Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627

Tytuł I PRZEPISY OGÓLNE DZIA¸ I Zakres obowiązywania ustawy Art.

1. Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględ nieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności:

1) zasady ustalania: a) warunków ochrony zasobów środowiska, b) warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska, c) kosztów korzystania ze środowiska,

2) udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie,

3) udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska,

4) obowiązki organów administracji,

5) odpowiedzialność i sankcje. Art.

2.

1. Przepisów ustawy, z wyjątkiem tytu łu I działu IV rozdziału 1 i 2, nie stosuje się do spraw uregulowanych w przepisach prawa atomowego.

2. Przepisów ustawy nie stosuje się także w zakre sie:

1) obowiązku posiadania pozwolenia,

2) ponoszenia opłat, w razie prowadzenia działań ratowniczych.

3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejaw nych (Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298 i Nr 56, poz. 580).

4. Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji właściwe w spra wach tej ochrony określają przepisy odrębne. DZIA¸ II Definicje i zasady ogólne Art.

3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) aglomeracji — rozumie się przez to miasto lub kil ka miast o wspólnych granicach administracyj nych, 627 U S TAWA z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

2) autostradzie — rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o autostradach płat nych mają zastosowanie do tej drogi,

3) eksploatacji instalacji lub urządzenia — rozumie się przez to użytkowanie instalacji lub urządzenia oraz utrzymywanie ich w sprawności,

4) emisji — rozumie się przez to wprowadzane bezpo średnio lub pośrednio, w wyniku działalności czło wieka, do powietrza, wody, gleby lub ziemi: a) substancje, b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje lub po la elektromagnetyczne,

5) hałasie — rozumie się przez to dźwięki o częstotli wościach od 16 Hz do 16 000 Hz,

6) instalacji — rozumie się przez to: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych po wiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położo nych na terenie jednego zakładu, c) obiekty budowlane niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję,

7) istotnej zmianie instalacji — rozumie się przez to ta ką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, która może powodować zwiększe nie negatywnego oddziaływania na środowisko,

8) kompensacji przyrodniczej — rozumie się przez to zespół działań obejmujących w szczególności ro boty budowlane, roboty ziemne, rekultywację gle by, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia rów nowagi przyrodniczej lub tworzenie skupień roślin ności, prowadzących do przywrócenia równowagi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w środowisku przez realizację przedsięwzięcia i zachowanie walorów krajobrazo wych,

9) metodyce referencyjnej — rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę pomiarów lub badań, która może obejmować w szczególności sposób poboru próbek, sposób interpretacji uzy skanych danych, a także metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w środo wisku,

10) najlepszej dostępnej technice — rozumie się przez to najbardziej efektywny oraz zaawansowany po ziom rozwoju technologii i metod prowadzenia da nej działalności, wykorzystywany jako podstawa ustalania granicznych wielkości emisyjnych, mają cych na celu eliminowanie emisji lub, jeżeli nie jest to praktycznie możliwe, ograniczanie emisji i wpły wu na środowisko jako całość, z tym że pojęcie: a) „technika” oznacza zarówno stosowaną techno logię, jak i sposób, w jaki dana instalacja jest projektowana, wykonywana, eksploatowana oraz likwidowana, b) „dostępne techniki” oznacza techniki o takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich praktyczne zastosowanie w danej dziedzinie przemysłu, z uwzględnieniem warunków ekonomicznych i technicznych oraz rachunku kosztów inwesty cyjnych i korzyści dla środowiska, a które to techniki prowadzący daną działalność może uzy skać, c) „najlepsza technika” oznacza najbardziej efek tywną technikę w osiąganiu wysokiego ogólne go poziomu ochrony środowiska jako całości, 1

1) oddziaływaniu na środowisko — rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi, 1

2) odpadach — rozumie się przez to odpady w rozu mieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628), 1

3) ochronie środowiska — rozumie się przez to podję cie lub zaniechanie działań, umożliwiające zacho wanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej; ochrona ta polega w szczególności na: a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i gospo darowaniu zasobami środowiska zgodnie z za sadą zrównoważonego rozwoju, b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom, c) przywracaniu elementów przyrodniczych do sta nu właściwego, 1

4) organie administracji — rozumie się przez to: a) ministrów, centralne organy administracji rządo wej, wojewodów, działające w ich lub we wła snym imieniu inne terenowe organy administra cji rządowej, organy jednostek samorządu tery torialnego, b) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wyko nywania zadań publicznych dotyczących środo wiska i jego ochrony, 1

5) organie ochrony środowiska — rozumie się przez to organy administracji powołane do wykonywa nia zadań publicznych z zakresu ochrony środowi ska, stosownie do ich właściwości określonej w ty tule VII w dziale I, 1

6) organizacji ekologicznej — rozumie się przez to or ganizacje społeczne, których statutowym celem jest ochrona środowiska, 1

7) PCB — rozumie się przez to polichlorowane difeny le, polichlorowane trifenyle, monometylotetra chlorodifenylometan, monometylodichlorodifeny lometan, monometylofibromodifenylometan oraz mieszaniny zawierające jakąkolwiek z tych sub stancji w ilości powyżej 0,005% wagowo łącznie, 1

8) polach elektromagnetycznych — rozumie się przez to pole elektryczne, magnetyczne oraz elektroma gnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4446 — Poz. 627 1

9) podaniu do publicznej wiadomości — rozumie się przez to ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajo wo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz poprzez obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, a w sytu acji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia — także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach wła ściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia,

20) podmiocie korzystającym ze środowiska — rozu mie się przez to: a) przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy z dnia 19 li stopada 1999 r. — Prawo działalności gospodar czej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 50

9) oraz osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rol nych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądo wego, oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidu alnej specjalistycznej praktyki, b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsię biorcą w rozumieniu ustawy — Prawo działalno ści gospodarczej, c) osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a), korzystającą ze środowiska w za kresie, w jakim korzystanie ze środowiska wy maga pozwolenia, 2

1) pomiarze — rozumie się przez to również obserwa cje oraz analizy, 2

2) porze dnia oraz porze nocy — rozumie się przez to przedział czasu odpowiednio od godz. 6 do godz. 22 (pora dnia) i od godz. 22 do godz. 6 (pora nocy), 2

3) poważnej awarii — rozumie się przez to zdarzenie, w szczególności emisję, pożar lub eksplozję, po wstałe w trakcie procesu przemysłowego, magazy nowania lub transportu, w których występuje jed na lub więcej niebezpiecznych substancji, prowa dzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powsta nia takiego zagrożenia z opóźnieniem, 2

4) poważnej awarii przemysłowej — rozumie się przez to poważną awarię w zakładzie, 2

5) powierzchni ziemi — rozumie się przez to natural ne ukształtowanie terenu, glebę oraz znajdującą się pod nią ziemię do głębokości oddziaływania czło wieka, z tym ż e pojęcie „gleba” oznacza górną war stwę litosfery, złożoną z części mineralnych, mate rii organicznej, wody, powietrza i organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i podglebie, 2

6) powietrzu — rozumie się przez to powietrze znajdu jące się w troposferze, z wyłączeniem wnętrz bu dynków i miejsc pracy, 2

7) poziomie hałasu — rozumie się przez to równoważ ny poziom dźwięku A wyrażony w decybelach (dB), 2

8) poziomie substancji w powietrzu — rozumie się przez to stężenie substancji w powietrzu w odnie sieniu do ustalonego czasu lub opad takiej sub stancji w odniesieniu do ustalonego czasu i po wierzchni, 2

9) pozwoleniu, bez podania jego rodzaju — rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie do śro dowiska substancji lub energii, o którym mowa w art. 181 ust. 1, 30) produkcie — rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację, urządzenie oraz inny przedmiot lub jego część, 3

1) prowadzącym instalację lub zakład — rozumie się przez to właściciela instalacji lub zakładu albo pod miot, który włada instalacją lub zakładem na pod stawie innego tytułu prawnego, 3

2) równowadze przyrodniczej — rozumie się przez to stan, w którym na określonym obszarze istnieje równowaga we wzajemnym oddziaływaniu: czło wieka, składników przyrody żywej i układu warun ków siedliskowych tworzonych przez składniki przyrody nieożywionej, 3

3) standardach emisyjnych — rozumie się przez to do puszczalne wielkości emisji, 3

4) standardzie jakości środowiska — rozumie się przez to wymagania, które muszą być spełnione w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze, 3

5) staroście — rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu, 3

6) substancji — rozumie się przez to pierwiastki che miczne oraz ich związki, mieszaniny lub roztwory występujące w środowisku lub powstałe w wyniku działalności człowieka, 3

7) substancji niebezpiecznej — rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo mieszaniny sub stancji, które ze względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne lub promieniotwórcze mo gą, w razie nieprawidłowego obchodzenia się z ni mi, spowodować zagrożenie życia lub zdrowia lu dzi lub środowiska; substancją niebezpieczną mo że być surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a tak że substancja powstała w wyniku awarii, 3

8) ściekach — rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi: a) wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze, b) ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego wy korzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu, c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanie czyszczonych, w tym z centrów miast, terenów przemysłowych i składowych, baz transporto wych oraz dróg i parkingów o trwałej nawierzchni, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4447 — Poz. 627 d) wody odciekowe ze składowisk odpadów, wyko rzystane solanki, wody lecznicze i termalne, e) wody pochodzące z odwodnienia zakładów gór niczych, z wyjątkiem wód wprowadzanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji za wartych w wodzie wprowadzanej do górotworu są tożsame z rodzajami i ilością zawartymi w po branej wodzie, f) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów gospodarki rybackiej, jeżeli występują w nich nowe substancje lub zwiększone zostaną ilości substancji w stosunku do zawartych w pobranej wodzie, 3

9) środowisku — rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, zwierzęta i rośliny, krajobraz oraz klimat, 40) terenie zamkniętym — rozumie się przez to teren, a w szczególnych przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określo ny w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. — Prawo geo dezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268), niezbędny do celów obronności lub bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek organizacyjnych podle głych Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych lub Szefowi Urzędu Ochrony Państwa, 4

1) tytule prawnym — rozumie się przez to prawo wła sności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo rzeczowe albo stosunek zobo wiązaniowy, 4

2) urządzeniu — rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki transportu, 4

3) wielkości emisji — rozumie się przez to rodzaj i ilość wprowadzanych substancji lub energii w określo nym czasie oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w szczególności w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz wytwarzanych od padach, 4

4) władającym powierzchnią ziemi — rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewi dencji gruntów i budynków prowadzonej na pod stawie ustawy — Prawo geodezyjne i kartograficz ne ujawniono inny podmiot władający gruntem — podmiot ujawniony jako władający, 4

5) właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej — rozumie się przez to: a) komendanta powiatowego — w sprawach doty czących zakładów o zwiększonym ryzyku, b) komendanta wojewódzkiego — w sprawach do tyczących zakładów o dużym ryzyku, 4

6) wprowadzaniu ścieków do ziemi — rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do gleby, 4

7) wykorzystywaniu substancji — rozumie się przez to także ich gromadzenie, 4

8) zakładzie — rozumie się przez to jedną lub kilka in stalacji wraz z terenem, do którego prowadzący in stalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami, 4

9) zanieczyszczeniu — rozumie się przez to emisję, która jest szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu śro dowiska, powoduje szkodę w dobrach material nych, pogarsza walory estetyczne środowiska lub koliduje z innymi, uzasadnionymi sposobami ko rzystania ze środowiska, 50) zrównoważonym rozwoju — rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym na stępuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem rów nowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawo wych procesów przyrodniczych, w celu zagwaran towania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywa teli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przy szłych pokoleń. Art.

4.

1. Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z mocy ustawy każdemu i obejmuje korzy stanie ze środowiska, bez użycia instalacji, w celu za spokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa do mowego, w tym wypoczynku oraz uprawiania sportu, w zakresie:

1) wprowadzania do środowiska substancji lub ener gii,

2) innych niż wymienione w pkt 1 rodzajów powszech nego korzystania z wód w rozumieniu ustawy z dnia 24 października 1974 r. — Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 89, poz. 991, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 43).

2. Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ra my korzystania powszechnego może być, w drodze ustawy, obwarowane obowiązkiem uzyskania pozwo lenia, ustalającego w szczególności zakres i warunki te go korzystania, wydanego przez właściwy organ ochrony środowiska.

3. Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania po wszechnego, co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz zwykłe korzy stanie z wody w rozumieniu przepisów ustawy — Pra wo wodne. Art.

5. Ochrona jednego lub kilku elementów przy rodniczych powinna być realizowana z uwzględnie niem ochrony pozostałych elementów. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4448 — Poz. 627 Art.

6.

1. Kto podejmuje działalność mogącą nega tywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobiegania temu oddziaływaniu.

2. Kto podejmuje działalność, której negatywne od działywanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni roz poznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Art.

7.

1. Kto powoduje zanieczyszczenie środowi ska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczysz czenia.

2. Kto może spowodować zanieczyszczenie środo wiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczysz czeniu. Art.

8. Polityki, strategie, plany lub programy doty czące w szczególności przemysłu, energetyki, trans portu, telekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodar ki odpadami, gospodarki przestrzennej, leśnictwa, rol nictwa, rybołówstwa, turystyki i wykorzystywania tere nu powinny uwzględniać zasady ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju. Art.

9. Każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą. Art.

10. Każdy w przypadkach określonych w usta wie ma prawo do uczestniczenia w postępowaniu w sprawie wydania decyzji z zakresu ochrony środowi ska lub przyjęcia projektu polityki, strategii, planu lub programu rozwoju i restrukturyzacji oraz projektu stu dium i planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 1

1. Decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Art. 1

2.

1. Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy ochrony środowiska są obowiązane, z za strzeżeniem ust. 2, do stosowania metodyk referencyj nych, jeżeli metodyki takie zostały określone na pod stawie ustaw.

2. Jeżeli na podstawie ustaw wprowadzono obo wiązek korzystania z metodyki referencyjnej, dopusz czalne jest stosowanie innej metodyki pod warunkiem udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników. DZIA¸ III Polityka ekologiczna oraz programy ochrony środowiska Art. 1

3. Polityka ekologiczna państwa ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do realizacji ochro ny środowiska. Art. 1

4.

1. Polityka ekologiczna państwa, na podsta wie aktualnego stanu środowiska, określa w szczegól ności:

1) cele ekologiczne,

2) priorytety ekologiczne,

3) rodzaj i harmonogram działań proekologicznych,

4) środki niezbędne do osiągnięcia celów, w tym me chanizmy prawno-ekonomiczne i środki finanso we.

2. Politykę ekologiczną państwa przyjmuje się na 4 lata, z tym że przewidziane w niej działania w per spektywie obejmują kolejne 4 lata. Art. 1

5.

1. Politykę ekologiczną państwa uchwala Sejm na wniosek Rady Ministrów.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, po za sięgnięciu opinii marszałków województw, opracowu je projekt polityki ekologicznej państwa. Art. 1

6. Rada Ministrów przedkłada Sejmowi co 4 lata raport z realizacji polityki ekologicznej państwa. Art. 1

7.

1. Zarząd województwa, powiatu i gminy, w celu realizacji polityki ekologicznej państwa, sporzą dza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i gminne programy ochrony środowiska, uwzględniając wyma gania, o których mowa w art. 14.

2. Projekty programów ochrony środowiska są opi niowane odpowiednio przez zarząd jednostki wyższe go szczebla lub ministra właściwego do spraw środo wiska.

3. W miastach, w których funkcje organów powia tu sprawują organy gminy, program ochrony środowi ska obejmuje działania powiatu i gminy. Art. 1

8.

1. Programy, o których mowa w art. 17 ust. 1, uchwala odpowiednio sejmik województwa, ra da powiatu albo rada gminy.

2. Z wykonania programów zarząd województwa, powiatu i gminy sporządza co 2 lata raporty, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi wojewódz twa, radzie powiatu lub radzie gminy. DZIA¸ IV Informacje o środowisku Rozdział 1 Dostęp do informacji Art. 1

9.

1. Organy administracji są obowiązane udostępniać każdemu informacje o środowisku i jego ochronie, znajdujące się w ich posiadaniu.

2. Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podle gają:

1) projekty polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art. 40 ust. 1, przed skierowa niem ich do postępowania z udziałem społeczeń stwa oraz uzyskania opinii organu, o którym mowa w art. 45 i 381,

2) polityki, strategie, plany lub programy, o których mowa w art. 40 ust. 1, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4449 — Poz. 627

3) prognozy oddziaływania na środowisko,

4) wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 46 ust. 4,

5) postanowienia, o których mowa w art. 51 ust. 2,

6) wnioski o udzielenie wskazań lokalizacyjnych oraz wskazania lokalizacyjne, o których mowa w art. 46 ust. 5,

7) raporty o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środo wisko,

8) analizy porealizacyjne,

9) dokumenty, o których mowa w art. 66 ust. 1,

10) opracowania ekofizjograficzne, 1

1) wnioski o wydanie decyzji oraz decyzje, o których mowa w art. 106, a także decyzje, o których mowa w art. 108 ust. 1, 1

2) zgłoszenia, o których mowa w art. 152 ust. 1, 1

3) wnioski o wydanie pozwolenia oraz pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1, 1

4) przeglądy ekologiczne, 1

5) rejestry substancji niebezpiecznych, o których mo wa w art. 267 ust. 1, 1

6) raporty o bezpieczeństwie oraz decyzje, o których mowa w art. 259 ust. 1, 1

7) projekty zewnętrznych planów operacyjno-ratow niczych przed ich skierowaniem do postępowania z udziałem społeczeństwa i zewnętrzne plany ope racyjno–ratownicze po ich przyjęciu, 1

8) wykazy, o których mowa w art. 286 ust. 1, 1

9) decyzje o wymiarze, odroczeniu terminu płatności, zmniejszeniu i umorzeniu opłat za korzystanie ze środowiska lub administracyjnych kar pienięż nych,

20) decyzje określające wymiar kary biegnącej, 2

1) wnioski o ustalenie programu dostosowawczego, o którym mowa w art. 426 ust. 1, 2

2) dokumentacje mierniczo–geologiczne zlikwidowa nych zakładów górniczych, 2

3) wyniki prac badawczych i studialnych z zakresu ochrony środowiska, 2

4) z zakresu ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 114, poz. 492, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1994 r. Nr 89, poz. 415, z 1995 r. Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 349 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21): a) wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, b) wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na zamierzone uwolnienie organizmów gene tycznie zmodyfikowanych do środowiska w ce lach eksperymentalnych lub wprowadzenie do obrotu produktu zawierającego organizmy ge netycznie zmodyfikowane lub składającego się z takich organizmów albo ich części, c) decyzje o wymiarze administracyjnych kar pie niężnych za: — zniszczenie terenów zieleni, drzew lub krze wów spowodowane niewłaściwym wykony waniem robót ziemnych, wykorzystaniem sprzętu mechanicznego lub urządzeń tech nicznych lub zastosowaniem środków che micznych w sposób szkodliwy dla roślinności, — usuwanie drzew lub krzewów bez wymagane go zezwolenia, — niszczenie spowodowane niewłaściwą pielę gnacją terenów zieleni, zadrzewień, drzew lub krzewów, 2

5) z zakresu ustawy o odpadach: a) wnioski o wydanie decyzji o zatwierdzeniu pro gramu gospodarki odpadami niebezpiecznymi oraz decyzja zatwierdzająca ten program, a tak że informacje o wytwarzanych odpadach oraz o sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami, b) wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbiera nia, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, c) dokumenty sporządzane na potrzeby ewidencji odpadów, 2

6) z zakresu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzy maniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622, z 1997 r. Nr 60, poz. 369 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 27

2) — wnioski o wydanie zezwolenia oraz zezwolenia na prowa dzenie działalności polegającej na zbieraniu, trans porcie, odzysku lub unieszkodliwianiu odpadów komunalnych, 2

7) z zakresu ustawy — Prawo wodne — wnioski o wy danie pozwolenia oraz pozwolenie wodnoprawne na pobór wód, 2

8) z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Ârodowiska (Dz. U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 45

2) — rejestry poważnych awarii.

3. Udostępnieniu, o którym mowa w ust. 1, podle gają także inne informacje w postaci dokumentów, da nych gromadzonych w szczególności w formie pisem nej, wizualnej, fonicznej lub baz danych na innych no śnikach, dotyczące:

1) stanu elementów przyrodniczych i ich wzajemnego oddziaływania, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4450 — Poz. 627

2) emisji oraz działań i środków wpływających lub mogących wpływać negatywnie na środowisko,

3) wpływu stanu środowiska na zdrowie i warunki ży cia ludzi oraz na dobra kultury,

4) działań oraz środków w szczególności administra cyjnych i ekonomicznych, mających na celu ochro nę środowiska,

5) planów, programów oraz analiz finansowych, zwią zanych z podejmowaniem rozstrzygnięć istotnych dla ochrony środowiska.

4. Informacje, o których mowa w ust. 2 i 3, udostęp nia się na pisemny wniosek, z zastrzeżeniem ust. 5.

5. Informację niewymagającą wyszukiwania, która może być przekazana w formie ustnej, udostępnia się bez pisemnego wniosku.

6. Organy administracji właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 2, są obowiązane do prowadze nia publicznie dostępnych wykazów danych o tych do kumentach oraz mogą zamieszczać w tych wykazach dane o dokumentach, o których mowa w ust. 3.

7. Publicznie dostępne wykazy danych o dokumen tach, o których mowa w ust. 2 pkt 7 i 8, prowadzą tak że organy administracji właściwe do prowadzenia po stępowania, w ramach którego lub w wyniku którego sporządzane są te dokumenty.

8. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór publicznie dostępnego wykazu, o którym mowa w ust. 6, mając na uwadze za pewnienie przejrzystości wykazu i łatwości wyszukiwa nia zawartych w nim informacji.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, zo staną ustalone:

1) zawartość wykazu, zawierającego w szczególności nazwy zamieszczonych w nim dokumentów, miej sca i daty ich wydania, miejsca przechowywania, oraz zastrzeżenia dotyczące udostępniania infor macji,

2) forma i układ wykazu. Art.

20.

1. Organ administracji nie udostępnia infor macji, o których mowa w art. 19, jeżeli ich udostępnie nie mogłoby naruszyć przepisy o ochronie danych jed nostkowych uzyskiwanych w badaniach statystycz nych statystyki publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z 1996 r. Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 769 oraz z 1998 r. Nr 99, poz. 632 i Nr 106, poz. 668), oraz nie udostępnia informacji do tyczących:

1) spraw objętych toczącym się postępowaniem są dowym, dyscyplinarnym lub karnym, jeżeli ujaw nienie informacji mogłoby zakłócić przebieg postę powania,

2) spraw będących przedmiotem praw autorskich oraz patentowych, jeżeli udostępnienie mogłoby naruszyć te prawa,

3) dokumentów lub danych dostarczonych przez oso by trzecie, jeżeli nie miały one obowiązku ich do starczenia i złożyły zastrzeżenie o ich nieudostęp nianiu,

4) dokumentów lub danych, których ujawnienie mo głoby spowodować zagrożenie środowiska.

2. Organ administracji może:

1) odmówić udostępnienia informacji, jeżeli: a) wymagałoby to dostarczenia dokumentów lub danych będących w trakcie opracowywania lub przeznaczonych do wewnętrznego komuniko wania się, b) wniosek o udostępnienie informacji jest w spo sób oczywisty niemożliwy do zrealizowania lub sformułowany w sposób zbyt ogólny,

2) na uzasadniony wniosek przekazującego informa cje, o których mowa w art. 19 ust. 2 i 3, wyłączyć z udostępniania dane o wartości handlowej, w tym zwłaszcza dane technologiczne, o ile ich ujawnie nie mogłoby pogorszyć jego konkurencyjną pozy cję.

3. Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli infor macja dotyczy:

1) ilości i rodzajów pyłów lub gazów wprowadzanych do powietrza oraz miejsca ich wprowadzania,

2) stanu, składu i ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi oraz miejsca ich wprowadzania,

3) rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów oraz miej sca ich wytwarzania,

4) poziomu emitowanego hałasu,

5) poziomu emitowanych pól elektromagnetycznych.

4. Odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji. Art. 2

1.

1. Organ administracji jest obowiązany udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, z za strzeżeniem ust. 2.

2. Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy; w tym przypadku przepisy art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego sto suje się odpowiednio.

3. Dokumenty, o których dane zamieszczane są w publicznie dostępnych wykazach, udostępnia się w dniu złożenia wniosku o udostępnienie informacji.

4. W przypadku odmowy udostępnienia informacji ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4451 — Poz. 627 Art. 2

2. Jeżeli jest możliwe oddzielenie części infor macji podlegającej wyłączeniu z udostępniania z przy czyn, o których mowa w art. 20 i 21, organ administra cji udostępnia pozostałą część informacji. Art. 2

3. Organ administracji, udostępniając infor macje przekazane przez osoby trzecie, wskazuje źródło ich pochodzenia. Art. 2

4.

1. Wyszukiwanie i przeglądanie w siedzibie organu administracji dokumentów wyszczególnionych w publicznie dostępnym wykazie jest bezpłatne.

2. Za wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów lub danych oraz ich przesyłanie organ administracji pobiera opłatę w wysokości odzwiercie dlającej związane z tym uzasadnione koszty.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat za udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie oraz sposób uiszczania opłat, biorąc pod uwagę, iż opłaty te nie powinny stanowić przeszkody w dostępie do informacji.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) wysokość opłat za wyszukiwanie informacji, spo rządzanie kopii dokumentów lub danych oraz ich przesyłanie,

2) współczynniki różnicujące wysokość opłat,

3) terminy i sposób uiszczania opłat. Rozdział 2 Państwowy monitoring środowiska oraz rozpo wszechnianie informacji o środowisku Art. 2

5.

1. èródłem informacji o środowisku jest w szczególności państwowy monitoring środowiska.

2. Państwowy monitoring środowiska stanowi sys tem pomiarów, ocen i prognoz stanu środowiska oraz gromadzenia, przetwarzania i rozpowszechniania in formacji o środowisku.

3. Państwowy monitoring środowiska wspomaga działania na rzecz ochrony środowiska poprzez syste matyczne informowanie organów administracji i spo łeczeństwa o:

1) jakości elementów przyrodniczych, dotrzymywaniu standardów jakości środowiska określonych prze pisami oraz obszarach występowania przekroczeń tych standardów,

2) występujących zmianach jakości elementów przy rodniczych i przyczynach tych zmian, w tym powią zaniach przyczynowo–skutkowych występujących pomiędzy emisjami i stanem elementów przyrod niczych. Art. 2

6.

1. Państwowy monitoring środowiska obej muje, uzyskiwane na podstawie badań monitoringo wych, informacje w zakresie:

1) jakości powietrza,

2) jakości wód śródlądowych powierzchniowych i podziemnych oraz morskich wód wewnętrznych i wód morza terytorialnego,

3) jakości gleby i ziemi,

4) hałasu,

5) promieniowania jonizującego i pól elektromagne tycznych,

6) stanu zasobów środowiska, w tym lasów,

7) rodzajów i ilości substancji lub energii wprowadza nych do powietrza, wód, gleby i ziemi,

8) wytwarzania i gospodarowania odpadami.

2. Badania monitoringowe przeprowadza się w sposób cykliczny, stosując ujednolicone metody zbierania, gromadzenia i przetwarzania danych. Art. 2

7.

1. Państwowy monitoring środowiska zbie ra dane na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy admini stracji, obowiązane na podstawie ustawy do wyko nywania badań monitoringowych,

2) danych zbieranych w ramach statystyki publicznej, określanych corocznie w programach badań staty stycznych statystyki publicznej,

3) informacji udostępnionych przez inne organy ad ministracji,

4) pomiarów stanu środowiska, wielkości i rodzajów emisji, a także ewidencji, do których prowadzenia obowiązane są podmioty z mocy prawa albo na mocy decyzji,

5) innych niż wymienione w pkt 4 informacji, uzyska nych odpłatnie lub nieodpłatnie od podmiotów niebędących organami administracji.

2. Zasady funkcjonowania państwowego monito ringu środowiska oraz zadania organów Inspekcji Ochrony Ârodowiska w zakresie jego koordynacji okre ślają przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Ârodowiska. Art. 2

8. Podmioty korzystające ze środowiska, obo wiązane z mocy prawa oraz na mocy decyzji do pomia ru poziomu substancji lub energii w środowisku oraz wielkości emisji, gromadzą i przetwarzają dane z za chowaniem zasad określonych w ustawie i nieodpłat nie udostępniają informacje na potrzeby państwowe go monitoringu środowiska. Art. 2

9.

1. Organy administracji obowiązane do wy konywania badań monitoringowych mają obowiązek wzajemnego, nieodpłatnego udostępniania informacji o środowisku. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4452 — Poz. 627

2. Inne organy administracji, dysponujące informa cjami, które mogą być wykorzystane na potrzeby pań stwowego monitoringu środowiska, są obowiązane do ich nieodpłatnego udostępniania organom, o których mowa w ust. 1. Art. 30.

1. Informacje dotyczące:

1) klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1,

2) wyników pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

3) obszarów, na których obowiązują ograniczenia wy nikające z przepisów wydanych na podstawie art. 92 ust. 1,

4) wyników badań, o których mowa w art. 109 ust. 2,

5) terenów, o których mowa w art. 110,

6) wyników pomiarów, o których mowa w art. 118 ust. 1,

7) terenów, o których mowa w art. 118 ust. 6 i art. 119 ust. 1,

8) wyników pomiarów, o których mowa w art. 123 ust. 2,

9) terenów, o których mowa w art. 124,

10) wyników pomiarów, o których mowa w art. 62a ustawy — Prawo wodne, są umieszczane w szczególności w elektronicznych ba zach danych, dostępnych za pośrednictwem publicz nych sieci telekomunikacyjnych.

2. Dostępne bazy danych prowadzą:

1) wojewoda — w zakresie informacji, o których mo wa w ust. 1 pkt 1—3 i 8—10, oraz, z zastrzeżeniem pkt 2, w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7,

2) starosta — w zakresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, oraz, gdy dotyczy to terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, w za kresie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób udostępniania infor macji, o których mowa w ust. 1.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, usta lone zostaną:

1) minimalny zakres udostępnianych informacji,

2) forma udostępniania informacji. DZIA¸ V Udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska Art. 3

1. Każdy ma prawo składania uwag i wnio sków w postępowaniu prowadzonym z udziałem spo łeczeństwa. Art. 3

2.

1. Przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ administracji właściwy do ich wydania, wszczynając postępowanie:

1) podaje do publicznej wiadomości informację o za mieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie da nych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwo ści składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości, wska zując jednocześnie miejsce ich składania,

2) może przeprowadzić rozprawę administracyjną, otwartą dla społeczeństwa,

3) rozpatruje zgłoszone uwagi i wnioski.

2. Organ administracji właściwy do wydania decy zji podaje do publicznej wiadomości informację o za mieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w niniejszym dziale.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, podanie do publicznej wiadomości powinno nastąpić także poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę. Art. 3

3.

1. Organizacje ekologiczne, które, powołu jąc się na miejsce swego działania, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymaga jącym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępo wania administracyjnego nie stosuje się.

2. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji ekologicznej służy zażalenie. Art. 3

4.

1. Organ administracji właściwy do opraco wania dokumentów, o których mowa w art. 40 i 265, za pewnia możliwość udziału społeczeństwa poprzedza jącego ich przyjęcie; przepisy art. 32 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Do dokumentów, o których mowa w ust. 1, załą cza się informacje o zgłoszonych uwagach, wnioskach oraz sposobie ich wykorzystania. Art. 3

5. Do prowadzenia postępowań wymagają cych udziału społeczeństwa przepisy art. 20 stosuje się odpowiednio. Art. 3

6. Do uwag i wniosków zgłaszanych w postę powaniu wymagającym udziału społeczeństwa przepi sów Kodeksu postępowania administracyjnego doty czących skarg i wniosków nie stosuje się. Art. 3

7. Do przedsięwzięcia realizowanego na te renach zamkniętych nie stosuje się przepisów art. 31—36. Art. 3

8.

1. Organizacje ekologiczne, jednostki po mocnicze samorządu gminnego, samorząd pracowni czy, jednostki ochotniczych straży pożarnych oraz Dziennik Ustaw Nr 62 — 4453 — Poz. 627 związki zawodowe mogą współdziałać w dziedzinie ochrony środowiska z organami administracji.

2. Związki zawodowe i samorządy pracownicze mogą powoływać zakładowe komisje ochrony środo wiska oraz społecznych inspektorów ochrony środowi ska w celu organizowania i przeprowadzania społecz nej kontroli ochrony środowiska na terenie zakładu pracy.

3. Organy administracji mogą udzielać pomocy or ganizacjom ekologicznym w ich działalności w dziedzi nie ochrony środowiska. Art. 3

9. Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o zastosowanie środków zmierzających do zaprzestania reklamy lub in nego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80. DZIA¸ VI Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko Rozdział 1 Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko skutków realizacji planów i programów Art. 40.

1. Przeprowadzenia postępowania w spra wie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagają:

1) projekt koncepcji polityki przestrzennego zagospo darowania kraju, projekty planów zagospodarowa nia przestrzennego oraz projekty strategii rozwoju regionalnego,

2) projekty polityk, strategii, planów lub programów w dziedzinie przemysłu, energetyki, transportu, te lekomunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki od padami, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, tury styki i wykorzystywania terenu, których opracowy wanie przez centralne lub wojewódzkie organy ad ministracji przewidziane jest w ustawach.

2. Przeprowadzenie postępowania w sprawie oce ny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisa mi niniejszego rozdziału, z zastrzeżeniem ust. 3, wyma gane jest też w przypadku wprowadzania zmian do przyjętych dokumentów, o których mowa w ust. 1.

3. Organ administracji opracowujący projekty do kumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, lub wprowa dzający zmiany do tych dokumentów może, w porozu mieniu z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 45, odstąpić od przeprowadze nia określonego w niniejszym rozdziale postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, gdy uzna, biorąc pod uwagę w szczególności charakter działań przewidzianych w tych dokumentach oraz ro dzaj i skalę oddziaływania na środowisko, a także ce chy obszaru objętego tym oddziaływaniem, iż realiza cja tych dokumentów nie spowoduje znaczącego od działywania na środowisko. Art. 4

1.

1. Organ administracji opracowujący pro jekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyję tego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, sporządza prognozę oddziaływania na środowisko.

2. Prognoza oddziaływania na środowisko, o której mowa w ust. 1, powinna:

1) zawierać informacje o zawartości, głównych celach projektowanego dokumentu oraz jego powiąza niach z innymi dokumentami,

2) określać, analizować i oceniać istniejący stan śro dowiska oraz potencjalne zmiany tego stanu w przypadku braku realizacji projektowanego do kumentu,

3) określać, analizować i oceniać stan środowiska na obszarach objętych przewidywanym znaczącym oddziaływaniem,

4) określać, analizować i oceniać istniejące problemy ochrony środowiska istotne z punktu widzenia pro jektowanego dokumentu, w szczególności doty czące obszarów chronionych,

5) określać, analizować i oceniać cele ochrony środo wiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym albo krajowym, istotne z punktu widzenia projekto wanego dokumentu, oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiska zostały uwzględnione podczas opracowywania dokumentu,

6) określać, analizować i oceniać przewidywane zna czące oddziaływania na środowisko,

7) przedstawiać rozwiązania mające na celu zapobie ganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, mogą cych być rezultatem realizacji projektowanego do kumentu,

8) przedstawiać rozwiązania alternatywne do rozwią zań zawartych w projektowanym dokumencie wraz z uzasadnieniem ich wyboru oraz opis metod do konania oceny prowadzącej do tego wyboru, w tym także wskazania napotkanych trudności wy nikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy,

9) zawierać informacje o metodach zastosowanych przy sporządzaniu prognozy,

10) zawierać informacje o przewidywanych metodach analizy realizacji projektowanego dokumentu, 1

1) zawierać informacje o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, 1

2) zawierać streszczenie sporządzone w języku nie specjalistycznym.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia Dziennik Ustaw Nr 62 — 4454 — Poz. 627 oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki prze strzennej i mieszkaniowej, kierując się wymaganiami, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporzą dzenia, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowia dać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, na leży uwzględnić:

1) formę sporządzenia prognozy,

2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w prognozie,

3) zakres terytorialny prognozy,

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powin ny być uwzględnione w prognozie. Art. 4

2.

1. Organ administracji opracowujący pro jekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyję tego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, uzgadnia z organem ochrony środowiska oraz orga nem, o którym mowa w art. 45, zakres i stopień szcze gółowości informacji wymaganych w prognozie od działywania na środowisko.

2. Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do sporządzania prognoz oddziaływania na środo wisko projektów miejscowych planów zagospodaro wania przestrzennego. Art. 4

3.

1. Organ administracji opracowujący pro jekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyję tego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, poddaje go, wraz z prognozą oddziaływania na środo wisko, opiniowaniu przez organ ochrony środowiska oraz organ, o którym mowa w art. 45.

2. Organ administracji, z zastrzeżeniem ust. 3, za pewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępo waniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko projektów, o których mowa w art. 40 ust. 1.

3. Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opinio wania projektów miejscowych planów zagospodaro wania przestrzennego określają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42 i Nr 14, poz. 124). Art. 4

4. Organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego już dokumentu, o którym mowa w art. 40 ust. 1, bierze pod uwagę ustalenia zawarte w prognozie oddziaływa nia na środowisko, opinię organu ochrony środowiska oraz organu, o którym mowa w art. 45, a także rozpa truje uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Art. 4

5. Jeżeli postępowanie w sprawie oceny od działywania na środowisko przeprowadza centralny organ administracji rządowej, organem administracji właściwym do uzgadniania zakresu i szczegółowości wymaganych informacji w prognozie oddziaływania na środowisko oraz opiniowania projektów, o których mowa w art. 40, jest Główny Inspektor Sanitarny. Rozdział 2 Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć Art. 4

6.

1. Wydanie decyzji w sprawie planowane go przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, prze prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziały wania na środowisko.

2. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mo wa o przedsięwzięciu, rozumie się przez to inwestycję budowlaną lub inną ingerencję w środowisko, polega jącą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzy stania terenu, w tym również na wydobywaniu kopa lin, wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4.

3. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzają cego do wydania decyzji, o których mowa w ust. 4.

4. Decyzją, o której mowa w ust. 1, jest:

1) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowa nia terenu — wydawana na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym,

2) decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego oraz decyzja o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowla nego lub jego części, wydawana na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42),

3) koncesja na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, na wydobywanie kopalin ze złóż, na bez zbiornikowe magazynowanie substancji oraz skła dowanie odpadów w górotworze, w tym w pod ziemnych wyrobiskach górniczych, wydawana na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. — Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268),

4) pozwolenie wodnoprawne w zakresie: a) wykonywania urządzeń wodnych, b) poboru wód podziemnych, c) rolniczego wykorzystania ścieków, wydawane na podstawie przepisów ustawy — Pra wo wodne,

5) decyzja ustalająca warunki prowadzenia robót po legających na regulacji wód oraz budowie wałów przeciwpowodziowych, a także robót melioracyj Dziennik Ustaw Nr 62 — 4455 — Poz. 627 nych, odwodnień budowlanych oraz innych robót ziemnych zmieniających stosunki wodne na tere nach o szczególnych wartościach przyrodniczych, zwłaszcza na terenach, na których znajdują się sku pienia roślinności o szczególnej wartości z punktu widzenia przyrodniczego, terenach o walorach kra jobrazowych i ekologicznych, terenach masowych lęgów ptactwa, występowania skupień gatunków chronionych oraz tarlisk, zimowisk, przepławek i miejsc masowej migracji ryb i innych organi zmów wodnych, wydawana na podstawie przepi sów ustawy o ochronie przyrody,

6) decyzja zatwierdzająca projekt scalania lub wymia ny gruntów, wydawana na podstawie ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie grun tów (Dz. U. z 1989 r. Nr 58, poz. 349, z 1994 r. Nr 127, poz. 627, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 2000 r. Nr 12, poz. 136),

7) decyzja o zmianie lasu na użytek rolny, wydawana na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268),

8) decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady, wydawa na na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych (Dz. U. Nr 127, poz. 627, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 550, Nr 86, poz. 958 i Nr 109, poz. 1157), gdy decyzja ta doty czy odcinków, które we wskazaniach lokalizacyj nych zostały wskazane jako newralgiczne z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możli wość wystąpienia konfliktów społecznych.

5. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się także przed udziele niem wskazań lokalizacyjnych autostrady.

6. Przepisy dotyczące decyzji, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio do wskazań lokaliza cyjnych udzielanych na mocy przepisów ustawy o au tostradach płatnych. Przepisy dotyczące organów wła ściwych do wydania tych decyzji stosuje się do organu właściwego do udzielania wskazań lokalizacyjnych.

7. Postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie przeprowadza się, jeżeli:

1) wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 2, do tyczącej tego samego przedsięwzięcia, zostało po przedzone wydaniem decyzji wymienionej w ust. 4 pkt 4 lub 5,

2) wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 4, do tyczącej tego samego przedsięwzięcia, zostało po przedzone wydaniem decyzji wymienionej w ust. 4 pkt 5 i postępowanie to zostało przeprowadzone przed wy daniem tej decyzji.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, do postępowania w sprawie oceny oddziaływania na śro dowisko poprzedzającego wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 pkt 4 lub 5, stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 6 i art. 52 ust. 4 i 5.

9. Decyzje, o których mowa w ust. 4, wymagają uza sadnienia.

10. Uzasadnienie decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania ad ministracyjnego, powinno zawierać informacje o spo sobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealiza cyjnej, o której mowa w art. 56. Art. 4

7. W postępowaniu w sprawie oceny oddzia ływania na środowisko określa się, analizuje oraz oce nia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsię wzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) dobra kultury, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a)—c), e) dostępność do złóż kopalin,

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ogranicza nia negatywnego oddziaływania na środowisko,

3) wymagany zakres monitoringu. Art. 4

8.

1. Postępowanie w sprawie oceny oddzia ływania na środowisko przeprowadza organ admini stracji właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4.

2. Decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4, wydaje się, z zastrzeżeniem ust. 4, po uzgodnieniu:

1) z organem ochrony środowiska, gdy dotyczy to de cyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1, 2 i 4—7,

2) z organem określonym w art. 57, gdy dotyczy to de cyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2.

3. Organ występujący o uzgodnienie przedkłada:

1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją,

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środo wisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane.

4. W sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, do przeprowadzenia uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 57, jest obowiązany wnioskodawca, który przed kłada:

1) projekt budowlany, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4456 — Poz. 627

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środo wisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane. Uzgodnienie następuje w drodze decyzji. Art. 4

9.

1. Wnioskodawca przed wystąpieniem o wydanie decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, oraz wskazań lokalizacyjnych, o których mowa w art. 46 ust. 5, może zwrócić się z zapytaniem do organu wła ściwego do wydania decyzji o określenie zakresu ra portu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wydanie de cyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, dla tego sa mego przedsięwzięcia było poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania te renu.

3. Do zapytania, o którym mowa w ust. 1, należy do łączyć informacje o planowanym przedsięwzięciu, za wierające w szczególności dane o:

1) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym spo sobie ich wykorzystywania i pokryciu szatą roślinną,

3) rodzaju technologii,

4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia,

5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody i in nych wykorzystywanych surowców, materiałów, paliw oraz energii,

6) rozwiązaniach chroniących środowisko,

7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastoso waniu rozwiązań chroniących środowisko.

4. Organ, określając zakres raportu, uwzględnia wymagania, o których mowa w art. 52 ust. 1, 2 i 6, w stopniu uzasadnionym rodzajem i usytuowaniem przedsięwzięcia oraz skalą jego oddziaływania na śro dowisko.

5. Postanowienie ustalające zakres raportu wydaje się po zasięgnięciu opinii wojewody, a w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 5 — ministra właściwe go do spraw środowiska oraz Głównego Inspektora Sanitarnego. Art. 50.

1. Jeżeli wymagane jest sporządzenie ra portu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wnioskodawca dołącza go, z zastrzeżeniem ust. 3, do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4.

2. W postępowaniu dotyczącym przedsięwzięć określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 do wniosku o wyda nie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1—7, za łącza się informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3.

3. W postępowaniu o wydanie decyzji zatwierdza jącej projekt scalania lub wymiany gruntów rolnych i leśnych raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządza organ prowadzący postępowa nie. Art. 5

1.

1. Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:

1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco od działywać na środowisko,

2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco od działywać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2.

2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowane go przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1—7, określając jednocześnie zakres raportu o od działywaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe kryteria okre ślone w ust. 8 pkt 2 i ocenia potrzebę sporządzenia ra portu dla przedsięwzięć określonych w ust. 8 pkt 1, z za strzeżeniem ust. 7.

3. Organ właściwy do wydania decyzji stwierdza obowiązek sporządzenia raportu i określa jego zakres po zasięgnięciu opinii:

1) organu ochrony środowiska, gdy dotyczy to decy zji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1, 2 i 4—7,

2) organu określonego w art. 57, gdy dotyczy to decy zji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2.

4. Organ zasięgający opinii przedkłada wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganą na podstawie przepisów odrębnych dokumentacją oraz informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3.

5. Na postanowienie w sprawie obowiązku sporzą dzenia i zakresu raportu przysługuje zażalenie.

6. Jeżeli w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania te renu stwierdzono obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ra port powinien być sporządzony także w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, dotyczącym tego samego przedsięwzięcia; gdy wydanie decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, było poprzedzone wyda niem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodaro wania terenu, przepisów ust. 2 i art. 50 ust. 2 nie stosu je się.

7. Obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływa niu przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obli gatoryjnie dla przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli możliwość realizacji przedsięwzięcia uza leżniona jest od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4457 — Poz. 627

8. Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddzia ływanie na środowisko przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1, określi w drodze rozporządzenia:

1) rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddzia ływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz ro dzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporzą dzenia raportu może być wymagany, biorąc pod uwagę: rodzaj działalności, wielkość produkcji i in ne parametry techniczne,

2) szczegółowe kryteria związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wiel kość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko. Art. 5

2.

1. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać:

1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczegól ności: a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warun ki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, b) główne cechy charakterystyczne procesów pro dukcyjnych, c) przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia,

2) opis elementów przyrodniczych środowiska, obję tych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia,

3) opis analizowanych wariantów, w tym wariantu: a) polegającego na niepodejmowaniu przedsię wzięcia, b) najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru,

4) określenie przewidywanego oddziaływania na śro dowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemy słowej, a także możliwego transgranicznego od działywania na środowisko,

5) uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wa riantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na śro dowisko, w szczególności na ludzi, zwierzęta, rośli ny, powierzchnię ziemi, wodę, powietrze, klimat, dobra materialne, dobra kultury, krajobraz, oraz wzajemne oddziaływanie między tymi elementa mi,

6) opis przewidywanych znaczących oddziaływań pla nowanego przedsięwzięcia na środowisko, obej mujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumu lowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynika jące z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji, oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę,

7) opis przewidywanych działań mających na celu za pobieganie, ograniczanie lub kompensację przy rodniczą negatywnych oddziaływań na środowi sko,

8) jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie, z zastrzeżeniem ust. 2, proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143,

9) wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczone go użytkowania oraz określenie granic takiego ob szaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów bu dowlanych i sposobów korzystania z nich,

10) przedstawienie zagadnień w formie graficznej, 1

1) analizę możliwych konfliktów społecznych związa nych z planowanym przedsięwzięciem, 1

2) przedstawienie propozycji monitoringu oddziały wania planowanego przedsięwzięcia na etapie je go budowy i eksploatacji, 1

3) wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie na potkano, opracowując raport, 1

4) streszczenie w języku niespecjalistycznym informa cji zawartych w raporcie, 1

5) nazwisko osoby lub osób sporządzających raport, 1

6) źródła informacji stanowiące podstawę do sporzą dzenia raportu.

2. Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania po zwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać po równanie proponowanej techniki z najlepszą dostępną techniką.

3. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na śro dowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przed sięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz likwidacji.

4. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na śro dowisko sporządzany w postępowaniu o wydanie po zwolenia na budowę powinien:

1) zawierać informacje, o których mowa w ust. 1, ze szczegółowością i dokładnością odpowiednią do posiadanych danych wynikających z projektu bu dowlanego i innych informacji uzyskanych po wy daniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospoda rowania terenu oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4458 — Poz. 627

2) określać stopień i sposób uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony środowiska, zawartych w de cyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w innych decyzjach dotyczących ochrony środowiska.

5. Zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określony w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania te renu uwzględnia się w postępowaniu o wydanie decy zji o pozwoleniu na budowę dla tego samego przedsię wzięcia.

6. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na śro dowisko sporządzony przed udzieleniem wskazań lo kalizacyjnych wydawanych na podstawie przepisów ustawy o autostradach płatnych, oprócz informacji, o których mowa w ust. 1 i 3, powinien wskazywać tak że propozycję określenia odcinków newralgicznych z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia konfliktów społecznych, dla których na etapie wydawania decyzji o ustaleniu loka lizacji autostrady konieczne będzie przeprowadzenie kolejnego postępowania w sprawie oceny oddziaływa nia na środowisko.

7. Raport, o którym mowa w ust. 6, w zakresie, w ja kim dotyczy on zidentyfikowania istniejących w są siedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania au tostrady dóbr kultury oraz ustalenia wpływu na te do bra, sporządza biegły z listy rzeczoznawców ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa na rodowego.

8. Minister właściwy do spraw środowiska oraz mi nister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać ra port o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla autostrady, biorąc pod uwagę konieczność identy fikacji istniejących w sąsiedztwie lub bezpośrednim za sięgu oddziaływania planowanej autostrady zasobów środowiska, dóbr kultury oraz ustalenie wpływu na te zasoby i dobra.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, usta lone zostaną:

1) formy sporządzania raportu,

2) zakresy zagadnień, które powinny zostać w rapor cie określone i ocenione,

3) zakresy terytorialne raportu,

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powin ny być uwzględnione w raporcie. Art. 5

3. Organ właściwy do wydania decyzji, o któ rej mowa w art. 46 ust. 4, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzię cia na środowisko. Art. 5

4. Z uwagi na uwarunkowania ochrony środo wiska lub możliwość wystąpienia konfliktów społecz nych organ właściwy do udzielenia wskazań lokaliza cyjnych na podstawie przepisów ustawy o autostra dach płatnych wskazuje w nich odcinki newralgiczne, dla których na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lo kalizacji autostrady konieczne będzie przeprowadzenie kolejnego postępowania w sprawie oceny oddziaływa nia na środowisko. Art. 5

5. Jeżeli z postępowania w sprawie oceny od działywania na środowisko wynika zasadność realiza cji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowa ny, organ administracji, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 i 3—8, wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi zgody na realiza cję przedsięwzięcia. Art. 5

6.

1. Organ administracji może:

1) decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 4, nałożyć obo wiązki dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

2) decyzją, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, dla przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz ter min jej przedłożenia.

2. W analizie porealizacyjnej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, dokonuje się porównania ustaleń zawar tych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia. Art. 5

7.

1. Organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 i 2, oraz wydawania opinii odpo wiednio w sprawie obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub je go zakresu jest w odniesieniu do przedsięwzięć, o któ rych mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, powiatowy inspektor sanitarny.

2. Organem właściwym w sprawach, o których mo wa w art. 46 ust. 5, jest Główny Inspektor Sanitarny. Rozdział 3 Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko Art. 5

8. W razie stwierdzenia możliwości transgra nicznego oddziaływania na środowisko, pochodzące go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na skutek:

1) realizacji planowanych przedsięwzięć objętych de cyzjami, o których mowa w art. 46 ust. 4,

2) realizacji projektów polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, przeprowadza się postępowanie dotyczące transgra nicznego oddziaływania na środowisko. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4459 — Poz. 627 Art. 5

9. Postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko przeprowadza się także w przypadku, gdy możliwe oddziaływanie pochodzące spoza granic Rzeczypospolitej Polskiej mogłoby ujaw nić się na jej terytorium. Art. 60.

1. Organ administracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na śro dowisko w przypadku stwierdzenia możliwości trans granicznego oddziaływania na środowisko na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia:

1) wydaje postanowienie o przeprowadzeniu postę powania dotyczącego transgranicznego oddziały wania na środowisko, w którym określa obowiązek sporządzenia przez wnioskodawcę dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia tego postępowa nia w języku państwa, na którego terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie, oraz zakres tej doku mentacji,

2) niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o możliwości transgranicznego oddziaływania na środowisko planowanego przed sięwzięcia i przekazuje dokumentację potrzebną do podjęcia działań, o których mowa w art. 61.

2. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje zażalenie. Art. 6

1.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsię wzięcia niezwłocznie powiadamia o tym państwo, na którego terytorium przedsięwzięcie to może oddziały wać, oraz proponuje termin na odpowiedź, czy pań stwo to jest zainteresowane uczestnictwem w postępo waniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

2. Minister właściwy do spraw środowiska załącza do powiadomienia dane, o których mowa w art. 49 ust. 3. Art. 6

2. Jeżeli państwo, o którym mowa w art. 61 ust. 1, powiadomi, iż jest zainteresowane uczestnic twem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływa nia na środowisko, minister właściwy do spraw środo wiska, w porozumieniu z organem administracji prze prowadzającym postępowanie w sprawie oceny od działywania na środowisko, uzgadnia z tym państwem terminy etapów postępowania. Art. 6

3.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przekazuje go niezwłocznie państwu uczestniczącemu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

2. Organ administracji przeprowadzający postępo wanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko prowadzi, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw środowiska, konsultacje z państwem, na które go terytorium może oddziaływać przedsięwzięcie, w sprawie środków eliminowania lub ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może przejąć prowadzenie konsultacji, o których mowa w ust. 2, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.

4. W konsultacjach, o których mowa w ust. 2, uczestniczy minister właściwy do spraw środowiska, a w konsultacjach, o których mowa w ust. 3, organ ad ministracji przeprowadzający postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Art. 6

4.

1. Uwagi i wnioski złożone przez państwo uczestniczące w postępowaniu w sprawie oceny od działywania na środowisko oraz wyniki konsultacji, o których mowa w art. 63, rozpatruje się przy wydawa niu decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, oraz przy wydawaniu postanowienia w sprawie ustalenia zakre su raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środo wisko.

2. Wydanie decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4, nie powinno nastąpić przed zakończeniem postępowa nia dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Art. 6

5. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje państwu uczestniczącemu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko decy zje, o których mowa w art. 46 ust. 4. Art. 6

6.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu dokumentów zawierających informacje o przedsięwzięciu podejmowanym poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, które może oddziaływać na środowisko na jej terytorium, niezwłocznie przekazuje je wojewodzie właściwemu ze względu na obszar moż liwego transgranicznego oddziaływania na środowi sko.

2. Wojewoda w zakresie, w jakim jest to niezbędne do analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowi sko, wykłada do wglądu w języku polskim dokumenty, o których mowa w ust. 1; przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 sto suje się odpowiednio.

3. Wojewoda przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt stanowiska dotyczącego przedsięwzięcia mogącego oddziaływać na środowi sko na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Minister właściwy do spraw środowiska powia damia państwo podejmujące przedsięwzięcie, które może oddziaływać na środowisko na terytorium Rze czypospolitej Polskiej, o stanowisku dotyczącym tego przedsięwzięcia. Art. 6

7. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio w przypadku uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4. Art. 6

8. Do postępowania w sprawie oceny oddzia ływania na środowisko projektów polityk, strategii, planów lub programów, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2, których realizacja może spowodować Dziennik Ustaw Nr 62 — 4460 — Poz. 627 transgraniczne oddziaływanie na środowisko, przepisy art. 61—66 stosuje się odpowiednio. Art. 6

9. Do postępowania dotyczącego transgra nicznego oddziaływania na środowisko przepisy art. 20 i 21 stosuje się odpowiednio. Art. 70. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się, o ile umowy międzynarodowe nie przewidują innego trybu postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. DZIA¸ VII Ochrona środowiska w zagospodarowaniu przestrzennym i przy realizacj i inwestycji Art. 7

1.

1. Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporzą dzania i aktualizacji koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju woje wództw, planów zagospodarowania przestrzennego województw, studiów uwarunkowań i kierunków zago spodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

2. W koncepcji, strategiach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1, w szczególności:

1) określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia ochro ny przed powstającymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu,

2) ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożli wiające uzyskanie optymalnych efektów w zakresie ochrony środowiska.

3. Przeznaczenie i sposób zagospodarowania tere nu powinny w jak największym stopniu zapewniać za chowanie jego walorów krajobrazowych. Art. 7

2.

1. W studium uwarunkowań i kierunków za gospodarowania przestrzennego gmin oraz miejsco wych planach zagospodarowania przestrzennego za pewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodni czej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez:

1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania grun tami,

2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopa lin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż,

3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania proble mów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadza nia ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urzą dzania i kształtowania terenów zieleni,

4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku z pro wadzeniem gospodarki rolnej,

5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych,

6) uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hała sem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi.

2. W studium uwarunkowań i kierunków zagospo darowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy prze znaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowa niem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się pro porcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych wa runków życia.

3. W studium uwarunkowań i kierunków zagospo darowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegrado wanych w wyniku działalności człowieka oraz klęsk ży wiołowych.

4. Wymagania, o których mowa w ust. 1—3, okre śla się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju planu, cech poszczególnych ele mentów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań.

5. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby planów zago spodarowania przestrzennego, charakteryzującą po szczególne elementy przyrodnicze na obszarze obję tym planem i ich wzajemne powiązania.

6. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodar ki przestrzennej i mieszkaniowej, określi, w drodze roz porządzenia, rodzaje i zakres opracowań ekofizjogra ficznych, o których mowa w ust. 4.

7. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego wojewódz twa. Art. 7

3.

1. W miejscowym planie zagospodarowa nia przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabu dowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z:

1) ustanowienia w trybie przepisów ustawy o ochro nie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyro dy, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, zespołu przyrodniczo–krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyj nego, pomników przyrody oraz ich otulin,

2) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania,

3) ustalenia w trybie przepisów ustawy — Prawo wod ne warunków korzystania z wód dorzecza oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a także Dziennik Ustaw Nr 62 — 4461 — Poz. 627 obszarów ochronnych zbiorników wód podziem nych.

2. Linie komunikacyjne, napowietrzne i podziem ne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty liniowe przeprowadza się i wykonuje w sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania na środowisko, w tym:

1) ochronę walorów krajobrazowych,

2) możliwość przemieszczania się dziko ż yjących zwie rząt.

3. W granicach administracyjnych miast oraz w ob rębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdro wia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Rozbudowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wy stąpienia poważnych awarii.

4. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia po ważnych awarii powinny być lokalizowane w bezpiecz nej odległości od siebie, od osiedli mieszkaniowych, od obiektów użyteczności publicznej, budynków za mieszkania zbiorowego i obszarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3. Art. 7

4.

1. W trakcie przygotowywania i realizacji in westycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z tere nu.

2. Wymóg, o którym mowa w ust. 1, uwzględniają w szczególności projektanci oraz organy administracji ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania te renu oraz organy administracji właściwe do spraw wy właszczania nieruchomości. Art. 7

5.

1. W trakcie prac budowlanych inwestor re alizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych.

2. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i przekształcanie elementów przy rodniczych wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z realizacją konkretnej inwestycji.

3. Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu naprawienie wyrządzonych szkód, w szczególno ści przez kompensację przyrodniczą.

4. Właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 3. Art. 7

6.

1. Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytku, jeżeli nie spełniają wyma gań ochrony środowiska, o których mowa w ust. 2.

2. Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu budow lanego, zespołu obiektów lub instalacji są:

1) wykonanie wymaganych przepisami lub określo nych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko,

2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technolo gicznych, wynikających z ustaw lub decyzji,

3) uzyskanie wymaganych decyzji określających za kres i warunki korzystania ze środowiska,

4) dotrzymywanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa standardów emisyjnych oraz określonych w po zwoleniu warunków emisji.

3. Nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być eksploatowane, jeżeli w okresie 30 dni od zakoń czenia rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z mocy prawa standardy emisyjne albo określone w pozwoleniu warunki emisji, ustalone dla fazy po za kończeniu rozruchu.

4. Na 30 dni przed terminem oddania do użytku no wo zbudowanego lub zmodernizowanego obiektu bu dowlanego, zespołu obiektów lub instalacji realizowa nych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziały wać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, in westor jest obowiązany poinformować wojewódzkie go inspektora ochrony środowiska o planowanym ter minie:

1) oddania do użytku nowo zbudowanego lub zmo dernizowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji,

2) zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on prze widywany. DZIA¸ VIII Edukacja ekologiczna, badania z zakresu ochrony środowiska oraz reklama Art. 7

7.

1. Problematykę ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w podsta wach programowych kształcenia ogólnego dla wszyst kich typów szkół.

2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących do uzy skania kwalifikacji zawodowych. Art. 7

8. Ârodki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa do ochrony środowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w publikacjach i audycjach. Art. 7

9. Organy administracji, instytucje koordynu jące oraz kierujące działalnością naukową i nauko wo–badawczą, a także szkoły wyższe, placówki nauko we i naukowo–badawcze, obejmujące swym zakresem Dziennik Ustaw Nr 62 — 4462 — Poz. 627 działania dziedziny nauki lub dyscypliny naukowe wią żące się z ochroną środowiska, są obowiązane uwzględniać w ustalanych programach oraz w swej działalności badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i badania te rozwijać. Art. 80. Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących model konsumpcji sprzeczny z zasadami ochrony śro dowiska i zrównoważonego rozwoju, a w szczególno ści wykorzystywać obrazu dzikiej przyrody do promo wania produktów i usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze. Tytuł II OCHRONA ZASOBÓW ÂRODOWISKA DZIA¸ I Przepisy ogólne Art. 8

1.

1. Ochrona zasobów środowiska realizowa na jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczegól nych.

2. Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy — Prawo wodne.

3. Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją złoża ochrony śro dowiska określają przepisy ustawy — Prawo geologicz ne i górnicze.

4. Szczegółowe zasady:

1) ochrony obszarów i obiektów o wartościach przy rodniczych, krajobrazu, zwierząt i roślin zagrożo nych wyginięciem oraz drzew, krzewów i zieleni — określają przepisy ustawy o ochronie przyrody,

2) ochrony lasów — określają przepisy ustawy o la sach,

3) ochrony dziko występujących zwierząt — określają przepisy ustawy z dnia 13 października 1995 r. — Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 147, poz. 713, z 1997 r. Nr 14, poz. 72, Nr 60, poz. 369, Nr 88, poz. 554, Nr 110, poz. 715 i Nr 133, poz. 884, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 40, poz. 401 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 i z 2000 r. Nr 120, poz. 126

8) i ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o rybołówstwie morskim (Dz. U. Nr 34, poz. 145 i z 1999 r. Nr 70, poz. 778),

4) ochrony zwierząt gospodarskich i domowych — określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. Nr 111, poz. 724, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 715, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 21),

5) ochrony gruntów rolnych i leśnych — określają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78, z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505 i Nr 160, poz. 1079, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268). Art. 8

2. Ochrona zasobów środowiska jest realizo wana w szczególności poprzez:

1) określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie dzia łań służących ich nieprzekraczaniu lub przywraca niu,

2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w ty tule III. Art. 8

3.

1. Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i rodzajem od działywania substancji lub energii na środowisko.

2. Standardy jakości środowiska mogą być zróżni cowane w zależności od obszarów i są wyrażane jako poziomy substancji lub energii. Art. 8

4.

1. W celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w przypadkach wska zanych ustawą lub przepisami szczególnymi, w drodze aktu prawa miejscowego, tworzone są programy. Pro gramy są publikowane w wojewódzkich dziennikach urzędowych.

2. W programie ustala się:

1) obszar objęty zakresem jego obowiązywania,

2) naruszone standardy jakości środowiska wraz z po daniem zakresu naruszenia,

3) podstawowe kierunki i zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości środowiska,

4) harmonogram rzeczowo-finansowy planowanych działań,

5) podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w programie,

6) w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane z ograni czaniem oddziaływania na środowisko, polegają ce na: a) obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii w środowisku, b) obowiązku przekazywania, ze wskazaną często tliwością, wyników prowadzonych pomiarów oraz informacji dotyczących przestrzegania wy magań określonych w posiadanych pozwole niach, c) ograniczeniu czasu obowiązywania posiada nych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej jednak niż do 2 lat,

7) obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi przyjmującemu program informacji o wydawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4463 — Poz. 627

8) sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i jego efektów.

3. Ustalenie treści programu dokonywane jest w szczególności na podstawie:

1) oceny charakteru i zakresu aktualnego stanu środo wiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie danych państwowego monitoringu środowiska,

2) analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o charakterze organizacyjnym, technicznym lub ekonomicznym planowanych działań, z uwzględ nieniem konieczności stosowania technologii, o których mowa w art. 143, albo najlepszych do stępnych technik,

3) analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z uwzględnieniem ich opty malizacji,

4) analizy charakteru obszarów ograniczonego użyt kowania, istniejących na terenie objętym progra mem, oraz zakresu wprowadzonych ograniczeń w korzystaniu z tych obszarów.

4. Wyniki ocen i analiz, o których mowa w ust. 3, uj mowane są w uzasadnieniu do programu, podlegają cym udostępnieniu na zasadach ustalonych w rozdzia le I w dziale IV w tytule I. DZIA¸ II Ochrona powietrza Art. 8

5. Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w szczególności przez:

1) utrzymanie poziomów substancji w powietrzu po niżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach,

2) zmniejszanie poziomów substancji w powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one do trzymane. Art. 8

6.

1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, z zastrzeżeniem ust. 3, w drodze roz porządzenia:

1) dopuszczalne poziomy niektórych substancji w po wietrzu,

2) alarmowe poziomy niektórych substancji w powie trzu, których nawet krótkotrwałe przekroczenie może powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi,

3) warunki, w jakich ustala się poziom substancji, ta kie jak temperatura i ciśnienie,

4) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

5) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów — odrębnie dla dopuszczalnych poziomów sub stancji i odrębnie dla alarmowych poziomów sub stancji w powietrzu,

6) zróżnicowane dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu dla: a) terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowisko wej, b) obszarów parków narodowych, c) obszarów ochrony uzdrowiskowej.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania,

2) czas obowiązywania dopuszczalnych poziomów niektórych substancji dla terenu kraju, z wyłącze niem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowiskowej, oraz dla tych obszarów.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy za pachowej jakości powietrza i metody oceny zapacho wej jakości powietrza.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, usta lone zostaną:

1) dopuszczalny poziom substancji zapachowych w powietrzu,

2) dopuszczalna częstość przekraczania poziomu sub stancji zapachowych w powietrzu,

3) zróżnicowane dopuszczalne częstości przekracza nia poziomu substancji zapachowych w powietrzu w zależności od sposobu zagospodarowania tere nu i jakości zapachu (neutralny, przyjemny, nie przyjemny),

4) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mo że zostać ustalony czas obowiązywania standardów za pachowej jakości powietrza. Art. 8

7.

1. Oceny jakości powietrza dokonuje się w strefach.

2. Strefę stanowi:

1) aglomeracja o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

2) obszar powiatu niewchodzący w skład aglomeracji, o której mowa w pkt 1. Art. 8

8.

1. Oceny jakości powietrza i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monito ringu środowiska.

2. Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w poszczególnych strefach wojewoda dokonuje przynajmniej co pięć lat, z zastrze Dziennik Ustaw Nr 62 — 4464 — Poz. 627 żeniem ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziomu każdej substancji, wyodrębniając strefy, w których:

1) przekroczone są poziomy dopuszczalne,

2) poziom substancji nie przekracza poziomu dopusz czalnego i jest wyższy od górnego progu oszaco wania,

3) poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i jest wyższy od dolnego progu osza cowania,

4) poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.

3. Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza pro centową część dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 3.

4. Klasyfikację pod kątem poziomu określonej sub stancji przeprowadza się przed upływem 5 lat, jeżeli od poprzedniej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej sub stancji wprowadzanej do powietrza ulegnie zmianie o co najmniej 20%. Art. 8

9.

1. Wojewoda co roku dokonuje oceny po ziomu substancji w powietrzu w danej strefie, a następ nie dokonuje klasyfikacji stref, w których poziom:

1) choćby jednej substancji przekracza poziom do puszczalny powiększony o margines tolerancji,

2) choćby jednej substancji mieści się pomiędzy po ziomem dopuszczalnym a poziomem dopuszczal nym powiększonym o margines tolerancji,

3) substancji nie przekracza poziomu dopuszczalne go.

2. Przez margines tolerancji rozumie się określoną w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 wartość, o którą przekroczenie dopuszczalnego poziomu sub stancji w powietrzu nie powoduje obowiązku podjęcia działań, o których mowa w art. 91 ust. 1.

3. Jeżeli dla substancji nie został określony margi nes tolerancji, to obszar, na którym poziom tej substan cji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny, zali cza się do strefy, o której mowa w ust. 1 pkt 1.

4. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, marginesy tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, usta lone zostaną:

1) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

2) margines tolerancji, wyrażony jako malejąca war tość procentowa w stosunku do dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu w kolejnych la tach. Art. 90.

1. Wojewoda dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie pomiarów:

1) w aglomeracjach o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

2) w innych strefach: a) w których poziom substancji w powietrzu jest wyższy od górnego progu oszacowania, a nie przekracza poziomu dopuszczalnego, b) w których poziom substancji w powietrzu prze kracza poziom dopuszczalny.

2. W przypadkach innych niż wskazane w ust. 1 pkt 1 i 2 wojewoda może dokonać oceny poziomu sub stancji w powietrzu na podstawie kombinacji pomia rów i metod modelowania albo samodzielnego stoso wania modelowania lub innych technik szacowania.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu, górne i dolne progi oszacowania dla sub stancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz metodyki referencyjne modelowania jakości powie trza.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, usta lone zostaną:

1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe w zależności od po działu na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2,

2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek sub stancji przy prowadzeniu pomiarów z uwagi na: a) ochronę zdrowia ludzi, b) ochronę roślin, c) oddziaływanie transportu,

3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów: a) poziomów substancji w powietrzu wprowadza nych w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji, b) poziomów substancji w powietrzu wprowadza nych z dużych instalacji, c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin,

4) sposób wyboru punktów pomiarowych,

5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o kombinacje metod po miarowych i modelowania oraz wyłącznie w opar ciu o metody modelowania lub inne metody szaco Dziennik Ustaw Nr 62 — 4465 — Poz. 627 wania w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2,

6) metodyki referencyjne.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mo gą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania progów osza cowania,

2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania. Art. 9

1.

1. Dla stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwych starostów, określa, w drodze rozporządzenia, program ochrony powietrza, mający na celu osiągnięcie do puszczalnych poziomów substancji w powietrzu.

2. Dla stref, w których został przekroczony poziom więcej niż jednej substancji, sporządza się wspólny program ochrony powietrza dotyczący wszystkich tych substancji.

3. Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenie w strefach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, wystę pują na terenie innego województwa niż zlokalizowane są strefy, właściwi wojewodowie współdziałają w spo rządzaniu programów, o których mowa w ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, ja kim powinny odpowiadać programy ochrony powie trza.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, usta lone zostaną:

1) forma sporządzania programu,

2) niezbędne części składowe programu,

3) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie. Art. 9

2.

1. W przypadku ryzyka występowania prze kroczeń dopuszczalnych lub alarmowych poziomów substancji w powietrzu w danej strefie wojewoda, po zasięgnięciu opinii właściwego starosty, określi, w dro dze rozporządzenia, plan działań krótkoterminowych, w którym ustala się działania mające na celu:

1) zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekro czeń,

2) ograniczenie skutków i czasu trwania zaistniałych przekroczeń.

2. Plan działań krótkoterminowych powinien w szczególności zawierać:

1) listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania wprowadzania z instalacji gazów lub pyłów do po wietrza,

2) sposób organizacji i ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i innych urządzeń napędzanych silnikami spalinowymi,

3) sposób postępowania organów, instytucji i pod miotów korzystających ze środowiska oraz zacho wania się obywateli w przypadku wystąpienia przekroczeń,

4) określenie trybu i sposobu ogłaszania o zaistnieniu przekroczeń.

3. Przepisów ust. 1 i 2 oraz art. 93 w zakresie obo wiązku określania planu działań krótkoterminowych w przypadku wystąpienia przekroczenia dopuszczal nych poziomów substancji w powietrzu oraz obowiąz ku wdrażania tych planów nie stosuje się do stref, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1, w odniesieniu do substancji, których poziomy są przekroczone. Art. 9

3.

1. Wojewoda niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, o których mowa w art. 92 ust. 2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o ryzyku wystąpienia przekroczeń do puszczalnych albo alarmowych poziomów substancji w powietrzu albo o wystąpieniu takich przekroczeń.

2. Powiadomienie powinno zawierać w szczególno ści:

1) datę, godzinę i obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie, oraz przyczyny tego stanu,

2) prognozy zmian poziomów substancji w powietrzu łącznie z przyczynami tych zmian, obszaru, którego dotyczy, oraz czasu trwania przekroczenia albo ry zyka jego wystąpienia,

3) wskazanie grup ludności wrażliwych na przekrocze nie oraz środki ostrożności, które mają być przez nie podjęte,

4) informację o obowiązujących ograniczeniach i in nych środkach zaradczych. Art. 9

4.

1. Wojewoda przekazuje Głównemu In spektorowi Ochrony Ârodowiska:

1) wyniki klasyfikacji stref, o której mowa w art. 88 ust. 2,

2) wyniki pomiarów, o których mowa w art. 90 ust. 1,

3) wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu i wyniki klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89,

4) informacje o stwierdzonych przekroczeniach alar mowych poziomów substancji w powietrzu, o któ rych mowa w art. 93.

2. Wojewoda przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o programach ochro ny powietrza, o których mowa w art. 91.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przekazywa nia informacji, o których mowa w ust. 1 i 2. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4466 — Poz. 627

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, usta lone zostaną:

1) terminy przekazywania informacji,

2) forma przekazywanych informacji,

3) układ przekazywanych informacji,

4) wymagane techniki przekazywania informacji. Art. 9

5.

1. Na obszarze, na którym istnieje przekro czenie dopuszczalnego poziomu substancji w powie trzu, w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego zna cząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, wojewoda może, w drodze decyzji, na łożyć na podmiot korzystający ze środowiska, który prowadzi działalność powodującą wprowadzanie sub stancji do powietrza, obowiązek prowadzenia pomia rów poziomów tej substancji w powietrzu.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, które go dotyczą.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. Art. 9

6. Wojewoda może, w drodze rozporządzenia, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na środowisko lub na dobra kultury określić dla terenu województwa bądź jego części rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania, a także sposób realiza cji i kontroli tego obowiązku. DZIA¸ III Ochrona wód Art. 9

7.

1. Ochrona wód polega na zapewnieniu ich jak najlepszej jakości, w tym utrzymywaniu ilości wo dy na poziomie zapewniającym ochronę równowagi biologicznej, w szczególności przez:

1) utrzymywanie jakości wód powyżej albo co naj mniej na poziomie wymaganym w przepisach,

2) doprowadzanie jakości wód co najmniej do wyma ganego przepisami poziomu, gdy nie jest on osią gnięty.

2. Poziom jakości wód jest określany z uwzględnie niem ilości substancji i energii w wodach oraz stopnia zdolności funkcjonowania ekosystemów wodnych. Art. 9

8.

1. Wody podziemne i obszary ich zasilania podlegają ochronie polegającej w szczególności na:

1) zmniejszaniu ryzyka zanieczyszczenia tych wód po przez ograniczenie oddziaływania na obszary ich zasilania,

2) utrzymywaniu równowagi zasobów tych wód.

2. Do celów, o których mowa w ust. 1, tworzy się w szczególności, na zasadach określonych ustawą — Prawo wodne, obszary ochronne zbiorników wód pod ziemnych.

3. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wody podziemne przeznacza się na zaspokojenie po trzeb bytowych ludzi. Art. 9

9.

1. Organy administracji planują i realizują działania w zakresie ochrony poziomu jakości wód uwzględniające obszary zlewni hydrograficznych.

2. Na potrzeby ochrony wód określane są warunki korzystania z wód dorzecza.

3. Integralną część warunków korzystania z wód dorzecza stanowią programy ochrony wód dla obsza rów, na których poziomy jakości wód nie są osiągnię te. Art. 100.

1. Przy planowaniu i realizacji przedsię wzięcia powinny być stosowane rozwiązania, które ograniczą zmianę stosunków wodnych do rozmiarów niezbędnych ze względu na specyfikę przedsięwzięcia.

2. Jeżeli konieczna jest czasowa zmiana stosunków wodnych, jest ona dopuszczalna wyłącznie w okresie niezbędnym.

3. Każdy, kto czasowo doprowadził do zmiany sto sunków wodnych, jest obowiązany do podjęcia działań w celu ich przywrócenia, gdy zmiana ta przestanie być niezbędna. DZIA¸ IV Ochrona powierzchni ziemi Art. 10

1. Ochrona powierzchni ziemi polega na za pewnieniu jak najlepszej jej jakości, w szczególności poprzez:

1) racjonalne gospodarowanie,

2) zachowanie wartości przyrodniczych,

3) zachowanie możliwości produkcyjnego wykorzy stania,

4) ograniczanie zmian naturalnego ukształtowania,

5) utrzymanie jakości gleby i ziemi powyżej lub co naj mniej na poziomie wymaganych standardów,

6) doprowadzenie jakości gleby i ziemi co najmniej do wymaganych standardów, gdy nie są one dotrzy mane,

7) zachowanie wartości kulturowych, z uwzględnie niem archeologicznych dóbr kultury. Art. 10

2.

1. Władający powierzchnią ziemi, na któ rej występuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowa nia terenu, jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2—5, do przeprowadzenia ich rekultywacji. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4467 — Poz. 627

2. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, iż zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu, dokonane po dniu objęcia przez niego władania, spo wodował inny wskazany podmiot, to obowiązek rekul tywacji spoczywa na tym podmiocie.

3. Jeżeli zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo nie korzystne przekształcenie terenu odbyło się za zgodą lub wiedzą władającego powierzchnią ziemi, jest on obowiązany do ich rekultywacji solidarnie ze sprawcą.

4. Starosta dokonuje rekultywacji, jeżeli:

1) podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gle by lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie na turalnego ukształtowania terenu, nie dysponuje prawami do powierzchni ziemi, pozwalającymi na jej przeprowadzenie, lub

2) nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku rekultywacji albo egzeku cja okazała się bezskuteczna, lub

3) zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu nastąpiło w wyniku klęski żywiołowej.

5. Starosta dokonuje rekultywacji także wówczas, gdy z uwagi na zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w śro dowisku konieczne jest natychmiastowe jej dokonanie.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, koszty rekultywacji ponosi podmiot, który spowodo wał zanieczyszczenie gleby lub ziemi albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu.

7. W przypadku, o którym mowa w ust. 5, koszty rekultywacji ponosi władający powierzchnią ziemi; przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

8. Obowiązek poniesienia kosztów rekultywacji, ich wysokość oraz sposób uiszczenia określa, w drodze de cyzji, starosta.

9. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów, o których mowa w ust. 6—8, stosuje się prze pisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. — Ordy nacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459 i Nr 42, poz. 475), z tym ż e uprawnienia organów podatkowych przysługują staroście. Art. 10

3.

1. Rekultywacja w związku z niekorzyst nym przekształceniem naturalnego ukształtowania te renu polega na jego przywróceniu do stanu poprzed niego.

2. Rekultywacja zanieczyszczonej gleby lub ziemi polega na ich przywróceniu do stanu wymaganego standardami jakości.

3. Standard jakości określa zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi, poniżej których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona.

4. Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi oce nia się na podstawie jej faktycznego zagospodarowa nia i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wy nika z planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 10

4. Gleba i ziemia używane do prac ziemnych, w tym używane do tego celu osady pochodzące z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, nie mogą przekraczać standardów jakości, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 105. Art. 10

5.

1. Minister właściwy do spraw środowi ska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia:

1) określi standardy jakości gleby,

2) może określić standardy jakości ziemi.

2. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, zostaną uwzględnione:

1) grupy rodzajów gruntów — według kryterium ich funkcji aktualnej lub planowanej,

2) standardy jakości gleby lub ziemi jako zawartości niektórych substancji w glebie albo ziemi, zróżni cowane dla poszczególnych grup rodzajów grun tów oraz z uwagi na wodoprzepuszczalność i głę bokość.

3. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone:

1) standardy jakości gleby albo ziemi, używanych do określonych prac ziemnych, w tym używanych do tego celu osadów pochodzących z dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płyną cych,

2) referencyjne metodyki wykonywania badania jako ści gleby lub ziemi,

3) referencyjne metodyki modelowania rozprzestrze niania substancji w glebie i ziemi. Art. 10

6.

1. Obowiązany do rekultywacji powinien, z zastrzeżeniem art. 108, uzgodnić jej warunki z orga nem ochrony środowiska.

2. Uzgodnienie następuje w drodze decyzji określa jącej zakres, sposób i termin zakończenia rekultywacji.

3. We wniosku o uzgodnienie należy wskazać:

1) obszar wymagający rekultywacji,

2) funkcje pełnione przez wymagającą rekultywacji powierzchnię ziemi,

3) planowany zakres i sposób rekultywacji oraz termin jej zakończenia. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4468 — Poz. 627 Art. 10

7.

1. Na obszarze, na którym istnieje przekro czenie standardów jakości gleby lub ziemi, starosta może, w drodze decyzji, nałożyć na władający po wierzchnią ziemi podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do rekultywacji, obowiązek prowadzenia pomiarów zawartości substancji w glebie lub ziemi. Podmiot obowiązany jest w tym przypadku przecho wywać wyniki pomiarów przez 5 lat od zakończenia ro ku kalendarzowego, którego dotyczą.

2. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. Art. 10

8.

1. W przypadkach, o których mowa w art. 102 ust. 4 i 5, starosta określa, w drodze decyzji, za kres, sposób oraz termin rozpoczęcia i zakończenia re kultywacji.

2. Władający powierzchnią ziemi obowiązany jest umożliwić prowadzenie rekultywacji z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 1.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. Art. 10

9.

1. Oceny jakości gleby i ziemi oraz obser wacji zmian dokonuje się w ramach państwowego mo nitoringu środowiska.

2. Starosta prowadzi okresowe badania jakości gle by i ziemi.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób pro wadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) sposób wyboru punktów poboru próbek,

2) wymagana częstotliwość pobierania próbek.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mo gą zostać ustalone sposoby prezentacji wyników ba dań.

6. W przypadku stwierdzenia naruszenia standar dów jakości gleby lub ziemi wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje staroście wyniki po miarów. Art. 1

10. Starosta prowadzi, aktualizowany corocz nie, rejestr zawierający informacje o terenach, na któ rych stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z wyszczególnieniem obszarów, na których obowiązek rekultywacji obciąża starostę. Art. 11

1.

1. Kolejność realizowania przez starostę zadań w zakresie rekultywacji powierzchni ziemi okre ślają powiatowe programy ochrony środowiska.

2. Starosta może przeprowadzić rekultywację po wierzchni ziemi pomimo nieujęcia zadania w progra mie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli stwierdzi, iż nie przeprowadzenie rekultywacji spowoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagro żenie życia lub zdrowia ludzi. DZIA¸ V Ochrona przed hałasem Art. 11

2. Ochrona przed hałasem polega na zapew nieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowi ska, w szczególności poprzez:

1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalne go lub co najmniej na tym poziomie,

2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do do puszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Art. 11

3.

1. Minister właściwy do spraw środowi ska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczal ne poziomy hałasu w środowisku.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) zróżnicowane poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów przeznaczonych: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub wielogo dzinnym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe poza mia stem,

2) poziomy hałasu z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu,

3) poziomy hałasu dla pory dnia oraz pory nocy,

4) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, ja ko czas odniesienia. Art. 11

4.

1. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, różnicując tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospoda rowania, wskazuje się, które z nich należą do poszcze gólnych rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1.

2. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uzna je się, że należy do terenu, dla którego dopuszczalny poziom hałasu jest najniższy. Art. 11

5. W razie braku miejscowego planu zago spodarowania przestrzennego organ administracji właściwy do wydania decyzji o ustaleniu warunków za budowy i zagospodarowania terenu ocenia, na podsta wie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania nieruchomości sąsiednich, czy teren, na którym planu Dziennik Ustaw Nr 62 — 4469 — Poz. 627 je się przedsięwzięcie, należy do rodzajów terenu, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1; przepisy art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Art. 11

6.

1. Rada powiatu, w drodze uchwały, z za strzeżeniem ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stoją cych oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno–wy poczynkowe.

2. Na śródlądowych wodach żeglownych ograni czenia i zakazy wprowadza, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw środowiska, w porozumie niu z ministrem właściwym do spraw transportu.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zo staną ustalone:

1) nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wod nego albo jego części, na których obowiązują ogra niczenia lub zakazy,

2) rodzaje jednostek pływających, których dotyczą za kazy lub ograniczenia, które mogą być charaktery zowane poprzez: a) przeznaczenie jednostki, b) parametry techniczne, takie jak wielkość i rodzaj napędu,

3) zakazy i ograniczenia dotyczące używania jedno stek odpowiednio w okresie roku, dni tygodnia lub doby.

4. Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pły wających, których użycie jest konieczne do celów bez pieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych. Art. 11

7.

1. Oceny stanu akustycznego środowiska i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwo wego monitoringu środowiska.

2. Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla:

1) aglomeracji o liczbie mieszkańców większej niż 100 tysięcy,

2) terenów poza aglomeracjami, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3. Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione w ust. 2 tereny, dla któ rych dokonywana będzie ocena stanu akustycznego środowiska. Art. 11

8.

1. Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o której mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, starosta sporządza, co 5 lat, mapy akustyczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z map akustycz nych, o których mowa w art. 179 ust. 1.

3. Mapa, o której mowa w ust. 1, powinna składać się z części opisowej i części graficznej.

4. Część opisowa powinna zawierać w szczególno ści:

1) charakterystykę obszaru podlegającego ocenie,

2) identyfikację i charakterystykę źródeł hałasu,

3) uwarunkowania akustyczne wynikające z miejsco wego planu zagospodarowania przestrzennego,

4) metody wykorzystane do dokonania oceny,

5) zestawienie wyników badań,

6) identyfikację terenów zagrożonych hałasem,

7) liczbę ludności zagrożonej hałasem,

8) analizę trendów zmian stanu akustycznego środo wiska,

9) wnioski dotyczące działań w zakresie ochrony przed hałasem.

5. Część graficzna powinna zawierać w szczególno ści:

1) mapę charakteryzującą hałas emitowany z poszcze gólnych źródeł,

2) mapę stanu akustycznego środowiska, z zaznacze niem terenów, na których występuje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, z odniesieniem do miejscowego planu zagospodarowania prze strzennego,

3) mapę terenów zagrożonych hałasem,

4) mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o których mowa w ust. 4 pkt 9.

6. Przez teren zagrożony hałasem rozumie się te ren, dla którego przekroczone są poziomy hałasu w stopniu wymagającym podjęcia przedsięwzięć ochronnych w pierwszej kolejności.

7. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wartości progowe pozio mów hałasu, których przekroczenie powoduje zalicze nie obszaru, na którym poziom hałasu przekracza po ziom dopuszczalny, do kategorii terenu zagrożonego hałasem.

8. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, zo staną ustalone:

1) wartości progowe poziomów hałasu na terenach przeznaczonych na cele, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4470 — Poz. 627

2) wartości progowe poziomów hałasu z uwzględnie niem rodzaju obiektu lub działalności będącej źró dłem hałasu,

3) wartości progowe poziomów hałasu dla pory dnia oraz pory nocy,

4) okresy, do których odnoszą się wartości progowe poziomów hałasu jako czas odniesienia. Art. 11

9.

1. Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy działań, których celem jest dostosowanie poziomu ha łasu do dopuszczalnego.

2. Dla terenów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, programy uchwala rada powiatu, a dla te renów, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 2, progra my określa, w drodze rozporządzenia, wojewoda.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, ja kim powinien odpowiadać program ochrony środowi ska przed hałasem.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) forma sporządzania programu,

2) niezbędne części składowe programu,

3) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w programie,

4) sposób ustalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z wykorzysta niem wskaźników charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i liczbę mieszkańców na danym terenie. Art. 1

20. Starosta przekazuje, niezwłocznie po spo rządzeniu, zarządowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wojewódzkie mu inspektorowi sanitarnemu mapy akustyczne, o któ rych mowa w art. 118. DZIA¸ VI Ochrona przed polami elektromagnetycznymi Art. 12

1. Ochrona przed polami elektromagnetycz nymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez:

1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych po ziomach,

2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one do trzymane. Art. 12

2.

1. Minister właściwy do spraw środowi ska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczal ne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposoby sprawdzania dotrzymania tych pozio mów.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla: a) terenów przeznaczonych pod zabudowę miesz kaniową, b) miejsc dostępnych dla ludności,

2) zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charak teryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycz nych na środowisko, do których odnoszą się pozio my pól elektromagnetycznych,

3) dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o których mowa w pkt 2, dla poszczególnych zakre sów częstotliwości, do których odnoszą się pozio my pól elektromagnetycznych.

3. Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o których mowa w ust. 1, określone zostaną przez wskazanie metod:

1) wykonywania pomiarów poziomów pól elektroma gnetycznych w środowisku dla poszczególnych za kresów częstotliwości, o których mowa w ust. 2,

2) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w środowisku występują pola elektromagne tyczne o częstotliwościach z różnych zakresów, o których mowa w ust. 2. Art. 12

3.

1. Oceny poziomów pól elektromagne tycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska.

2. Wojewoda prowadzi okresowe badania kontrol ne poziomów pól elektromagnetycznych w środowi sku.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób pro wadzenia badań, o których mowa w ust. 2.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) sposób wyboru punktów pomiarowych,

2) wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mo gą zostać ustalone sposoby prezentacji wyników po miarów. Art. 12

4. Wojewoda prowadzi, aktualizowany co rocznie, rejestr zawierający informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących: Dziennik Ustaw Nr 62 — 4471 — Poz. 627

1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszka niową,

2) miejsc dostępnych dla ludności. DZIA¸ VII Ochrona kopalin Art. 12

5. Złoża kopalin podlegają ochronie polega jącej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kompleksowym wykorzystaniu kopalin, w tym ko palin towarzyszących. Art. 12

6.

1. Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastoso waniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospo darowania kopaliny.

2. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub pro wadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak rów nież do ochrony powierzchni ziemi oraz wód po wierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowa dzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przy rodnicze. DZIA¸ VIII Ochrona zwierząt oraz roślin Art. 12

7.

1. Ochrona zwierząt oraz roślin polega na:

1) zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i utrzymaniu równowagi przyrodni czej,

2) tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i optymalnego spełniania przez zwierzęta i roślin ność funkcji biologicznej w środowisku,

3) zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych od działywań na środowisko, które mogłyby nieko rzystnie wpływać na zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin,

4) zapobieganiu zagrożeniom naturalnych komplek sów i tworów przyrody.

2. Ochrona, o której mowa w ust. 1, jest realizowa na w szczególności poprzez:

1) obejmowanie ochroną obszarów i obiektów cen nych przyrodniczo,

2) ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz ro ślin,

3) ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko wy stępujących zwierząt oraz roślin,

4) odtwarzanie populacji zwierząt i stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko występujących zwierząt oraz roślin,

5) zabezpieczanie lasów i zadrzewień przed zanie czyszczeniem i pożarami,

6) ograniczanie możliwości wycinania drzew i krze wów oraz likwidacji terenów zieleni,

7) zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień ro ślinności, zwłaszcza gdy przemawiają za tym po trzeby ochrony gleby, zwierząt, kształtowania kli matu oraz inne potrzeby związane z zapewnieniem różnorodności biologicznej, równowagi przyrodni czej i zaspokajania potrzeb rekreacyjno-wypoczyn kowych ludzi,

8) nadzorowanie wprowadzania do środowiska orga nizmów genetycznie zmodyfikowanych. Art. 12

8.

1. Ochronę zwierząt oraz roślin na poligo nach w toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”, zapewnia się poprzez:

1) sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o małej wartości przyrodniczej,

2) oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o walorach przyrodniczych, takich jak miejsca lę gowe zwierząt oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie na nich stosownych ograniczeń działalności szkolenio wej,

3) stosowanie rozwiązań organizacyjnych i technicz nych ograniczających szkody oraz sukcesywne usuwanie szkód,

4) przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie poligonu w związku z ograniczeniami wynikającymi z ochro ny zwierząt oraz roślin.

2. Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w instrukcjach szkolenio wych dla poligonów.

3. Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady sporzą dzania instrukcji szkoleniowej w zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwierząt oraz roślin w toku szkole nia Sił Zbrojnych na poligonach.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną uwzględnione:

1) zagadnienia zawarte w instrukcji szkoleniowej, w ramach których należy uwzględnić wymagania ochrony zwierząt oraz roślin,

2) sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin,

3) uwarunkowania dotyczące usytuowania poligo nów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które nale ży uwzględnić przy określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4472 — Poz. 627

5. W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy ust. 1—4 stosuje się odpowiednio. DZIA¸ IX Ograniczanie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną środowiska Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 12

9.

1. Jeżeli w związku z ograniczeniem spo sobu korzystania z nieruchomości korzystanie z niej lub z jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożli we lub istotnie ograniczone, właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości lub jej części.

2. W związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości jej właściciel może żądać odszkodo wania za poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości nieruchomości.

3. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przysłu guje również użytkownikowi wieczystemu nierucho mości, a roszczenie, o którym mowa w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieru chomości.

4. Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1—3, moż na wystąpić w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie roz porządzenia lub aktu prawa miejscowego powodują cego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomo ści.

5. W sprawach, o których mowa w ust. 1—4, nie stosuje się przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących roszczeń z tytułu ograni czenia sposobu korzystania z nieruchomości. Rozdział 2 Ograniczenia związane z ochroną zasobów środowiska Art. 130.

1. Ograniczenie sposobu korzystania z nie ruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska może nastąpić przez:

1) poddanie ochronie obszarów lub obiektów na pod stawie przepisów ustawy o ochronie przyrody,

2) zatwierdzenie warunków korzystania z wód dorze cza lub ustanowienia obszarów ochronnych zbior ników wód podziemnych na podstawie przepisów ustawy — Prawo wodne.

2. Przepis ust. 1 nie wyklucza możliwości ogranicze nia sposobu korzystania z nieruchomości w celu ochrony zasobów środowiska na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 13

1.

1. W razie ograniczenia sposobu korzysta nia z nieruchomości, o którym mowa w art. 130 ust. 1, na ż ądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.

2. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodo wania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej decyzji, o której mowa w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w ter minie 3 miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez po szkodowanego.

3. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust. 1. Art. 13

2. Do żądania wykupu nieruchomości w przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o których mowa w art. 130 ust. 1, sto suje się odpowiednio zasady i tryb określone w usta wie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nierucho mościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543). Art. 13

3. Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej war tość nieruchomości według zasad i trybu określonych w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościa mi. Art. 13

4. Obowiązanymi do wypłaty odszkodowa nia lub wykupu nieruchomości są:

1) właściwa jednostka samorządu terytorialnego — jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieru chomości nastąpiło w wyniku uchwalenia aktu pra wa miejscowego przez organ samorządu teryto rialnego,

2) reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa — jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z nieru chomości nastąpiło w wyniku wydania rozporzą dzenia Rady Ministrów, właściwego ministra albo wojewody. Rozdział 3 Obszary ograniczonego użytkowania Art. 13

5.

1. Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo za stosowania dostępnych rozwiązań technicznych, tech nologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzy mane standardy jakości środowiska poza terenem za kładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroener getycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radiona wigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograni czonego użytkowania.

2. Obszar ograniczonego użytkowania dla przed sięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środo wisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, tworzy wojewoda w drodze rozporządzenia, określając grani Dziennik Ustaw Nr 62 — 4473 — Poz. 627 ce obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia te renu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenu wynikający z postę powania w sprawie oceny oddziaływania na środowi sko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekolo gicznego.

3. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsię wzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowi sko, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, tworzy rada powiatu w drodze uchwały; przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4. Do czasu ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania zawiesza się postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę lub udzielenia zgody na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlane go, umożliwiającej realizację przedsięwzięcia, o któ rym mowa w ust. 1. Art. 13

6.

1. W razie ograniczenia sposobu korzysta nia ze środowiska, w wyniku ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, właściwymi w sprawie odszkodowania lub nakazania wykupu nieruchomości są sądy powszechne.

2. Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wy kupu nieruchomości jest ten, którego działalność spo wodowała wprowadzenie ograniczeń w związku z usta nowieniem obszaru ograniczonego użytkowania. Tytuł III PRZECIWDZIA¸ANIE ZANIECZYSZCZENIOM DZIA¸ I Przepisy ogólne Art. 13

7. Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom pole ga na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania do środowiska substancji lub energii. Art. 13

8.

1. Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska jest, z za strzeżeniem art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chy ba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządze niem jest na podstawie tytułu prawnego inny podmiot.

2. Obowiązki, o których mowa w ust. 1, w odniesie niu do instalacji, z których emisja wymaga pozwolenia, mogą być przeniesione wyłącznie w drodze umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego. Art. 13

9. Przestrzeganie wymagań ochrony środo wiska związanych z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewniają za rządzający tymi obiektami. Art. 140.

1. Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań ochrony środowiska, w szczególności przez:

1) odpowiednią organizację pracy,

2) powierzanie funkcji związanych z zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym odpo wiednie kwalifikacje zawodowe,

3) zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska, z wy maganiami w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe w tym za kresie,

4) podejmowanie działań w celu wyeliminowania lub ograniczenia szkód w środowisku wynikających z nieprzestrzegania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a także podejmowanie właści wych środków w celu wyeliminowania takich przy padków w przyszłości.

2. Pracownicy są obowiązani postępować w spo sób zapewniający ochronę środowiska.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje czynności, instalacje lub urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań dla środowiska.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i urzą dzeń,

2) wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w zakresie: a) kwalifikacji zawodowych, b) przeszkolenia pracowników. DZIA¸ II Instalacje, urządzenia, substancje oraz produkty Rozdział 1 Instalacje i urządzenia Art. 14

1.

1. Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych.

2. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie po winno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdro wia ludzi. Art. 14

2.

1. Wielkość emisji z instalacji lub urządze nia w warunkach odbiegających od normalnych po winna wynikać z uzasadnionych potrzeb technicznych i nie może występować dłużej niż jest to konieczne.

2. Warunkami odbiegającymi od normalnych są w szczególności okres rozruchu, awarii i likwidacji in stalacji lub urządzenia. Art. 14

3. Technologia stosowana w nowo urucha mianych lub zmienianych w sposób istotny instala Dziennik Ustaw Nr 62 — 4474 — Poz. 627 cjach i urządzeniach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w szczególno ści:

1) stosowanie substancji o małym potencjale zagro żeń,

2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii,

3) zapewnienie racjonalnego zużycia wody i innych surowców oraz materiałów i paliw,

4) stosowanie technologii bezodpadowych i małood padowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów,

5) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji,

6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i me tod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej,

7) wykorzystanie analizy cyklu życia produktów,

8) postęp naukowo-techniczny. Art. 14

4.

1. Eksploatacja instalacji nie powinna po wodować przekroczenia standardów jakości środowi ska.

2. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadza nie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 3, powodować przekroczenia stan dardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.

3. Jeżeli w związku z funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eks ploatacja instalacji nie powinna powodować przekro czenia standardów jakości środowiska poza tym obsza rem.

4. Zastosowanie technologii spełniającej wymaga nia, o których mowa w art. 143, a także dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w art. 145 oraz w przepisach odrębnych, nie zwalnia z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska. Art. 14

5.

1. Minister właściwy do spraw środowi ska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, może określić, w drodze rozporządzenia, standardy emisyjne z instalacji w zakresie:

1) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2) wytwarzania odpadów,

3) emitowania hałasu.

2. Standardy, o których mowa w ust. 1, ustala się:

1) w przypadku wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza odpowiednio jako: a) stężenie gazów lub pyłów w gazach odlotowych lub b) masa gazów lub pyłów wprowadzana w określo nym czasie, lub c) stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu,

2) w razie wytwarzania odpadów — jako stosunek jed nostki objętości albo masy powstających odpadów w stosunku do jednostki wykorzystywanego su rowca, materiału, paliwa lub powstającego pro duktu,

3) w razie powodowania hałasu — jako poziom mocy akustycznej instalacji.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone:

1) zróżnicowane wartości standardów: a) w zależności od rodzaju działalności, technologii lub operacji technicznej, b) w zależności od terminu oddania instalacji do eksploatacji,

2) sytuacje uzasadniające przejściowe odstępstwa od standardów oraz granice odstępstw,

3) warunki uznawania standardów za dotrzymane. Art. 14

6.

1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do zapewnienia ich prawi dłowej eksploatacji polegającej w szczególności na:

1) stosowaniu paliw, surowców i materiałów eksplo atacyjnych zapewniających ograniczanie ich nega tywnego oddziaływania na środowisko,

2) podejmowaniu odpowiednich działań w przypadku powstania zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych w celu ograniczenia ich skutków dla środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodar ki, mając na uwadze potrzebę ograniczenia negatyw nego oddziaływania na środowisko eksploatowanych instalacji i urządzeń, może określić, w drodze rozporzą dzenia, wymagania w zakresie stosowania:

1) paliw, surowców i materiałów eksploatacyjnych o określonych właściwościach, cechach lub para metrach,

2) określonych rozwiązań technicznych zapewniają cych ograniczenie emisji.

3. Wymagania, o których mowa w ust. 2, mogą być różnicowane ze względu na termin oddania instalacji do eksploatacji lub rok produkcji urządzenia.

4. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodar ki, może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby postępowania w razie zakłóceń w procesach technolo Dziennik Ustaw Nr 62 — 4475 — Poz. 627 gicznych i operacjach technicznych dotyczących eks ploatacji instalacji lub urządzenia.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mo gą zostać ustalone:

1) rodzaje zakłóceń, gdy wymagane jest wstrzymanie użytkowania instalacji lub urządzenia,

2) środki zaradcze, jakie powinien podjąć prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia,

3) przypadki, w których prowadzący instalację lub użytkownik urządzenia powinien poinformować o zakłóceniach wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, termin, w jakim informacja ta powin na zostać złożona oraz jej wymaganą formę. Art. 14

7.

1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji.

2. Prowadzący instalację jest obowiązany do cią głych pomiarów wielkości emisji w razie wprowadza nia do środowiska znacznych ilości substancji lub ener gii.

3. Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o któ rych mowa w ust. 1 i 2, może być związany z parame trami charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4. Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w istotny sposób, z której emisja wymaga pozwolenia, jest obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości emisji z tej instalacji.

5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 4, należy zre alizować najpóźniej w ciągu 14 dni od zakończenia roz ruchu instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba ż e organ właściwy do wydania pozwolenia określił w po zwoleniu inny termin.

6. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządze nia są obowiązani do ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywa nia przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą. Art. 14

8.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, z zastrzeżeniem ust. 5, w drodze rozporządze nia, wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, o których mowa w art. 147 ust. 1—4.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) przypadki, w których wymagany jest ciągły pomiar emisji z instalacji,

2) przypadki, w których wymagane są okresowe po miary emisji z instalacji albo urządzenia, oraz czę stotliwości prowadzenia tych pomiarów,

3) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów,

4) sposób ewidencjonowania przeprowadzonych po miarów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo stanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów w zależności odpowiednio od:

1) rodzaju instalacji albo urządzenia,

2) nominalnej wielkości emisji z instalacji albo urzą dzenia,

3) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.

4. Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wy nika z nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określa substancje albo ener gie, których pomiar jest obowiązkowy.

5. Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone w prze pisach odrębnych. Art. 14

9.

1. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1—4, prowadzący instalację przedkłada organowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu na potrzebę zapew nienia systematycznej kontroli wielkości emisji.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia, które ze względu na szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji powinny być przekazywane właściwym orga nom ochrony środowiska, oraz terminy i sposób ich prezentacji.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zo staną ustalone:

1) przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na: a) rodzaj instalacji lub urządzenia, b) nominalną wielkość emisji, c) parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia,

2) formy przedkładanych wyników pomiarów,

3) układy przekazywanych wyników pomiarów,

4) wymagane techniki przedkładania wyników pomia rów,

5) terminy przedkładania wyników pomiarów w zależ ności od ich rodzajów. Art. 150.

1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomiarów wielkości emisji wy kraczających poza obowiązki, o których mowa Dziennik Ustaw Nr 62 — 4476 — Poz. 627 w art. 147 ust. 1, 2 i 4, lub określone w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1, jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się przepis art. 147 ust. 6.

2. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1, właści wy organ może nałożyć obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów, określając zakres i terminy ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkłada nia.

3. Jeżeli z przeprowadzonej kontroli wynika, że na stąpiło przekroczenie standardów emisyjnych, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika urządze nia obowiązek przedkładania mu wyników pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązki, o któ rych mowa w art. 149 ust. 1, określając zakres i termi ny ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkłada nia.

4. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu. Art. 15

1. Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emi sję z instalacji, organ właściwy do jego wydania może nałożyć dodatkowe wymagania wykraczające poza wy magania, o których mowa w art. 147 i przepisach wy danych na podstawie art. 148, a także określić dodatko we wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów, je żeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska. Art. 15

2.

1. Instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na śro dowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środo wiska, z zastrzeżeniem ust. 8.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno za wierać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres za mieszkania lub siedziby,

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji,

3) rodzaj i zakres prowadzonej działalności, w tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych usług,

4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i go dziny),

5) wielkość i rodzaj emisji,

6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji,

7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emi sji jest zgodny z obowiązującymi przepisami.

3. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpo częciem jej eksploatacji, z zastrzeżeniem ust. 5.

4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłosze nia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji.

5. Instalację, o której mowa w ust. 1, objętą obo wiązkiem zgłoszenia w okresie, gdy jest już ona eksplo atowana, prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w ter minie 6 miesięcy od dnia, w którym została ona objęta tym obowiązkiem.

6. Prowadzący instalację, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:

1) rezygnacji z rozpoczęcia albo zakończenia eksplo atacji instalacji,

2) zmianie danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2—6.

7. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 6, należy do konać w terminie 14 dni od dnia rezygnacji z podjęcia działalności albo zaprzestania działalności lub zmiany danych, o których mowa w ust. 2 pkt 2—6.

8. Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatyw nie oddziaływać na środowisko z uwagi na wytwarza nie odpadów określają przepisy ustawy o odpadach. Art. 15

3.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, z których emisja nie wymaga pozwolenia, a których eksploatacja wymaga zgłoszenia, uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na środowisko.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone rodzaje instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia z uwagi na:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3) powodowanie hałasu,

4) wytwarzanie pól elektromagnetycznych.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wy móg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji może być uzależniony od:

1) stosowanej techniki,

2) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji. Art. 15

4.

1. Organ ochrony środowiska może usta lić, w drodze decyzji, wymagania w zakresie ochrony środowiska dotyczące eksploatacji instalacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, o ile jest to uzasadnio ne koniecznością ochrony środowiska. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4477 — Poz. 627

2. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, przepis art. 188 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. Art. 15

5. Ârodki transportu powinny spełniać wy magania ochrony środowiska określone w ustawie oraz w przepisach odrębnych. Art. 15

6.

1. Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych te renach miast, terenach zabudowanych oraz na tere nach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczyn kowe.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i imprez związanych z kultem religijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych i innych legalnych zgromadzeń, a także podawania do publicznej wiadomości informacji i ko munikatów służących bezpieczeństwu publicznemu. Art. 15

7.

1. Rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emito wany hałas może negatywnie oddziaływać na środo wisko, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Ograniczenia, o których mowa w ust. 1, nie doty czą instalacji lub urządzeń znajdujących się w miej scach kultu religijnego. Rozdział 2 Substancje Art. 15

8. Wprowadzanie do środowiska wytwarza nej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji jest dopuszczalne wyłącznie w zakresie, w jakim jest to konieczne w związku z charakterem prowadzonej dzia łalności. Art. 15

9.

1. Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do:

1) opakowania substancji w sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do środo wiska,

2) załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z wprowadzenia substan cji do środowiska.

2. Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie, in formacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna okre ślać sposób postępowania w celu ograniczenia szkód. Art. 160.

1. Zabronione jest, z wyjątkiem przypad ków określonych w ustawie i przepisach odrębnych, wprowadzanie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

2. Substancjami stwarzającymi szczególne zagro żenie dla środowiska są w szczególności:

1) azbest,

2) PCB.

3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, inne — poza azbe stem i PCB — substancje stwarzające szczególne za grożenie dla środowiska, kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia szkód w środowisku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

2) nazwa substancji. Art. 16

1.

1. Substancje stwarzające szczególne za grożenie dla środowiska powinny być wykorzystywa ne, przemieszczane i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.

2. Instalacje lub urządzenia, w których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, powinny zostać oczyszczo ne lub unieszkodliwione.

3. Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były w nich wykorzysty wane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, stosuje się wymagania dotyczące po stępowania z instalacjami i urządzeniami, w których są lub były wykorzystywane te substancje. Art. 16

2.

1. Wykorzystywane substancje stwarzają ce szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają sukcesywnej eliminacji.

2. Wykorzystujący substancje stwarzające szcze gólne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany do dokumentowania rodzaju, ilości i miejsc ich występo wania oraz sposobu ich eliminowania.

3. Wykorzystujący substancje stwarzające szcze gólne zagrożenie dla środowiska powinien okreso wo przedkładać wojewodzie informacje o rodzaju, ilości i miejscach ich występowania, z zastrzeżeniem ust. 4—6.

4. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne za grożenie dla środowiska w formie uproszczonej; w tym przypadku przepisów ust. 2 nie stosuje się.

5. Informacje w formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada wojewodzie informacje o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4478 — Poz. 627

7. Wojewoda prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji stwarzających szcze gólne zagrożenie dla środowiska.

8. Przepisy ust. 1—3 stosuje się odpowiednio do in stalacji i urządzeń, w których substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska są lub były wy korzystywane.

9. Sposób postępowania z eliminowanymi sub stancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska, a także instalacjami i urządzeniami, w któ rych są lub były one wykorzystywane, określają prze pisy ustawy o odpadach. Art. 16

3.

1. Minister właściwy do spraw gospodar ki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw transpor tu oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, okre śli, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie:

1) wykorzystywania i przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowi ska,

2) wykorzystywania i oczyszczania instalacji lub urzą dzeń, w których były lub są wykorzystywane sub stancje stwarzające szczególne zagrożenie dla śro dowiska.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone wymagania dotyczące:

1) wykorzystywania i przemieszczania poszczegól nych substancji,

2) wykorzystywania i oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w których były lub są wykorzystywa ne poszczególne substancje.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb:

1) wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i przemieszczaniu substancji oraz przy wykorzystywaniu i oczyszczaniu instala cji lub urządzeń, w których były lub są wykorzysty wane substancje,

2) sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w któ rych były lub są wykorzystywane substancje, oraz pomieszczeń, w których one się znajdują,

3) przypadki i sposób inwentaryzowania rodzaju, ilo ści i miejsc występowania substancji oraz instala cji i urządzeń, w których były lub są wykorzystywa ne, a także zakres i formę dokumentowania postę powania z nimi oraz czas przechowywania doku mentacji,

4) terminy przedkładania odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi mia sta informacji o: a) rodzaju, ilości i miejscach występowania wyko rzystywanych substancji, b) instalacjach i urządzeniach, w których substan cje były lub są wykorzystywane, c) czasie i sposobie usuwania substancji oraz insta lacji i urządzeń, w których były lub są one wyko rzystywane, d) czasie i sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska,

5) zakres przedkładanych odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi mia sta informacji, o których mowa w pkt 4, z uwzględ nieniem: a) formy przedkładanych informacji, b) układu przekazywanych informacji, c) wymaganych technik przedkładania informacji,

6) przypadki i terminy, w których powinno się zaprze stać wykorzystywania substancji, oraz harmono gram ich eliminowania przez użytkowników,

7) przypadki i terminy, w których powinny być oczysz czone lub wyeliminowane instalacje lub urządze nia, w których były lub są wykorzystywane sub stancje.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, instalacje lub urzą dzenia, w których mogły być wykorzystywane substan cje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak instalacje lub urządzenia, w któ rych były lub są wykorzystywane te substancje.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zo staną ustalone rodzaje instalacji lub urządzeń, z uwzględnieniem, z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio:

1) terminu oddania instalacji do eksploatacji albo ro ku produkcji urządzenia,

2) wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.

6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, sposób przedkładania woje wodzie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacji o rodzaju, ilości i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, zo staną określone:

1) terminy przedkładania informacji,

2) forma przedkładanej informacji,

3) układ przedkładanych informacji,

4) wymagane techniki przedkładania informacji.

8. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób prowadze nia przez wojewodę rejestru substancji, instalacji Dziennik Ustaw Nr 62 — 4479 — Poz. 627 i urządzeń, w których substancje te były lub są wyko rzystywane.

9. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, mo gą zostać ustalone:

1) forma i układ rejestru,

2) zawartość rejestru,

3) warunki i okres przechowywania rejestru. Art. 16

4. Ilekroć w art. 160—163 jest mowa o:

1) substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska — rozumie się przez to także sub stancje i przedmioty, w których zawarte są substan cje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowi ska,

2) instalacjach lub urządzeniach, w których były wy korzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska — rozumie się przez to instalacje i urządzenia, które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi oczyszczenia. Art. 16

5. Szczegółowe zasady postępowania z sub stancjami chemicznymi oraz wprowadzania do środo wiska genetycznie zmodyfikowanych organizmów określają przepisy odrębne. Rozdział 3 Produkty Art. 16

6. Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerb ku dla jego walorów użytkowych i bezpieczeństwa użytkownika, należy ograniczać:

1) zużycie substancji i energii,

2) wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicz nych mogących negatywnie oddziaływać na śro dowisko w okresie użytkowania produktu oraz po jego zużyciu,

3) wykorzystywanie substancji i rozwiązań technicz nych utrudniających: a) naprawę produktu, b) demontaż produktu w celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego postę powania na podstawie przepisów ustawy o od padach, c) użycie części produktu w innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych po zużyciu produktu. Art. 16

7. Produkt powinien być zaopatrzony w in formację dotyczącą jego bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia. Art. 16

8. Wprowadzający produkt do obrotu powi nien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań ochrony środowiska. Art. 16

9.

1. Minister właściwy do spraw gospodar ki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w celu spełnienia obowiąz ków, o których mowa w art. 166 i 167.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfika cję produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy,

2) wymagania dotyczące poszczególnych produktów lub grup produktów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb:

1) rodzaje substancji, które powinny być wykorzysty wane do produkcji określonych produktów lub któ rych wykorzystywanie jest zabronione,

2) dopuszczone do stosowania rozwiązania technicz ne,

3) właściwości, jakie muszą spełniać określone pro dukty, w tym: a) standardy emisyjne z urządzeń, b) dopuszczalna lub wymagana zawartość określo nych substancji w produkcie, c) zakaz występowania określonych substancji w produkcie, d) cechy i parametry produktu,

4) wymagania dotyczące informacji, o której mowa w art. 167, w tym oznaczania produktu lub jego czę ści, oraz formy i treści informacji o zawartości w nim określonych substancji,

5) terminy, w których poszczególne wymagania zaczy nają obowiązywać poszczególne produkty lub gru py produktów. Art. 170.

1. Wprowadzane do obrotu jednorazowe naczynia i sztućce z tworzyw sztucznych powinny być opatrzone informacją o ich negatywnym oddziaływa niu na środowisko.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ograniczenia wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko, może okre ślić, w drodze rozporządzenia, inne niż wymienione w ust. 1 produkty z tworzyw sztucznych, na których na leży zamieszczać informację o negatywnym oddziały waniu na środowisko.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, usta lone zostaną:

1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfika cję produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy,

2) termin, w którym zaczyna obowiązywać wymaga nie dotyczące zamieszczania informacji. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4480 — Poz. 627

4. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposób zamieszcza nia i treść informacji o negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko na produktach, o których mo wa w ust. 1 i 2.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, mo gą zostać ustalone:

1) wielkość informacji,

2) wzory informacji,

3) grafika i kolory informacji. Art. 17

1. Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o których mowa w art. 166 i 167 oraz w przepisach wy danych na podstawie art. 169 i 170. Art. 17

2. Opakowania powinny spełniać wymaga nia ochrony środowiska określone w przepisach od rębnych. DZIA¸ III Drogi, l inie kolejowe, l inie tramwajowe, lotniska oraz porty Art. 17

3. Ochronę przed zanieczyszczeniami po wstającymi w związku z eksploatacją dróg, linii kolejo wych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów zapew nia się przez:

1) stosowanie rozwiązań technicznych ograniczają cych rozprzestrzenianie zanieczyszczeń, a w szcze gólności: a) zabezpieczeń akustycznych, b) zabezpieczeń przed przedostawaniem się zanie czyszczonych wód opadowych do gleby lub zie mi, c) środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w trakcie eksploatacji dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów,

2) właściwą organizację ruchu. Art. 17

4.

1. Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może powodo wać przekroczenia standardów jakości środowiska.

2. Emisje polegające na:

1) wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,

3) wytwarzaniu odpadów,

4) powodowaniu hałasu, powstające w związku z eksploatacją drogi, linii kole jowej, linii tramwajowej, lotniska oraz portu, nie mo gą, z zastrzeżeniem ust. 3, spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do któ rego zarządzający tym obiektem ma tytuł prawny.

3. Jeżeli w związku z eksploatacją drogi, linii kolejo wej, linii tramwajowej lub lotniska utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia standardów jakości środo wiska poza tym obszarem. Art. 17

5.

1. Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z zastrzeżeniem ust. 2, jest obowiązany do okresowych pomiarów po ziomów w środowisku substancji lub energii wprowa dzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

2. W razie eksploatacji obiektów o określonych ce chach lub kategoriach wskazujących na możliwość wpro wadzania do środowiska substancji lub energii w znacz nych ilościach zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem jest obowiązany do ciągłych pomiarów ich poziomów w środowisku.

3. W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu, zmieniającej w istot ny sposób warunki eksploatacji, zarządzający jest obo wiązany do przeprowadzenia pomiarów poziomów w środowisku substancji lub energii wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiektów.

4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 3, należy wy pełnić najpóźniej w ciągu 14 dni od rozpoczęcia eksplo atacji przebudowanego obiektu.

5. Do prowadzenia pomiarów, o których mowa w ust. 1—3, stosuje się odpowiednio art. 147 ust. 6. Art. 17

6.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakre sie prowadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku, o których mowa w art. 175 ust. 1—3.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone przypadki, w których w związku z eks ploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów wymagane są:

1) ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w środowisku,

2) okresowe pomiary poziomów wskazanych sub stancji lub energii w środowisku,

3) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów,

4) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych,

5) sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo że zostać ustalone wymaganie prowadzenia pomia rów:

1) w zależności od: a) kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej, b) rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotni ska albo portu, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4481 — Poz. 627 c) parametrów technicznych drogi, parametrów eksploatacyjnych linii kolejowej albo linii tram wajowej,

2) w związku z usytuowaniem drogi, linii kolejowej, li nii tramwajowej, lotniska oraz portu: a) na terenach gęsto zaludnionych, b) na terenach objętych ochroną ze względu na po trzeby ochrony środowiska na podstawie przepi sów szczególnych,

3) dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejo wych albo linii tramwajowych. Art. 17

7.

1. Wyniki pomiarów, o których mowa w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem przedkłada orga nowi ochrony środowiska, o ile pomiary te mają szcze gólne znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji tych obiektów.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją dróg, linii ko lejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów, któ re ze względu na szczególne znaczenie dla systema tycznej obserwacji zmian stanu środowiska, wynikają cych z eksploatacji tych obiektów, powinny być przeka zywane właściwym organom ochrony środowiska, oraz terminy i sposób ich prezentacji.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zo staną ustalone:

1) przypadki, w których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z uwagi na cechy obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3 pkt 1, oraz ich usy tuowanie,

2) forma przedkładanych wyników pomiarów,

3) układ przedkładanych wyników pomiarów,

4) wymagane techniki przedkładania pomiarów,

5) terminy przedkładania wyników pomiarów w zależ ności od ich rodzajów. Art. 17

8.

1. Organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą, li nią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w określonym czasie pomia rów poziomów substancji lub energii w środowisku wprowadzanych w związku z eksploatacją tych obiek tów, wykraczających poza obowiązki, o których mowa w art. 175 ust. 1—3 lub określone w trybie art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 95 ust. 1 lub art. 107 ust. 1, jeżeli przeprowa dzone kontrole poziomów substancji lub energii w śro dowisku, które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomia rów stosuje się przepis art. 147 ust. 6.

2. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się od powiednio art. 150 ust. 2.

3. Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów sub stancji lub energii w środowisku, które są emitowane w związku z eksploatacją obiektu, dowodzą przekracza nia standardów jakości środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć na zarzą dzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lot niskiem lub portem obowiązek przedkładania mu wy ników pomiarów poziomów substancji lub energii w środowisku wykraczających poza obowiązki, o któ rych mowa w art. 177 ust. 1, określając zakres i termi ny ich przedkładania, a także wymagania w zakresie formy, układu i wymaganych technik ich przedkłada nia.

4. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów lub ich przedkładania wszczyna się z urzędu. Art. 17

9.

1. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem zaliczonymi do obiektów, których eksplo atacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, sporządza co 5 lat mapę akustyczną terenu, na którym eksploatacja obiektu może powodować przekroczenie dopuszczal nych poziomów hałasu w środowisku.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, drogi, linie kolejowe i lotni ska, których eksploatacja może powodować negatyw ne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, dla których wymagane jest sporządzanie map aku stycznych, oraz sposoby określania granic terenów ob jętych tymi mapami z uwzględnieniem cech obiektów, o których mowa w art. 176 ust. 3.

3. Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych powiatów; do fragmentów mapy akustycznej stosuje się odpowiednio art. 118 ust. 3—5.

4. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat właściwemu wojewodzie i staroście.

5. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz pierwszy mapę aku styczną terenu w terminie 1 roku od dnia, w którym zo stały one zaliczone do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie aku styczne na znacznych obszarach. DZIA¸ IV Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 180. Eksploatacja instalacji powodująca:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4482 — Poz. 627

3) wytwarzanie odpadów,

4) emitowanie hałasu,

5) emitowanie pól elektromagnetycznych jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Art. 18

1.

1. Organ ochrony środowiska może udzie lić pozwolenia:

1) zintegrowanego,

2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

3) wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

4) na wytwarzanie odpadów,

5) na emitowanie hałasu do środowiska,

6) na emitowanie pól elektromagnetycznych.

2. Warunki i tryb wydawania, cofania i ograniczania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, oraz właści wość organów określają przepisy ustawy — Prawo wodne, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Do pozwoleń wodnoprawnych na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi stosuje się odpowiednio art. 187 i 198. Art. 18

2. Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2—6, nie są wymagane w przypadku obo wiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego. Art. 18

3.

1. Pozwolenie wydaje w drodze decyzji or gan ochrony środowiska.

2. O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu po zwolenia orzeka organ właściwy do wydania pozwole nia. Rozdział 2 Wydawanie pozwoleń Art. 18

4.

1. Pozwolenie wydaje się, z zastrzeżeniem art. 189, na wniosek prowadzącego instalację.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawie rać:

1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres za mieszkania lub siedziby,

2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji,

3) informację o tytule prawnym do instalacji,

4) informacje o rodzaju instalacji, stosowanych urzą dzeniach i technologiach oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsc emisji,

5) ocenę stanu technicznego instalacji,

6) informację o rodzaju prowadzonej działalności,

7) opis możliwych wariantów funkcjonowania instala cji,

8) bilans masowy i rodzaje wykorzystywanych mate riałów, surowców i paliw, wraz ze schematem tech nologicznym,

9) informację o energii wykorzystywanej lub wytwa rzanej przez instalację,

10) wielkość i źródła powstawania albo miejsca emisji — aktualnych i proponowanych — w trakcie nor malnej eksploatacji instalacji oraz w warunkach odbiegających od normalnych, w szczególności ta kich jak: rozruch, awaria, wyłączenia, 1

1) informację o planowanych okresach funkcjonowa nia instalacji w warunkach odbiegających od nor malnych, 1

2) informację o istniejącym lub przewidywanym od działywaniu emisji na środowisko, 1

3) wyniki pomiarów wielkości emisji z istniejącej in stalacji, 1

4) zmiany wielkości emisji, jakie nastąpiły po wydaniu ostatniego pozwolenia dla istniejącej instalacji, 1

5) planowane działania, w tym przewidywane środki techniczne mające na celu zapobieganie lub ogra niczanie emisji, 1

6) proponowane procedury monitorowania proce sów technologicznych, w szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości emisji, 1

7) przewidywany sposób zakończenia eksploatacji in stalacji niestwarzający zagrożenia dla środowiska, 1

8) czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.

3. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub w sposób istotny zmienianych, powinien on zawierać informacje o speł nianiu wymogów, o których mowa w art. 143.

4. Do wniosku o wydanie pozwolenia należy dołą czyć:

1) dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w obrocie praw nym, jeżeli prowadzący instalację nie jest osobą fi zyczną,

2) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodaro wania przestrzennego, jeżeli został sporządzony, oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospoda rowania terenu, jeżeli jej uzyskanie było wymaga ne,

3) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespe cjalistycznym.

5. Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia określają art. 208, 221, 232 i 235 oraz przepisy ustawy o odpadach. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4483 — Poz. 627 Art. 18

5.

1. Jeżeli w postępowaniu o wydanie po zwolenia zachodzi prawdopodobieństwo, ż e w sprawie mogą być jeszcze inne strony nieznane organowi ad ministracji, informację o wszczęciu postępowania na leży podać do publicznej wiadomości.

2. Podanie do publicznej wiadomości, o którym mowa w ust. 1, czyni zadość obowiązkowi zawiado mienia stron w rozumieniu Kodeksu postępowania ad ministracyjnego. Art. 18

6. Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli:

1) nie są spełnione wymagania, o których mowa w art. 141 ust. 2, art. 143 i 204 ust. 1 lub przepisach ustawy o odpadach,

2) eksploatacja instalacji powodowałaby przekrocze nie dopuszczalnych standardów emisyjnych,

3) eksploatacja instalacji powodowałaby przekrocze nie standardów jakości środowiska,

4) wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z progra mami działań, o których mowa w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ust. 1,

5) wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy obję tych decyzją o cofnięciu lub ograniczeniu pozwole nia w przypadkach, o których mowa w art. 194 ust. 1 i art. 195 ust. 1 pkt 1, a nie minęły jeszcze 2 la ta od dnia, gdy decyzja w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stała się ostateczna. Art. 18

7.

1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z ochroną środowi ska, a w szczególności z zagrożeniem pogorszenia sta nu środowiska w znacznych rozmiarach, w pozwole niu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1—4, może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z tytułu wystą pienia negatywnych skutków w środowisku.

2. Zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej lub polisy ubezpieczeniowej.

3. Zabezpieczenie w formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany przez organ wydający pozwolenie, a zabezpieczenie w formie gwa rancji bankowej lub polisy ubezpieczeniowej jest skła dane do organu wydającego pozwolenie.

4. Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w razie wystąpienia negatyw nych skutków w środowisku w wyniku niewywiązania się przez podmiot z obowiązków określonych w po zwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1—4, bank lub firma ubezpieczeniowa ureguluje zobowiąza nia na rzecz organu wydającego pozwolenie. Art. 18

8.

1. Pozwolenie jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat.

2. Pozwolenie określa:

1) rodzaj i parametry instalacji istotne z punktu widze nia przeciwdziałania zanieczyszczeniom,

2) wielkość dopuszczalnej emisji w warunkach nor malnego funkcjonowania instalacji, nie większą niż wynikająca z prawidłowej eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów funkcjonowania,

3) maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków eksplo atacyjnych odbiegających od normalnych, w szcze gólności w przypadku rozruchu i unieruchomienia instalacji, a także warunki wprowadzania do środo wiska substancji lub energii w takich przypadkach oraz warunki emisji,

4) rodzaj i ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i paliw,

5) źródła powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii,

6) zakres i sposób monitorowania procesów techno logicznych, w tym pomiaru i ewidencjonowania wielkości emisji,

7) sposób postępowania w przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania procesów technologicznych, jeżeli jej zastosowa nie jest wymagane,

8) sposób i częstotliwość przekazywania informacji i danych, o których mowa w pkt 6, organowi wła ściwemu do wydania pozwolenia,

9) wymagane działania, w tym środki techniczne ma jące na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji.

3. Pozwolenie może określać:

1) sposób postępowania w razie zakończenia eksplo atacji instalacji,

2) wielkość i formę zabezpieczenia roszczeń.

4. Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wnie sieniu zabezpieczenia, o ile zostało ono ustanowione.

5. Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy art. 211, 224, 233 i 236 oraz przepisy ustawy o odpadach. Art. 18

9. Pozwolenie może być wydane na wniosek zainteresowanego nabyciem instalacji lub jej oznaczo nej części. Art. 190.

1. Zainteresowany nabyciem całej instala cji może złożyć wniosek o przeniesienie na niego praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji.

2. Przeniesienie praw i obowiązków jest możliwe tylko wtedy, gdy nabywca daje rękojmię prawidłowe go wykonania tych obowiązków.

3. Przeniesienie lub odmowa przeniesienia praw i obowiązków następuje w drodze decyzji. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4484 — Poz. 627

4. Nabywca, o którym mowa w ust. 1, przejmuje wszystkie obowiązki ciążące w związku z eksploatacją instalacji na poprzednio prowadzącym instalację, wy nikające z pozwolenia i przepisów ustawy oraz ustawy — Prawo wodne i przepisów ustawy o odpadach. Art. 19

1.

1. Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3:

1) wywołują skutki prawne po uzyskaniu tytułu praw nego do instalacji lub jej oznaczonej części,

2) wygasają po upływie roku od daty ich wydania, je żeli wnioskodawca nie uzyskał tytułu prawnego do instalacji lub jej oznaczonej części.

2. Decyzje, o których mowa w art. 189 i 190 ust. 3, można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Art. 19

2. Przepisy o wydawaniu pozwolenia stosu je się odpowiednio w przypadku zmiany jego warun ków. Rozdział 3 Wygaśnięcie, cofnięcie i ograniczenie pozwolenia Art. 19

3.

1. Pozwolenie wygasa:

1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane,

2) jeżeli prowadzący instalację utracił do niej tytuł prawny, z zastrzeżeniem art. 190 ust. 1—3, lub z in nych powodów pozwolenie stało się bezprzedmio towe,

3) na wniosek prowadzącego instalację,

4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działal ności objętej pozwoleniem w terminie dwóch lat od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne,

5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działal ności objętej pozwoleniem przez dwa lata,

6) w przypadku, o którym mowa w art. 229 ust. 4.

2. Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2—6, wygasają z chwilą, gdy pozwolenie zintegro wane stanie się ostateczne.

3. Organ właściwy do wydania pozwolenia stwier dza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1.

4. Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację uzyska no we pozwolenie oraz jeżeli nastąpiło przeniesienie praw i obowiązków, o którym mowa w art. 190 ust. 1—3. Art. 19

4.

1. Pozwolenie podlega cofnięciu lub ogra niczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmia rach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Art. 19

5.

1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli:

1) eksploatacja instalacji jest prowadzona z narusze niem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach,

2) przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w stopniu uniemożliwiającym emisję na warun kach określonych w pozwoleniu,

3) instalacja jest objęta postępowaniem, o którym mowa w art. 227—229.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń w oznaczonym termi nie. Art. 19

6.

1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli:

1) przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub

2) korzystanie z pozwolenia stwarza zagrożenie dla ż y cia lub zdrowia ludzi.

2. Ustalenie odszkodowania następuje w drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia lub ogranicze nia pozwolenia; decyzja jest niezaskarżalna.

3. Odszkodowanie przysługuje od organu właści wego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.

4. Strona niezadowolona z przyznanego odszkodo wania może w terminie 30 dni od dnia doręczenia de cyzji, o której mowa w ust. 2, wnieść powództwo do są du powszechnego; droga sądowa przysługuje także w razie niewydania decyzji przez właściwy organ w ter minie 3 miesięcy od zgłoszenia żądania przez poszko dowanego.

5. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o której mowa w ust. 2.

6. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem roku od dnia, w którym decyzja o cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia stała się ostateczna. Art. 19

7.

1. Jeżeli nie usunięto negatywnych skut ków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i termin wykonania tego obowiązku w decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naru szają kompetencji organu administracji wynikających z art. 362 ust. 1 pkt 2. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4485 — Poz. 627 Art. 19

8.

1. Po wydaniu decyzji o wygaśnięciu, cof nięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli prowadzący instalację usunął negatywne skutki w środowisku po wstałe w wyniku prowadzonej działalności lub skutki takie nie wystąpiły, organ właściwy do wydania po zwolenia orzeka na wniosek prowadzącego instalację o zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.

2. W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w wyzna czonym terminie negatywnych skutków w środowisku powstałych w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka o przeznacze niu na ten cel zabezpieczenia w wysokości niezbędnej do usunięcia tych skutków. Art. 19

9. Postępowanie w przedmiocie wygaśnię cia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna się z urzędu albo na wniosek prowadzącego instalację lub zainteresowanego jej nabyciem. Art. 200. W razie ogłoszenia likwidacji lub upadło ści podmiotu korzystającego ze środowiska przepisy art. 198 stosuje się odpowiednio w zakresie orzekania o zwrocie zabezpieczenia albo o jego przeznaczeniu na usunięcie szkód. Rozdział 4 Pozwolenia zintegrowane Art. 20

1.

1. Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działal ności, może powodować znaczne zanieczyszczenie po szczególnych elementów przyrodniczych albo środo wiska jako całości.

2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako cało ści.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mi nister właściwy do spraw środowiska uwzględni rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz wynikające z funkcjonowania instalacji oddziaływanie na poszczególne elementy przyrodnicze albo na środo wisko jako całość. Art. 20

2.

1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w po zwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji na zasadach określonych dla pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2—6.

2. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się wiel kość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do po wietrza z instalacji, niezależnie od tego, czy wymagane byłoby dla niej, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwole nia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza.

3. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się dopusz czalny poziom hałasu niezależnie od tego, czy dla za kładu wymagane byłoby, zgodnie z ustawą, uzyskanie pozwolenia na emitowanie hałasu do środowiska.

4. W pozwoleniu zintegrowanym określa się wa runki wytwarzania i sposoby postępowania z odpada mi na zasadach określonych w przepisach ustawy o od padach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymaga ne byłoby, zgodnie z tymi przepisami, uzyskanie po zwolenia na wytwarzanie odpadów.

5. Jeżeli z instalacji objętej pozwoleniem zintegro wanym odprowadzane są ścieki do kanalizacji, w po zwoleniu określa się warunki, jakim powinny one od powiadać.

6. W pozwoleniu zintegrowanym określa się wa runki poboru wód na zasadach określonych w przepi sach ustawy — Prawo wodne. Art. 20

3. Instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 1, położone na terenie jednego zakładu obejmuje się jednym pozwoleniem zintegrowanym. Art. 20

4.

1. Instalacje wymagające pozwolenia zin tegrowanego powinny spełniać wymagania ochrony środowiska wynikające z najlepszej dostępnej techniki, a w szczególności, z zastrzeżeniem art. 207 ust. 2, nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielko ści emisyjnych.

2. Przez graniczne wielkości emisyjne rozumie się takie dodatkowe standardy emisyjne, które nie mogą być przekraczane przez instalacje wymagające pozwo lenia zintegrowanego. Art. 20

5. Nieprzekraczanie wielkości emisji wynika jącej z zastosowania najlepszej dostępnej techniki nie zwalnia z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska. Art. 20

6.

1. Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych techni kach oraz koordynuje przepływ tych informacji na po trzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń oraz zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodar ki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia do wydawania zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić, w drodze rozpo rządzenia, minimalne wymagania wynikające z najlep szej dostępnej techniki, jakie muszą spełniać instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 2, w tym:

1) graniczne wielkości emisyjne,

2) w uzasadnionych przypadkach wzajemne, warian towe relacje pomiędzy granicznymi wielkościami emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków, wy twarzania odpadów i emitowania hałasu oraz pól elektromagnetycznych,

3) progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych wielkości emisyjnych oraz czas ich stosowania, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4486 — Poz. 627

4) wymagania dotyczące energochłonności i materia łochłonności,

5) inne niezbędne wymagania techniczne.

3. Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3 wartość, o którą do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne wielkości emi syjne.

4. Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie:

1) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2) wytwarzania odpadów,

3) emitowania hałasu stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.

5. Graniczne wielkości emisji w razie odprowadza nia ścieków mogą być określone odpowiednio jako:

1) masa substancji w ściekach przypadająca na jed nostkę masy wykorzystywanego surowca, mate riału, paliwa lub powstającego produktu,

2) stężenie substancji w ściekach,

3) masa substancji w ściekach wprowadzana w okre ślonym czasie,

4) temperatura ścieków. Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6. Graniczne wielkości emisji w razie wytwarzania pól elektromagnetycznych mogą być określone jako:

1) napięcia znamionowe linii i stacji elektroenerge tycznych,

2) maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo dla instalacji emitujących pola elektro magnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz: radiokomunikacyjnych, radionawi gacyjnych i radiolokacyjnych. Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Art. 20

7.

1. Najlepsza dostępna technika powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględ nia się jednocześnie:

1) rachunek kosztów i korzyści,

2) czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostęp nych technik dla danego rodzaju instalacji,

3) zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powo dowanym przez emisje lub ich ograniczanie do mi nimum,

4) podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających do minimum powodowane przez nie zagrożenia dla środowiska.

2. Odstępstwo od granicznych wielkości emisji jest dopuszczalne w zakresie progów tolerancji ustalonych na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 3, pod warunkiem że:

1) będzie to z korzyścią dla środowiska jako całości,

2) nie zostaną naruszone standardy emisyjne.

3. Jeżeli graniczne wielkości emisyjne nie zostały określone na podstawie art. 206 ust. 2 pkt 1, dopusz czalną wielkość emisji z instalacji ustala się, uwzględ niając potrzebę przestrzegania obowiązujących stan dardów emisyjnych. Art. 20

8.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia zinte growanego powinien spełniać wymagania określone dla wniosków o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2—6, oraz wniosku o wydanie po zwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumie niu przepisów ustawy — Prawo wodne.

2. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien także zawierać:

1) informacje o: a) oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość, b) istniejącym lub możliwym oddziaływaniu trans granicznym na środowisko,

2) uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w przypadkach, o których mowa w art. 207 ust. 2 i 3, wskazujące spełnienie określonych w tych prze pisach wymagań.

3. Wniosek przedkłada się w dwu egzemplarzach.

4. Do wniosku dołącza się:

1) dwa egzemplarze wykonanej przez akredytowaną jednostkę oceny zgodności z minimalnymi wyma ganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej tech niki dla instalacji, która jest przedmiotem wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego, o ile wy magania te zostały określone na podstawie art. 206 ust. 2,

2) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej.

5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagany zakres akredyta cji dla jednostek sporządzających oceny zgodności in stalacji z minimalnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki, uwzględniając potrze bę zapewnienia wiarygodności tej oceny. Art. 20

9. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1, kopie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego oraz oceny zgodności z minimalnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej dostępnej techniki. Art. 2

10.

1. Warunkiem rozpatrzenia wniosku o wy danie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie Dziennik Ustaw Nr 62 — 4487 — Poz. 627 opłaty rejestracyjnej na wyodrębniony rachunek ban kowy prowadzony przez ministra właściwego do spraw środowiska.

2. Wpływy z tytułu opłaty rejestracyjnej są środka mi specjalnymi w rozumieniu ustawy z dnia 26 listopa da 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497 i Nr 46, poz. 49

9) i przeznacza ne są na finansowanie zadań ministra właściwego do spraw środowiska, o których mowa w art. 206 i 212.

3. Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 3000 EURO.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat rejestracyj nych, kierując się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia ze względu na skalę i rodzaj działalności prowadzonej w instalacjach oraz koniecz nością zgromadzenia środków umożliwiających wyko nywanie zadań, o których mowa w art. 206 i 212. Art. 21

1.

1. Pozwolenie zintegrowane powinno spełniać wymagania określone dla pozwoleń, o któ rych mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2—6.

2. Pozwolenie zintegrowane powinno także okre ślać:

1) rodzaj prowadzonej działalności,

2) sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości,

3) sposoby ograniczania oddziaływań transgranicz nych na środowisko,

4) wymóg informowania o wystąpieniu awarii prze mysłowej, jeżeli nie wynika on z art. 264,

5) sposoby postępowania w przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w tym sposoby usunięcia negatywnych skutków powstałych w środowisku w wyniku prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane.

3. W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania dla instalacji, jeśli jest to ko nieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości.

4. Organ właściwy do wydania pozwolenia przed kłada niezwłocznie kopię wydanego pozwolenia zinte growanego ministrowi właściwemu do spraw środo wiska albo podmiotowi, o którym mowa w art. 213 ust. 1. Art. 21

2.

1. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o wydanie pozwolenia zin tegrowanego, ocen zgodności z minimalnymi wyma ganiami oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych, a także analizuje wnioski i wydane pozwolenia z punk tu widzenia spełnienia wymagań wynikających z naj lepszej dostępnej techniki, określonych w rozporządze niu wydanym na podstawie art. 206 ust. 2.

2. Minister właściwy do spraw środowiska lub pod miot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, może zwrócić się do starosty o udzielenie informacji lub udostępnie nie innych niż wskazane w ust. 1 dokumentów związa nych z wydawaniem pozwoleń zintegrowanych; uprawnienie to przysługuje podmiotowi, o którym mo wa w art. 213 ust. 1, także w stosunku do wojewody.

3. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie wydawania przez starostę pozwoleń zinte growanych minister właściwy do spraw środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szcze gólności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego.

4. W przypadku skierowania wystąpienia, o którym mowa w ust. 3, ministrowi właściwemu do spraw śro dowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

5. Podmiot, o którym mowa w art. 213 ust. 1, prze kazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje mogące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań w celu wyeliminowania niepra widłowości przy wydawaniu pozwoleń zintegrowa nych. Art. 21

3.

1. Wykonywanie zadań, o których mowa w art. 206 ust. 1 oraz art. 212 ust. 1 i 2, minister właści wy do spraw środowiska może zlecić osobie fizycznej albo prawnej, która ze względu na posiadane kompe tencje, doświadczenie i wyposażenie będzie gwaranto wała należyte ich wykonywanie.

2. Zlecenie, o którym mowa w ust. 1, dokonywane jest w trybie ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamó wieniach publicznych (Dz. U. z 1998 r. Nr 119, poz. 773, z 1999 r. Nr 45, poz. 437, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 93, poz. 1027 i Nr 110, poz. 1167 oraz z 2001 r. Nr 56, poz. 580), na okres od 5 do 8 lat.

3. Ustalając warunki przetargu na wykonanie za dań, minister uwzględnia wymagania, o których mowa w ust. 1, a także konieczność zapewnienia przez wybra ny podmiot bezpieczeństwa powierzonych oraz spo rządzonych w związku z wykonywaniem zadań doku mentów i baz danych.

4. Informacja o zawarciu umowy zlecającej wyko nywanie zadań, jej wypowiedzeniu albo wygaśnięciu jest publikowana, w drodze obwieszczenia, w Dzienni ku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Pol ski” nie później niż na 60 dni przed terminem odpo wiednio wejścia w życie umowy, jej wypowiedzenia al bo wygaśnięcia.

5. W obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, po daje się do wiadomości:

1) imię i nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fi zycznej albo nazwę i adres siedziby osoby prawnej, z którą zawarto umowę, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4488 — Poz. 627

2) datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykony wania zleconych zadań albo datę zakończenia ich wykonywania z uwagi na wygaśnięcie lub wypo wiedzenie umowy.

6. W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego przedkłada kopię wniosku o wydanie pozwolenia, kopię oceny zgodności z mini malnymi wymaganiami wynikającymi z najlepszej do stępnej techniki oraz kopię wydanego pozwolenia te mu podmiotowi.

7. W ciągu 30 dni od daty wygaśnięcia lub wypo wiedzenia umowy podmiot, o którym mowa w ust. 1, ma obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw środowiska powierzonych oraz sporządzonych w związku z wykonywaniem zadań dokumentów i baz danych.

8. Wykonanie obowiązków określonych w ust. 7 podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 21

4.

1. Przed dokonaniem zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegających na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji, prowadzą cy instalację jest obowiązany poinformować o plano wanych zmianach organ właściwy do wydania pozwo lenia.

2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może uznać, że planowane zmiany w instalacji wymagają zmiany nie których warunków wydanego pozwolenia zintegrowa nego i zobowiązać prowadzącego instalację, w termi nie 30 dni od otrzymania informacji, do złożenia wnio sku o zmianę pozwolenia. Art. 21

5.

1. Przed dokonaniem istotnych zmian w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym pro wadzący instalację jest obowiązany poinformować or gan właściwy do wydania pozwolenia o planowanych zmianach i złożyć wniosek o zmianę wydanego pozwo lenia zintegrowanego.

2. Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego oraz decyzja o zmianie pozwolenia zintegrowanego powinny zawierać dane, o których mowa w art. 184 i 208, oraz określać wymagania zawarte w art. 188 i 211, które mają związek z planowanymi zmianami, o których mowa w ust. 1. Art. 21

6.

1. Organ właściwy do wydania pozwole nia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydane go pozwolenia zintegrowanego.

2. Wydane pozwolenie zintegrowane analizowane jest również, jeżeli nastąpiła zmiana w najlepszych do stępnych technikach, pozwalająca na znaczne zmniej szenie wielkości emisji bez powodowania nadmier nych kosztów, lub wynika to z potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian przepisów o ochronie środowiska. Art. 21

7. W przypadku gdy analizy dokonane w oparciu o art. 216 wykazały konieczność zmiany tre ści pozwolenia zintegrowanego, którego termin waż ności upłynie później niż rok po zakończeniu analiz, stosuje się odpowiednio przepisy art. 195. Art. 21

8. Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie pozwolenia zintegrowane go lub decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego. Art. 21

9. W razie możliwości wystąpienia transgra nicznego oddziaływania na środowisko instalacji wy magającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, przepisy art. 58—70 stosuje się odpowiednio. Rozdział 5 Pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza Art. 2

20.

1. Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z instalacji wymaga pozwolenia, z zastrzeże niem ust. 2.

2. Nie wymaga pozwolenia wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji:

1) z których wprowadzanie gazów lub pyłów do po wietrza odbywa się w sposób niezorganizowany, bez pośrednictwa przeznaczonych do tego celu środków technicznych,

2) wentylacji grawitacyjnych,

3) energetycznych: a) opalanych węglem kamiennym o łącznej nomi nalnej mocy do 5 MWt, b) opalanych koksem, drewnem, słomą, olejem na pędowym i opałowym o łącznej nominalnej mo cy do 10 MWt, c) opalanych paliwem gazowym o łącznej nominal nej mocy do 15 MWt,

4) innych niż energetyczne o łącznej nominalnej mo cy do 1 MWt, opalanych węglem kamiennym, kok sem, drewnem, słomą, olejem napędowym i opa łowym, paliwem gazowym,

5) do przetaczania paliw płynnych,

6) do suszenia zboża,

7) w lakierniach zużywających na dobę mniej niż 3 kg lakierów wodnych i lakierów o wysokiej zawartości cząstek stałych,

8) stosowanych w gastronomii,

9) w oczyszczalniach ścieków,

10) w zbiornikach bezodpływowych kanalizacji lokal nej, 1

1) w przechowalniach owoców i warzyw, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4489 — Poz. 627 1

2) stosowanych w hutach szkła — o wydajności mniejszej niż 1 tona na dobę, 1

3) stosowanych w fermach hodowlanych, z wyłącze niem instalacji zaliczonych do przedsięwzięć mo gących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1, 1

4) do suszenia, brykietowania i mielenia węgla — o mocy przerobowej mniejszej niż 30 ton surowca na godzinę, 1

5) stosowanych w młynach spożywczych, 1

6) do produkcji wapna palonego — przy wydajności mniejszej niż 10 ton na dobę. Art. 22

1.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2—4, powi nien także zawierać:

1) czas pracy źródeł powstawania i miejsc wprowa dzania gazów lub pyłów do powietrza w ciągu ro ku,

2) określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i ilości gazów lub pyłów przypadających na jed nostkę wykorzystywanego surowca, materiału, pa liwa lub powstającego produktu,

3) opis terenu w zasięgu pięćdziesięciokrotnej wyso kości najwyższego miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, z uwzględnieniem obsza rów poddanych ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. Nr 23, poz. 150, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1998 r. Nr 162, poz. 1116 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268),

4) określenie aerodynamicznej szorstkości terenu,

5) aktualny stan jakości powietrza,

6) określenie warunków meteorologicznych,

7) graficzne przedstawienie wyników obliczeń stanu jakości powietrza, z uwzględnieniem referencyj nych metodyk modelowania.

2. Informacje, o których mowa:

1) w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określe nie wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wyrażonej w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu 101,3 kPa, a także w kg/h oraz w Mg/rok,

2) w art. 184 ust. 2 pkt 16, powinny wskazywać usytu owanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres, metodykę i sposób wykonywania tych pomiarów. Art. 22

2.

1. W razie braku standardów emisyjnych i dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadza nia do powietrza ustala się na poziomie niepowodują cym przekroczeń wartości odniesienia w powietrzu i standardów zapachowej jakości powietrza.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, zo staną ustalone:

1) warunki, w jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i ciśnienie,

2) oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację,

3) okresy, dla których uśrednione są wartości odnie sienia,

4) zróżnicowane poziomy substancji w powietrzu dla: a) terenu kraju, z wyłączeniem obszarów parków narodowych i obszarów ochrony uzdrowisko wej, b) obszarów parków narodowych, c) obszarów ochrony uzdrowiskowej,

5) referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, mo gą zostać ustalone:

1) czas obowiązywania wartości odniesienia,

2) warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzy mane. Art. 22

3. Jeżeli dla gazów lub pyłów brak jest war tości odniesienia, składający wniosek o wydanie po zwolenia jest obowiązany do przedłożenia uzasadnio nej propozycji tej wartości. Art. 22

4.

1. Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o których mowa w art. 188, powinno określać:

1) charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

2) usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emi sji w zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza.

2. Określając w pozwoleniu warunki, o których mo wa w art. 188 ust. 2 pkt 2, ustala się rodzaje i ilość ga zów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza dla każdego źródła powstawania, miejsca wprowadzania i całej instalacji, wyrażone: Dziennik Ustaw Nr 62 — 4490 — Poz. 627

1) w mg/m3 gazów odlotowych w stanie suchym w temperaturze 273 K i ciśnieniu 101,3 kPa albo w kg/h,

2) w Mg/rok.

3. W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub pyłów, które wprowadzone do powietrza nie powodują przekroczenia 10% dopusz czalnych poziomów substancji w powietrzu albo 10% wartości odniesienia; w takim przypadku w pozwole niu wskazuje się rodzaje gazów i pyłów, których wiel kości emisji nie określono.

4. Jeżeli dla instalacji są ustalone standardy emi syjne, to w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie określa się innych rodzajów gazów lub pyłów niż objęte standardem; w takim przy padku w pozwoleniu wskazuje się na odstąpienie od określania warunków emisji dla pozostałych gazów i pyłów. Art. 22

5.

1. Na obszarze, na którym zostały przekro czone standardy jakości powietrza, wydanie pozwole nia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza dla nowo budowanej instalacji lub zmienianej w spo sób istotny jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona odpowiednia redukcja ilości wprowadzanych do po wietrza gazów lub pyłów powodujących naruszenia tych standardów, wprowadzanych z innych instalacji usytuowanych na tym obszarze.

2. ¸ączna redukcja ilości wprowadzanych do po wietrza gazów lub pyłów z innych instalacji powinna być o co najmniej 30% większa niż ilość gazów lub py łów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza z nowo zbudowanej instalacji lub instalacji zmienionej w sposób istotny.

3. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane, gdy nie spowoduje to zwiększenia zagrożenia zdrowia ludzi. Art. 22

6.

1. Wydanie pozwolenia w przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 1, wymaga przeprowa dzenia postępowania kompensacyjnego, o którym mo wa w art. 227—229.

2. Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z warunkami określonymi w rozdziałach 2 i 3, z uwzględnieniem zmian wynikających z niniejszego rozdziału. Art. 22

7. W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazi li zgodę na ograniczenie ilości wprowadzanych do po wietrza gazów lub pyłów. Art. 22

8. Do wniosku o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć:

1) wniosek o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) zgodę uczestników postępowania na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości wprowadzanych do powietrza gazów lub pyłów. Art. 22

9.

1. Pozwolenie na wprowadzanie do po wietrza gazów lub pyłów z instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia, w którym decyzje, o których mo wa w ust. 2, staną się ostateczne.

2. Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenia na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z innych instalacji objętych postępowaniem kompensacyjnym w zakresie, w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.

3. Z chwilą gdy decyzje, o których mowa w ust. 2, stały się ostateczne, organ właściwy do wydania po zwolenia niezwłocznie informuje o tym wnioskodaw cę.

4. Jeżeli decyzja o pozwoleniu, wydana w wyniku po stępowania kompensacyjnego, nie stanie się wykonalna w terminie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza jej wygaśnięcie. Rozdział 6 Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska Art. 230.

1. Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska jest wymagane, gdy hałas w środowisku przekracza dopuszczalne poziomy, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 231 ust. 2.

2. Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowi ska nie jest wymagane, gdy hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajo wych, lotnisk oraz portów lub z działalnością osoby fi zycznej niebędącej przedsiębiorcą. Art. 23

1.

1. W przypadku stwierdzenia przez organ właściwy do wydania pozwolenia na emitowanie hała su do środowiska, iż poza zakładem przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ, w drodze posta nowienia, wzywa prowadzącego zakład do przedłoże nia wniosku o wydanie pozwolenia; na postanowienie to przysługuje zażalenie.

2. Obowiązek posiadania pozwolenia na emitowa nie hałasu do środowiska powstaje po upływie 6 mie sięcy od daty doręczenia postanowienia, o którym mo wa w ust. 1. Art. 23

2.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia na emi towanie hałasu do środowiska, oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2—4, powinien zawie rać:

1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla pory dnia i nocy,

2) charakterystykę terenu, na którym usytuowany jest zakład, i terenów otaczających, wynikającą z usta Dziennik Ustaw Nr 62 — 4491 — Poz. 627 leń miejscowego planu zagospodarowania prze strzennego, lub w razie braku planu, zgodnie z art. 115 — w zasięgu oddziaływania hałasu emi towanego przez zakład,

3) aktualny stan akustyczny środowiska wokół zakła du.

2. Informacje, o których mowa w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać:

1) określenie poziomu mocy akustycznej źródeł hała su,

2) proponowane wartości dopuszczalne poziomu ha łasu emitowanego przez zakład określone dla pory dnia i nocy. Art. 23

3.

1. Pozwolenie na emitowanie hałasu do środowiska, oprócz wymagań, o których mowa w art. 188 ust. 2 i 3, powinno także określać dla pory dnia i nocy:

1) czas pracy źródeł,

2) dopuszczalne warianty pracy instalacji, z uwzględ nieniem wykorzystywanych urządzeń.

2. Wymagania, o których mowa w art. 188 ust. 2 pkt 2, powinny zawierać wartości dopuszczalne pozio mu hałasu emitowanego przez zakład, określone od dzielnie dla pory dnia i nocy. Rozdział 7 Pozwolenie na emitowanie pól elektromagnetycznych Art. 23

4. Pozwolenie na emitowanie pól elektroma gnetycznych jest wymagane dla:

1) linii i stacji elektroenergetycznych o napięciu zna mionowym 110 kV lub wyższym,

2) instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyj nych i radiolokacyjnych, których równoważna moc promieniowana izotropowo jest równa 15 W lub wyższa, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Art. 23

5.

1. Wniosek o wydanie pozwolenia na emi towanie pól elektromagnetycznych do środowiska, oprócz informacji, o których mowa w art. 184 ust. 2—4, powinien zawierać propozycje zabezpiecze nia przed dostępem ludności oraz oznaczenia obsza rów występowania pól elektromagnetycznych o warto ściach większych niż dopuszczalne.

2. Informacje, o których mowa:

1) w art. 184 ust. 2 pkt 10, powinny zawierać określe nia zakresów częstotliwości pól elektromagnetycz nych emitowanych przez instalacje oraz napięcia znamionowe w odniesieniu do linii i stacji elektro energetycznych,

2) w art. 184 ust. 2 pkt 12, powinny wskazywać, w for mie opisowej i graficznej, miejsca występowania w otoczeniu instalacji pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych dla obszarów zabudo wy mieszkaniowej oraz dla miejsc dostępnych dla ludności. Art. 23

6.

1. Pozwolenie na emitowanie pól elektro magnetycznych, oprócz ustaleń, o których mowa w art. 188, powinno zawierać określenie granic obsza rów w otoczeniu instalacji niedostępnych dla ludności, w których będą występowały pola elektromagnetyczne o wartościach większych niż dopuszczalne, oraz sposo bu ich zabezpieczenia przed dostępem ludności, a tak że ich oznaczenia.

2. Określając w pozwoleniu warunki, o których mo wa w art. 188 ust. 2 pkt 2, ustala się:

1) napięcia znamionowe linii i stacji elektroenerge tycznych,

2) maksymalną równoważną moc promieniowaną izotropowo dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitują cych pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. DZIA¸ V Przeglądy ekologiczne Art. 23

7. W razie stwierdzenia okoliczności wskazu jących na możliwość negatywnego oddziaływania in stalacji na środowisko, organ ochrony środowiska mo że, w drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instala cję podmiot korzystający ze środowiska do sporządze nia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Art. 23

8. Przegląd ekologiczny instalacji zaliczonej do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, powi nien zawierać:

1) opis obejmujący: a) rodzaj, wielkość i usytuowanie instalacji, b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego, c) rodzaj technologii, d) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim za sięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkal ne i użyteczności publicznej, e) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim za sięgu oddziaływania instalacji dobra kultury poddane ochronie na podstawie ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 i z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), f) istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasię gu oddziaływania instalacji obiekty i obszary poddane ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, ustawy o lasach, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4492 — Poz. 627 ustawy — Prawo wodne oraz przepisów ustawy o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym,

2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,

3) opis działań mających na celu zapobieganie i ogra niczanie oddziaływania na środowisko,

4) porównanie wykorzystywanej technologii z techno logią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143,

5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustano wienie obszaru ograniczonego użytkowania, okre ślenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakre sie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich,

6) zwięzłe streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w przeglądzie,

7) nazwisko osoby lub osób sporządzających prze gląd. Art. 23

9. W decyzji, o której mowa w art. 237, organ właściwy do jej wydania może:

1) ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekolo gicznego,

2) wskazać metody badań i studiów. Art. 240. Jeżeli możliwość negatywnego oddziały wania na środowisko wynika z funkcjonowania instala cji niezaliczonej do przedsięwzięcia mogącego znaczą co oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust. 1, organ właściwy do nałożenia obowiąz ku sporządzenia przeglądu określa, które z wymagań wymienionych w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd ekologiczny. Art. 24

1.

1. Jeżeli możliwość negatywnego oddzia ływania na środowisko wynika z działalności podmio tu korzystającego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji, art. 237, 239 pkt 2 i art. 240 stosuje się odpo wiednio.

2. Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu, obo wiązek sporządzenia przeglądu spoczywa na zarządza jących tymi obiektami. Art. 24

2.

1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania, jakie powinien spełniać przegląd ekolo giczny dla poszczególnych rodzajów instalacji.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone szczegółowe wymagania odnośnie do:

1) formy sporządzania przeglądu,

2) zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i ocenione w przeglądzie,

3) rodzaju dokumentów, z których informacje powin ny zostać uwzględnione w przeglądzie. Tytuł IV POWA˚NE AWARIE DZIA¸ I Przepisy ogólne Art. 24

3. Ochrona środowiska przed poważną awa rią, zwaną dalej „awarią”, oznacza zapobieganie zda rzeniom mogącym powodować awarię oraz ogranicza nie jej skutków dla ludzi i środowiska. Art. 24

4. Prowadzący zakład stwarzający zagroże nie wystąpienia awarii, dokonujący przewozu substan cji niebezpiecznych oraz organy administracji są obo wiązani do ochrony środowiska przed awariami. Art. 24

5.

1. Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym oso by znajdujące się w strefie zagrożenia oraz jednostkę organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta.

2. Organy administracji w trybie i na zasadach okre ślonych w dekrecie z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świad czeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych (Dz. U. Nr 23, poz. 93, z 1959 r. Nr 27, poz. 167, z 1970 r. Nr 16, poz. 138, z 1983 r. Nr 44, poz. 200, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i z 1998 r. Nr 106, poz. 66

8) mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych i rzeczowych w celu prowadzenia akcji na rzecz ochrony życia i zdrowia lu dzi oraz środowiska przed skutkami awarii. Art. 24

6.

1. W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, podejmie działania i zastosuje środki nie zbędne do usunięcia awarii i jej skutków, określając w szczególności związane z tym obowiązki organów administracji i podmiotów korzystających ze środowi ska.

2. O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka województwa. Art. 24

7.

1. W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w drodze decyzji:

1) zarządzić przeprowadzenie właściwych badań do tyczących przyczyn, przebiegu i skutków awarii,

2) wydać zakazy lub ograniczenia w korzystaniu ze środowiska.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3. Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a w szczególności gdy ich zaniechanie mogłoby spowodować zwiększenie zagro żenia ż ycia lub zdrowia ludzi lub bezpośrednie zagroże Dziennik Ustaw Nr 62 — 4493 — Poz. 627 nie pogorszenia stanu środowiska w znacznych roz miarach, decyzja może być ogłoszona ustnie, a infor macja o tym zaprotokołowana.

4. Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie niezwłocznie, gdy jest to możliwe; wniosek należy złożyć w terminie 7 dni od ogłoszenia decyzji.

5. W zakresie egzekwowania obowiązków wynika jących z decyzji, o której mowa w ust. 1, wojewódzkie mu inspektorowi ochrony środowiska przysługuje uprawnienie egzekwowania ustnych poleceń w grani cach określonych ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315). DZIA¸ II Instrumenty prawne służące przeciwdziałaniu poważnej awarii przemysłowej Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 24

8.

1. Zakład stwarzający zagrożenie wystą pienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej „awarią przemysłową”, w zależności od rodzaju, kate gorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o zwiększo nym ryzyku”, albo za zakład o dużym ryzyku wystąpie nia awarii, zwany dalej „zakładem o dużym ryzyku”.

2. Do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej, lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trak cie procesu przemysłowego, przepis ust. 1 stosuje się w zależności od przewidywanej ilości substancji nie bezpiecznej mogącej znaleźć się w zakładzie.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw środowiska, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ry zyku lub zakładu o dużym ryzyku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) nazwy i ilości substancji niebezpiecznych, decydu jące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku,

2) oznaczenie numeryczne substancji, o których mo wa w pkt 1, pozwalające na jednoznaczną ich iden tyfikację,

3) kryteria kwalifikowania substancji niewymienio nych na podstawie pkt 1, do kategorii: a) bardzo toksycznych, b) toksycznych, c) utleniających, d) wybuchowych, e) łatwopalnych, f) wysoce łatwopalnych, g) skrajnie łatwopalnych, h) niebezpiecznych w szczególności dla ludzi lub środowiska oraz ich ilości decydujące o zaliczeniu do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzy ku. Rozdział 2 Obowiązki prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej Art. 24

9. Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowa dzi zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku, jest obowiązany do zapewnienia, aby zakład ten był za projektowany, wykonany, prowadzony i likwidowany w sposób zapobiegający awariom przemysłowym i ograniczający ich skutki dla ludzi oraz środowiska. Art. 250.

1. Prowadzący zakład o zwiększonym ry zyku lub o dużym ryzyku jest obowiązany do zgłosze nia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej.

2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, powinno za wierać następujące dane:

1) oznaczenie prowadzącego zakład, jego adres za mieszkania lub siedziby,

2) adres zakładu,

3) informację o tytule prawnym,

4) charakter prowadzonej lub planowanej działalno ści,

5) rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń,

6) rodzaj, kategorię i ilość oraz charakterystykę fizyko chemiczną, pożarową i toksyczną substancji nie bezpiecznej,

7) charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedz twie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem czynników mogących przyczynić się do zwiększe nia zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębie nia jej skutków.

3. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć dokument potwierdzający, że zgłaszający jest upoważniony do występowania w obrocie prawnym, jeżeli prowadzący zakład nie jest osobą fizyczną. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4494 — Poz. 627

4. Prowadzący zakład jest obowiązany do dokona nia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, co najmniej na 30 dni przed uruchomieniem zakładu lub jego części.

5. Każda istotna zmiana ilości lub rodzaju substan cji niebezpiecznej albo jej charakterystyki fizykoche micznej, pożarowej i toksycznej, zmiana technologii lub profilu produkcji w stosunku do danych zawartych w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1, powinny zostać zgłoszone właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej w terminie 14 dni przed jej wprowadzeniem.

6. Istotną zmianę ilości substancji niebezpiecznej stanowi zwiększenie lub zmniejszenie ilości określone go rodzaju substancji o więcej niż 20% w stosunku do danych przedstawionych w zgłoszeniu.

7. Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej charak terystyki fizykochemicznej, pożarowej i toksycznej sta nowi zmiana, która wiąże się z zaliczeniem do innej ka tegorii substancji niebezpiecznych w stosunku do da nych przedstawionych w zgłoszeniu.

8. Termin przewidywanego zakończenia eksploata cji instalacji lub zamknięcia zakładu prowadzący zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi Pań stwowej Straży Pożarnej co najmniej 14 dni przed za mknięciem.

9. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, 5 i 8, pro wadzący zakład przekazuje równocześnie do wiadomo ści wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Art. 25

1.

1. Prowadzący zakład o zwiększonym ry zyku lub o dużym ryzyku sporządza program zapobie gania poważnym awariom przemysłowym, zwany da lej „programem zapobiegania awariom”, w którym przedstawia system zarządzania zakładem gwarantują cy ochronę ludzi i środowiska.

2. Program zapobiegania awariom powinien zawie rać w szczególności:

1) określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awa rią przemysłową,

2) zasady zapobiegania oraz zwalczania skutków awa rii przemysłowej przewidywane do wprowadzenia,

3) określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska w przypadku jej zaistnienia,

4) określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiegania awariom w celu oceny je go aktualności i skuteczności.

3. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku przedkłada program zapobiegania awariom właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej przed uruchomieniem zakładu oraz przekazu je go równocześnie do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

4. Uruchomienie zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku może nastąpić po upływie 14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej programu zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w dro dze decyzji. Art. 25

2.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania i wdrożenia systemu bez pieczeństwa stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania i organizacji zakładu.

2. W systemie bezpieczeństwa należy uwzględnić:

1) określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników odpowiedzialnych za działania na wypadek awarii przemysłowej,

2) szkolenia pracowników, których obowiązki są zwią zane z funkcjonowaniem instalacji, w której znajdu je się substancja niebezpieczna,

3) funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę zagrożeń awarią przemysło wą oraz prawdopodobieństwa jej wystąpienia,

4) instrukcje bezpiecznego funkcjonowania instalacji, w której znajduje się substancja niebezpieczna, przewidziane dla normalnej eksploatacji instalacji, a także konserwacji i czasowych przerw w ruchu,

5) instrukcje sposobu postępowania w razie koniecz ności dokonania zmian w procesie przemysłowym,

6) analizę przewidywanych sytuacji awaryjnych, słu żącą należytemu opracowaniu planów operacyjno -ratowniczych,

7) prowadzenie monitoringu funkcjonowania instala cji, w której znajduje się substancja niebezpieczna, umożliwiającego podejmowanie działań korekcyj nych w przypadku wystąpienia zjawisk stanowią cych odstępstwo od normalnej eksploatacji insta lacji,

8) systematyczną ocenę programu zapobiegania awa riom oraz systemu bezpieczeństwa, prowadzoną z punktu widzenia ich aktualności i skuteczności. Art. 25

3.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania raportu o bezpieczeń stwie.

2. Raport o bezpieczeństwie powinien wykazać, że:

1) prowadzący zakład o dużym ryzyku jest przygoto wany do stosowania programu zapobiegania awa riom i do zwalczania awarii przemysłowych,

2) zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bez pieczeństwa, o którym mowa w art. 252,

3) zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej i podjęto środki konieczne do zapobieżenia im,

4) rozwiązania projektowe instalacji, w której znajdu je się substancja niebezpieczna, jej wykonanie oraz funkcjonowanie zapewniają bezpieczeństwo, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4495 — Poz. 627

5) zostały opracowane wewnętrzne plany operacyjno -ratownicze oraz dostarczono informacje do opra cowania zewnętrznych planów operacyjno-ratow niczych.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw środowi ska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinien odpowia dać raport o bezpieczeństwie zakładu o dużym ryzyku.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) forma sporządzenia raportu,

2) zakres zagadnień, które powinny zostać w raporcie określone i ocenione,

3) zakres terytorialny raportu,

4) rodzaje dokumentów, z których informacje powin ny zostać uwzględnione w raporcie. Art. 25

4.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed uruchomieniem zakładu, do przed łożenia raportu o bezpieczeństwie komendantowi wo jewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódz kiemu inspektorowi ochrony środowiska.

2. Raport o bezpieczeństwie oraz jego zmiany za twierdzane są w drodze decyzji przez komendanta wo jewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, po uzyska niu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środo wiska. Art. 25

5. Rozpoczęcie ruchu zakładu o dużym ryzy ku może nastąpić po zatwierdzeniu raportu o bezpie czeństwie. Art. 25

6.

1. Raport o bezpieczeństwie podlega, co najmniej raz na 5 lat, analizie i uzasadnionym zmia nom, dokonywanym przez prowadzącego zakład o du żym ryzyku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2. Raport o bezpieczeństwie powinien być zmienio ny przez prowadzącego zakład o dużym ryzyku, jeżeli potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany stanu faktycznego, postępu na ukowo-technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych.

3. Jeżeli prowadzący zakład o dużym ryzyku nie do konuje zmian, o których mowa w ust. 2, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany raportu o bezpieczeństwie, wyznaczając termin dokonania zmian. Art. 25

7.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany, przed dokonaniem zmian w ruchu zakła du mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, do przeprowadzenia analizy pro gramu zapobiegania awariom, systemu bezpieczeń stwa oraz raportu o bezpieczeństwie.

2. Jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1, prowadzący zakład jest obowiązany, przed wprowadzeniem zmian w ruchu zakładu, do uzyskania zatwierdzenia przez komendanta wojewódzkiego Pań stwowej Straży Pożarnej zmienionego raportu o bez pieczeństwie, przekazując go równocześnie wojewódz kiemu inspektorowi ochrony środowiska. Art. 25

8.

1. Prowadzący zakład o zwiększonym ry zyku, przed dokonaniem zmian w ruchu zakładu mogą cych mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, jest obowiązany do przeprowadzenia analizy programu zapobiegania awariom i wprowa dzenia, w razie potrzeby, zmian w tym programie.

2. W warunkach, o których mowa w ust. 1, prowa dzący zakład jest obowiązany do przedłożenia komen dantowi powiatowemu Państwowej Straży Pożarnej zmian w programie zapobiegania awariom oraz do przekazania ich równocześnie do wiadomości woje wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

3. Wprowadzenie zmian w ruchu zakładu może na stąpić po upływie 14 dni od dnia otrzymania przez ko mendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej zmian w programie zapobiegania awariom, jeśli w tym terminie organ ten nie wniesie sprzeciwu w drodze de cyzji. Art. 25

9.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może ustalić, w drodze decyzji, grupy zakładów o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku, których zlokalizowanie w niedużej odległości od siebie może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii przemysłowej lub pogłębić jej skutki, w szcze gólności ze względu na skoncentrowanie posiadanych rodzajów, kategorii i ilości substancji niebezpiecznych.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może zobo wiązać prowadzących zakłady do:

1) wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie w programie zapobiegania awa riom, raportach o bezpieczeństwie i w wewnętrz nych planach operacyjno-ratowniczych zwiększo nego prawdopodobieństwa wystąpienia awarii przemysłowej lub zwiększenia skutków jej wystą pienia,

2) dostarczenia informacji niezbędnych do sporządze nia zewnętrznych planów operacyjno-ratowni czych oraz do opracowywania informacji o zagro żeniach awariami przemysłowymi w zakładach o dużym ryzyku lub w zakładach o zwiększonym ry zyku i przewidywanych środkach bezpieczeństwa. Art. 260.

1. W celu zapobiegania, zwalczania i ogra niczania skutków awarii przemysłowej opracowuje się wewnętrzny i zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

2. Plany operacyjno-ratownicze zawierają w szcze gólności:

1) zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla ludzi i środowiska, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4496 — Poz. 627

2) propozycje metod i środków służących ochronie lu dzi i środowiska przed skutkami awarii przemysło wej,

3) informację o występujących zagrożeniach, podję tych środkach zapobiegawczych i o działaniach, które będą podjęte w przypadku wystąpienia awa rii przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu i właściwym organom Państwowej Straży Pożar nej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, staroście, wójtowi, burmi strzowi lub prezydentowi miasta,

4) wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii przemysłowej i przywrócenia środowiska do stanu poprzedniego, a w przypadku gdy nie jest to moż liwe — określenie zabiegów, których celem jest re kultywacja,

5) wskazanie sposobów zapobiegania transgranicz nym skutkom awarii przemysłowej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw środowi ska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny odpowia dać wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratow nicze.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) forma sporządzenia planów,

2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i ustalone,

3) zakres terytorialny planów. Art. 26

1.

1. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do:

1) opracowania wewnętrznego planu operacyjno-ra towniczego, a w razie zagrożenia awarią przemy słową lub jej wystąpienia — do niezwłocznego przystąpienia do jego realizacji,

2) dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Pań stwowej Straży Pożarnej informacji niezbędnych do opracowania zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, z uwzględnieniem transgranicz nych skutków awarii przemysłowych.

2. Sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego i dostarczenie informacji, o których mo wa w ust. 1 pkt 2, następuje przed uruchomieniem za kładu o dużym ryzyku.

3. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowią zany do przeprowadzania analizy i przećwiczenia reali zacji wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w celu jego aktualizacji i do konania w nim uzasadnionych zmian; w szczególności należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone w insta lacji, w sposobie funkcjonowania jednostek ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiega nia, zwalczania i usuwania skutków awarii przemysło wej, a także postęp naukowo-techniczny.

4. Prowadzący zakład o dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochro ny środowiska o przeprowadzonej analizie wewnętrz nego planu operacyjno-ratowniczego i o jej rezulta tach. Art. 26

2. Prowadzący zakład o dużym ryzyku za pewnia możliwość udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, pracownikom zakładu w szczególności narażonym bezpośrednio na skutki awarii przemysłowej oraz pełniącym funkcję społecz nych inspektorów pracy lub przedstawicielom związ ków zawodowych odpowiedzialnym za bezpieczeń stwo i higienę pracy. Art. 26

3. Prowadzący zakład o dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi woje wódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej oraz woje wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu zawierającego dane o rodzaju, kategorii i ilości sub stancji niebezpiecznych znajdujących się na terenie za kładu, a także do corocznego aktualizowania wykazu, według stanu na dzień 31 grudnia, w terminie do koń ca stycznia roku następnego. Art. 26

4. Prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku w razie wystąpienia awarii przemy słowej jest obowiązany do:

1) natychmiastowego zawiadomienia o tym fakcie właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowi ska,

2) niezwłocznego przekazania organom, o których mowa w pkt 1, informacji: a) o okolicznościach awarii, b) o niebezpiecznych substancjach związanych z awarią, c) umożliwiających dokonanie oceny skutków awa rii dla ludzi i środowiska, d) o podjętych działaniach ratunkowych, a także działaniach mających na celu ograniczenie skut ków awarii i zapobieżenie jej powtórzeniu się,

3) stałej aktualizacji informacji, o których mowa w pkt 2, odpowiednio do zmiany sytuacji. Rozdział 3 Obowiązki organów administracji związane z awarią przemysłową Art. 26

5.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji przedstawio nych przez prowadzącego zakład stwarzający zagroże nie wystąpienia awarii przemysłowej, sporządza ze Dziennik Ustaw Nr 62 — 4497 — Poz. 627 wnętrzny plan operacyjno-ratowniczy dla terenu nara żonego na skutki awarii przemysłowej, położonego po za zakładem o dużym ryzyku.

2. Koszty sporządzenia zewnętrznego planu opera cyjno-ratowniczego ponosi prowadzący zakład o du żym ryzyku.

3. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2, i sposób ich uiszczenia określa, w drodze decyzji, ko mendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej; uzasadnienie decyzji powinno zawierać szczegółowy wykaz wykonanych prac i zestawienie kosztów ich re alizacji.

4. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kosztów sporządzenia zewnętrznego planu operacyj no-ratowniczego stosuje się przepisy działu III ustawy — Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia orga nów podatkowych przysługują komendantowi woje wódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej.

5. Zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy sporzą dza się przed uruchomieniem zakładu.

6. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Po żarnej zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządze nie zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

7. Po przeprowadzeniu postępowania wymagają cego udziału społeczeństwa komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy.

8. W razie konieczności zmiany treści zewnętrzne go planu operacyjno-ratowniczego ust. 1—3, 6 i 7 sto suje się odpowiednio.

9. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Po żarnej jest obowiązany do przeprowadzania analizy i przećwiczenia realizacji zewnętrznego planu opera cyjno-ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w celu je go aktualizacji i dokonania w nim ewentualnych zmian; w szczególności należy brać pod uwagę zmiany wpro wadzone w instalacji, w sposobie funkcjonowania jed nostek ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy doty czącej zapobiegania, zwalczania i usuwania skutków awarii przemysłowej, a także postęp naukowo-tech niczny.

10. Do wykonania zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 81, poz. 351, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 89, poz. 414, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 111, poz. 725 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268). Art. 26

6.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w razie zagrożenia awarią przemysło wą lub jej wystąpienia niezwłocznie przystępuje do re alizacji zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Po żarnej może odstąpić od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, jeżeli z informacji do starczonych przez prowadzącego zakład wynika w spo sób niebudzący wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się skutków awarii poza zakład. Art. 26

7.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podaje do publicznej wiadomości in formację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wy kazie danych o aktualizowanym corocznie rejestrze substancji niebezpiecznych znajdujących się w zakła dach zlokalizowanych na obszarze jego właściwości miejscowej.

2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Po żarnej poza informacją, o której mowa w ust. 1, poda je do publicznej wiadomości także:

1) informacje o zamieszczeniu w publicznie dostęp nym wykazie danych o decyzji, o której mowa w art. 259 ust. 1,

2) informacje o zatwierdzonych raportach o bezpie czeństwie lub ich zmianach,

3) informacje o przyjętych zewnętrznych planach ope racyjno-ratowniczych lub ich zmianach,

4) instrukcje o postępowaniu mieszkańców na wypa dek wystąpienia awarii.

3. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Po żarnej, co najmniej raz na 3 lata, dokonuje analizy do kumentów zawierających dane, o których mowa w ust. 2 pkt 4 i art. 259 ust. 2 pkt 2, co do ich zgodności z wymogami bezpieczeństwa oraz aktualności, a w ra zie potrzeby wprowadza w nich odpowiednie zmiany.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informa cji wymaganych do podania do publicznej wiadomo ści, o których mowa w ust. 1 i 2.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zo staną ustalone:

1) formy prezentacji informacji,

2) szczegółowy zakres zagadnień, które powinny zo stać przekazane w informacji. Art. 26

8. Właściwe organy Państwowej Straży Po żarnej w razie wystąpienia awarii przemysłowej są obowiązane do:

1) podjęcia działań operacyjno-ratowniczych we współpracy z prowadzącym zakład,

2) zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii i sformułowania zaleceń dla prowa dzącego zakład,

3) sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszyst kie konieczne środki zaradcze, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4498 — Poz. 627

4) opracowania zaleceń dotyczących zastosowania w przyszłości określonych środków zapobiegaw czych,

5) sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zale cenia właściwego organu Państwowej Straży Po żarnej. Art. 26

9. Komendant powiatowy Państwowej Stra ży Pożarnej, w ramach czynności kontrolno-rozpo znawczych przeprowadzanych co najmniej raz w roku w zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowych, ustala spełnienie wymogów bezpieczeństwa, a w szczególności czy:

1) podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej,

2) zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej w zakładzie i poza jego granicami, uwzględniając skutki transgraniczne,

3) dane zawarte w dokumentach, o których mowa w ustawie, takich jak zgłoszenie zakładu o zwięk szonym ryzyku lub dużym ryzyku, program zapo biegania awariom, raport o bezpieczeństwie, we wnętrzny plan operacyjno-ratowniczy, informacje niezbędne do opracowania zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego, przedkładane właści wym organom Państwowej Straży Pożarnej — są rzetelne i odzwierciedlają stan bezpieczeństwa w zakładzie. DZIA¸ III Współpraca międzynarodowa Art. 270.

1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzy manych od prowadzącego zakład o dużym ryzyku stwierdzi, że możliwe skutki awarii przemysłowej mo gą mieć zasięg transgraniczny, niezwłocznie przekaże ministrowi właściwemu do spraw środowiska istotne dla sprawy informacje, a w szczególności raport o bez pieczeństwie oraz wewnętrzny i zewnętrzny plan ope racyjno-ratowniczy.

2. Minister właściwy do spraw środowiska po uzy skaniu informacji, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą wy stąpić skutki awarii, o usytuowaniu zakładu o dużym ryzyku. Do zawiadomienia dołącza się informację doty czącą raportu o bezpieczeństwie oraz zewnętrzny plan operacyjno-ratowniczy w części dotyczącej zagrożeń transgranicznych.

3. Minister właściwy do spraw środowiska po uzy skaniu informacji od komendanta wojewódzkiego Pań stwowej Straży Pożarnej o wystąpieniu awarii przemy słowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie zwłocznie zawiadamia państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki tej awarii, i przekazuje wszystkie istotne dla sprawy informacje. Art. 27

1.

1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o wystąpieniu awarii przemy słowej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, któ rej skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypo spolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia o tym Ko mendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożar nej, w sytuacji określonej w ust. 1, niezwłocznie podej muje akcję ratowniczą.

3. Na potrzeby wystąpienia z roszczeniem wobec podmiotów odpowiedzialnych Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, po zakończeniu akcji ra towniczej, dokona szacunku strat powstałych wskutek transgranicznego oddziaływania awarii przemysłowej na środowisko oraz kosztów akcji ratunkowej. Tytuł V ÂRODKI FINANSOWO-PRAWNE DZIA¸ I Przepisy ogólne Art. 27

2. Ârodki finansowo-prawne ochrony środo wiska stanowią w szczególności:

1) opłata za korzystanie ze środowiska,

2) administracyjna kara pieniężna,

3) zróżnicowane stawki podatków i innych danin pu blicznych służące celom ochrony środowiska. Art. 27

3.

1. Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za:

1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,

3) pobór wód,

4) składowanie odpadów.

2. Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub naruszenie warunków korzystania ze środowiska, ustalonych decyzją w zakresie określo nym w ust. 1, a także w zakresie magazynowania odpa dów i emitowania hałasu do środowiska.

3. Przepisy ustawy o ochronie przyrody i przepisy ustawy — Prawo geologiczne i górnicze oraz innych ustaw określają odrębne przypadki i zasady ponosze nia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administra cyjnych kar pieniężnych. Art. 27

4.

1. Wysokość opłat za korzystanie ze środo wiska i administracyjnych kar pieniężnych zależy odpo wiednio od:

1) ilości i rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2) ilości i jakości pobranej wody oraz od tego, czy po brano wodę powierzchniową czy podziemną. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4499 — Poz. 627

2. Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków zale ży, z zastrzeżeniem ust. 4, od rodzaju substancji zawar tych w ściekach i ich ilości, a w wypadku wód chłodni czych — od temperatury tych wód.

3. Przez substancje zawarte w ściekach rozumie się także substancje wyrażone jako wskaźniki, o których mowa w art. 295 ust. 1.

4. Wysokość opłaty za wprowadzanie ścieków, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c), zależy od wielko ści, rodzaju i sposobu zagospodarowania terenu, z któ rego te ścieki są odprowadzane.

5. Wysokość opłaty za składowanie odpadów zale ży od ilości i rodzaju składowanych odpadów, z tym że wysokość opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów.

6. Wysokość kary zależy odpowiednio od:

1) ilości, stanu i składu ścieków,

2) ilości i rodzaju składowanych albo magazynowa nych odpadów oraz czasu ich składowania albo magazynowania,

3) pory doby i wielkości przekroczenia dopuszczalne go poziomu hałasu.

7. Przez skład ścieków rozumie się stężenie zawar tych w nich substancji.

8. Przez stan ścieków rozumie się temperaturę, od czyn i poziom sztucznych substancji promieniotwór czych. Art. 27

5. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze śro dowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, z zastrzeżeniem art. 284 ust. 2, podmioty korzystające ze środowiska. Art. 27

6.

1. Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowi ska.

2. W razie korzystania ze środowiska z przekrocze niem lub naruszeniem warunków określonych w po zwoleniu lub innej decyzji podmiot korzystający ze śro dowiska ponosi, oprócz opłaty, administracyjną karę pieniężną. Art. 27

7.

1. Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachu nek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska.

2. Opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do po wietrza, wynikające z eksploatacji urządzeń, wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystające go ze środowiska.

3. Administracyjne kary pieniężne podmiot korzy stający ze środowiska wnosi na rachunek wojewódz kiego inspektora ochrony środowiska, który wydał de cyzje w przedmiocie wymierzenia kary.

4. Wpływy z tytułu opłat i kar stanowią przychody odpowiednich funduszy ochrony środowiska i gospo darki wodnej. Art. 27

8. Marszałek województwa i wojewódzki in spektor ochrony środowiska sporządzają sprawozda nia z wykonania przychodów i rozchodów, o których mowa w art. 277, na zasadach określonych w odręb nych przepisach. Art. 27

9.

1. Jeżeli warunki korzystania ze środowi ska są określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1—3, 5 i 6, oraz w pozwoleniu wod noprawnym na pobór wód w rozumieniu ustawy — Prawo wodne, podmiotem obowiązanym do poniesie nia opłaty za korzystanie ze środowiska lub administra cyjnej kary pieniężnej jest podmiot, którego dotyczy pozwolenie.

2. W razie składowania lub magazynowania odpa dów podmiotem korzystającym ze środowiska, obo wiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze śro dowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, jest, z zastrzeżeniem ust. 3, posiadacz odpadów w rozumie niu przepisów ustawy o odpadach.

3. Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz pod miotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, to podmiotem korzy stającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska, jest, z zastrzeże niem ust. 4, podmiot, który przekazał te odpady.

4. Jeżeli osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi, który nie uzyskał wy maganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpada mi, podmiotem korzystającym ze środowiska, obowią zanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowi ska, jest podmiot, któremu przekazano te odpady. Art. 280. Jeżeli składowane lub magazynowane od pady ulegają zmieszaniu, za podstawę opłaty za korzy stanie ze środowiska lub administracyjnej kary pienięż nej przyjmuje się rodzaj odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest najwyższa. Art. 28

1.

1. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, prze pisy działu III ustawy — Ordynacja podatkowa, z tym ż e uprawnienia organów podatkowych przysługują mar szałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspekto rowi ochrony środowiska.

2. Do ponoszenia opłat, o których mowa w art. 276 ust. 1, oraz administracyjnych kar pieniężnych nie sto suje się przepisów ustawy — Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia terminu płatności należności, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania po boru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stano wią inaczej. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4500 — Poz. 627 Art. 28

2. Postępowanie w przedmiocie opłat za ko rzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych wszczyna się z urzędu albo na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, którego doty czy opłata albo kara. Art. 28

3.

1. Stawki podatków i innych danin publicz nych powinny być różnicowane, z uwzględnieniem ce lów służących ochronie środowiska.

2. Stawki podatku akcyzowego powinny być kalku lowane w szczególności tak, aby zapewnić niższą cenę rynkową:

1) benzyny bezołowiowej w stosunku do benzyny za wierającej ołów,

2) olejów napędowego i opałowego o niższej zawar tości siarki w stosunku do olejów o wyższej zawar tości siarki,

3) olejów napędowego i smarowego, wytwarzanych z udziałem komponentów uzyskiwanych z regene racji olejów zużytych, w stosunku do olejów wy twarzanych bez udziału tych komponentów,

4) biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w szczególności roślin uprawnych, w stosunku do paliw pochodzących ze źródeł nieodnawialnych. DZIA¸ II Opłaty za korzystanie ze środowiska Rozdział 1 Wnoszenie opłat Art. 28

4.

1. Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszał kowskiego.

2. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami po noszą opłaty za korzystanie ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie wymaga pozwolenia na wprowa dzanie substancji lub energii do środowiska oraz po zwolenia wodnoprawnego na pobór wód w rozumie niu przepisów ustawy — Prawo wodne. Art. 28

5.

1. Opłatę ustala się według stawek obo wiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środo wiska miało miejsce.

2. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opła tę do końca miesiąca następującego po upływie każde go kwartału. Art. 28

6.

1. Podmiot korzystający ze środowiska w terminie wniesienia opłaty przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat.

2. Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, podmiot korzystający ze środo wiska przedkłada także wójtowi, burmistrzowi lub pre zydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania odpadów.

3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory wykazów zawierają cych informacje i dane o zakresie korzystania ze środo wiska i sposób ich przedstawiania.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) forma wykazu,

2) zawartość wykazu, w tym wymaganie, aby wykaz zawierał zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska, o którym mowa w art. 273 ust. 1,

3) układ wykazu,

4) wymagane techniki przedkładania wykazu. Art. 28

7.

1. Podmiot korzystający ze środowiska po winien prowadzić, aktualizowaną co kwartał, ewiden cję zawierającą odpowiednio:

1) informacje o ilości i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz dane, na pod stawie których określono te ilości,

2) informacje o ilości i jakości pobranej wody po wierzchniowej i podziemnej,

3) informacje o ilości, stanie i składzie ścieków wpro wadzanych do wód lub do ziemi,

4) informacje o wielkości, rodzaju i sposobie zagospo darowania terenu, z którego odprowadzane są ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c).

2. Zasady prowadzenia ewidencji odpadów okre ślają przepisy ustawy o odpadach. Art. 28

8.

1. W razie nieuiszczenia przez podmiot ko rzystający ze środowiska opłaty albo uiszczenia opłaty w wysokości nasuwającej zastrzeżenia marszałek woje wództwa wymierza opłatę w drodze decyzji, na podsta wie własnych ustaleń lub kontroli oraz wyników kontro li wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

2. Marszałek województwa dokonuje ustaleń wła snych na podstawie:

1) pomiarów dokonywanych przez organy admini stracji lub przez podmiot korzystający ze środowi ska obowiązany do poniesienia opłat,

2) innych danych technicznych i technologicznych. Art. 28

9.

1. Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodza jów korzystania ze środowiska spośród wymienionych w art. 273 ust. 1, których kwartalna wysokość, z zastrze żeniem ust. 2, nie przekracza 25% najniższego wyna grodzenia za pracę pracowników, obowiązującego w dniu 30 września roku poprzedniego, określonego na podstawie odrębnych przepisów. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4501 — Poz. 627

2. Sejmik województwa może, w drodze aktu pra wa miejscowego, uchwalić podwyższenie wartości procentowej, o której mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż do 50%. Rozdział 2 Stawki opłat za korzystanie ze środowiska Art. 290.

1. Górne jednostkowe stawki opłat wyno szą, z zastrzeżeniem art. 291 ust. 1:

1) 273 zł za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza,

2) 175 zł za 1 kg substancji wprowadzanych ze ścieka mi do wód lub do ziemi,

3) 20 zł za 1 dam3 wód chłodniczych,

4) 200 zł za umieszczenie 1 Mg odpadów na składowi sku,

5) 3 zł za pobór 1 m3 wody podziemnej,

6) 1,50 zł za pobór 1 m3 wody powierzchniowej,

7) 3 zł za 1 m2 powierzchni na jeden rok, z której od prowadzane są ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c).

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzeń:

1) określi jednostkowe stawki opłat, o których mowa w ust. 1,

2) może zróżnicować wysokość stawek opłat w zależ ności od: a) rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w ściekach i temperatury ścieków, b) jakości i rodzaju pobranej wody, c) obszaru kraju, d) sposobu zagospodarowania terenu w przypad ku stawek opłat za wody opadowe i roztopowe.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o któ rych mowa w ust. 2, uwzględnia:

1) wielkość zasobów wodnych możliwych do wyko rzystania w poszczególnych dorzeczach oraz koszt uzyskania wód z tych zasobów, dostępność zaso bów środowiska, wymogi ochrony środowiska i stopień degradacji poszczególnych obszarów i za sobów, wynikające z dotychczasowych form korzy stania ze środowiska,

2) uciążliwość gazów, pyłów, substancji lub energii za wartych w ściekach oraz odpadów dla środowiska,

3) potrzebę zapewnienia szczególnej ochrony zaso bów wód podziemnych i wód jezior,

4) możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną racjonalność odzy sku odpadów.

4. Rozporządzenia, o których mowa w ust. 2, po winny być ogłoszone nie później niż do dnia 30 wrze śnia roku poprzedzającego rok, od którego mają obo wiązywać. Art. 29

1.

1. Stawki opłat określone w art. 290 ust. 1 oraz ustalone na podstawie art. 290 ust. 2 podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku kalendarzowego pod wyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogó łem przyjętemu w ustawie budżetowej za rok poprzedni.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, nie póź niej niż w terminie do dnia 31 października każdego ro ku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Pol ski” wysokość stawek opłat na następny rok, uwzględ niając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę określoną w ust. 1. Rozdział 3 Opłaty podwyższone Art. 29

2. Podmiot korzystający ze środowiska po nosi opłaty podwyższone o 500% w przypadku braku wymaganego pozwolenia na:

1) wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów,

2) pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Art. 29

3.

1. Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składo wiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3—5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

2. Magazynowanie odpadów bez wymaganej decy zji określającej sposób i miejsce magazynowania trak tuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej de cyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowi ska, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Za składowanie odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający ze środowi ska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,1 staw ki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

4. W przypadku pozbycia się odpadów:

1) nad brzegami zbiorników wodnych, a zwłaszcza w strefach ochronnych ujęć wód i na terenach wy pływu wód z warstw wodonośnych,

2) na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody,

3) na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wy poczynkowe, podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,15 jednostkowej stawki Dziennik Ustaw Nr 62 — 4502 — Poz. 627 opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.

5. Podmiot korzystający ze środowiska w przypad ku pozbycia się odpadów do śródlądowych wód po wierzchniowych i podziemnych, morskich wód we wnętrznych lub wód morza terytorialnego ponosi opła tę podwyższoną w wysokości 100-krotnej jednostko wej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składo wisku. Rozdział 4 Przepisy szczególne dotyczące opłat za pobór wody, wprowadzanie ścieków i za składowanie odpadów Art. 29

4. Zwolniony z opłat jest pobór wody:

1) dokonywany na potrzeby przerzutów wody,

2) na potrzeby energetyki wodnej, pod warunkiem zwrotu takiej samej ilości wody, co najmniej nie gorszej jakości, w odległości mniejszej niż 1 km od miejsca jej poboru,

3) powierzchniowej na potrzeby związane z wytwarza niem energii cieplnej lub elektrycznej w części od powiadającej ilości tej wody odprowadzanej do odbiornika, pod warunkiem że pobór ten oraz od prowadzanie wód chłodniczych i wód pochodzą cych z obiegów chłodzących są zgodne z pozwole niem,

4) na potrzeby funkcjonowania pomp cieplnych oraz geotermii, wykorzystujących energię wody pod ziemnej, pod warunkiem zwrotu do wód podziem nych takiej samej ilości wody co najmniej nie gor szej jakości,

5) na potrzeby chowu lub hodowli ryb oraz innych or ganizmów wodnych, pod warunkiem że pobór ten oraz odprowadzenie wykorzystanej wody jest zgodne z pozwoleniem,

6) na potrzeby nawadniania wodami powierzchnio wymi użytków rolnych i gruntów leśnych,

7) pochodzącej z odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych i zakładów górniczych. Art. 29

5.

1. Opłaty za ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi ponosi się, z zastrzeżeniem ust. 3—6, za substancje wyrażone jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej, sumy jo nów chlorków i siarczanów. Wysokość opłaty ustala się, biorąc pod uwagę wskaźnik, który powoduje opła tę najwyższą.

2. Do opłaty ustalonej według zasad, o których mo wa w ust. 1, dolicza się opłatę za inne substancje za warte w ściekach.

3. Opłatę za wprowadzanie wód zasolonych pono si się za sumę jonów chlorków i siarczanów.

4. Podstawą ustalenia opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi jest ilość substancji za wartych w ściekach pomniejszona o ilość tych substan cji zawartych w pobranej wodzie.

5. Opłatę za wprowadzanie wód chłodniczych po nosi się w zależności od ich temperatury.

6. Opłatę za ścieki, o których mowa w art. 3 pkt 38 lit. c), ponosi się w postaci zryczałtowanej.

7. Ilość i skład ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi ustala się w miejscu wylotu ścieków z instala cji służących do ich oczyszczania lub kolektorów eks ploatowanych przez podmioty korzystające ze środo wiska, z tym ż e w przypadku wprowadzania wód chłod niczych wraz z innymi rodzajami ścieków ilość i skład ścieków ustala się przed ich zmieszaniem. Art. 29

6. Zwolnione z opłat jest wprowadzanie:

1) do ziemi — ścieków w celu rolniczego wykorzysta nia, w przypadku posiadania pozwolenia wodno prawnego na takie ich wykorzystanie,

2) do wód — wód chłodniczych i wód pochodzących z obiegów chłodzących, jeżeli ich temperatura nie przekracza +26°C albo naturalnej temperatury wo dy, w przypadku gdy jest ona wyższa niż +26°C,

3) do wód — wód zasolonych, jeżeli wartość sumy jo nów chlorków i siarczanów w tych wodach nie przekracza 500 mg/l. Art. 29

7. Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z za strzeżeniem art. 293 ust. 1 i 3—5. DZIA¸ III Administracyjne kary pieniężne Rozdział 1 Postępowanie w sprawie wymierzenia kary Art. 29

8.

1. Administracyjne kary pieniężne wymie rza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za:

1) przekroczenie określonych w pozwoleniach, o któ rych mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2, ilości lub ro dzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powie trza,

2) przekroczenie określonych w pozwoleniach, o któ rych mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3, ilości, stanu lub składu ścieków,

3) przekroczenie określonej w pozwoleniach, o któ rych mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1, i pozwoleniach na pobór wód, ilości pobranej wody,

4) naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej in strukcję eksploatacji składowiska odpadów albo decyzji określającej miejsce i sposób magazyno Dziennik Ustaw Nr 62 — 4503 — Poz. 627 wania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o odpadach, co do rodzaju i sposobów składowa nia lub magazynowania odpadów,

5) przekroczenie, określonych w pozwoleniach, o któ rych mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 5, poziomów ha łasu.

2. W przypadkach, o których mowa w ust.1 pkt 1, 2, 4 i 5, wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej od bywa się poprzez:

1) ustalenie wymiaru kary biegnącej, określającego godzinową albo dobową stawkę kary w okresie, w którym trwa naruszenie lub przekroczenie,

2) wymierzenie kary za okres, w którym trwało naru szenie lub przekroczenie. Art. 29

9.

1. Wojewódzki inspektor ochrony środo wiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na pod stawie:

1) kontroli, a w szczególności dokonywanych w ich trakcie pomiarów albo innych ustaleń,

2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzysta jący ze środowiska, obowiązany do dokonania ta kich pomiarów, z zastrzeżeniem art. 305 ust. 1.

2. O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor ochrony śro dowiska, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, prze kazując mu wyniki pomiarów. Art. 300.

1. Po stwierdzeniu przekroczenia lub naru szenia wojewódzki inspektor ochrony środowiska wy daje, z zastrzeżeniem art. 305, decyzję ustalającą wy miar kary biegnącej.

2. Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeże niem ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub narusze nie w skali doby.

3. Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub py łów wprowadzanych do powietrza wymiar kary bie gnącej określa się, uwzględniając przekroczenie w ska li godziny.

4. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:

1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub narusze nia odpowiednio w skali doby albo godziny,

2) wymiar kary biegnącej,

3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo godzinę, następujące bezpośrednio po zakończeniu pomiarów lub in nych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Art. 30

1.

1. Kara biegnąca jest naliczana, z zastrze żeniem ust. 2 oraz art. 304, do czasu stwierdzenia, na zasadach określonych w art. 299 ust.1, zmiany wielko ści przekroczenia lub naruszenia.

2. Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, za wierający:

1) wyniki pomiarów lub sprawozdanie z własnych ustaleń,

2) termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń,

3) informacje o sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń.

4. Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasa dach określonych w art. 299 ust. 1 pkt 1, pomiary, o któ rych mowa w ust. 2 pkt 1, powinny być przeprowadzo ne w miejscach i w sposób zgodny z pomiarami doko nanymi przez wojewódzkiego inspektora ochrony śro dowiska, który stwierdził przekroczenie.

5. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska usta li, w drodze decyzji, wymiar nowej kary biegnącej, określając termin naliczania kary od pełnej godziny al bo doby od terminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, je żeli w terminie 30 dni nie zakwestionuje zasadności złożonego wniosku. Art. 30

2.

1. Wojewódzki inspektor ochrony środo wiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wy mierzeniu kary:

1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia — po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmio tu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo

2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku — jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zo stało usunięte.

2. W razie złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio art. 301 ust. 2—5. Art. 30

3. Jeżeli wojewódzki inspektor ochrony śro dowiska w ciągu 30 dni od dnia wpływu wniosku, o którym mowa w art. 301 ust. 2 lub art. 302 ust. 1 pkt 1, stwierdzi, że przekroczenie lub naruszenie jest wyższe niż podano we wniosku lub nie ustało, wymierza na okres 60 dni, począwszy odpowiednio od doby albo godziny, w której stwierdzono bezzasadność wniosku, nową wysokość kary biegnącej, stosując stawki kar zwiększone 2-krotnie. Art. 30

4. Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za ko rzystanie ze środowiska stanowiących podstawę wy miaru kary albo do dnia zmiany stawek kar, o których Dziennik Ustaw Nr 62 — 4504 — Poz. 627 mowa w art. 310 ust. 2 i art. 311 ust. 2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie nie ustało, wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustala w drodze decyzji nowy wymiar kary biegnącej, stosując nowe stawki od dnia ich wprowadzenia. Art. 30

5.

1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowi ska prowadzi ciągły pomiar wielkości emisji i spełnio ne są warunki określone w ust. 3, wojewódzki inspek tor ochrony środowiska wymierza karę na podstawie przedstawionych wyników pomiarów.

2. Przekroczenia na podstawie ciągłych pomiarów określa się za rok kalendarzowy.

3. Przekroczenie może być ustalone na podstawie ciągłych pomiarów wielkości emisji, jeżeli przyrząd po miarowy:

1) umożliwia automatyczny ciągły zapis wyników i był on prowadzony przez rok kalendarzowy poprzedza jący rok, w którym ustalane jest przekroczenie,

2) jest uwierzytelniony w rozumieniu ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. — Prawo o miarach (Dz. U. Nr 55, poz. 248, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 121, poz. 770 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489 i Nr 120, poz. 1268).

4. Jeżeli wyniki ciągłych pomiarów, o których mo wa w ust. 3 pkt 1, nasuwają zastrzeżenia, stosuje się od powiednio art. 299—304. Art. 30

6.

1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki wymierzania kar na podstawie pomiarów cią głych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone:

1) szczegółowe warunki uznawania pomiarów za cią głe,

2) sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyni ków ciągłych pomiarów w zakresie: a) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, b) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, c) emitowania hałasu do środowiska.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone sposoby uzupełniania brakujących wyników pomiarów. Art. 30

7.

1. Karę za przekroczenie ilości pobranej wody wojewódzki inspektor ochrony środowiska wy mierza, z zastrzeżeniem ust. 4, na podstawie prowa dzonych przez podmiot korzystający ze środowiska po miarów ilości pobieranej wody, wykonywanych za po mocą przyrządów uwierzytelnionych w rozumieniu ustawy — Prawo o miarach.

2. Przekroczenie ustala się jako ilość wody pobra nej z przekroczeniem pozwolenia w okresie pomiędzy kontrolami.

3. Jeżeli pobrane z jednego ujęcia ilości wody po wodują przekroczenie kilku warunków pozwolenia, ka rę ustala się za przekroczenie, które powoduje najwyż szy wymiar kary.

4. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi pomiarów, o których mowa w ust. 1, do usta lenia przekroczenia przyjmuje się maksymalną tech niczną wydajność eksploatowanych instalacji lub urzą dzeń do poboru wody, pomnożoną przez ustalony sza cunkowo czas ich wykorzystywania. Art. 30

8. Wojewódzki inspektor ochrony środowi ska nie wszczyna postępowania w sprawie wymierze nia kary, jeżeli przewidywana jej wysokość nie przekra cza najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników obowiązującego w dniu 30 września roku poprzednie go, określonego na podstawie odrębnych przepisów. Rozdział 2 Wysokość kar Art. 30

9.

1. Karę wymierza się w wysokości 10-krot nej wielkości jednostkowej stawki opłat:

1) za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,

2) za pobór wód.

2. Za składowanie odpadów z naruszeniem rodzaju i sposobów składowania odpadów, określonych w de cyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowi ska, lub magazynowanie odpadów z naruszeniem de cyzji określającej miejsce i sposób magazynowania od padów wymierza się karę w wysokości 0,1 stawki opła ty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Art. 3

10.

1. Górne jednostkowe stawki kar wynoszą, z zastrzeżeniem art. 312:

1) 984 zł — za 1 kg substancji, w wypadku przekrocze nia dopuszczalnego składu ścieków,

2) 10 zł — za 1 m3 ścieków, w wypadku przekroczenia dopuszczalnej temperatury, odczynu albo poziomu sztucznych substancji promieniotwórczych.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, okre śli wysokość jednostkowych stawek kar za przekrocze nie:

1) dopuszczalnych ilości substancji w ściekach oraz sposób ustalania kary, gdy przekroczenie dotyczy więcej niż jednej substancji,

2) dopuszczalnej temperatury, odczynu oraz ilości sztucznych substancji promieniotwórczych w ście kach.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o któ rym mowa w ust. 2, uwzględnia:

1) szkodliwość substancji zawartych w ściekach dla środowiska wodnego, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4505 — Poz. 627

2) wielkość przekroczenia warunków dotyczących sta nu ścieków. Art. 31

1.

1. Górna jednostkowa stawka kary za prze kroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikają cego do środowiska wynosi 48 zł za 1 dB przekrocze nia, z zastrzeżeniem art. 312.

2. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, okre śli wysokość jednostkowych stawek kar za przekrocze nie dopuszczalnego poziomu hałasu.

3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o któ rym mowa w ust. 2, uwzględnia:

1) zróżnicowanie, w zależności od wielkości przekro czenia, jednostkowej stawki kary za 1 dB przekro czenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikają cego do środowiska, dla następujących wielkości przekroczenia: a) od 1 do 5 dB, b) powyżej 5 do 10 dB, c) powyżej 10 do 15 dB, d) powyżej 15 dB,

2) zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze wzglę du na porę dnia lub porę nocy. Art. 31

2. Do jednostkowych stawek kar, określo nych w art. 310 ust. 1 i art. 311 ust. 1 oraz określonych na podstawie art. 310 ust. 2 i art. 311 ust. 2, stosuje się odpowiednio art. 290 ust. 4 i art. 291. Rozdział 3 Przepisy szczególne dotyczące kar za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzanie ście ków oraz emisję hałasu Art. 31

3.

1. Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 1, wymierza się za każdą substan cję wprowadzaną do powietrza z przekroczeniem wa runków określonych w pozwoleniu.

2. Jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w pozwoleniu ilości bądź rodzajów gazów lub pyłów jednocześnie dla źródła ich powstawania, miejsca wprowadzania lub całej instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na stanowiskach pomiarowych, na których przekroczenie jest najwyższe. Art. 31

4.

1. Podstawą stwierdzenia przekroczenia ilości, stanu lub składu ścieków są wyniki trzykrotnych w ciągu godziny pomiarów stanu lub składu ścieków, przy czym:

1) podstawą stwierdzenia przekroczenia składu ście ków oraz poziomu sztucznych substancji promie niotwórczych są wyniki analiz próbki ścieków po wstałej po wymieszaniu trzech próbek ścieków o jednakowej objętości, pobranych w ciągu godzi ny,

2) przekroczenie dozwolonej temperatury i dozwolo nej wartości odczynu pH ustala się, przyjmując wartość średnią z wielkości przekroczeń stwierdzo nych w wyniku trzech pomiarów dokonanych w ciągu godziny.

2. Podstawę stwierdzenia przekroczenia podlegają cego karze może stanowić jeden pomiar, jeżeli wpro wadzanie ścieków do wód lub do ziemi trwa krócej niż jedną godzinę.

3. Zasad ustalania wielkości przekroczenia, o któ rych mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się w przypadku pro wadzenia ciągłego pomiaru ilości, stanu lub składu ścieków.

4. Przekroczenie ilości i składu ścieków wyraża się ilością substancji wprowadzanych do wód lub do zie mi z naruszeniem pozwolenia.

5. Przekroczenie stanu ścieków wyraża się ilością ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi z naru szeniem warunków pozwolenia. Art. 31

5. Karę za przekroczenie, o którym mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się:

1) uwzględniając przekroczenia ustalone odrębnie dla pory dnia i pory nocy,

2) za przekroczenie poziomu hałasu w punkcie pomia rowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia i dla pory nocy. DZIA¸ IV Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze śro dowiska oraz administracyjnych kar pienięż nych Art. 31

6. Organem właściwym w sprawach odra czania terminu płatności opłaty za korzystanie ze śro dowiska, o której mowa w art. 276 ust. 1, a także jej zmniejszania i umarzania jest marszałek województwa, a w sprawach administracyjnych kar pieniężnych — wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Art. 31

7.

1. Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli re alizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wyko nanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia pod wyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku.

2. Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, części albo całości opłaty lub ka ry.

3. Odroczenie może objąć opłaty najwyżej w części, w jakiej przewyższa ono kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska w przypadku, gdy by posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4506 — Poz. 627

4. Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do zrealizowania przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1. Art. 31

8.

1. Wniosek o odroczenie terminu płatno ści opłaty albo kary powinien zostać złożony do właści wego organu przed upływem terminu, w którym po winny być one uiszczone.

2. Złożenie wniosku o odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia z obowiązku ich uiszczenia w części, w jakiej nie mogą podlegać odroczeniu.

3. Wniosek powinien zawierać:

1) wskazanie wysokości opłaty lub kary, o której odro czenie terminu płatności występuje strona,

2) opis realizowanego przedsięwzięcia, o którym mo wa w art. 317 ust. 1,

3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia ze wskaza niem etapów nie dłuższych niż 6 miesięcy.

4. Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfi nansowania przez wnioskodawcę planowanych przed sięwzięć, właściwy organ może zażądać dodatkowo przedłożenia dowodów potwierdzających możliwość finansowania przedsięwzięcia.

5. Decyzja o odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa:

1) opłatę lub karę, której termin płatności został odro czony, oraz jej wysokość,

2) realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie,

3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia,

4) termin odroczenia opłaty albo kary.

6. Właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia od roczenia terminu płatności opłaty lub kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą.

7. W przypadku wniesienia wniosku, o którym mo wa w ust. 1, naliczane są odsetki za zwłokę na zasadach określonych w przepisach działu III ustawy — Ordyna cja podatkowa. Art. 31

9.

1. W przypadku gdy terminowe zrealizo wanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia płatności usunęło przyczyny ponoszenia opłat i kar, właściwy organ, w drodze decyzji, orzeka o zmniejsze niu, z zastrzeżeniem ust. 3, odroczonych opłat albo kar o sumę środków własnych wydatkowanych na realiza cję przedsięwzięcia; jeżeli odroczenie dotyczy przedsię wzięcia służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych wlicza się także środki pochodzące z budżetu gminy.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy — Ordynacja podatkowa do tyczące opłaty prolongacyjnej.

3. Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wy mierzone w związku ze składowaniem lub magazyno waniem odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzają cej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów lub bez decyzji określającej miejsce i sposób magazyno wania odpadów albo wymierzone za przekroczenie wa runków określonych w decyzji, w razie terminowego zrealizowania przedsięwzięcia właściwy organ stwier dza, w drodze decyzji, umorzenie odroczonych opłat al bo kar.

4. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia płat ności nie usunęło przyczyn ponoszenia opłat lub kar, właściwy organ, w drodze decyzji, orzeka o obowiązku uiszczenia odroczonych opłat albo kar wraz z opłatą prolongacyjną, o której mowa w przepisach działu III ustawy — Ordynacja podatkowa. Art. 3

20.

1. Jeżeli przedsięwzięcie będące podsta wą odroczenia płatności nie zostanie zrealizowane w terminie, właściwy organ stwierdza, w drodze decy zji, obowiązek uiszczenia odroczonych opłat albo kar wraz z określonymi w przepisach działu III ustawy — Ordynacja podatkowa odsetkami za zwłokę naliczany mi za okres odroczenia.

2. Właściwy organ może wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, także przed upływem terminu odrocze nia w razie stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z harmonogramem. Art. 32

1. W razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio przepisy ustawy — Ordynacja podatkowa w zakresie wstrzymania bie gu terminu przedawnienia należności. Tytuł VI ODPOWIEDZIALNOÂå W OCHRONIE ÂRODOWISKA DZIA¸ I Odpowiedzialność cywilna Art. 32

2. Do odpowiedzialności za szkody spowo dowane oddziaływaniem na środowisko stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Art. 32

3.

1. Każdy, komu przez bezprawne oddziały wanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda lub została mu wyrządzona szkoda, może żądać od pod miotu odpowiedzialnego za to zagrożenie lub narusze nie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i podjęcia środków zapobiegawczych, w szczególności przez za montowanie instalacji lub urządzeń zabezpieczających przed zagrożeniem lub naruszeniem; w razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może on ż ą dać zaprzestania działalności powodującej to zagroże nie lub naruszenie.

2. Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środo wiska jako dobra wspólnego, z roszczeniem, o którym Dziennik Ustaw Nr 62 — 4507 — Poz. 627 mowa w ust. 1, może wystąpić Skarb Państwa, jednost ka samorządu terytorialnego, a także organizacja eko logiczna. Art. 32

4. W razie wyrządzenia szkody przez zakład o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku art. 435 § 1 Kodeksu cywilnego stosuje się niezależnie od tego, czy zakład ten jest wprawiany w ruch za pomocą sił przy rody. Art. 32

5. Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza okolicz ność, że działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na podstawie decyzji i w jej gra nicach. Art. 32

6. Podmiotowi, który naprawił szkodę w śro dowisku, przysługuje względem sprawcy szkody rosz czenie o zwrot nakładów poczynionych na ten cel, przy czym wysokość roszczenia ogranicza się w tym przy padku do poniesionych uzasadnionych kosztów przy wrócenia stanu poprzedniego. Art. 32

7.

1. Każdy, komu przysługują roszczenia określone w przepisach niniejszego działu, wraz z wniesieniem powództwa może żądać, aby sąd zobo wiązał osobę, z której działalnością wiąże się docho dzone roszczenie, do udzielenia informacji niezbęd nych do ustalenia zakresu tej odpowiedzialności.

2. Koszty przygotowania informacji ponosi pozwa ny, chyba że powództwo okazało się bezzasadne. Art. 32

8. Organizacje ekologiczne mogą występo wać do sądu z roszczeniem o zaprzestanie reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli rekla ma ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są z art. 80. DZIA¸ II Odpowiedzialność karna Art. 32

9. Kto, będąc do tego obowiązany na podsta wie art. 28, nie gromadzi, nie przetwarza danych i nie udostępnia nieodpłatnie informacji na potrzeby pań stwowego monitoringu środowiska, podlega karze grzywny. Art. 330. Kto wbrew ciążącemu na nim, na podsta wie art. 75, obowiązkowi w trakcie prac budowlanych nie zapewnia ochrony środowiska w obszarze prowa dzenia prac, podlega karze grzywny. Art. 33

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 76 ust. 4, nie informuje wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o planowanym terminie oddania do użytku obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji lub o terminie zakończenia rozruchu instalacji, podlega karze grzywny. Art. 33

2. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 92 ust. 1, podlega karze grzywny. Art. 33

3. Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 95 do prowadzenia pomiarów pozio mów substancji w powietrzu, nie spełnia tego obo wiązku lub nie przechowuje wyników pomiarów w wy maganym okresie, podlega karze grzywny. Art. 33

4. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 96, podlega karze grzywny. Art. 33

5. Kto nie przeprowadza rekultywacji po wierzchni ziemi, czym narusza obowiązki określone w art. 102 ust. 1 i 2, podlega karze grzywny. Art. 33

6.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 106 ust. 1 do uzgodnienia z organem ochrony śro dowiska warunków rekultywacji powierzchni ziemi, nie spełnia tego obowiązku albo prowadzi rekultywację wbrew uzgodnionym warunkom, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto:

1) uniemożliwia prowadzenie rekultywacji zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 108 ust. 2,

2) używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, która przekracza standardy jakości określone na podsta wie art. 105. Art. 33

7. Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie art. 107 do prowadzenia pomiarów za wartości substancji w glebie lub ziemi, nie spełnia te go obowiązku lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie, podlega karze grzywny. Art. 33

8. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w uchwale rady powiatu wy danej na podstawie art. 116 ust. 1, podlega karze grzywny. Art. 33

9.

1. Kto, wprowadzając do środowiska sub stancje lub energie, w zakresie, w jakim nie wymaga to pozwolenia, przekracza dopuszczalne standardy emi syjne, określone na podstawie art. 145 ust. 1 lub art. 169 ust. 1, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto:

1) nie przestrzega wymagań dotyczących prawidło wej eksploatacji instalacji lub urządzeń, określo nych na podstawie art. 146 ust. 2,

2) w razie awarii instalacji nie spełnia wymagań okre ślonych na podstawie art. 146 ust. 4. Art. 340.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:

1) art. 147 ust. 1 — do prowadzenia okresowych po miarów wielkości emisji, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4508 — Poz. 627

2) art. 147 ust. 2 — do prowadzenia ciągłych pomia rów wielkości emisji,

3) art. 147 ust. 4 — do prowadzenia wstępnych pomia rów wielkości emisji z instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny, nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowią zany w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 150 ust. 1—3, do prowadzenia w określonym czasie pomia rów lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a także kto nie przechowuje wyników tych pomiarów w wymaganym okresie. Art. 34

1. Kto, będąc do tego obowiązany na podsta wie art. 149 ust. 1, nie przedkłada właściwym organom wyników pomiarów, podlega karze grzywny. Art. 34

2.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 152 do zgłoszenia informacji dotyczących eksplo atacji instalacji, nie spełnia tych obowiązków lub eks ploatuje instalację niezgodnie ze złożoną informacją, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto eksploatuje instala cję pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 152 ust. 4, albo rozpoczyna eksploatację instala cji przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Art. 34

3.

1. Kto narusza zakaz używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających określony w art. 156 ust. 1, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów określonych w uchwale rady gminy, wydanej na podstawie art. 157 ust. 1. Art. 34

4. Kto narusza zakaz wprowadzania do obro tu lub ponownego wykorzystania substancji stwarzają cych szczególne zagrożenie dla środowiska określony w art. 160 ust. 1, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 34

5. Kto, będąc do tego obowiązany na podsta wie art. 161, nie oczyszcza lub nie unieszkodliwia insta lacji lub urządzeń, w których są lub były wykorzystywa ne substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska albo co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były w nich wykorzystywane takie sub stancje, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 34

6.

1. Kto, wykorzystując substancje stwarza jące szczególne zagrożenie dla środowiska, nie przeka zuje okresowo odpowiednio wojewodzie albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o ro dzaju, ilości i miejscach ich występowania, czym naru sza obowiązek określony w art. 162 ust. 3 i 4, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto w wymaganym za kresie nie dokumentuje rodzaju, ilości i miejsc wystę powania substancji stwarzających szczególne zagroże nie dla środowiska oraz sposobu ich eliminowania, czym narusza obowiązek określony w art. 162 ust. 2. Art. 34

7.

1. Kto, wprowadzając do obrotu wykona ne z tworzyw sztucznych jednorazowe naczynia i sztuć ce, nie zamieszcza na nich informacji o ich negatyw nym oddziaływaniu na środowisko, czym narusza obo wiązek określony w art. 170 ust. 1, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto wprowadza do ob rotu określone na podstawie art. 170 ust. 2 produkty z tworzyw sztucznych i nie zamieszcza na nich informa cji o ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko. Art. 34

8. Kto narusza określony w art. 171 zakaz wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpo wiadają wymaganiom, o których mowa w art. 169 ust. 1, podlega karze grzywny. Art. 34

9.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:

1) art. 175 ust. 1 — do prowadzenia okresowych po miarów poziomów w środowisku wprowadzanych substancji lub energii,

2) art. 175 ust. 2 — do prowadzenia ciągłych pomia rów poziomów w środowisku wprowadzanych substancji lub energii,

3) art. 175 ust. 3 — do przeprowadzenia pomiarów po ziomów w środowisku wprowadzanych substancji lub energii w związku z eksploatacją obiektu prze budowanego, nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w wymaganym okresie, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowią zany w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 178 ust. 1—3, do prowadzenia w określonym czasie pomia rów lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a także kto nie przechowuje wyników tych pomiarów w wymaganym okresie. Art. 350.

1. Kto, będąc obowiązany na podstawie art. 177 ust. 1, nie przedkłada właściwym organom wy ników pomiarów, podlega karze grzywny. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4509 — Poz. 627

2. Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie art. 179, nie przedkłada mapy akustycz nej terenu. Art. 35

1.

1. Kto eksploatuje instalację bez wymaga nego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

2. Tej samej karze podlega ten, kto eksploatuje in stalację bez wniesienia wymaganego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 187. Art. 35

2. Kto, zauważywszy wystąpienie awarii, nie zawiadomi o tym niezwłocznie osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz jednostki organizacyjnej Pań stwowej Straży Pożarnej albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, czym narusza obowiązek określony w art. 245 ust. 1, podlega karze grzywny. Art. 35

3. Kto nie wykonuje obowiązków nałożo nych decyzją wydaną na podstawie art. 247 ust. 1, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 35

4.

1. Kto, prowadząc zakład o zwiększonym lub dużym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określo nych w art. 250 i 251, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto w przypadku wystą pienia awarii nie wypełnia obowiązków określonych w art. 264. Art. 35

5. Kto, prowadząc zakład o dużym ryzyku:

1) nie opracowuje lub nie wdraża systemu bezpie czeństwa, o którym mowa w art. 252,

2) rozpoczyna ruch zakładu, nie posiadając zatwier dzonego raportu o bezpieczeństwie,

3) nie analizuje i nie wprowadza uzasadnionych zmian do raportu o bezpieczeństwie w terminie określonym w art. 256 ust. 1,

4) nie wykonuje obowiązków określonych w art. 261 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3,

5) nie wykonuje obowiązków określonych w art. 263, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 35

6. Kto wprowadził zmianę w ruchu zakładu o dużym ryzyku mogącą mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową, nie uzyskując za twierdzenia przez komendanta wojewódzkiego Pań stwowej Straży Pożarnej zmian w raporcie o bezpie czeństwie, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 35

7. Kto wprowadził zmianę w ruchu zakładu o zwiększonym ryzyku mogącą mieć wpływ na wystą pienie zagrożenia awarią przemysłową, nie przedkła dając komendantowi powiatowemu Państwowej Stra ży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochro ny środowiska zmian w programie zapobiegania awa riom, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 35

8. Kto nie dopełnia obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 259 ust. 1, podlega karze grzywny. Art. 35

9.

1. Kto, będąc do tego obowiązany na pod stawie art. 287 ust. 1, nie prowadzi wymaganej ewiden cji, podlega karze grzywny.

2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obo wiązku przedstawienia wykazu, o którym mowa w art. 286. Art. 360. Kto nie wykonuje decyzji:

1) o wstrzymaniu działalności, wydanej na podstawie art. 364,

2) o wstrzymaniu oddania do użytku lub zakazu użyt kowania obiektu budowlanego, zespołu obiektów, instalacji lub urządzenia, wydanej na podstawie art. 365, 367 lub 368,

3) o zakazie produkcji, sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów niespełniają cych wymagań ochrony środowiska, wydanej na podstawie art. 370, podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny. Art. 36

1. Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 329—360 następuje na podstawie przepisów Ko deksu postępowania w sprawach o wykroczenia. DZIA¸ III Odpowiedzialność administracyjna Art. 36

2.

1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowi ska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek:

1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia,

2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.

2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się:

1) zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środo wisko,

2) termin wykonania obowiązku. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4510 — Poz. 627

3. W razie braku możliwości nałożenia obowiązku podjęcia działań, o których mowa w ust. 1, organ ochrony środowiska może zobowiązać podmiot korzy stający ze środowiska do uiszczenia na rzecz właściwe go gminnego funduszu ochrony środowiska i gospo darki wodnej, z zastrzeżeniem ust. 4, kwoty pieniężnej odpowiadającej wysokości szkód wynikłych z narusze nia stanu środowiska.

4. Jeżeli szkody dotyczą obszaru kilku gmin, organ, o którym mowa w ust. 1, zobowiąże do wpłaty kwot na rzecz właściwych gminnych funduszy ochrony środo wiska i gospodarki wodnej proporcjonalnie do wielko ści szkód.

5. Do należności z tytułu obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, o której mowa w ust. 3, stosuje się przepisy działu III ustawy — Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysłu gują organowi ochrony środowiska właściwemu do nałożenia obowiązku.

6. Przepisy ust. 1 pkt 2 i ust. 3—5 stosuje się odpo wiednio do władających powierzchnią ziemi podmio tów korzystających ze środowiska, które nie oddziałują negatywnie na środowisko, jeżeli na zasadach określo nych w ustawie są one obowiązane do rekultywacji po wierzchni ziemi. Art. 36

3. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta mo że, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej eksplo atującej instalację w ramach zwykłego korzystania ze środowiska lub eksploatującej urządzenie wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ogra niczenia ich negatywnego oddziaływania na środowi sko. Art. 36

4. Jeżeli działalność prowadzona przez pod miot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, woje wódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu śro dowiska. Art. 36

5.

1. Wojewódzki inspektor ochrony środo wiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie insta lacji:

1) eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zin tegrowanego,

2) eksploatowanej z naruszeniem warunków pozwo lenia zintegrowanego przez okres przekraczający 6 miesięcy.

2. W odniesieniu do nowo zbudowanego lub zmo dernizowanego obiektu budowlanego, zespołu obiek tów lub instalacji związanych z przedsięwzięciem zali czonym do mogących znacząco oddziaływać na środo wisko, o których mowa w art. 51 ust. 1, wojewódzki in spektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decy zji:

1) oddanie do użytku, jeżeli nie spełniają one wyma gań ochrony środowiska, o których mowa w art. 76,

2) użytkowanie w przypadku stwierdzenia niedotrzy mywania wynikających z mocy prawa standardów emisyjnych albo określonych w pozwoleniu wa runków emisji po upływie 30 dni od zakończenia rozruchu,

3) użytkowanie, jeżeli w ciągu 5 lat od oddania do użytku zostanie ujawnione, iż przy oddawaniu do użytku nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska, o których mowa w art. 76, i nie są one nadal spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiąz ku poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o fakcie oddawania do eksplo atacji instalacji lub obiektów. Art. 36

6.

1. Decyzji, o której mowa w art. 364 i 365, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z za strzeżeniem ust. 2.

2. Rygoru natychmiastowej wykonalności nie na daje się, gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 365 ust. 2 pkt 3; art. 367 ust. 2 stosuje się odpo wiednio.

3. W decyzji, o której mowa w art. 364 i 365 ust. 1 i 2 pkt 2 i 3, określa się termin wstrzymania działalno ści, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowi ska jej zakończenia. Art. 36

7.

1. W razie:

1) wprowadzania przez podmiot korzystający ze śro dowiska substancji lub energii do środowiska bez wymaganego pozwolenia lub z naruszeniem jego warunków,

2) naruszania przez podmiot korzystający ze środowi ska warunków decyzji określającej wymagania do tyczące funkcjonowania instalacji wymagającej zgłoszenia wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wstrzymać, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, woje wódzki inspektor ochrony środowiska może na wnio sek prowadzącego instalację, w drodze decyzji, ustalić termin usunięcia naruszenia.

3. W razie nieusunięcia naruszenia w wyznaczo nym terminie wojewódzki inspektor ochrony środowi ska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.

4. W decyzji, o której mowa w ust. 1 i 3, określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając po trzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia. Art. 36

8.

1. W razie naruszenia warunków decyzji określającej wymagania dotyczące eksploatacji insta lacji, z której emisja nie wymaga pozwolenia, prowa dzonej przez osobę fizyczną w ramach zwykłego korzy stania ze środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent Dziennik Ustaw Nr 62 — 4511 — Poz. 627 miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać użytkowa nie instalacji; art. 367 ust. 2—4 stosuje się odpowied nio.

2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie instalacji lub urządzenia, jeżeli osoba fizyczna nie dostosowała się do wymagań decyzji, o której mowa w art. 363. Art. 36

9. Przepisów art. 367 ust. 1 i art. 368 nie sto suje się, jeżeli zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu działalności, zgodnie z art. 364 lub 365. Art. 370. Wojewódzki inspektor ochrony środowi ska zakaże, w drodze decyzji, produkcji, sprowadzania z zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów niespełniających wymagań ochrony środowiska. Art. 37

1. Przepisy ustawy o odpadach wskazują in ne niż wymienione w ustawie przypadki wstrzymywa nia przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowi ska, w drodze decyzji, działalności prowadzonej z naru szeniem wymagań ochrony środowiska. Art. 37

2.

1. Po stwierdzeniu, iż ustały przyczyny wstrzymania działalności, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na wniosek zainteresowanego, wyraża zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności.

2. W razie podjęcia decyzji o wstrzymaniu oddania do eksploatacji obiektu budowlanego, zespołu obiek tów lub instalacji ust. 1 stosuje się odpowiednio. Art. 37

3.

1. Właściwy organ Państwowej Straży Po żarnej w razie naruszenia przepisów art. 248—269 mo że wydać decyzję:

1) nakazującą usunięcie w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub

2) wstrzymującą użytkowanie instalacji, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować ry zyko wystąpienia awarii przemysłowej.

2. Decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3. W decyzji, o której mowa w ust.1 pkt 2, określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia. Art. 37

4.

1. Decyzje, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem decyzji określonych w art. 365 i 372, dotyczące:

1) ruchu zakładu górniczego — wymagają uzgodnie nia z dyrektorem właściwego okręgowego urzędu górniczego,

2) morskiego pasa ochronnego — wymagają uzgod nienia z właściwym dyrektorem urzędu morskiego.

2. Niezajęcie stanowiska, w terminie 14 dni, przez organ właściwy do uzgodnienia oznacza brak uwag i zastrzeżeń.

3. Uzgodnienie nie jest wymagane, jeżeli decyzja jest podejmowana w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpośredniego zagrożenia pogor szeniem stanu środowiska w znacznych rozmiarach. Art. 37

5. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o których mowa w niniejszym dziale, wszczyna się z urzędu. Tytuł VII ORGANY ADMINISTRACJI ORAZ INSTYTUCJE OCHRONY ÂRODOWISKA DZIA¸ I Organy administracj i do spraw ochrony środowiska Art. 37

6. Organami ochrony środowiska, z zastrze żeniem art. 377, są:

1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

2) starosta,

3) wojewoda,

4) minister właściwy do spraw środowiska. Art. 37

7. Organy Inspekcji Ochrony Ârodowiska działające na podstawie przepisów ustawy o Inspekcji Ochrony Ârodowiska wykonują zadania w zakresie ochrony środowiska, jeżeli ustawa tak stanowi. Art. 37

8.

1. Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, organem ochrony środowiska, właściwym w sprawach, o któ rych mowa w art. 48 ust. 2 i 3, art. 51 ust. 2, art. 106, 149, 150, 152 ust. 1, art. 154 ust. 1, art. 178, 183 ust. 1, art. 237 i 362 ust. 1 i 3, jest starosta.

2. Wojewoda jest właściwy w sprawach:

1) związanych z przedsięwzięciami mogącymi znaczą co oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, oraz z eksploatacją instalacji na terenach zakładów zaliczanych do tych przed sięwzięć,

2) dotyczących przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych.

3. W przypadku zwykłego korzystania ze środowi ska przez osoby fizyczne wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest właściwy w sprawach:

1) wydawania decyzji, o których mowa w art. 150 ust. 1 i art. 154 ust. 1,

2) przyjmowania wyników pomiarów, o których mo wa w art. 149 i 150,

3) przyjmowania zgłoszeń, o których mowa w art. 152 ust. 1. Art. 37

9.

1. Marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawują kontro lę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie Dziennik Ustaw Nr 62 — 4512 — Poz. 627 środowiska w zakresie objętym właściwością tych or ganów.

2. Organy, o których mowa w ust. 1, mogą upoważ nić do wykonywania funkcji kontrolnych pracowników podległych im urzędów marszałkowskich, powiato wych, miejskich lub gminnych lub funkcjonariuszy straży gminnych.

3. Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawnio ny do:

1) wstępu wraz z rzeczoznawcami i niezbędnym sprzę tem przez całą dobę na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, a w godzinach od 6 do 22 — na pozostały teren,

2) przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności kontrolnych,

3) żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie nie zbędnym do ustalenia stanu faktycznego,

4) żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematy ką kontroli.

4. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa lub osoby przez nich upoważ nione są uprawnieni do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia przeciw przepisom o ochronie środowiska.

5. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa występują do wojewódz kiego inspektora ochrony środowiska o podjęcie odpo wiednich działań będących w jego kompetencji, jeżeli w wyniku kontroli organy te stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o ochronie środowiska lub występuje uzasadnione podejrzenie, ż e takie naruszenie mogło nastąpić, przekazując doku mentację sprawy.

6. Kierownik kontrolowanego podmiotu oraz kon trolowana osoba fizyczna obowiązani są umożliwić przeprowadzanie kontroli, a w szczególności dokona nie czynności, o których mowa w ust. 3. Art. 380.

1. Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanego podmiotu lub kontrolo wanej osobie fizycznej.

2. Protokół podpisują kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu lub kontrolowana osoba fi zyczna, którzy mogą wnieść do protokołu zastrzeżenia i uwagi wraz z uzasadnieniem.

3. W razie odmowy podpisania protokołu przez kie rownika kontrolowanego podmiotu lub kontrolowaną osobę fizyczną kontrolujący umieszcza o tym wzmian kę w protokole, a odmawiający podpisu może, w termi nie 7 dni, przedstawić swoje stanowisko na piśmie wój towi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, staroście lub marszałkowi województwa. Art. 38

1.

1. Organem ochrony środowiska właści wym w sprawach postępowania w sprawach oceny oddziaływania na środowisko dla planów i progra mów, o których mowa w ustawie, jest:

1) minister właściwy do spraw środowiska — w sto sunku do postępowań przeprowadzanych przez centralny organ administracji rządowej,

2) wojewoda — w stosunku do pozostałych postępo wań.

2. Organem ochrony środowiska właściwym w sprawach postępowania w sprawach oceny oddzia ływania na środowisko dla wskazań lokalizacyjnych autostrady jest minister właściwy do spraw środowi ska. Art. 38

2.

1. Jeżeli przepis ustawy nie stanowi ina czej, właściwy miejscowo do prowadzenia sprawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyj nego, jest organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie planuje się lub reali zuje przedsięwzięcie związane z przedmiotem postępo wania.

2. Jeżeli nieruchomość, o której mowa w ust. 1, po łożona jest na terenie działania więcej niż jednego or ganu, właściwy jest organ, na którego terenie działania znajduje się większa część nieruchomości; organ ten wydaje przewidziane prawem decyzje w uzgodnieniu z pozostałymi właściwymi organami. Art. 38

3. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się, jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym. Art. 38

4. Właściwi ministrowie zapewniają warun ki niezbędne do realizacji przepisów o ochronie środo wiska przez podległe i nadzorowane jednostki organi zacyjne. Art. 38

5.

1. Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzeń:

1) określi jednostki organizacyjne odpowiadające za nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie środowiska w Siłach Zbrojnych,

2) może określić, w uzgodnieniu z ministrem właści wym do spraw środowiska, szczegółowe sposoby realizacji przepisów o ochronie środowiska w Si łach Zbrojnych.

2. W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zo staną ustalone:

1) jednostki organizacyjne odpowiadające za nadzór,

2) zakres odpowiedzialności jednostek podległych i nadzorowanych, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4513 — Poz. 627

3) przysługujące kompetencje w zakresie wykonywa nych zadań.

3. W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone forma, zakres, układ, techniki i terminy przedkładania przez jednostki nadzorowane informacji o istotnym znaczeniu dla zapewnienia przestrzegania przepisów o ochronie środowiska.

4. Minister, wydając zarządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględni specyfikę funkcjonowania Sił Zbrojnych:

1) w zakresie eksploatowania charakterystycznej in frastruktury,

2) w toku działalności szkoleniowej,

3) w toku innej szczególnej działalności mającej zwią zek z koniecznością spełnienia wymagań ochrony środowiska. DZIA¸ II Instytucje ochrony środowiska Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 38

6. Instytucjami ochrony środowiska są:

1) Państwowa Rada Ochrony Ârodowiska,

2) komisje do spraw ocen oddziaływania na środowi sko,

3) fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Rozdział 2 Państwowa Rada Ochrony Ârodowiska Art. 38

7. Tworzy się Państwową Radę Ochrony Âro dowiska, zwaną dalej „Radą”, jako organ doradczy i opiniodawczy ministra właściwego do spraw środo wiska. Art. 38

8. Do zakresu działania Rady należy opraco wywanie dla ministra właściwego do spraw środowi ska opinii w sprawach ochrony środowiska, a także przedstawianie propozycji i wniosków zmierzających do tworzenia warunków zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska oraz do zachowania lub poprawy jego stanu. Art. 38

9. Występując do Rady o opinię, minister właściwy do spraw środowiska dołącza niezbędne ma teriały. Art. 390. W skład Rady wchodzą przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz oraz członkowie, w liczbie do 30, powoływani przez ministra właściwego do spraw środowiska na okres 5 lat spo śród przedstawicieli nauki, środowisk zawodowych, organizacji ekologicznych oraz przedstawicieli samo rządu gospodarczego. Art. 39

1.

1. Wydatki związane z działalnością Rady są pokrywane z części budżetu państwa, której dyspo nentem jest minister właściwy do spraw środowiska.

2. Obsługę biurową Rady zapewnia minister wła ściwy do spraw środowiska. Art. 39

2. Członkom Rady oraz zapraszanym na po siedzenie specjalistom zamieszkałym poza miejscowo ścią, w której odbywa się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysoko ści należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Art. 39

3.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób funkcjonowania Państwowej Rady Ochrony Ârodowi ska, mając na uwadze potrzebę sprawnego funkcjono wania Rady.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) organizacja Rady,

2) tryb działania Rady. Rozdział 3 Komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko Art. 39

4. Tworzy się Krajową Komisję do Spraw Ocen Oddziaływania na Ârodowisko oraz wojewódzkie komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko. Art. 39

5.

1. Krajowa Komisja do Spraw Ocen Od działywania na Ârodowisko, zwana dalej „Krajową Ko misją”, jest organem opiniodawczo-doradczym mini stra właściwego do spraw środowiska w zakresie ocen oddziaływania na środowisko.

2. Przewodniczącego Krajowej Komisji, zastępców przewodniczącego, sekretarza i członków Krajowej Ko misji, w liczbie od 40 do 60, powołuje i odwołuje mini ster właściwy do spraw środowiska spośród przedsta wicieli nauki, praktyki oraz organizacji ekologicznych.

3. Do zadań Krajowej Komisji należy w szczególno ści:

1) wydawanie opinii w sprawach przedłożonych przez ministra właściwego do spraw środowiska w związku z jego uprawnieniami wynikającymi z ty tułu I działu VI ustawy,

2) monitorowanie funkcjonowania systemu ocen od działywania na środowisko oraz przedstawianie opinii i wniosków, w tym dotyczących rozwoju me todologii i programów szkoleniowych w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4514 — Poz. 627

3) wydawanie opinii w sprawach projektów aktów prawnych dotyczących systemu ocen oddziaływa nia na środowisko,

4) współpraca z komisjami, o których mowa w art. 396 ust. 1.

4. Minister właściwy do spraw środowiska może, na wniosek wojewody, zwrócić się do Krajowej Komi sji o wydanie opinii w sprawach należących na mocy tytułu I działu VI ustawy do kompetencji wojewody. Art. 39

6.

1. Wojewódzkie komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko, zwane dalej „woje wódzkimi komisjami”, są organami opiniodawczo-do radczymi wojewodów w zakresie ocen oddziaływania na środowisko.

2. Przewodniczącego wojewódzkiej komisji, zastęp cę przewodniczącego, sekretarza i członków komisji, w liczbie od 20 do 40, powołuje i odwołuje wojewoda w porozumieniu z marszałkiem województwa spośród przedstawicieli nauki, praktyki oraz organizacji ekolo gicznych.

3. Do zadań wojewódzkich komisji należy w szcze gólności:

1) wydawanie opinii w sprawach przedłożonych przez wojewodę w związku z jego uprawnieniami wyni kającymi z tytułu I działu VI ustawy,

2) przedstawianie opinii i wniosków dotyczących roz woju programów szkoleniowych w zakresie ocen oddziaływania na środowisko,

3) współpraca z Krajową Komisją i innymi wojewódz kimi komisjami.

4. Wojewoda może, na wniosek starosty, zwrócić się do wojewódzkiej komisji o wydanie opinii w spra wach należących na mocy tytułu I działu VI ustawy do kompetencji starosty.

5. Dwóch lub więcej wojewodów może powołać wspólną wojewódzką komisję. Art. 39

7.

1. Wydatki związane z działalnością Krajo wej Komisji i wojewódzkich komisji są pokrywane z części budżetu państwa, której dysponentem jest od powiednio minister właściwy do spraw środowiska al bo wojewoda.

2. Obsługę biurową Krajowej Komisji i wojewódz kich komisji zapewnia odpowiednio minister właściwy do spraw środowiska albo wojewoda. Art. 39

8. Członkom Krajowej Komisji i wojewódz kich komisji oraz zapraszanym na posiedzenie specja listom zamieszkałym poza miejscowością, w której od bywa się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i nocle gów na zasadach określonych w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługu jących pracownikom z tytułu podróży służbowej na ob szarze kraju. Art. 39

9.

1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób funkcjonowania Krajowej Komisji oraz wojewódzkich komisji.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) organizacja komisji,

2) tryb działania komisji. Rozdział 4 Fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej Art. 400.

1. Na zasadach określonych ustawą dzia łają Narodowy Fundusz Ochrony Ârodowiska i Gospo darki Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem”, wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospo darki wodnej, zwane dalej „wojewódzkimi fundusza mi”, powiatowe fundusze ochrony środowiska i go spodarki wodnej, zwane dalej „powiatowymi fundu szami”, oraz gminne fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zwane dalej „gminnymi fundu szami”. Ilekroć w ustawie jest mowa o „funduszach”, rozumie się przez to Narodowy Fundusz, wojewódzki fundusz, powiatowy fundusz i gminny fundusz.

2. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze ma ją osobowość prawną i w rozumieniu ustawy o finan sach publicznych są odpowiednio państwowym fun duszem celowym oraz wojewódzkimi funduszami ce lowymi.

3. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze pro wadzą samodzielną gospodarkę finansową, pokrywa jąc z posiadanych środków i uzyskiwanych wpływów wydatki na finansowanie zadań określonych w ustawie oraz kosztów działalności. Art. 40

1.

1. Przychodami funduszy są wpływy z ty tułu opłat za korzystanie ze środowiska i administracyj nych kar pieniężnych pobieranych na podstawie usta wy oraz przepisów szczególnych, a także z tytułu kwot pieniężnych uzyskanych na podstawie decyzji, o której mowa w art. 362 ust. 3.

2. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat produktowych pobieranych na podsta wie przepisów o obowiązkach przedsiębiorców w za kresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej.

3. Przychodami Narodowego Funduszu są także wpływy z opłat i kar pieniężnych ustalanych na podsta wie przepisów ustawy — Prawo geologiczne i górni cze.

4. Przychody, o których mowa w ust. 3, przeznacza się w równych częściach wyłącznie na finansowanie:

1) potrzeb geologii w zakresie poznania budowy geo logicznej kraju oraz w zakresie gospodarki zasoba mi złóż kopalin i wód podziemnych, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4515 — Poz. 627

2) potrzeb górnictwa służących ograniczeniu nega tywnego oddziaływania na środowisko wynikają cego z wydobywania kopalin i likwidacji zakładów górniczych.

5. Przychodami funduszy mogą być dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny, świadczenia rzeczowe i środki pochodzące z fundacji oraz wpływy z przedsię wzięć organizowanych na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

6. Przychodami Narodowego Funduszu i woje wódzkich funduszy mogą być także przychody z tytułu emisji obligacji własnych oraz inne przychody związa ne z działalnością tych funduszy.

7. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mo gą zaciągać kredyty i pożyczki. Art. 40

2.

1. Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą wyodrębnio ne rachunki bankowe w celu gromadzenia i redystry bucji wpływów, o których mowa w art. 401 ust

1. Wpły wy te, powiększone o przychody z oprocentowania ra chunków bankowych i pomniejszone o opłaty ponie sione na egzekucję należności oraz o koszty obsługi ra chunków bankowych, przekazywane są na rachunki bankowe funduszy w terminie do 15 dnia następnego miesiąca po ich wpływie na rachunki zarządu woje wództwa i wojewódzkiego inspektora ochrony środo wiska.

2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przed przekazaniem wpływów z kar na rachunki Naro dowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, o któ rych mowa w ust. 1, pomniejsza je o 20%, a kwotę uzy skaną z tytułu pomniejszenia przekazuje Głównemu In spektorowi Ochrony Ârodowiska z przeznaczeniem na usprawnienie funkcjonowania Inspekcji Ochrony Âro dowiska i na premie dla jej pracowników, o których mowa w odrębnych przepisach.

3. W razie nieterminowego przekazania wpływów, o których mowa w ust. 1, wpływy te są przekazywane wraz z odsetkami za zwłokę określonymi w przepisach ustawy — Ordynacja podatkowa.

4. Wpływy z tytułu opłat i kar, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, stanowią w 20% przychód gminnego funduszu, a w 10% — powiatowego funduszu.

5. Wpływy z tytułu opłat i kar za usuwanie drzew i krzewów stanowią w całości przychód gminnego fun duszu gminy, z której terenu usunięto drzewa lub krze wy.

6. Wpływy z tytułu opłat i kar za składowanie i ma gazynowanie odpadów stanowią w 50% przychód gminnego funduszu gminy, a w 10% — przychód po wiatowego funduszu powiatu, na których obszarze składowane są odpady. Jeżeli składowisko odpadów jest zlokalizowane na obszarze więcej niż jednej gminy lub więcej niż jednego powiatu, przychód podlega po działowi proporcjonalnie do powierzchni zajmowa nych przez składowisko na obszarze tych gmin lub po wiatów.

7. Wpływy z tytułu opłat i kar po dokonaniu podzia łu, o którym mowa w ust. 4 albo 6, stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% — woje wódzkiego funduszu. Art. 40

3.

1. Gminne i powiatowe fundusze są fun duszami celowymi w rozumieniu ustawy o finansach publicznych.

2. Przychody funduszy, o których mowa w ust. 1, są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym. Art. 40

4.

1. Gminy i powiaty, w których przychody funduszy ochrony środowiska, o których mowa w art. 401 ust. 1, są większe niż 10-krotność średniej krajowej przychodów z roku poprzedniego przypada jących na jednego mieszkańca, liczonej odpowiednio dla gmin i powiatów, przekazują nadwyżkę z tytułu tych przychodów do właściwego funduszu wojewódz kiego.

2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rze czypospolitej Polskiej „Monitor Polski” średnią krajo wą przychodów gminnych i powiatowych funduszy, o których mowa w art. 401 ust. 1, osiągniętą w roku po przednim, w terminie do końca I półrocza roku następ nego.

3. Gminy i powiaty dokonują wpłat, o których mo wa w ust. 1, na rachunek odpowiedniego funduszu wo jewódzkiego, w terminie do dnia 15 sierpnia roku na stępującego po roku, w którym wystąpiła nadwyżka; od kwot niewpłaconych w terminie nalicza się odsetki w wysokości ustalonej dla zaległości podatkowych. Art. 40

5. Ârodki funduszy przeznacza się na finan sowanie ochrony środowiska i gospodarki wodnej w celu realizacji zasady zrównoważonego rozwoju. Art. 40

6. Ârodki gminnych funduszy przeznacza się na:

1) edukację ekologiczną oraz propagowanie działań proekologicznych i zasady zrównoważonego roz woju,

2) wspomaganie realizacji zadań państwowego moni toringu środowiska,

3) wspomaganie innych systemów kontrolnych i po miarowych oraz badań stanu środowiska, a także systemów pomiarowych zużycia wody i ciepła,

4) realizowanie zadań modernizacyjnych i inwestycyj nych, służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej, w tym instalacji lub urządzeń ochrony przeciwpowodziowej i obiektów małej retencji wodnej,

5) urządzanie i utrzymywanie terenów zieleni, zadrze wień, zakrzewień oraz parków, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4516 — Poz. 627

6) realizację przedsięwzięć związanych z gospodarką odpadami,

7) wspieranie działań przeciwdziałających zanieczysz czeniom,

8) profilaktykę zdrowotną dzieci na obszarach, na któ rych występują przekroczenia standardów jakości środowiska,

9) wspieranie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz pomoc dla wprowadzania bar dziej przyjaznych dla środowiska nośników energii,

10) wspieranie ekologicznych form transportu, 1

1) działania z zakresu rolnictwa ekologicznego bezpo średnio oddziałujące na stan gleby, powietrza i wód, w szczególności na prowadzenie gospo darstw rolnych produkujących metodami ekolo gicznymi położonych na obszarach szczególnie chronionych na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, 1

2) inne zadania ustalone przez radę gminy, służące ochronie środowiska i gospodarce wodnej, wyni kające z zasady zrównoważonego rozwoju, w tym na programy ochrony środowiska. Art. 40

7. Ârodki powiatowych funduszy przeznacza się na wspomaganie działalności, o której mowa w art. 406 pkt 1—11, oraz na:

1) realizację przedsięwzięć związanych z ochroną po wierzchni ziemi,

2) inne zadania ustalone przez radę powiatu, służące ochronie środowiska i gospodarce wodnej, wyni kające z zasady zrównoważonego rozwoju, w tym na programy ochrony środowiska. Art. 40

8. Działalność, o której mowa w art. 406 i 407, może być finansowana przez przyznawanie dota cji. Art. 40

9. Ârodki wojewódzkich funduszy przezna cza się na wspomaganie działalności, o której mowa w art. 406 pkt 1—11 i art. 407 pkt 1, oraz na dofinanso wywanie:

1) działań na rzecz ochrony przyrody oraz zadań zwią zanych ze zwiększaniem lesistości kraju,

2) działań polegających na zapobieganiu i likwidacji poważnych awarii i ich skutków,

3) badań, upowszechniania ich wyników, a także po stępu technicznego w zakresie ochrony środowi ska i gospodarki wodnej,

4) opracowywania i wdrażania nowych technik i tech nologii, w szczególności dotyczących ograniczania emisji i zużycia wody, a także efektywnego wyko rzystywania paliw,

5) zapobiegania lub usuwania skutków zanieczyszcze nia środowiska, w przypadku gdy nie można usta lić podmiotu za nie odpowiedzialnego,

6) systemu kontroli wnoszenia przewidzianych usta wą opłat za korzystanie ze środowiska, a w szcze gólności tworzenia baz danych podmiotów korzy stających ze środowiska obowiązanych do pono szenia opłat,

7) opracowywania planów służących gospodarowa niu zasobami wodnymi oraz utworzenia katastru wodnego,

8) innych zadań służących ochronie środowiska i go spodarce wodnej, wynikających z zasady zrówno ważonego rozwoju, ustalonych w planach działal ności wojewódzkich funduszy, w tym realizacji pro gramów ochrony środowiska. Art. 4

10.

1. Ârodki Narodowego Funduszu przezna cza się na wspomaganie działalności, o której mowa w art. 406 pkt 1—11, art. 407 pkt 1 i art. 409 pkt 1—6, oraz na:

1) rozwój przemysłu produkcji środków technicznych i aparatury kontrolno-pomiarowej, służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej,

2) rozwój specjalistycznego potencjału wykonawcze go służącego realizacji inwestycji na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej,

3) rozwój sieci stacji pomiarowych, laboratoriów i ośrodków przetwarzania informacji, służących ba daniu stanu środowiska,

4) realizację kompleksowych programów badaw czych, rozwojowych i wdrożeniowych służących ochronie środowiska i gospodarce wodnej oraz programów edukacji ekologicznej,

5) wspomaganie realizacji wojewódzkich i ponadwo jewódzkich programów ochrony środowiska,

6) realizację innych zadań służących ochronie środo wiska i gospodarce wodnej, wynikających z zasady zrównoważonego rozwoju, ustalonych w planie działalności Narodowego Funduszu.

2. Ârodki Narodowego Funduszu można przezna czać za zgodą ministra właściwego do spraw środowi ska na wspieranie projektów i inwestycji, o których mo wa w ust. 1, poza granicami kraju. Art. 41

1.

1. Działalność, o której mowa w art. 409 i 410, finansowana jest przez:

1) udzielanie oprocentowanych pożyczek,

2) dopłaty do oprocentowania preferencyjnych kredy tów i pożyczek,

3) przyznawanie dotacji,

4) wnoszenie udziałów do spółek działających w kra ju,

5) nabywanie obligacji, akcji i udziałów spółek działa jących w kraju, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4517 — Poz. 627

6) nagrody za działalność na rzecz ochrony środowi ska i gospodarki wodnej, niezwiązaną z wykonywa niem obowiązków pracowników administracji rzą dowej i samorządowej.

2. Przeznaczenie środków na finansowanie potrzeb geologii wymaga zasięgnięcia opinii ministra właści wego do spraw środowiska, a na finansowanie po trzeb górnictwa — opinii ministra właściwego do spraw gospodarki oraz Prezesa Wyższego Urzędu Gór niczego.

3. Pożyczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być częściowo umarzane, pod warunkiem terminowe go wykonania zadań i osiągnięcia planowanych efek tów.

4. Narodowy Fundusz i wojewódzkie fundusze mo gą dysponować rachunkami środków dewizowych.

5. Narodowy Fundusz może udzielać poręczeń spłaty kredytów oraz zwrotu środków przyznanych przez rządy państw obcych i organizacje międzynaro dowe, przeznaczonych na realizację zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej, zgodnie z ustawą z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. Nr 79, poz. 484 i Nr 80, poz. 511, z 2000 r. Nr 48, poz. 550, Nr 60, poz. 693 i Nr 86, poz. 958 oraz z 2001 r. Nr 16, poz. 167); udzielając poręczenia Naro dowy Fundusz pobiera opłatę prowizyjną.

6. Narodowy Fundusz może przejąć zobowiązania ministra właściwego do spraw środowiska, jeżeli przy znanie środków przez rządy państw obcych i organiza cje międzynarodowe, zgodnie z ustaleniami umów międzynarodowych, jest uwarunkowane udzieleniem przez ministra właściwego do spraw środowiska gwa rancji zwrotu wypłaconych kwot w całości lub w części, z przyczyn określonych w tych umowach.

7. Wnioski o przyznanie pożyczek lub dotacji, któ rych wartość jednostkowa przekracza 10 000 000 EURO, dotyczące środków technicznych służących je dynie ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko, w szczególności oczyszczalni ścieków, elektrofiltrów lub składowisk odpadów, powinny za wierać uzasadnienie obejmujące analizę ewentualnych alternatywnych rozwiązań organizacyjnych, technicz nych lub technologicznych mających na celu wyelimi nowanie lub ograniczenie powstawania zanieczysz czeń oraz wprowadzenie czystszej produkcji.

8. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze udzielają dotacji oraz pożyczek na podstawie umów cy wilnoprawnych.

9. Formy umowy cywilnoprawnej nie stosuje się do przekazywania środków na nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i gospodarki wodnej nie związaną z wykonywaniem obowiązków pracowników administracji rządowej i samorządowej, o których mo wa w ust. 1 pkt 6, jeżeli ich fundatorem jest Narodowy Fundusz lub wojewódzkie fundusze.

10. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udostępniać środki finansowe bankom z prze znaczeniem na udzielanie kredytów, pożyczek lub dota cji na wskazane przez siebie programy i przedsięwzię cia z zakresu zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii, a także dopłaty do opro centowania udzielanych na ten cel preferencyjnych kredytów bankowych i pożyczek. 1

1. Ârodki powierzone Narodowemu Funduszowi i wojewódzkim funduszom, pochodzące z pomocy za granicznej, są wykorzystywane na dofinansowanie przedsięwzięć z zakresu ochrony środowiska i gospo darki wodnej zgodnie z umowami, na podstawie któ rych środki te przekazano, oraz zgodnie z procedurami obowiązującymi w tych funduszach. Art. 41

2.

1. Organami Narodowego Funduszu są Rada Nadzorcza i Zarząd.

2. Obsługę Rady Nadzorczej i Zarządu zapewnia biuro Narodowego Funduszu.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy. Art. 41

3.

1. Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu liczy od 13 do 15 osób, a rady nadzorcze wojewódzkich funduszy — 9 albo 10 osób.

2. Skład i strukturę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu ustala, w drodze zarządzenia, minister wła ściwy do spraw środowiska, uwzględniając w składzie Rady dwóch przedstawicieli strony samorządowej Ko misji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego oraz przedstawiciela organizacji ekologicznych, wybranego spośród zgłoszonych przez nie kandydatów cieszących się poparciem największej liczby tych organizacji.

3. W razie niezgłoszenia przedstawicieli przez stro nę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorzą du Terytorialnego lub organizacje ekologiczne minister właściwy do spraw środowiska może delegować na ich miejsce swoich przedstawicieli.

4. Członków Rady Nadzorczej Narodowego Fundu szu powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska.

5. W skład rad nadzorczych wojewódzkich fundu szy wchodzą:

1) przedstawiciel wojewody,

2) przedstawiciel właściwej komisji do spraw środo wiska sejmiku województwa,

3) przewodniczący wojewódzkiej komisji ochrony przyrody,

4) przedstawiciel Narodowego Funduszu wyznaczony przez Radę Nadzorczą tego funduszu,

5) jeden lub dwaj specjaliści z dziedziny ochrony śro dowiska i gospodarki wodnej wyznaczeni przez sej mik województwa, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4518 — Poz. 627

6) dwaj przedstawiciele wyznaczeni przez sejmik wo jewództwa,

7) przedstawiciel organizacji ekologicznych wybrany spośród kandydatów zgłoszonych przez organiza cje działające i posiadające struktury organizacyjne na terenie danego województwa i cieszących się poparciem największej ich liczby,

8) przedstawiciel samorządu gospodarczego wybrany spośród kandydatów zgłoszonych przez samorzą dy gospodarcze.

6. Członków rady nadzorczej wojewódzkiego fun duszu, uwzględniając stanowisko jednostek organiza cyjnych, o których mowa w ust. 5, powołuje i odwołu je zarząd województwa.

7. Uchwała zarządu województwa, o której mowa w ust. 6, podlega nadzorowi wojewody, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorzą dzie województwa (Dz. U. Nr 91, poz. 576, Nr 155, poz. 1014, Nr 160, poz. 1060 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 26, poz. 306, Nr 48, poz. 550 i 552, Nr 62, poz. 718, Nr 88, poz. 985, Nr 91, poz. 1009 i Nr 95, poz. 1041 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497).

8. Funkcji członka rady nadzorczej wojewódzkiego funduszu nie mogą pełnić wojewoda, wicewojewoda oraz członkowie zarządu województwa. Art. 41

4.

1. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowe go Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich fundu szy należy odpowiednio:

1) ustalanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finanso wanych ze środków Narodowego Funduszu i woje wódzkich funduszy,

2) uchwalanie projektów rocznych planów finanso wych,

3) ustalanie zasad udzielania i umarzania pożyczek, udzielania dotacji oraz dopłat do oprocentowania preferencyjnych kredytów i pożyczek,

4) zatwierdzanie wniosków zarządu w sprawach emi sji obligacji własnych oraz nabywania obligacji, ak cji i udziałów spółek, zaciągania kredytów i poży czek, wnoszenia udziałów do spółek,

5) zatwierdzanie wniosków o udzielenie pożyczek i do tacji, których wartość jednostkowa przekracza: a) w przypadku pożyczki lub dotacji z Narodowego Funduszu — równowartość odpowiednio kwoty 1 000 000 EURO lub 500 000 EURO, b) w przypadku pożyczki lub dotacji z wojewódzkie go funduszu — 0,5% przychodów uzyskanych przez ten fundusz w roku poprzednim,

6) zatwierdzanie rocznych sprawozdań zarządu z dzia łalności i rocznego sprawozdania finansowego Na rodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

7) ustalanie zasad wynagradzania członków Zarządu i pracowników biura Narodowego Funduszu oraz członków zarządów i pracowników biur wojewódz kich funduszy,

8) kontrola działalności Zarządu Narodowego Fundu szu i zarządów wojewódzkich funduszy,

9) składanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku kalendarzowego sprawozdań: a) z działalności Narodowego Funduszu — mini strowi właściwemu do spraw środowiska, b) z działalności wojewódzkich funduszy — właści wemu zarządowi województwa,

10) zatwierdzanie wyboru podmiotu właściwego do badania sprawozdania finansowego.

2. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Fundu szu, oprócz określonych w ust. 1, należy:

1) przedkładanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska w celu uzgodnienia strategii działania Narodowego Funduszu,

2) uchwalanie, w oparciu o politykę ekologiczną pań stwa, raz na cztery lata, strategii działania Narodo wego Funduszu do dnia 30 listopada roku poprze dzającego pierwszy rok objęty tą strategią,

3) uchwalanie, na podstawie polityki ekologicznej państwa i list przedsięwzięć priorytetowych przed kładanych przez wojewódzkie fundusze, planu działalności i zatwierdzanie list priorytetowych programów Narodowego Funduszu do dnia 31 stycznia każdego roku.

3. Do zadań rad nadzorczych wojewódzkich fundu szy, oprócz określonych w ust. 1, należy:

1) uchwalanie, w oparciu o politykę ekologiczną pań stwa i wojewódzkie programy ochrony środowi ska, planów działalności wojewódzkich funduszy do dnia 30 listopada każdego roku na rok następny,

2) zatwierdzanie list przedsięwzięć priorytetowych wojewódzkich funduszy do dnia 30 czerwca każde go roku na rok następny.

4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu za udział w pracach Rady, kierując się przepisami o wynagrodze niu członków rad nadzorczych spółek Skarbu Państwa, a wynagrodzenie członków rad nadzorczych woje wódzkich funduszy określi, w drodze zarządzenia, wła ściwy zarząd województwa.

5. Członkom Rady Nadzorczej Narodowego Fundu szu i rad nadzorczych wojewódzkich funduszy zamiesz kałym poza miejscowością, w której odbywa się posie dzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługuje prawo do zwrotu kosztów podróży i noclegów na zasa dach określonych w przepisach w sprawie zasad usta lania oraz wysokości należności przysługujących pra Dziennik Ustaw Nr 62 — 4519 — Poz. 627 cownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kra ju. Art. 41

5.

1. Zarząd stanowią prezes i jego zastępcy, powoływani i odwoływani:

1) w Narodowym Funduszu — przez ministra właści wego do spraw środowiska, na wniosek Rady Nad zorczej Narodowego Funduszu,

2) w wojewódzkich funduszach — przez zarząd woje wództwa, na wniosek rady nadzorczej wojewódz kiego funduszu.

2. Funkcji członka zarządu Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy nie można łączyć z zatrudnie niem w administracji rządowej lub samorządowej, a także z członkostwem w radach nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa.

3. Prezes Zarządu reprezentuje Narodowy Fundusz na zewnątrz, dokonując wszystkich czynności praw nych w zakresie praw i obowiązków majątkowych Na rodowego Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 7; zasadę tę stosuje się odpowiednio do prezesów zarządów woje wódzkich funduszy.

4. Prezes Narodowego Funduszu i odpowiednio prezesi wojewódzkich funduszy zatrudniają pracowni ków biura Narodowego Funduszu i odpowiednio wo jewódzkich funduszy. W odniesieniu do pracowników zatrudnianych na kierowniczych stanowiskach Prezes zasięga opinii Zarządu.

5. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i za rządów wojewódzkich funduszy należy odpowiednio:

1) opracowywanie projektów planów działalności Na rodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy, w tym projektów corocznych list programów prio rytetowych Narodowego Funduszu,

2) opracowanie projektów rocznych planów finanso wych,

3) dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowa nia ze środków Narodowego Funduszu i woje wódzkich funduszy,

4) gospodarowanie środkami Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy, z zastrzeżeniem upraw nień Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i rad nadzorczych wojewódzkich funduszy,

5) kontrolowanie wykorzystania pożyczek i dotacji przyznanych ze środków Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

6) opracowywanie analiz i ocen ekologicznej efektyw ności funkcjonowania Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy,

7) składanie Radzie Nadzorczej Narodowego Fundu szu i radom nadzorczym wojewódzkich funduszy sprawozdań z działalności Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy.

6. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu, oprócz określonych w ust. 5, należy opracowywanie projektów strategii działania Narodowego Funduszu i zasięganie opinii ministra właściwego do spraw roz woju regionalnego co do zawartych w nich ustaleń.

7. Do dokonywania czynności prawnych w zakresie praw i obowiązków majątkowych Narodowego Fundu szu i wojewódzkich funduszy, oprócz prezesa zarządu, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spo śród:

1) pozostałych członków zarządu,

2) pełnomocników powołanych przez prezesa zarzą du, działających w granicach ich umocowania.

8. Dokonanie przez osoby, o których mowa w ust. 7, czynności prawnej w zakresie praw i obowiązków Na rodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy bez za chowania trybu określonego w art. 414 ust. 1 pkt 5 nie powoduje nieważności tej czynności prawnej w sto sunku do osób trzecich.

9. Pracą biura Narodowego Funduszu i odpowied nio wojewódzkich funduszy kieruje prezes. Art. 41

6.

1. Szczegółowe zasady, organizację i tryb działania organów Narodowego Funduszu określa je go statut.

2. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, nada, w drodze rozporządzenia, statut, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając właściwe wy korzystywanie funduszy w celu realizacji zasady zrów noważonego rozwoju.

3. Szczegółowe zasady, organizację i tryb działania wojewódzkiego funduszu określa statut nadany przez zarząd województwa po uzgodnieniu z ministrem wła ściwym do spraw środowiska. Art. 41

7.

1. Minister właściwy do spraw środowi ska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządze nia, szczegółowe zasady gospodarki finansowej Naro dowego Funduszu i wojewódzkich funduszy.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone:

1) podstawy gospodarki finansowej,

2) zawartość rocznych planów finansowych,

3) terminy opracowywania rocznych planów finanso wych.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, mo gą zostać ustalone:

1) rodzaje kosztów wchodzących w koszty działalno ści,

2) sposób ustalania wyniku finansowego, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4520 — Poz. 627

3) sposób zwiększania i zmniejszania funduszu statu towego i funduszu rezerwowego,

4) możliwość tworzenia innych rodzajów funduszy,

5) wymagania dotyczące sprawozdawczości finanso wej. Art. 41

8. Zasady prowadzenia rachunkowości Na rodowego Funduszu określają odrębne przepisy. Art. 41

9.

1. Nadzór nad działalnością Narodowego Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw śro dowiska.

2. Uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Fundu szu są przekazywane w ciągu 7 dni od ich podjęcia mi nistrowi właściwemu do spraw środowiska.

3. Uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Fundu szu sprzeczna z prawem jest nieważna; o nieważności uchwały w całości lub w części orzeka, w drodze decy zji, organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania uchwały.

4. Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, może wstrzymać jej wykonanie.

5. W sprawach stwierdzenia nieważności uchwały stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępo wania administracyjnego oraz przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853, z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 508 i 509).

6. Przepisy ust. 2—4 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy, z tym że organem nadzoru jest wojewoda.

7. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3, or gan nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu lub wojewódzkiego funduszu; organ nadzo ru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjne go.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania uchwały na leży do sądu administracyjnego. Art. 4

20. Zarząd powiatu lub zarząd gminy do dnia 15 stycznia przedstawiają do zatwierdzenia radzie po wiatu lub radzie gminy projekt zestawienia przycho dów i wydatków na dany rok, odpowiednio powiato wego i gminnego funduszu. Art. 42

1.

1. Minister właściwy do spraw środowiska składa Radzie Ministrów, nie później niż do dnia 31 lip ca, informacje o działalności Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy za ubiegły rok.

2. Zarządy województw składają ministrowi właści wemu do spraw środowiska oraz sejmikowi woje wództwa, nie później niż do dnia 31 maja, informacje o działalności wojewódzkich funduszy za ubiegły rok.

3. Zarząd Narodowego Funduszu zamieszcza co rocznie, w drodze obwieszczenia, informacje o działal ności Narodowego Funduszu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski B”.

4. Zarządy wojewódzkich funduszy zamieszczają corocznie, w drodze obwieszczenia, informacje o dzia łalności tych funduszy w dziennikach urzędowych wo jewództw.

5. Starostowie, wójtowie, burmistrzowie lub prezy denci miast zatwierdzone zestawienie przychodów i wydatków odpowiednio powiatowego i gminnego funduszu podają do publicznej wiadomości. Tytuł VIII PROGRAMY DOSTOSOWAWCZE DZIA¸ I Przepisy ogólne Art. 42

2.

1. Program dostosowawczy jest wynego cjowanym indywidualnie szczegółowym harmonogra mem rzeczowo-finansowym realizacji obowiązków związanych z ochroną środowiska przez prowadzącego instalację.

2. Celem programu dostosowawczego jest dopro wadzenie do najszybszego zrealizowania obowiązują cych wymagań ochrony środowiska przez instalacje, które ze względów technologicznych lub ekonomicz nych nie mogą osiągnąć tych wymagań w terminach przewidzianych przez przepisy powszechnie obowiązu jące, a za utrzymaniem eksploatacji instalacji przema wia interes publiczny. Art. 42

3.

1. O ustalenie programu dostosowawcze go może ubiegać się prowadzący istniejącą instalację zaliczoną do przedsięwzięć mogących znacząco od działywać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, objętą obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, należącą do grup wskazanych na podstawie art. 425.

2. Przez instalacje istniejące rozumie się instalacje, których eksploatację rozpoczęto przed dniem wejścia w życie ustawy.

3. Prowadzący instalację może ubiegać się o usta lenie programu dostosowawczego, jeżeli:

1) realizuje przedsięwzięcia zapewniające spełnienie przez instalację wymagań wynikających z najlep szej dostępnej techniki oraz usunięcie szkód w śro dowisku spowodowanych przez eksploatację in stalacji,

2) eksploatacja prowadzonej przez niego instalacji nie powoduje pogorszenia stanu środowiska w znacz Dziennik Ustaw Nr 62 — 4521 — Poz. 627 nych rozmiarach, a w szczególności nie zagraża ż y ciu lub zdrowiu ludzi. Art. 42

4.

1. Ustalenie treści programu dostoso wawczego poprzedza postępowanie negocjacyjne pro wadzone na warunkach wskazanych w dziale II.

2. Program nie może trwać dłużej niż 6 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca program stała się ostateczna, a zaplanowany termin jego realizacji nie może przekroczyć dnia 31 grudnia 2010 r.

3. Postępowanie negocjacyjne nie może być pro wadzone ani wszczęte po dniu 31 grudnia 2009 r. Art. 42

5.

1. Minister właściwy do spraw środowi ska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, dla których prowadzący mogą ubiegać się o ustalenie programu dostosowawczego, uwzględnia jąc organizacyjno-techniczne możliwości ustalania programów dostosowawczych.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, zo staną ustalone rodzaje instalacji w zależności odpo wiednio od rodzaju i skali działalności prowadzonej w instalacjach. DZIA¸ II Ustalenie treści programu dostosowawczego Art. 42

6.

1. Program dostosowawczy jest ustalany na wniosek prowadzącego instalację.

2. Wniosek należy przedłożyć wojewodzie.

3. Wniosek o ustalenie programu dostosowawcze go powinien zawierać:

1) wykazanie istnienia okoliczności uniemożliwiają cych lub w bardzo istotny sposób utrudniających dotychczasową realizację obowiązków związanych z ochroną środowiska,

2) wskazanie wymagań najlepszej dostępnej techniki, które nie są spełnione przez instalację,

3) wskazanie szkód w środowisku, jakie powoduje lub powodowała eksploatacja instalacji, w szczególno ści wynikających z przekraczania standardów jako ści środowiska,

4) opis przedsięwzięć zrealizowanych w okresie ostat nich 3 lat przed złożeniem wniosku oraz realizowa nych aktualnie,

5) wiarygodny plan sposobu finansowania poszcze gólnych etapów przedsięwzięć wskazanych w pro gramie dostosowawczym,

6) obliczenie przewidywanej wysokości opłat za ko rzystanie ze środowiska, jakie prowadzący instala cje powinien ponosić w okresie realizacji progra mu dostosowawczego, jeżeli wnioskowane jest od roczenie terminu ich płatności.

4. Do wniosku prowadzący instalację załącza:

1) projekt programu dostosowawczego,

2) przegląd ekologiczny spełniający wymagania, o których mowa w art. 238,

3) wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego ustalenia, które będą zawarte w programie dostosowawczym.

5. Wojewoda może, w drodze postanowienia, we zwać wnioskodawcę do uzupełnienia w określonym czasie przeglądu ekologicznego, określając w razie po trzeby metody badań i studiów.

6. Wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego powinien spełniać, z zastrzeżeniem ust. 7, wymagania określone w ustawie dla tego rodzaju pozwolenia.

7. Informacja, o której mowa w art. 208 ust. 2 pkt 1, powinna zawierać, wynikający z programu dostoso wawczego, termin osiągnięcia przez instalację wyma gań wynikających z najlepszej dostępnej techniki. Art. 42

7.

1. Projekt programu dostosowawczego powinien zawierać:

1) wskazanie i opis wszystkich przedsięwzięć, których realizacja zapewni spełnienie wymagań wynikają cych z najlepszej dostępnej techniki oraz usunięcie szkód spowodowanych eksploatacją instalacji,

2) harmonogram realizacji konkretnych przedsięwzięć w okresie realizacji programu, ze wskazaniem eta pów,

3) przewidywane koszty realizacji poszczególnych etapów,

4) proponowane warunki emisji na poszczególnych etapach realizacji przedsięwzięcia,

5) proponowany zakres odroczenia terminu płatności opłat za korzystanie ze środowiska w okresie reali zacji programu,

6) proponowane ewentualne sankcje pieniężne za nie zrealizowanie poszczególnych etapów przedsię wzięcia.

2. Etapy przedsięwzięcia powinny określać konkret ny zakres zadań realizowanych w kolejnych okresach nie dłuższych niż 6 miesięcy.

3. Sankcje pieniężne za niezrealizowanie poszcze gólnych etapów przedsięwzięcia nie mogą być niższe niż przewidywane koszty danego etapu.

4. Odroczenie terminu płatności opłat za korzysta nie ze środowiska może dotyczyć najwyżej 70% ich przewidywanej wysokości. Art. 42

8.

1. Wszczęcie postępowania negocjacyjne go dotyczącego treści programu dostosowawczego następuje w drodze postanowienia wojewody. Dziennik Ustaw Nr 62 — 4522 — Poz. 627

2. Odmowa wszczęcia postępowania negocjacyj nego następuje w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków wymaganych ustawą. Art. 42

9. Z zastrzeżeniem art. 424 ust. 2 i art. 427 ust. 2—4, przedmiotem negocjacji mogą być:

1) terminy realizacji poszczególnych przedsięwzięć,

2) warunki emisji w okresie realizacji programu dosto sowawczego,

3) termin i wyrażony procentowo zakres odroczenia opłat za korzystanie ze środowiska,

4) wysokość sankcji pieniężnych. Art. 430.

1. Negocjacje o ustalenie treści programu dostosowawczego toczą się pomiędzy prowadzącym instalację a komisją negocjacyjną, zwaną dalej „komi sją”.

2. Koszty postępowania negocjacyjnego obciążają prowadzącego instalację ubiegającego się o ustalenie programu dostosowawczego; należności z ich tytułu są uiszczane na rachunek właściwego wojewody.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowany koszt postępowania negocjacyjnego.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, zo staną ustalone:

1) kwota opłaty podstawowej,

2) współczynniki różnicujące wysokość opłaty w za leżności od rodzaju instalacji objętej postępowa niem.

5. Poniesienie kosztów, o których mowa w ust. 2, nie zwalnia z obowiązku wniesienia opłaty, o której mowa w art. 210 ust. 1. Art. 43

1. Negocjując treść programu dostosowaw czego, komisja powinna uwzględnić w szczególności:

1) potrzebę jak najszybszego dostosowania instalacji do wymagań wynikających z najlepszej dostępnej techniki oraz usunięcia szkód w środowisku spo wodowanych eksploatacją instalacji,

2) aktualny stan środowiska na terenie, na którym prowadzona jest eksploatacja instalacji,

3) ewentualne skutki dopuszczenia czasowych od stępstw od powszechnie obowiązujących warun ków emisji,

4) przyjęte na podstawie ustaw programy działań w zakresie ochrony środowiska, a w szczególności te, o których mowa w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ust. 1,

5) potrzebę ułatwienia realizacji przedsięwzięć, w szczególności poprzez odraczanie opłat za korzy stanie ze środowiska, jednak wyłącznie w zakresie niezbędnym do szybkiej ich realizacji,

6) sytuację ekonomiczno-finansową wnioskodawcy i faktyczne możliwości zrealizowania zaplanowa nych przedsięwzięć,

7) zapewnienie możliwości funkcjonowania podmio tu korzystającego ze środowiska w okresie realiza cji programu. Art. 43

2.

1. Negocjacje są prowadzone w trakcie po siedzeń, do których stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące rozprawy administracyjnej.

2. Negocjacje prowadzi przewodniczący składu ko misji.

3. Stanowisko komisji w trakcie negocjacji jest ustalane w drodze głosowania, zwykłą większością głosów.

4. W razie równej liczby głosów decyduje głos prze wodniczącego. Art. 43

3. Negocjacje nie mogą trwać dłużej niż 2 miesiące od daty wyznaczenia pierwszego posiedzenia negocjacyjnego. Art. 43

4. W razie nieuzyskania w terminie, o którym mowa w art. 433, porozumienia pomiędzy komisją a prowadzącym instalację co do treści programu do stosowawczego przewodniczący zwraca sprawę woje wodzie, który w drodze decyzji odmawia ustalenia pro gramu dostosowawczego. Art. 43

5.

1. Zawarcie porozumienia dotyczącego treści programu dostosowawczego jest stwierdzane protokołem podpisanym przez uczestników negocja cji.

2. Przewodniczący składu komisji niezwłocznie przesyła wojewodzie uzgodniony program dostoso wawczy oraz protokół, o którym mowa w ust. 1.

3. Po otrzymaniu programu dostosowawczego i protokołu wojewoda, w drodze decyzji, zatwierdza program dostosowawczy oraz wydaje pozwolenie zin tegrowane na warunkach określonych w programie dostosowawczym.

4. Program dostosowawczy stanowi integralną część decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowane go.

5. W decyzji o wydaniu pozwolenia zintegrowane go wojewoda dodatkowo:

1) zobowiązuje prowadzącego instalację do realizacji programu dostosowawczego,

2) wskazuje obowiązek poniesienia sankcji wskaza nych w programie w przypadku niezrealizowania jego postanowień, Dziennik Ustaw Nr 62 — 4523 — Poz. 627

3) orzeka o odroczeniu terminu płatności opłat za ko rzystanie ze środowiska w procencie uzgodnionym w programie dostosowawczym na okres realizacji programu dostosowawczego.

6. Wojewoda, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia zintegrowanego, jeżeli stwierdzi, że:

1) pomimo zrealizowania uzgodnionego programu dostosowawczego instalacja nie spełni wymagań wynikających z najlepszej dostępnej techniki,

2) uzgodniony program nie spełnia wymagań, o któ rych mowa w art. 424 ust. 2 i art. 427 ust. 2—4. Art. 43

6.

1. Pozwolenie wydane po przeprowadze niu postępowania negocjacyjnego w zakresie realizo wanego programu dostosowawczego może być, z za strzeżeniem ust. 2, zmienione, po przeprowadzeniu po stępowania negocjacyjnego, jeżeli:

1) prowadzący instalację przedstawi rozwiązanie ko rzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowi ska,

2) konieczność zmian wynika ze zmian regulacji praw nych normujących zagadnienia objęte progra mem.

2. Zmiana warunków pozwolenia nie może powo dować przedłużenia terminu realizacji poszczególnych przedsięwzięć objętych programem dostosowaw czym. DZIA¸ III Komisja negocjacyjna Art. 43

7.

1. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 428 ust. 1, wojewoda powołuje komisję do prowadzenia negocjacji o ustalenie treści programu dostosowawczego.

2. W skład komisji wchodzi po jednej osobie dele gowanej przez wojewodę, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, marszałka województwa i wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, z zastrzeżeniem ust. 3, dysponującej wiedzą fachową w dziedzinie ochrony środowiska.

3. Jeżeli instalacja położona jest na terenie kilku gmin, w miejsce osoby delegowanej przez wójta, bur mistrza lub prezydenta miasta w skład komisji wchodzi osoba delegowana przez starostę.

4. Przewodniczącym składu komisji jest osoba de legowana przez wojewodę.

5. Członkowie komisji za udział w jej pracach otrzy mują zryczałtowane wynagrodzenie.

6. Minister właściwy do spraw środowiska, w poro zumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów, określi, w drodze rozporządzenia, zryczałtowaną wyso kość wynagrodzenia członków komisji negocjacyjnej.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, usta lona zostanie wysokość wynagrodzenia przewodniczą cego oraz pozostałych członków komisji za udział w jednym postępowaniu.

8. Techniczną obsługę pracy komisji zapewnia wo jewoda.

9. Wydatki związane z działalnością komisji są po krywane z części budżetu państwa, której dysponen tem jest wojewoda. Art. 43

8.

1. Członkowie komisji w zakresie prowa dzonych negocjacji nie mogą być związani polecenia mi służbowymi.

2. Do członków komisji stosuje się przepisy Kodek su postępowania administracyjnego dotyczące wyłą czenia pracownika.

3. Komisja ma prawo żądania od organów admini stracji informacji mogących mieć istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. DZIA¸ IV Skutki prawne wszczęcia postępowania negocjacyjnego oraz ustalenia programu dostosowawczego Art. 43

9. W razie wszczęcia postępowania negocja cyjnego podlegają zawieszeniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji, o których mowa w art. 362 ust. 1, art. 365 ust. 1 pkt 1 i art. 367 ust. 1, do czasu wydania ostatecznej decyzji kończącej postępo wanie w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowa nego. Art. 440.

1. Do opłat, których termin płatności zo stał odroczony w trybie art. 435 ust. 5 pkt 3, stosuje się przepisy art. 319—321.

2. Decyzje w sprawie zmniejszania, umarzania albo podwyższania opłat wydaje marszałek województwa. Art. 44

1.

1. Wojewoda, w razie stwierdzenia, iż nie został zrealizowany określony etap programu dostoso wawczego, nałoży, w drodze decyzji, obowiązek zapła ty sankcji pieniężnej, ustalonej w programie dostoso wawczym na rzecz gminnego funduszu ochrony środo wiska i gospodarki wodnej właściwego ze względu na miejsce, gdzie znajduje się instalacja objęta progra mem dostosowawczym.

2. Do należności z tytułu obowiązku zapłaty sankcji pieniężnej, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepi sy działu III ustawy — Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują woje wodzie.

3. Jeżeli instalacja objęta programem dostoso wawczym znajduje się na terenie więcej niż jednej gmi ny, w decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się wiel kość wpłat na poszczególne gminne fundusze, uwzględniając proporcje terenu, w jakich zakład zawie Dziennik Ustaw Nr 62 — 4524 — Poz. 627 rający instalację objętą programem znajduje się na ob szarze poszczególnych gmin.

4. W razie stwierdzenia, iż określony etap nie został zrealizowany pomimo upływu okresu 6 miesięcy od przewidywanego w programie dostosowawczym ter minu, wojewoda, z zastrzeżeniem ust. 5, wyda decyzję o uchyleniu pozwolenia zintegrowanego wydanego w wyniku postępowania negocjacyjnego.

5. Uchylenie pozwolenia zintegrowanego wydane go w wyniku postępowania negocjacyjnego zwalnia z obowiązku zapłaty sankcji pieniężnych za niezrealizo wanie etapów kończących się po dniu uchylenia po zwolenia. Tytuł IX PRZEPIS KO¡COWY Art. 44

2. Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w odrębnej ustawie. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski Dziennik Ustaw Nr 62 — 4525 — Poz. 627

Status prawny: akt posiada tekst jednolity
Data wydania: 2001-04-27
Data wejścia w życie: 2001-10-01
Data obowiązywania: 2001-10-01
Uwagi: art. 201-219, 272-321 i 401 ust. 2 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.
Organ wydający: SEJM
Dziennik Ustaw: Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627