wyko nują krajowy lub międzynarodowy transport drogowy, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu Dro gowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 2.”;

8) po art. 134 dodaje się art. 134a w brzmieniu: „Art. 134a. W stosunku do pojazdów wykonują cych krajowy lub międzynarodowy transport drogowy, uprawnienia i obo wiązki policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust. 1—3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują również odpo wiednio inspektorzy Inspekcji Trans portu Drogowego oraz organy tej in spekcji.”;

9) w art. 139 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: ,,

4. W stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują krajowy lub międzynarodowy trans port drogowy, uprawnienia i obowiązki poli cjantów określone w art. 135 ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.” Dziennik Ustaw Nr 125 — 9786 — Poz. 1371 Art. 10

2. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o dzia łach administracji rządowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229 i Nr 123, poz. 135

3) w art. 27 w ust. 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy ,,Głównym Inspektorem Transportu Drogowe go.” Art. 10

3.

1. Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w za kresie międzynarodowego transportu drogowego obowiązani są w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy spełnić wymagania określone w ustawie do uzyskania licencji na międzynarodowy transport dro gowy pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień do prowadzenia tej działalności.

2. Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w ży cie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajo wego drogowego przewozu osób mogą ją nadal wyko nywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie po siadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu przedsiębiorcy ci powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób.

3. Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy wystą pić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy.

4. Organ udzielający licencji jest obowiązany udzie lić lub odmówić udzielenia licencji w terminie 3 miesię cy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 i ust. 3.

5. Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1—3, do czasu uzyskania licencji prowadzą działalność gospo darczą na dotychczasowych warunkach.

6. Za wymianę uprawnień przewozowych, o któ rych mowa w ust. 1 i ust. 2, gdy nie ulegają zmianie dotychczasowe dane określone w tych uprawnie niach, właściwe organy pobierają opłatę w wysokości 100 zł. Art. 10

4.

1. Zezwolenia na wykonywanie transpor tu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc.

2. Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy. Art. 10

5. Âwiadectwo potwierdzające zdanie egza minu z zakresu wykonywania krajowego zarobkowego przewozu osób wydane na podstawie dotychczaso wych przepisów o warunkach wykonywania krajowe go drogowego przewozu osób staje się z mocy prawa certyfikatem kompetencji zawodowych w zakresie kra jowego transportu drogowego osób. Art. 10

6.

1. Wysokości minimalnych wymaganych zabezpieczeń, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. a), wynoszą w 2002 r. — 3 000 euro i w 2003 r. — 6 000 euro.

2. Wysokości minimalnych wymaganych zabezpie czeń, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. b), wyno szą w 2002 r. — 1 000 euro i w 2003 r. — 2 000 euro. Art. 10

7. Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsię biorców zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2, art. 19, art. 28 ust. 1 i art. 29. Art. 10

8.

1. W terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, wojewodowie przejmą, z mocy prawa, na własność urządzenia techniczne do ważenia pojaz dów, będące we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych.

2. Przekazanie urządzeń, o których mowa w ust. 1, nastąpi w drodze protokołu zdawczo-odbiorczego. Art. 10

9.

1. Tracą moc:

1) ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wyko nywania międzynarodowego transportu drogowe go (Dz. U. Nr 106, poz. 677, z 1999 r. Nr 32, poz. 310 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

2) ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wy konywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 i Nr 158, poz. 1045, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 86, poz. 963 i Nr 91, poz. 1043 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136).

2. Przepisy wydane na podstawie ustaw, o których mowa w ust. 1, zachowują moc do czasu wydania prze pisów na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jed nak niż do dnia 31 grudnia 2002 r., o ile nie są sprzecz ne z niniejszą ustawą. Art. 1

10. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycz nia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68—75 i art. 80—82, które wchodzą w życie po upływie 6 mie sięcy od dnia ogłoszenia. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski Dziennik Ustaw Nr 125 — 9787 — Poz. 1371

Status prawny: akt posiada tekst jednolity
Data wydania: 2001-09-06
Data wejścia w życie: 2002-01-01
Data obowiązywania: 2002-01-01
Uwagi: Rozdział 9 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2002 r. Art. 42 traci moc z dniem 30 czerwca 2011 r.
Organ wydający: SEJM
Organ uprawniony: MIN. WŁAŚCIWY DS TRANSPORTU
Organ zobowiązany: MIN. WŁAŚCIWY DS TRANSPORTU
Dziennik Ustaw: Dz.U. 2001 nr 125 poz. 1371