Dz.U. 2004 nr 92 poz. 879

Rozdział 1 Przepisy ogólne Art.

1. Ustawa określa:

1) czas pracy kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy;

2) obowiązki pracodawców w zakresie wykonywania przewozów drogowych;

3) zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpo czynku, określonych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3820/85/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów so cjalnych odnoszących się do transportu drogowe go

2) oraz Umową europejską dotyczącą pracy za łóg wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzoną w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), zwaną dalej „Umową AETR”. Art.

2. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) transport drogowy — transport drogowy w rozu mieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o trans porcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.3));

2) przewóz drogowy — przewóz drogowy w rozumie niu rozporządzenia nr 3820/85/EWG;

3) przewóz regularny — przewóz regularny w rozu mieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o trans porcie drogowym;

4) stanowisko pracy kierowcy: a) siedzibę pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, oraz inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę, w szczególności filie, przedstawicielstwa i od działy, b) pojazd, który kierowca prowadzi, c) każde inne miejsce, w którym kierowca wyko nuje czynności związane z wykonywanymi przewozami drogowymi;

5) tydzień — okres pomiędzy godziną 0000 w ponie działek i godziną 2400 w niedzielę. Art.

3. Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu nr 3820/85/EWG i Umo wie AETR. Art.

4. W zakresie nieuregulowanym ustawą stosu je się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. — Ko deks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.4)). Rozdział 2 Czas pracy kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy Art.

5. Przepisy niniejszego rozdziału mają zasto sowanie do kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, jeżeli przepisy innych ustaw nie sta nowią inaczej. Art.

6.

1. Czasem pracy kierowcy jest czas od roz poczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem prze wozu drogowego, w szczególności:

1) prowadzenie pojazdu;

2) załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem;

3) nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysia dającym;

4) czynności spedycyjne;

5) obsługę codzienną pojazdów i przyczep; Dziennik Ustaw Nr 92 — 6052 — Poz. 879 879 USTAWA z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców1) ———————

1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywy 2002/15/WE Parla mentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 80 z 23.03.2002).

2) (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985) Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europej skiej, zamieszczone w niniejszej ustawie — z dniem uzy skania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej — dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienni ku Urzędowym Unii Europejskiej — wydanie specjalne.

3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 89, poz. 804 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1302, Nr 149, poz. 1452, Nr 200, poz. 1953 i Nr 211, poz. 2050. ———————

4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 166, poz. 1608 i Nr 213, poz. 2081.

6) inne prace podejmowane w celu wykonania zada nia służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy;

7) niezbędne formalności administracyjne;

8) utrzymanie pojazdu w czystości.

2. Czasem pracy kierowcy jest również czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym kierowca pozostaje na stanowisku pracy kierowcy w gotowości do wykonywania pracy, w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu.

3. Do czasu pracy kierowcy wlicza się przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Art.

7. Do czasu pracy kierowcy nie wlicza się:

1) czasu dyżuru, jeżeli podczas dyżuru kierowca nie wykonywał pracy;

2) nieusprawiedliwionych postojów w czasie prowa dzenia pojazdu;

3) dobowego nieprzerwanego odpoczynku;

4) przerwy w pracy, o której mowa w art. 16 ust. 1. Art.

8. Dla celów rozliczania czasu pracy i ustalania uprawnienia do wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych, przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której kierowca rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkła dem czasu pracy. Art.

9.

1. Czasem dyżuru jest czas, w którym kie rowca pozostaje poza normalnymi godzinami pracy w gotowości do wykonywania pracy wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy lub w innym miej scu wyznaczonym przez pracodawcę.

2. Do czasu dyżuru zalicza się przerwy przeznaczo ne na odpoczynek, o których mowa w art. 13 i 28.

3. W przypadku gdy pojazd jest prowadzony przez dwóch lub więcej kierowców, czas nieprzeznaczony na kierowanie pojazdem jest czasem dyżuru.

4. Czas dyżuru nie może być wliczany do przysłu gującego kierowcy dobowego nieprzerwanego odpo czynku. Wykorzystywanie dobowego odpoczynku w pojeździe w sposób określony w art. 14 ust. 1 nie może być traktowane jako czas dyżuru.

5. Za czas dyżuru, o którym mowa w ust. 1, z wy jątkiem dyżuru pełnionego w domu, kierowcy przysłu guje czas wolny od pracy w wymiarze odpowiadają cym długości dyżuru, a w razie braku możliwości udzielenia czasu wolnego — wynagrodzenie wynikają ce z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki skład nik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania — 60 % wyna grodzenia.

6. Za czas dyżuru, o którym mowa w ust. 2 i 3, kie rowcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości okre ślonej w przepisach o wynagradzaniu obowiązujących u danego pracodawcy, nie niższe jednak niż w wyso kości połowy wynagrodzenia określonego w ust. 5. Art.

10.

1. Okresy pozostawania do dyspozycji oznaczają okresy, inne niż przerwy i czas odpoczynku, podczas których kierowca nie jest obowiązany pozo stawać na stanowisku pracy kierowcy, będąc jedno cześnie w gotowości do rozpoczęcia albo kontynu owania prowadzenia pojazdu albo wykonywania innej pracy. Okresy pozostawania do dyspozycji obejmują w szczególności czas, w którym kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pocią giem, czas oczekiwania na przejściach granicznych oraz w związku z ograniczeniami w ruchu drogowym.

2. Okresy pozostawania do dyspozycji poza rozkła dem czasu pracy zalicza się do czasu dyżuru.

3. W przypadku gdy kierowca, do którego stosuje się zadaniowy czas pracy, nie wypracował dobowego wymiaru czasu pracy, okresy, o których mowa w ust. 1, zalicza się do czasu pracy w wymiarze 8 go dzin, a w pozostałym zakresie do czasu dyżuru. Art. 1

1.

1. Czas pracy kierowcy nie może przekra czać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w prze ciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesię cy, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 1 i 3—5.

2. Rozkłady czasu pracy kierowcy są ustalane na okresy nie krótsze niż 2 tygodnie, z zastrzeżeniem art. 19. Art. 1

2.

1. Tygodniowy czas pracy kierowcy, łącz nie z godzinami nadliczbowymi, nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczenio wym nieprzekraczającym 4 miesięcy.

2. Tygodniowy czas pracy, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 60 godzin, jeżeli średni tygodniowy czas pracy nie przekroczy 48 go dzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekra czającym 4 miesięcy.

3. Wymiar czasu pracy określony w ust. 1 i 2 obo wiązuje także kierowcę zatrudnionego u więcej niż jed nego pracodawcy. Art. 1

3.

1. Po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpo czynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przy padku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przy padku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 go dzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane Dziennik Ustaw Nr 92 — 6053 — Poz. 879 w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpo średnio po tym okresie.

2. Przerwy określone w ust. 1 oraz art. 28 ulegają skróceniu o przerwę, o której mowa w art. 6 ust. 3. Art. 1

4.

1. W każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego od poczynku. Dobowy odpoczynek może być wykorzysta ny w pojeździe, jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania.

2. W każdym tygodniu kierowcy przysługuje pra wo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpo czynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obej muje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy. Art. 1

5.

1. Do kierowców zatrudnionych w trans porcie drogowym mogą być stosowane rozkłady cza su pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu pracy do 10 godzin na dobę, a do po zostałych kierowców do 12 godzin na dobę — w ra mach systemu równoważnego czasu pracy.

2. W systemie równoważnego czasu pracy wymiar czasu pracy przedłużony w poszczególnych dniach jest równoważony skróconym czasem pracy w innych dniach lub dniami wolnymi od pracy.

3. Okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

4. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 3 miesięcy.

5. Przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych okres rozliczeniowy może być przedłużony, nie więcej jednak niż do 4 miesięcy. Art. 1

6.

1. Do kierowców zatrudnionych w trans porcie drogowym może być stosowany, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, system przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego rozkładu, prze widującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą nie dłużej niż 5 godzin. W przy padku gdy kierowca wykonuje przewozy regularne, przerwa może trwać nie dłużej niż 6 godzin, jeżeli do bowy wymiar czasu pracy nie przekracza 7 godzin.

2. Za czas przerwy, o której mowa w ust. 1, kierow cy przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia, o którym mowa w art. 9 ust. 5; podczas przerwy kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

3. Przy ustalaniu rozkładu czasu pracy w systemie przerywanego czasu pracy stosuje się przepisy doty czące przerw przeznaczonych na odpoczynek, chyba że przerwa przewidziana w ustalonym rozkładzie cza su pracy następuje nie później niż po upływie okresu, po którym kierowcy przysługuje przerwa przeznaczo na na odpoczynek.

4. System przerywanego czasu pracy może być stosowany również w przypadku wykonywania nieza robkowego przewozu drogowego — przewozu na po trzeby własne w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Art. 1

7. Do kierowców zatrudnionych w transpor cie drogowym może być stosowany, w przypadkach uzasadnionych rodzajem wykonywanych przewozów lub ich szczególną organizacją, zadaniowy czas pracy, w którym zadania przewozowe ustala pracodawca w takim wymiarze, aby mogły być wykonane w ra mach czasu pracy określonego w art. 11 oraz z uwzględnieniem przepisów dotyczących przerw przeznaczonych na odpoczynek i okresów odpoczyn ku. Rozkład czasu pracy w okresie wykonywania dane go zadania przewozowego ustala kierowca. Art. 1

8.

1. Systemy i rozkłady czasu pracy oraz przyjęte okresy rozliczeniowe czasu pracy ustala się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli pracodawca nie jest obję ty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy.

2. Pracodawca, u którego nie działa zakładowa or ganizacja związkowa, a także pracodawca, u którego zakładowa organizacja związkowa nie wyraża zgody na ustalenie lub zmianę systemów i rozkładów czasu pracy oraz okresów rozliczeniowych czasu pracy, mo że stosować okresy rozliczeniowe określone w art. 15 ust. 3—5 — po uprzednim zawiadomieniu właściwego inspektora pracy.

3. System przerywanego czasu pracy, o którym mowa w art. 16, wprowadza się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy, a u pracodawcy, u któ rego nie działa zakładowa organizacja związkowa — w umowie o pracę. Art. 1

9. W uzasadnionych przypadkach w ramach systemu równoważnego czasu pracy, o którym mowa w art. 15, dopuszcza się stosowanie przerywanego czasu pracy określonego w art. 16, według z góry ustalonego rozkładu czasu pracy oraz z uwzględnie niem przepisów o obowiązkowym dobowym odpo czynku; rozkład czasu pracy powinien obejmować okres co najmniej miesiąca. Art.

20.

1. Praca wykonywana ponad obowiązują ce pracownika normy czasu pracy, a także praca wyko nywana ponad dobowy przedłużony wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego kierowcę syste mu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

2. Praca w godzinach nadliczbowych jest dopusz czalna w razie:

1) sytuacji i zdarzeń wymagających od kierowcy pod jęcia działań dla ochrony życia lub zdrowia ludz kiego oraz mienia albo usunięcia awarii;

2) szczególnych potrzeb pracodawcy. Dziennik Ustaw Nr 92 — 6054 — Poz. 879

3. Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych przez kierowcę w związku z okolicznościami określo nymi w ust. 2 pkt 2 nie może przekroczyć 260 godzin w roku kalendarzowym.

4. W układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy, można ustalić inną liczbę godzin nadliczbowych w roku ka lendarzowym niż określona w ust. 3, z zastrzeżeniem art. 12. Art. 2

1. W przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej przez co najmniej 4 godziny, czas pra cy kierowcy nie może przekraczać 10 godzin w danej dobie. Art. 2

2. Przepisy art. 12 ust. 2 i 3, art. 13, art. 21 oraz art. 24 pkt 2 nie mają zastosowania do kierowców prowadzących pojazdy wymienione w art. 29 ustawy oraz w art. 4 rozporządzenia nr 3820/85/EWG. Art. 2

3. W zakresie norm określających czas pracy, obowiązkowe przerwy przeznaczone na odpoczynek w czasie dnia pracy oraz odpoczynek dobowy i tygo dniowy, układy zbiorowe pracy mogą przewidywać wyższe normy minimalne oraz niższe normy maksy malne, niż przewiduje to ustawa. Rozdział 3 Obowiązki pracodawcy Art. 2

4. Pracodawca jest obowiązany:

1) poinformować kierowców o obowiązujących ich przepisach z zakresu czasu pracy, w sposób przy jęty u danego pracodawcy oraz

2) uzyskać od kierowcy oświadczenie na piśmie o wy miarze zatrudnienia albo o niepozostawaniu w za trudnieniu u innego pracodawcy. Art. 2

5.

1. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 2981 usta wy z dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy, praco dawca prowadzi dla kierowców, niezależnie od stoso wanego systemu czasu pracy i sposobu wynagradza nia za godziny nadliczbowe i za pracę w porze nocnej, w rozliczeniu dobowym, tygodniowym i przyjętym okresie rozliczeniowym.

2. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca udostępnia kierowcy na jego wniosek. Art. 2

6. Warunki wynagradzania kierowców nie mogą przewidywać składników wynagrodzenia, któ rych wysokość jest uzależniona od liczby przejecha nych kilometrów lub ilości przewiezionego ładunku, jeżeli ich stosowanie wpłynęłoby na pogorszenie bez pieczeństwa jazdy. Rozdział 4 Zasady stosowania norm dotyczących okresów pro wadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w pro wadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku określonych rozporządzeniem nr 3820/85/EWG oraz Umową AETR Art. 2

7.

1. Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 8320/85/EWG i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, za licza się do czasu dyżuru, o którym mowa w art. 9.

2. Okresy odpoczynku, o których mowa w art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia nr 8320/85/EWG i w art. 8 ust. 1, 2 i 7 Umowy AETR, nie mogą być traktowane jak czas dyżuru, o którym mowa w art. 9.

3. Okresy przerw w prowadzeniu pojazdu, o któ rych mowa w art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 8320/85/EWG i w art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, w części obejmującej 15 minut, wlicza się do czasu pracy kierowcy na warunkach określonych w art. 6 ust. 3.

4. Do kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek, zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 8320/85/EWG i art. 7 ust. 1 i 2 Umowy AETR, nie stosuje się przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1.

5. Do kierowców, którzy wykorzystali okres odpo czynku, o którym mowa w art. 8 ust. 1—3 rozporządze nia nr 8320/85/EWG i w art. 8 ust. 1—3 Umowy AETR, nie stosuje się odpoczynku, o którym mowa w art. 14. Art. 2

8. Stosownie do art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 3820/85/EWG, w przewozach regularnych może być stosowana przerwa trwająca nie krócej niż 30 minut po okresie prowadzenia pojazdu nieprzekraczającym 4 godzin, jeżeli przerwa trwająca powyżej 30 minut zakłócałaby miejski ruch uliczny, a kierowca nie ma możliwości wykorzystania pozostałych 15 minut w ciągu czterech i pół godziny prowadzenia pojazdu przed przerwą 30-minutową. Art. 2

9. Stosownie do art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 3820/85/EWG i art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85/EWG

5) wyłącza się ze stosowania wymie nionych rozporządzeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. b—k rozporządzenia nr 3820/85/EWG. Art. 30.

1. Stosownie do art. 13 ust. 2 rozporządze nia nr 3820/85/EWG, minister właściwy do spraw transportu może udzielić:

1) po upoważnieniu przez Komisję Europejską, zwol nienia od stosowania postanowień rozporządze Dziennik Ustaw Nr 92 — 6055 — Poz. 879 ———————

5) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 382/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985). nia w przypadku operacji transportowych wykony wanych w wyjątkowych okolicznościach;

2) w nagłych przypadkach czasowego zwolnienia od stosowania postanowień rozporządzenia na okres nieprzekraczający 30 dni; o udzielonym zwolnieniu minister właściwy do spraw transportu niezwłocz nie powiadamia Komisję Europejską.

2. Minister właściwy do spraw transportu informu je o udzielonym zwolnieniu w drodze obwieszczenia, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospoli tej Polskiej „Monitor Polski”. Art. 3

1.

1. Kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do któ rego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego doty czy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, praco dawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczę ciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przy padku gdy kierowca w określonych dniach nie prowa dził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby upraw nionej do przeprowadzenia kontroli.

3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca przedkłada stosow ne oświadczenie. Rozdział 5 Przepisy końcowe Art. 3

2. Traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 oraz z 2003 r. Nr 149, poz. 1452). Art. 3

3. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyska nia przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski Dziennik Ustaw Nr 92 — 6056 — Poz. 879

Status prawny: obowiązujący
Data ogłoszenia: 2004-04-30
Data wydania: 2004-04-16
Data wejścia w życie: 2004-05-01
Data obowiązywania: 2004-05-01
Organ wydający: SEJM
Dziennik Ustaw: Dz.U. 2004 nr 92 poz. 879