Dz.U. 2011 nr 228 poz. 1368

Dziennik Ustaw Nr 228 — 13358 — Poz. 1368

Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 

1. Ustawa reguluje sprawy bezpieczeństwa morskiego w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia, inspekcji statku, kwalifikacji i składu załogi statku, bezpiecznego uprawiania żeglu gi morskiej oraz ratowania życia na morzu. Art. 

2. Ustawę stosuje się z  zachowaniem posta nowień umów międzynarodowych, o  których mowa w art. 5 pkt 33, art. 62 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, art. 101 ust. 1 i  art.  115, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogło szonymi w trybie określonym odrębnymi przepisami. Art. 

3.

1. Przepisy ustawy stosuje się do:

1) statków morskich o polskiej przynależności;

2) statków morskich o obcej przynależności znajdują cych się na: a) polskich morskich wodach wewnętrznych lub na polskim morzu terytorialnym, uwzględniając postanowienia umów międzynarodowych, któ rych Rzeczpospolita Polska jest stroną, b) polskich obszarach morskich, w zakresie przepi sów o monitorowaniu i informacji o ruchu stat ków.

2. Do statków żeglugi śródlądowej uprawiających żeglugę na wodach morskich przepisy ustawy stosuje się w zakresie w niej określonym. 1368 USTAWA z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

1) 2)

1) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 1 grudnia 1961 r. o izbach morskich, ustawę z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, ustawę z  dnia 21 marca 1991  r. o  obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, ustawę z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych, ustawę z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, ustawę z dnia 18 września 2001 r. — Kodeks morski, ustawę z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, usta wę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim, ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w śro dowisku i ich naprawie, ustawę z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawę z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

2) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji następujących dyrektyw Unii Europejskiej:

1) dyrektywy 92/29/EWG z dnia 31 marca 1992 r. dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochro ny zdrowia w celu poprawy opieki medycznej na statkach (Dz. Urz. WE L 113 z 30.04.1992, str. 19—36, z późn. zm.);

2) dyrektywy 96/98/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie wyposażenia statków (Dz. Urz. WE L 46 z 17.02.1997, str. 25, z późn. zm.);

3) dyrektywy 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej (Dz. Urz. WE L 34 z 09.02.1998, str. 1, z późn. zm.);

4) dyrektywy 98/41/WE z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie rejestracji osób podróżujących na pokładzie statków pasażer skich płynących do portów państw członkowskich Wspólnoty lub z portów państw członkowskich Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 188 z 02.07.1998, str. 35, z późn. zm.);

5) dyrektywy 99/35/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regu larnej żeglugi promów typu ro-ro i szybkich statków pasażerskich (Dz. Urz. WE L 138 z 01.06.1999, str. 1, z późn. zm.);

6) dyrektywy 2002/59/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej wspólnotowy system monitorowania i informacji o ru chu statków i uchylającej dyrektywę 93/75/WE (Dz. Urz. WE L 208 z 05.08.2002, str.

10) ;

7) dyrektywy 2003/25/WE z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów statecznościowych dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Dz. Urz. UE L 123/22 z 17.05.2003, str. 286);

8) dyrektywy 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Dz. Urz. UE L 323 z 03.12.2008, str. 33;

9) dyrektywy 2009/15/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wspólnych reguł i norm dotyczących organizacji dokonu jących inspekcji i  przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 47);

10) dyrektywy 2009/16/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 57); 1

1) dyrektywy 2009/17/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy sys tem monitorowania i informacji o ruchu statków (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 101); 1

2) dyrektywy 2009/21/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie zgodności z wymaganiami dotyczącymi państwa bandery (Dz. Urz. UE L 131 z 28.05.2009, str. 132); 1

3) dyrektywy 2009/42/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie sprawozdań statystycznych w odniesieniu do przewozu rzeczy i osób drogą morską (Dz. Urz. UE L 141 z 06.06.2009, str. 29, z późn. zm.); 1

4) dyrektywy 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1); 1

5) dyrektywy 2010/36/UE z dnia 1 czerwca 2010 r. zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 162 z 29.06.2010, str. 1); 1

6) dyrektywy 2010/65/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzą cych do portów lub wychodzących z  portów państw członkowskich i  uchylającej dyrektywę 2002/6/WE (Dz. Urz. UE L 283/1 z 29.10.2010, str. 1; 1

7) dyrektywy 2011/15/UE z dnia 23 lutego 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i  informacji o  ruchu statków (Dz. Urz. UE L 49 z  24.02.2011, str. 33). Dziennik Ustaw Nr 228 — 13359 — Poz. 1368

Art. 

4.

1. Przepisów ustawy, z zastrzeżeniem przy padków w niej określonych, nie stosuje się do jedno stek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicz nej i Policji.

2. Przepisów ustawy w  zakresie monitorowania i informacji o ruchu statków, z zastrzeżeniem przypad ków określonych w  ustawie dotyczących obowiązku zgłaszania kapitanowi portu informacji dotyczącej identyfikacji statku przed wejściem lub wyjściem z portu oraz uzyskania zezwolenia na wejście do portu lub wyjście z portu, nie stosuje się do:

1) statków służby państwowej specjalnego przezna czenia;

2) statków rybackich o długości do 24 m;

3) statków o  wartości historycznej o  długości do 45 m;

4) jachtów rekreacyjnych o długości do 24 m;

5) jachtów komercyjnych o długości do 24 m odpłat nie udostępnianych bez załogi;

6) paliwa na statkach o  pojemności brutto poniżej 1000 oraz zapasów i  wyposażenia na wszystkich statkach.

3. Przepisy ustawy w zakresie monitorowania i in formacji o ruchu statków stosuje się do statków ryba ckich o długości całkowitej powyżej 15 m w zakresie obowiązku wyposażenia tych statków w  urządzenie Systemu Automatycznej Identyfikacji (AIS).

4. Rada Ministrów, kierując się względami bezpie czeństwa uprawianej żeglugi, może, w drodze rozpo rządzenia, poddać odpowiednim przepisom ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Gra nicznej i Policji. Art. 

5. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

1) statku — należy przez to rozumieć urządzenie pły wające używane w  środowisku morskim, w  tym również: wodoloty, poduszkowce, statki podwod ne i  ruchome platformy wiertnicze, chyba że po wołane w  ustawie umowy międzynarodowe sta nowią inaczej;

2) statku o  wartości historycznej — należy przez to rozumieć statki zabytkowe i ich repliki, w tym rów nież statki przeznaczone do wspierania i promocji rzemiosł tradycyjnych i  umiejętności żeglarskich używane zgodnie z zasadami tradycyjnego żeglar stwa i tradycyjnych technik;

3) statku rybackim — należy przez to rozumieć statek przeznaczony lub używany do rybołówstwa mor skiego lub pozyskiwania innych zasobów morza;

4) statku pasażerskim — należy przez to rozumieć statek przeznaczony lub używany do przewozu więcej niż 12 pasażerów;

5) promie pasażerskim typu ro-ro — należy przez to rozumieć statek pasażerski posiadający urządze nia umożliwiające wjazd i  wyjazd z  niego pojaz dów drogowych lub kolejowych;

6) statkach służby państwowej specjalnego przezna czenia — należy przez to rozumieć statki używane wyłącznie do: a) inspekcji i pomiarów hydrograficznych, b) ratowania życia na morzu, c) zwalczania rozlewów olejów i substancji szkod liwych lub zanieczyszczających środowisko na turalne, d) obsługi oznakowania nawigacyjnego, e) wykonywania ustawowych zadań Służby Cel nej, f) zabezpieczenia przeciwpożarowego i  zwalcza nia pożarów, g) łamania lodów;

7) jachcie morskim — należy przez to rozumieć jacht rekreacyjny lub jacht komercyjny, o napędzie żag lowym lub mechanicznym;

8) jachcie rekreacyjnym — należy przez to rozumieć statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, inny niż jacht ko mercyjny;

9) jachcie komercyjnym — należy przez to rozumieć statek przeznaczony do celów sportowych lub re kreacyjnych, używany do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów w ramach prowadzenia działalności polegającej na: a) odpłatnym przewozie osób, b) odpłatnym wykonywaniu rejsów szkolenio wych, c) odpłatnym udostępnianiu statku w celach poło wu organizmów morskich na podstawie sporto wego zezwolenia połowowego zgodnie z prze pisami o rybołówstwie, d) odpłatnym udostępnianiu statku obsadzonego załogą, e) każdym innym odpłatnym udostępnianiu stat ku;

10) jachcie śródlądowym — należy przez to rozumieć statek żeglugi śródlądowej o napędzie żaglowym lub mechanicznym przeznaczony lub używany wy łącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, w rozu mieniu przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o  żegludze śródlądowej (Dz. U. z  2006  r. Nr  123, poz. 857, z późn. zm.3)); 1

1) działaniach statek-port — należy przez to rozumieć działania wywołujące bezpośredni wpływ na sta tek związane z  przemieszczaniem osób, ładunku lub zaopatrzenia;

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z  2007  r. Nr  123, poz.  846 i  Nr  176, poz.  1238, z  2008  r. Nr  171, poz.  1057, z  2009  r. Nr  98, poz. 818, z 2010 r. Nr 127, poz. 857 i Nr 182, poz. 1228 oraz z  2011  r. Nr  106, poz.  622,  Nr  168, poz.  1003, Nr 171, poz. 1016, Nr 222, poz. 1326 i Nr 227, poz. 1367. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13360 — Poz. 1368

1

2) żegludze na linii regularnej — należy przez to rozu mieć żeglugę na wodach morskich zapewniającą połączenie pomiędzy co najmniej dwoma portami, zgodnie z opublikowanym rozkładem lub odbywa jącą się z  taką regularnością lub częstotliwością, która pozwala rozpoznać jej cykliczny charakter; 1

3) pasażerskiej żegludze krajowej — należy przez to rozumieć żeglugę na wodach morskich uprawianą przez statki pasażerskie pomiędzy portami morski mi Rzeczypospolitej Polskiej; 1

4) międzynarodowej żegludze pasażerskiej — należy przez to rozumieć żeglugę na wodach morskich statkiem pasażerskim inną niż pasażerska żegluga krajowa; 1

5) informacji dotyczącej identyfikacji statku — należy przez to rozumieć podstawowe informacje o stat ku, takie jak nazwa oraz, o ile statek posiada, syg nał rozpoznawczy oraz numer IMO statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) lub morski radiowy numer identyfikacyjny MMSI; 1

6) organizacji — należy przez to rozumieć instytucję klasyfikacyjną wykonującą zadania w  zakresie nadzoru technicznego nad statkami; 1

7) uznanej organizacji — należy przez to rozumieć or ganizację uznaną przez Komisję Europejską zgod nie z  przepisami Unii Europejskiej w  zakresie wspólnych reguł i  norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i przeglądów statków; 1

8) przepisach klasyfikacyjnych — należy przez to ro zumieć wymagania uznanej organizacji w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń oraz wypo sażenia, a  także utrzymania statku oraz procedur przeprowadzania przeglądów statku; 1

9) przeglądzie statku — należy przez to rozumieć kon trolę przeprowadzaną przez organizację w celu po twierdzenia zgodności z  przepisami klasyfikacyj nymi dla wydania świadectwa klasy;

20) świadectwie klasy — należy przez to rozumieć do kument wydany przez uznaną organizację potwier dzający zdolność lub przystosowanie statku do określonego używania zgodnie z przepisami klasy fikacyjnymi tej uznanej organizacji; 2

1) certyfikacie — należy przez to rozumieć dokument bezpieczeństwa wydany dla statku zgodnie z prze pisami ustawy oraz umów międzynarodowych; 2

2) dacie rocznicowej — należy przez to rozumieć dzień i miesiąc każdego roku, taki sam jak w dacie upływu ważności danego certyfikatu; 2

3) inspekcji — należy przez to rozumieć kontrolę przeprowadzaną przez: a) państwo bandery, inne państwo na zlecenie państwa bandery lub uznaną organizację w imieniu państwa bandery, w celu potwierdze nia, że statek i jego załoga spełniają wymagania określone w przepisach krajowych i międzyna rodowych, b) państwo portu zgodnie z postanowieniami Me morandum Paryskiego; 2

4) Memorandum Paryskim — należy przez to rozu mieć porozumienie Państw Europejskich, Rosji i Kanady w sprawie inspekcji państwa portu, pod pisane w  Paryżu 26 stycznia 1982  r. (Dz. Urz. MI z 2008 r. Nr 15, poz. 77); 2

5) regionie Memorandum Paryskiego — należy przez to rozumieć obszar geograficzny, w  którym pań stwa-strony Memorandum Paryskiego przeprowa dzają inspekcje na podstawie postanowień tego Memorandum; 2

6) systemie THETIS — należy przez to rozumieć sys tem informacyjny wspomagający realizację zadań inspekcji państwa portu, zawierający dane doty czące inspekcji państwa portu przeprowadzanych w regionie Memorandum Paryskiego; 2

7) priorytecie I lub priorytecie II — należy przez to ro zumieć element opisujący status statku w  syste mie THETIS, określający obowiązek przeprowa dzenia inspekcji statku, zależny od profilu ryzyka statku, a  także czasu jaki upłynął od ostatniej in spekcji oraz zaistnienia czynników nadrzędnych lub nieoczekiwanych okoliczności; 2

8) profilu wysokiego, profilu średniego lub profilu niskiego ryzyka — należy przez to rozumieć ele ment systemu THETIS opisujący statek w zależnoś ci od parametrów określonych w  przepisach Unii Europejskiej w  sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu, decydujący o priorytecie in spekcji statku, zakresie i częstotliwości jej przepro wadzania; 2

9) zatrzymaniu statku — należy przez to rozumieć de cyzję zakazującą wyjścia statku w morze z powodu wykrytych uchybień, które pojedynczo lub razem czynią statek niezdatny do żeglugi morskiej; 30) wstrzymaniu operacji — należy przez to rozumieć decyzję zakazującą kontynuowania pracy statku ze względu na wykazane uchybienia, które pojedyn czo lub razem mogłyby uczynić dalszą pracę stat ku niebezpieczną; 3

1) zakazie wejścia do portu — należy przez to rozu mieć decyzję wydaną kapitanowi lub armatorowi statku skutkującą, zgodnie z przepisami Unii Euro pejskiej dotyczącymi inspekcji państwa portu, za kazem wejścia do wszystkich portów i  kotwico wisk państw członkowskich Unii Europejskiej; 3

2) zakazie używania statku — należy przez to rozu mieć decyzję zabraniającą uprawiania regularnej żeglugi promu pasażerskiego typu ro-ro lub szyb kiego statku pasażerskiego wydaną zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi syste mu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro-ro i  szybkich statków pasażerskich; 3

3) umowach międzynarodowych — należy przez to rozumieć: a) Międzynarodową konwencję o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzoną w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 318 i 319 oraz z 1986 r. Nr 35, poz. 17

7) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynaro dowej konwencji o  bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w  Londynie dnia 17 lutego 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz. 320 i 321), i z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Mię Dziennik Ustaw Nr 228 — 13361 — Poz. 1368

dzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie ży cia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 11 listopada 1988 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 191, poz. 1173), zwaną dalej „Konwencją SOLAS”, b) Międzynarodową konwencję o liniach ładunko wych, sporządzoną w Londynie dnia 5 kwietnia 1966  r. (Dz. U. z  1969  r. Nr  33, poz.  28

2) wraz z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynaro dowej konwencji o  liniach ładunkowych, 1966, sporządzonym w Londynie dnia 11  listopada 1988 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 46, poz. 372), zwaną dalej „Konwencją o liniach ładunkowych”, c) Konwencję w sprawie międzynarodowych prze pisów o  zapobieganiu zderzeniom na morzu z  1972  roku, sporządzoną w  Londynie dnia 20 października 1972 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 15, poz. 61 i 62 oraz z 1984 r. Nr 23, poz. 106), zwaną dalej „Konwencją o zapobieganiu zderzeniom”, d) Międzynarodową konwencję o zapobieganiu za nieczyszczaniu morza przez statki, 1973, sporzą dzoną w Londynie dnia 2 listopada 1973 r., oraz Protokół z 1978 r. dotyczący tej konwencji, spo rządzony w  Londynie dnia 17 lutego 1978  r. (Dz. U. z 1987 r. Nr 17, poz. 10

1) oraz Protoko łem z 1997 r. uzupełniającym Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, zmodyfikowaną przy należnym do niej Protokółem z 1978 r., sporzą dzonym w  Londynie dnia 26 września 1997  r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 202, poz. 1679), zwaną dalej „Konwencją MARPOL”, e) Międzynarodową konwencję o pomierzaniu po jemności statków z 1969 r., sporządzoną w Lon dynie dnia 23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 56, poz. 247), zwaną dalej „Konwencją TON NAGE”, f) Międzynarodową konwencję w sprawie kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych na statkach, podpisaną w  Londynie dnia 5 paź dziernika 2001  r. (Dz. U. z  2008  r. Nr  134, poz. 851); 3

4) Kodeksie ISM — należy przez to rozumieć Między narodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploa tacją statków i  zapobieganiem zanieczyszczaniu, określony w rozdziale IX Konwencji SOLAS; 3

5) państwie członkowskim Unii Europejskiej — nale ży przez to rozumieć również państwo członkow skie Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) — stronę umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym; 3

6) państwie trzecim — należy przez to rozumieć pań stwo niebędące członkiem Unii Europejskiej. Art. 

6.

1. W celu zwiększenia bezpieczeństwa mor skiego w  zakresie budowy statku, jego stałych urzą dzeń, wyposażenia i  eksploatacji, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze rozpo rządzenia, wprowadzić do stosowania wymagania, wytyczne lub zalecenia międzynarodowe o charakte rze specjalistycznym dotyczące bezpieczeństwa mor skiego, budowy statku, jego stałych urządzeń, wypo sażenia i  eksploatacji, ustanawiane w  szczególności przez:

1) Międzynarodową Organizację Morską (IMO);

2) Międzynarodowe Stowarzyszenie Służb Oznako wania Nawigacyjnego (IALA);

3) Międzynarodową Organizację Hydrograficzną (IHO).

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej mając na uwadze upowszechnianie zasad dobrej praktyki morskiej może wydać, w drodze obwieszcze nia, informacje o  zaleceniach i wytycznych wydawa nych przez organizacje międzynarodowe w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i eksploatacji. Art. 

7.

1. Na potrzeby administracji morskiej tere nowe organy administracji morskiej tworzą elektro niczną bazę danych o statkach o polskiej przynależnoś ci.

2. Baza danych, o której mowa w ust. 1, zawiera informacje dotyczące:

1) identyfikacji statku;

2) przeprowadzanych przeglądów i  inspekcji pań stwa bandery;

3) uznanych organizacji uczestniczących w klasyfika cji i certyfikacji statku;

4) organu, który przeprowadził inspekcję statku w ra mach kontroli państwa portu, oraz daty inspekcji;

5) wyników inspekcji przeprowadzonych w  ramach inspekcji państwa portu, w szczególności dotyczą cych uchybień i zatrzymań statku;

6) wypadków i incydentów morskich;

7) identyfikacji statków, które zmieniły banderę z pol skiej na obcą w ciągu ostatnich 12 miesięcy;

8) innych danych o statkach o polskiej przynależnoś ci uznanych za istotne przez organy administracji morskiej.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2:

1) pkt 4 i  5 — przekazuje armator statku o  polskiej przynależności;

2) pkt 6 — przekazują podmioty właściwe do prowa dzenia dochodzeń w sprawach wypadków i  incy dentów morskich;

3) pkt 7 — przekazują podmioty prowadzące rejestr statków o polskiej przynależności.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowa dzenia bazy danych o statkach o polskiej przynależnoś ci, w tym wprowadzania i aktualizacji informacji o tych statkach, warunki dostępu właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej do informacji zamieszczonych w  bazie oraz zakres ich wykorzystania, mając na uwadze po trzebę zapewnienia dostępności informacji zamiesz czonych w bazie oraz przepisy Unii Europejskiej w za kresie wymagań dotyczących państwa bandery. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13362 — Poz. 1368

Art. 

8.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze charakter wykonywanych zadań administracji morskiej lub liczbę statków o pol skiej przynależności, może upoważnić, w drodze decy zji, uznaną organizację do wykonywania zadań ad ministracji morskiej.

2. Organy administracji morskiej sprawują nadzór nad uznanymi organizacjami upoważnionymi do wy konywania zadań administracji morskiej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób i zakres upoważniania oraz sprawowania nadzoru nad uzna nymi organizacjami upoważnionymi do wykonywania zadań administracji morskiej, mając na uwadze ko nieczność zapewnienia bezpieczeństwa statków o pol skiej przynależności oraz właściwe wykonywanie po wierzonych zadań przez uznane organizacje. Art. 

9.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej składa co najmniej raz na 7 lat do Sekretarza Generalnego Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) wniosek o przeprowadzenie audytu IMO zgod nie z przepisami IMO dotyczącymi systemu dobrowol nego audytu państw członkowskich IMO4). Po prze prowadzeniu audytu minister publikuje jego wyniki na stronie internetowej ministerstwa i nadzoruje usunię cie stwierdzonych uchybień.

2. Urzędy, służby i inne podmioty realizujące zada nia i obowiązki wynikające z przepisów IMO — Kodeks wdrażania obowiązkowych instrumentów IMO5), pod daje się audytowi IMO w  zakresie wypełniania tych obowiązków.

3. Audyt, o którym mowa w ust. 1, poprzedza się przeprowadzaniem audytów wewnętrznych w  urzę dach, służbach i innych podmiotach realizujących za dania, o  których mowa w  ust. 

2. Przeprowadzanie audytów wewnętrznych koordynuje minister właści wy do spraw gospodarki morskiej.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej może określić, w drodze rozporządzenia, sposób przygotowania administracji morskiej do audytu IMO, a w szczególności tryb organizacji i przeprowadzania audytów wewnętrznych, jednostki nimi objęte oraz tryb usuwania stwierdzonych uchybień, kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego i sprawne go przygotowania i przebiegu audytu IMO. Art. 

10. Dyrektorzy urzędów morskich utrzymują system zarządzania jakością zgodny z normą ISO 9001 w odniesieniu do spraw związanych z realizacją zadań państwa bandery, państwa portu i państwa nadbrzeż nego. Rozdział 2 Budowa statku, jego stałych urządzeń i wyposażenie Art.  1

1.

1. Statek może być używany w  żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeń stwa w zakresie jego budowy, stałych urządzeń i wy posażenia, określonym w:

1) umowach międzynarodowych;

2) przepisach ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wy posażeniu morskim (Dz. U. Nr 93, poz. 899), zwa nej dalej „ustawą o wyposażeniu morskim”;

3) przepisach ustawy.

2. Niezależnie od spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, statek może być dopuszczony do żeg lugi tylko wówczas, jeżeli odpowiada wymaganiom w  zakresie bezpieczeństwa i  higieny pracy oraz wa runków sanitarnych, określonym w:

1) Konwencji nr  92 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi na statku (zrewidowanej w  1949  r.), przyjętej w  Genewie dnia 18 czerwca 1949  r. (Dz. U. z  1954  r. Nr  44, poz. 202);

2) Konwencji nr  133 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi na statku (postanowienia uzupełniające), przyjętej w Gene wie dnia 30 października 1970 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 107, poz. 512);

3) Konwencji nr  147 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej minimalnych norm na statkach handlowych, przyjętej w  Genewie dnia 29 paź dziernika 1976 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 72, poz. 454).

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, kierując się koniecznością zapewnienia bezpie czeństwa statków oraz życia i  zdrowia osób na stat kach, dla statków podlegających umowom międzyna rodowym, może, w drodze rozporządzenia:

1) uznać za obowiązujące szczegółowe przepisy tech niczne w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia wydawane przez organi zację;

2) określić warunki uznawania przepisów technicz nych wydanych przez organizację, za spełniające wymagania bezpieczeństwa, mając na uwadze po siadane uznanie Komisji Europejskiej przez tę or ganizację;

3) zwiększyć wymagania wobec statków podlegają cych umowom międzynarodowym, w zakresie bu dowy statku, jego stałych urządzeń i wyposażenia w stosunku do wymagań określonych tymi umo wami, zgodnie z ich przepisami;

4) wyłączyć statki podlegające umowom międzyna rodowym spod działania niektórych postanowień tych umów, zgodnie z ich przepisami.

4. W  przypadku uznania przepisów klasyfikacyj nych organizacji innej niż uznana organizacja, mini ster właściwy do spraw gospodarki morskiej przeka zuje informację w  tej sprawie Komisji Europejskiej oraz pozostałym państwom członkowskim Unii Euro pejskiej.

4) Rezolucja IMO A.974(2

4) — Ramy i procedury systemu do browolnego audytu państw członkowskich IMO, przyjęta przez Zgromadzenie IMO w dniu 1 grudnia 2005 r. w zakre sie zobowiązań państwa bandery, państwa portu i  pań stwa nadbrzeżnego wynikających z rezolucji IMO A.996(25) — Kodeks wdrażania obowiązkowych instrumentów IMO, 2007 (Dz. Urz. MI z 2011 r. Nr 6, poz. 35).

5) Rezolucja IMO A.996(2

5) — Kodeks wdrażania obowiązko wych instrumentów IMO, 2007, przyjęta przez Zgromadze nie IMO w dniu 29 listopada 2007 r. (Dz. Urz. MI z 2011 r. Nr 6, poz. 35). Dziennik Ustaw Nr 228 — 13363 — Poz. 1368

Art. 1

2.

1. Statek niepodlegający umowom między narodowym może być używany w żegludze morskiej, jeżeli jego budowa, stałe urządzenia i wyposażenie za pewniają bezpieczne uprawianie żeglugi, ochronę śro dowiska morskiego oraz bezpieczeństwo życia i  zdro wia osób na nim przebywających, z  uwzględnieniem wymagań umów międzynarodowych, w zakresie okreś lonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wy posażenia dla statków nieobjętych umowami między narodowymi bądź uzna za obowiązujące w tym zakre sie wymagania określone w przepisach technicznych uznanej organizacji, kierując się koniecznością zapew nienia bezpieczeństwa statków oraz życia i  zdrowia osób przebywających na statkach, z uwzględnieniem, dla statków rybackich o  długości co najmniej 24 m, przepisów Unii Europejskiej ustanawiających zharmo nizowany system bezpieczeństwa dla takich statków. Art.  1

3.

1. Statek powinien mieć wyznaczoną wolną burtę zgodnie z  postanowieniami Konwencji o liniach ładunkowych.

2. Organem właściwym do wyznaczenia wolnej burty jest dyrektor urzędu morskiego.

3. Statek, dla którego wyznaczono wolną burtę, otrzymuje świadectwo wolnej burty oraz znak wolnej burty, który należy umieścić na obu burtach statku.

4. Za czynności związane z wydaniem świadectwa wolnej burty pobiera się opłatę w wysokości określo nej w załączniku do ustawy.

5. Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi dochód budżetu państwa.

6. W przypadku gdy świadectwo wolnej burty wy daje uznana organizacja, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalonej w załączniku do ustawy.

7. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępo wania w  sprawach wyznaczania wolnej burty oraz wzory międzynarodowych świadectw wolnej burty, uwzględniając postanowienia Konwencji o liniach ła dunkowych. Art.  1

4.

1. Statek powinien być wyposażony w  urządzenie Systemu Automatycznej Identyfikacji (AIS), spełniające wymagania określone w  rozdziale V Konwencji SOLAS.

2. Statek wyposażony w urządzenie systemu AIS powinien utrzymywać je w działaniu ciągłym z wyjąt kiem przypadków, w których porozumienia międzyna rodowe lub przepisy IMO stanowią o ochronie infor macji nawigacyjnej.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, kategorie statków zwolnionych z  wymogu wyposażenia w  urządzenia systemu AIS, biorąc pod uwagę pojemność brutto, ro dzaj, rok budowy oraz rejon żeglugi statków, z uwzględ nieniem przepisów Unii Europejskiej w zakresie syste mu monitorowania i informacji o ruchu statków. Art. 1

5.

1. Statek powinien być wyposażony w re jestrator danych z  podróży (VDR) albo uproszczony rejestrator danych z podróży (S-VDR), spełniający wy magania określone w rozdziale V Konwencji SOLAS.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, kategorie stat ków, które mogą być wyposażone w S-VDR, oraz kate gorie statków zwolnionych z obowiązku wyposażenia w  VDR albo S-VDR, biorąc pod uwagę pojemność brutto, rodzaj, rok budowy oraz rejon żeglugi statków, z uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w za kresie systemu monitorowania i  informacji o  ruchu statków. Art. 1

6.

1. Statek uprawiający żeglugę międzynaro dową powinien być wyposażony w urządzenie Syste mu Identyfikacji i Śledzenia Dalekiego Zasięgu (LRIT), spełniające wymagania określone w rozdziale V Kon wencji SOLAS.

2. Statek wyposażony w urządzenie systemu LRIT powinien utrzymywać je w działaniu ciągłym z wyjąt kiem przypadków, w których porozumienia międzyna rodowe lub przepisy IMO stanowią o ochronie infor macji nawigacyjnej lub gdy kapitan statku uzna, że utrzymywanie urządzenia systemu LRIT w  działaniu stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa lub ochrony statku.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, kapitan statku o polskiej przynależności niezwłocznie informu je o  wyłączeniu urządzenia systemu LRIT dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzyste go statku oraz dokonuje odpowiedniego zapisu w dzienniku pokładowym z podaniem przyczyny i cza su trwania wyłączenia tego urządzenia.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) kategorie statków zwolnionych z obowiązku wypo sażenia w  urządzenia systemu LRIT, mając na uwadze pojemność brutto, rodzaj, rok budowy, re jon żeglugi statków oraz używane przez te statki systemy identyfikacji,

2) warunki przekazywania danych z urządzeń syste mu LRIT do Centrum Danych LRIT — z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w zakresie systemu monitorowania i informacji o ru chu statków. Art. 1

7.

1. Stacje atestacji urządzeń i wyposażenia statku, w  tym sprzętu ochrony przeciwpożarowej, środków ratunkowych oraz urządzeń radiowych i na wigacyjnych, podlegają, zgodnie z  przepisami Kon wencji SOLAS, uznawaniu oraz nadzorowi dyrektora urzędu morskiego.

2. Uznania dokonuje się, w  drodze decyzji, po przeprowadzeniu kontroli polegającej na sprawdzeniu spełnienia wymagań w zakresie bazy technicznej sta cji atestacji oraz kwalifikacji jej personelu. Potwierdze niem uznania jest świadectwo uznania. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13364 — Poz. 1368



3. Świadectwo uznania wydaje się na okres 5 lat na podstawie pozytywnych wyników kontroli. Świa dectwo podlega potwierdzeniu w okresach rocznych.

4. Dyrektor urzędu morskiego może przeprowa dzić kontrole sprawdzające w  celu stwierdzenia, czy stacja atestacji w okresie ważności świadectwa uzna nia spełnia wymagania, o których mowa w ust. 2.

5. Na podstawie negatywnych wyników kontroli dyrektor urzędu morskiego, w  drodze decyzji, cofa uznanie lub odmawia wydania świadectwa uznania.

6. Za przeprowadzenie kontroli i wydanie świadec twa uznania pobiera się opłatę określoną w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

7. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) szczegółowe warunki i  tryb uznawania stacji ate stacji,

2) szczegółowy sposób sprawowania nadzoru nad stacjami atestacji,

3) wzór świadectwa uznania dla stacji atestacji — kierując się koniecznością zapewnienia prawidło wego przeprowadzania atestacji urządzeń i wyposa żenia statku, z uwzględnieniem wymagań Konwencji SOLAS. Rozdział 3 Inspekcje statku Oddział 1 Inspekcja państwa bandery Art.  1

8.

1. W  celu zapewnienia spełniania przez statek o polskiej przynależności wymagań, o których mowa w art. 11, oraz wymagań Kodeksu ISM, statek podlega inspekcji państwa bandery przeprowadzanej przez organy inspekcyjne w zakresie, terminach i try bie określonych w ustawie, umowach międzynarodo wych oraz przepisach ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i ad ministracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.6)).

2. Organami inspekcyjnymi, o  których mowa w ust. 1, są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą również konsulowie.

3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych mo że określić, w drodze rozporządzenia, organy inspek cyjne dla jednostek pływających Straży Granicznej i  Policji, rodzaje przeglądów i  inspekcji oraz tryb ich dokonywania, a  także rodzaje i  wzory dokumentów jednostek pływających, uwzględniając specyficzny charakter zadań wykonywanych przez te jednostki pły wające.

4. Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jed nostek pływających Marynarki Wojennej, rodzaje przeglądów i  inspekcji, oraz tryb ich dokonywania, uwzględniając specyficzny charakter zadań wykony wanych przez te jednostki pływające.

5. Organy inspekcyjne mogą powierzyć przepro wadzenie określonych inspekcji wyznaczonym w tym celu osobom lub uznanej organizacji.

6. Organy inspekcyjne, o których mowa w ust. 2, mogą zwrócić się do organu inspekcyjnego innego państwa o przeprowadzenie inspekcji państwa bande ry i wydanie odpowiedniego certyfikatu w ich imieniu, jeżeli państwo to jest stroną umowy międzynarodo wej, na podstawie której dany certyfikat został wyda ny.

7. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje pań stwa bandery przy pomocy inspektora inspekcji pań stwa bandery.

8. Inspektorem inspekcji państwa bandery może być osoba, która posiada kwalifikacje, doświadczenie oraz wiedzę w zakresie wymagań dotyczących bezpie czeństwa statków.

9. Inspektor ma prawo wstępu na statki za okaza niem dokumentu identyfikacyjnego.

10. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 9, przysłu guje również osobie wykonującej czynności nadzoru nad przeprowadzaniem inspekcji państwa bandery. 1

1. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, wzór doku mentu identyfikacyjnego inspektora inspekcji pań stwa bandery oraz osoby wykonującej czynności nad zoru nad przeprowadzaniem inspekcji państwa ban dery, kierując się koniecznością określenia niezbęd nych informacji umożliwiających identyfikację inspek tora oraz tej osoby, a także potrzebą określenia jedno litego wzoru tego dokumentu. Art. 1

9.

1. Armator albo kapitan statku są obowią zani:

1) zgłosić statek do inspekcji państwa bandery;

2) niezwłocznie zawiadomić organ inspekcyjny o każ dym przypadku wymagającym przeprowadzenia inspekcji doraźnej;

3) na wezwanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do inspekcji państwa bandery, przedłożyć żądane dokumenty dotyczące jego bez pieczeństwa oraz udzielić wszelkich informacji o stanie bezpieczeństwa statku;

4) na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czyn ności niezbędnych do przeprowadzenia inspekcji państwa bandery.

6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr  203, poz.  1683, z  2006  r. Nr  220, poz.  1600 i  Nr  249, poz.  1834, z  2007  r. Nr  21, poz.  125, z  2008  r. Nr  171, poz. 1055, z 2009 r. Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2011 r. Nr 32, poz. 159, Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 778. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13365 — Poz. 1368



2. Koszty czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 4, zalicza się do kosztów eksploatacji statku.

3. Inspekcję państwa bandery przeprowadza się, w miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji statku. Art. 

20.

1. W  ramach inspekcji państwa bandery statek o polskiej przynależności podlega inspekcji:

1) wstępnej — przeprowadzanej przed wpisaniem statku do polskiego rejestru okrętowego lub w ce lu uzyskania po raz pierwszy certyfikatu wymaga nego dla danego statku, zgodnie z przepisami wy danymi na podstawie art. 23 ust. 4;

2) rocznej — przeprowadzanej w celu potwierdzenia ważności certyfikatu, corocznie w  okresie od trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po tej dacie;

3) pośredniej — przeprowadzanej w celu potwierdze nia ważności certyfikatu w okresie trzech miesięcy przed lub trzech miesięcy po drugiej lub trzeciej dacie rocznicowej certyfikatu;

4) odnowieniowej — przeprowadzanej w  związku z  upływem ważności certyfikatu w  celu wydania nowego certyfikatu, nie wcześniej niż 3 miesiące przed utratą jego ważności i nie później niż w dniu utraty ważności tego certyfikatu;

5) doraźnej — przeprowadzanej w przypadku stwier dzenia lub podejrzenia, że statek został uszkodzo ny lub że nastąpiła zmiana w jego kadłubie, urzą dzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpieczeństwa statku, a  także w przypadku stwierdzenia lub po dejrzenia, że położenie linii ładunkowej statku nie odpowiada wskazaniom zawartym w świadectwie wolnej burty.

2. Inspekcja doraźna może być przeprowadzona również:

1) po zatrzymaniu statku — w celu weryfikacji wykry tych uchybień oraz ustalenia przyczyn ich powsta nia;

2) przed wyjściem statku z polskiego portu, dla stat ku: a) okazjonalnie wychodzącego w podróże między narodowe, lub który będzie poddany inspekcji państwa portu w następnym porcie zgodnie ze wskazaniem w systemie THETIS, b) o profilu wysokiego ryzyka;

3) w celu nadzorowania prawidłowości działań uzna nych organizacji upoważnionych do wykonywania zadań administracji morskiej;

4) w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że sta tek jest załadowany ponad granice dozwolone w świadectwie wolnej burty;

5) z innych przyczyn uznanych przez organ inspekcyj ny za konieczne ze względu na bezpieczeństwo statku. Art.  2

1.

1. W  przypadku statku zbudowanego po dniu 17 lutego 1997 r., który był uprzednio wpisany do rejestru okrętowego państwa trzeciego, inspekcja wstępna ma na celu dodatkowo sprawdzenie, czy wy posażenie statku:

1) odpowiada dokumentom w  zakresie wymagań określonych w ustawie o wyposażeniu morskim;

2) posiada znak zgodności lub

3) może być uznane za równoważne z wyposażeniem spełniającym wymagania w  rozumieniu ustawy o wyposażeniu morskim.

2. Organ inspekcyjny, po przedstawieniu przez ar matora dokumentów potwierdzających, że wyposaże nie statku spełnia wymagania, o  których mowa w  ust.  1 pkt 3, na jego wniosek, wydaje certyfikat uznania wyposażenia za równoważne. Certyfikat ten powinien określać warunki i ograniczenia stosowania tego wyposażenia i powinien być przechowywany na statku.

3. Dla potwierdzenia, że wyposażenie statku może zostać uznane za równoważne, dyrektor urzędu mor skiego może podjąć działania określone w  art.  40f ustawy z  dnia 30 sierpnia 2002  r. o  systemie oceny zgodności (Dz. U. z  2010  r. Nr  138, poz.  935 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 227, poz. 1367).

4. Koszty uzyskania dokumentów i  certyfikatu, o którym mowa w ust. 2, ponosi armator. Art. 2

2. W ramach inspekcji państwa bandery sta tek o polskiej przynależności podlega audytowi:

1) wstępnemu — przeprowadzanemu w celu wyda nia dokumentu zgodności oraz certyfikatu zarzą dzania bezpieczeństwem lub dokumentów tym czasowych;

2) rocznemu — przeprowadzanemu w celu potwier dzenia ważności dokumentu zgodności;

3) pośredniemu — przeprowadzanemu w  celu po twierdzenia ważności certyfikatu zarządzania bez pieczeństwem;

4) odnowieniowemu — przeprowadzanemu w  celu wydania nowego dokumentu zgodności lub certy fikatu zarządzania bezpieczeństwem w  związku z upływem ich ważności;

5) dodatkowemu — przeprowadzanemu w  celu do datkowej weryfikacji funkcjonowania systemu za rządzania bezpieczeństwem w okresach pomiędzy audytami. Art. 2

3.

1. Organ inspekcyjny wydaje, na podsta wie pozytywnych wyników przeprowadzanych inspek cji państwa bandery, odpowiednie certyfikaty, okreś lone na podstawie ust. 

4. W  certyfikatach ustala się okres ich ważności.

2. Organ inspekcyjny pobiera opłatę za:

1) przeprowadzenie inspekcji lub audytu, Dziennik Ustaw Nr 228 — 13366 — Poz. 1368



2) wydanie lub potwierdzenie ważności certyfikatu, dokumentu zgodności lub dokumentu tymczaso wego — w wysokości określonej w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

3. W  przypadku gdy czynności, o  których mowa w ust. 2 pkt 1, wykonuje uznana organizacja upoważ niona do wykonywania zadań administracji morskiej, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalo nej w załączniku do ustawy.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, terminy, tryb i  zakres przeprowadzania poszczególnych rodzajów inspekcji i audytów, a także rodzaje i wzory certyfika tów kierując się koniecznością zapewnienia bezpie czeństwa statków, z  uwzględnieniem postanowień umów międzynarodowych oraz przepisów Unii Euro pejskiej w  zakresie wymagań dotyczących państwa bandery, a  dla statków rybackich o  długości co naj mniej 24 m — przepisów Unii Europejskiej ustanawia jących zharmonizowany system bezpieczeństwa dla takich statków. Art. 2

4. Jeżeli po przeprowadzeniu jednej z inspek cji, o  których mowa w  art.  20, zaszły istotne zmiany w kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu statku ob jętego inspekcją, statek ten nie może być użyty w żeg ludze bez poddania go ponownie odpowiedniej inspekcji. Art.  2

5.

1. Inspekcje, o  których mowa w  art.  20 ust. 1 i art. 24, powinny być poprzedzone przeglądami statku dokonywanymi przez uznaną organizację spra wującą nadzór techniczny nad statkiem.

2. Nadzór techniczny organizacji sprawowany jest podczas budowy, odbudowy, przebudowy i remontu statku, jego stałych urządzeń i  wyposażenia, a  także podczas eksploatacji statku.

3. Potwierdzeniem dokonania przeglądu, o którym mowa w ust. 1, jest ważne świadectwo klasy statku.

4. Inspekcje, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24, powinny być poprzedzone kontrolą Państwo wej Inspekcji Pracy i Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem spełnienia wymagań międzynarodo wych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz warunków sanitarnych i zdrowotnych, zgodnie z prze pisami prawa pracy i  przepisami o  Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Art. 2

6.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może upoważnić, w drodze decyzji, podmiot do wykonywania przeglądów technicznych jachtów morskich o  długości do 15 m, mając na uwadze za pewnienie bezpieczeństwa żeglugi i  osób znajdują cych się na tych jachtach.

2. Podmiot, o  którym mowa w  ust.  1, powinien spełniać warunki techniczne i organizacyjne oraz za pewnić, aby osoby dokonujące przeglądów technicz nych jachtów morskich posiadały wiedzę techniczną oraz znajomość przepisów klasyfikacyjnych w  zakre sie budowy i stałego wyposażenia tych jachtów.

3. Kontrolę nad podmiotami upoważnionymi spra wuje minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej.

4. Za upoważnienie pobiera się opłatę określoną w  załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej cofa upoważnienie, jeżeli podmiot nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 2.

6. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakie powinny spełniać podmioty upoważ nione do wykonywania przeglądów technicznych jachtów morskich o długości do 15 m, tryb upoważ niania i  cofania upoważnienia, a  także sposób prze prowadzania kontroli, kierując się potrzebą zapewnie nia bezpieczeństwa żeglugi i  ochrony środowiska morskiego oraz bezpieczeństwa osób znajdujących się na jachtach oraz mając na uwadze rodzaj działal ności prowadzonej przez te podmioty. Art.  2

7.

1. W  przypadku stwierdzenia w  wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku lub sposób jego załadowania stwarza zagrożenie dla bezpieczeń stwa na morzu, życia lub środowiska morskiego, or gan inspekcyjny, w drodze decyzji, zatrzymuje statek, zabrania użycia statku lub wstrzymuje operacje, pod czas których zostały stwierdzone nieprawidłowości, wskazując jednocześnie uchybienia, które należy usu nąć, mając na uwadze stopień stwarzanego zagroże nia. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wyko nalności.

2. W  przypadku stwierdzenia w  wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku nie czyni go niezdat nym do żeglugi, lecz nie pozwala na użycie go do żeg lugi w  sposób zamierzony przez armatora, organ inspekcyjny, w drodze decyzji, zabrania użycia statku w sposób zamierzony, wskazując jednocześnie uchy bienia, które należy usunąć, aby statek mógł być w ten sposób użyty. Decyzji nadaje się rygor natychmiasto wej wykonalności. Art.  2

8.

1. W  przypadku zmiany przynależności statku z obcej na polską, dyrektor urzędu morskiego:

1) uzyskuje informacje dotyczące stanu bezpieczeń stwa statku od jego armatora oraz poprzedniej administracji, ze szczególnym uwzględnieniem stwierdzonych przez tę administrację uchybień, które nie zostały usunięte;

2) zapewnia, aby statek odpowiadał wymaganiom obowiązujących przepisów międzynarodowych, w szczególności przeprowadza inspekcję wstępną weryfikując usunięcie uchybień stwierdzonych przez poprzednią administrację.

2. Na żądanie dyrektora urzędu morskiego arma tor statku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany dostarczyć posiadane informacje, o  których mowa w ust. 1 pkt 1. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13367 — Poz. 1368



3. Izba morska, w ramach postępowania rejestro wego statku o  obcej przynależności, przed wpisem statku do polskiego rejestru okrętowego informuje właściwego dyrektora urzędu morskiego o  przyjęciu wniosku o dokonanie wpisu statku do rejestru, w celu umożliwienia dyrektorowi urzędu morskiego dokona nia czynności, o których mowa w ust. 1 i 

2. Wpisu stat ku do rejestru dokonuje się na podstawie decyzji dy rektora urzędu morskiego stwierdzającej spełnienie przez statek warunków technicznych wymaganych do wpisania statku do rejestru.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, kierując się koniecznością zapewnienia odpo wiedniego poziomu bezpieczeństwa i ochrony środo wiska oraz uwzględniając wiek i stan techniczny stat ków, których przynależność zmieniana jest z obcej na polską, określi, w  drodze rozporządzenia, warunki techniczne, jakie muszą zostać spełnione, aby statek został wpisany do rejestru. Art. 2

9. W przypadku zmiany przynależności statku z  polskiej na obcą, jeżeli państwo, którego banderę będzie statek podnosił wystąpi o informacje dotyczą ce tego statku, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku przekaże temu pań stwu szczegółowe informacje na temat stanu bezpie czeństwa statku, ze szczególnym uwzględnieniem stwierdzonych uchybień, które nie zostały usunięte. Art. 30.

1. W przypadku zatrzymania w obcym por cie statku o  polskiej przynależności przez inspekcję państwa portu:

1) kapitan statku jest obowiązany niezwłocznie prze kazać informację o tym fakcie dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla portu macierzystego statku;

2) armator statku jest obowiązany dostosować statek do wymagań umów międzynarodowych, w szcze gólności w zakresie stwierdzonych uchybień;

3) właściwy dyrektor urzędu morskiego nadzoruje dostosowanie statku do wymagań umów między narodowych.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób:

1) postępowania w przypadku zatrzymania w obcym porcie statku o  polskiej przynależności przez in spekcję państwa portu, w  tym sposób przekazy wania informacji o jego zatrzymaniu,

2) dostosowania zatrzymanych statków do wymagań umów międzynarodowych oraz przepisów krajo wych w  zakresie budowy, konstrukcji oraz bez piecznej eksploatacji tych statków,

3) sprawowania nadzoru przez właściwego dyrektora urzędu morskiego nad dostosowaniem statku do wymagań umów międzynarodowych — kierując się koniecznością przeprowadzenia nie zbędnych działań, jakie muszą zostać podjęte w celu usunięcia stwierdzonych uchybień oraz zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi statków o polskiej przynależ ności i bezpieczeństwa osób przebywających na tych statkach. Art. 3

1. Do statków o polskiej przynależności sto suje się odpowiednio przepisy art. 55 i art. 56. Art. 3

2.

1. W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska zostanie wpisana na czarną listę lub przez dwa kolejne lata na szarą listę Memorandum Paryskiego, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w  terminie 4 miesięcy od dnia opublikowania tych list, sporządzi i  przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie zawie rające analizę głównych przyczyn zaistniałej sytuacji i informację o podjętych działaniach.

2. Listy, o których mowa w ust. 1, oraz lista biała publikowane są co roku w  ramach sprawozdania Memorandum Paryskiego, które zawiera klasyfikację państw bandery na podstawie wyników wszystkich inspekcji oraz wskaźników zatrzymań i uchybień stat ków w okresie ostatnich trzech lat. Oddział 2 Inspekcja państwa portu Art. 3

3.

1. Przepisów niniejszego oddziału nie sto suje się do:

1) statków służby państwowej specjalnego przezna czenia;

2) statków rybackich;

3) statków drewnianych o prostej konstrukcji;

4) jachtów rekreacyjnych;

5) jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi.

2. Inspekcje statków rybackich o długości co naj mniej 24 m przeprowadza się w  zakresie wymagań bezpieczeństwa określonych w rozdziale V Konwencji SOLAS oraz przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 i art. 23 ust. 4. Art. 3

4. Ilekroć w przepisach niniejszego oddziału jest mowa o porcie, należy przez to rozumieć również kotwicowiska wchodzące w skład jego infrastruktury portowej. Art. 3

5.

1. Statki o obcej przynależności zawijające do polskich portów podlegają inspekcji państwa portu przeprowadzanej przez organ inspekcyjny.

2. Organami inspekcyjnymi, o  których mowa w ust. 1, są dyrektorzy urzędów morskich.

3. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję pań stwa portu przy pomocy inspektora inspekcji państwa portu.

4. Inspektorem inspekcji państwa portu może być osoba, która posiada kwalifikacje i  doświadczenie z zakresu wymagań dotyczących bezpieczeństwa stat ków określonych przez umowy międzynarodowe oraz wiedzę dotyczącą procedur przeprowadzania inspek cji państwa portu.

5. Inspektor ma prawo wstępu na statki za okaza niem dokumentu identyfikacyjnego. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13368 — Poz. 1368

Art.  3

6.

1. Organ inspekcyjny przeprowadza w okresie roku kalendarzowego inspekcje:

1) wszystkich statków o priorytecie I;

2) statków o  priorytecie I  oraz statków o  prioryte cie II, o łącznej liczbie odpowiadającej co najmniej udziałowi Rzeczypospolitej Polskiej w ogólnej licz bie inspekcji przeprowadzanych corocznie w  re gionie Memorandum Paryskiego określonemu przez Komisję Europejską.

2. W przypadku gdy łączna liczba zawinięć do pol skich portów statków o priorytecie I przekracza udział Rzeczypospolitej Polskiej w  ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w  regionie Memoran dum Paryskiego, organ inspekcyjny przeprowadza ta ką liczbę inspekcji statków o priorytecie I, która odpo wiada co najmniej udziałowi Rzeczypospolitej Polskiej w ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocz nie w  regionie Memorandum Paryskiego, przy czym liczba nieprzeprowadzonych inspekcji statków o prio rytecie I  nie może być większa niż 30% liczby takich statków zawijających do polskich portów.

3. W przypadku gdy łączna liczba zawinięć do pol skich portów statków o priorytecie I i  II jest mniejsza niż udział Rzeczypospolitej Polskiej w ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w regionie Me morandum Paryskiego, organ inspekcyjny przepro wadza inspekcje wszystkich statków o  prioryte cie  I oraz co najmniej 85% liczby statków o prioryte cie II, zawijających do polskich portów.

4. W przypadku gdy organ inspekcyjny nie może przeprowadzić inspekcji wszystkich statków o priory tecie I, liczba statków, których nie poddano inspekcji, nie może być większa niż:

1) 5% liczby statków o priorytecie I i profilu wysokie go ryzyka;

2) 10% liczby statków o priorytecie I i profilu innym niż wysokiego ryzyka.

5. Niezależnie od wartości procentowych, o  któ rych mowa w ust.  4, organ inspekcyjny w pierwszej kolejności przeprowadza inspekcje statków, które zgodnie z  informacjami pochodzącymi z  systemu THETIS okazjonalnie zawijają do portów państw członkowskich Unii Europejskiej. Art.  3

7.

1. Organ inspekcyjny może odroczyć inspekcję statku o priorytecie I w przypadku gdy:

1) inspekcja może zostać przeprowadzona podczas następnego zawinięcia tego statku do portu pol skiego, o ile w tym okresie statek ten nie zawija do żadnego innego portu w  regionie Memorandum Paryskiego, a  czas odroczenia nie przekracza 15 dni, albo

2) inspekcja może zostać przeprowadzona w  ciągu 15 dni w innym porcie zawinięcia w regionie Me morandum Paryskiego, pod warunkiem że właści we władze państwa portu zawinięcia statku wyra ziły zgodę na przeprowadzenie tej inspekcji.

2. W przypadku, gdy inne państwo-strona Memo randum Paryskiego nie przeprowadziło inspekcji stat ku o priorytecie I, a następnym portem zawinięcia te go statku jest port polski, organ inspekcyjny przepro wadza inspekcję tego statku.

3. Organ inspekcyjny może nie przeprowadzić inspekcji statku o priorytecie I, jeżeli:

1) w  opinii organu inspekcyjnego przeprowadzenie inspekcji mogłoby powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa inspektorów, statku, jego załogi, portu lub środowiska morskiego,

2) postój na kotwicowisku statku prowadzącego dzia łania statek-port jest zbyt krótki do właściwego przeprowadzenia inspekcji lub

3) postój statku w porcie ma miejsce jedynie w porze nocnej, rozumianej jako okres między godzinami 2200 a 500, z tym że w przypadku statków regular nie zawijających tylko w  porze nocnej inspekcja powinna zostać przeprowadzona w tej porze. Art.  3

8.

1. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje:

1) okresowe — w odstępach czasu zależnych od pro filu ryzyka statku wynikających z systemu THETIS;

2) dodatkowe — niezależnie od czasu, jaki upłynął od ostatniej inspekcji okresowej, w  przypadku stat ków, do których mają zastosowanie czynniki nad rzędne określone w przepisach wydanych na pod stawie art. 58 pkt 5;

3) ponowne — po usunięciu przez statek uchybień, które doprowadziły do zatrzymania statku lub za kazu wejścia do portu;

4) specjalne — dla promów pasażerskich typu ro-ro oraz szybkich statków pasażerskich, uprawiają cych żeglugę regularną.

2. Inspekcję dodatkową przeprowadza się również w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okolicz ności określonych w przepisach wydanych na podsta wie art. 58 pkt 5, jeżeli konieczność jej przeprowadze nia wynika z  wiedzy i  doświadczenia zawodowego inspektora. Art.  3

9.

1. Z  uwagi na zakres inspekcji organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje:

1) wstępne;

2) bardziej szczegółowe;

3) rozszerzone.

2. Kwalifikowania statków do inspekcji, o których mowa w ust. 1, organ inspekcyjny dokonuje zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 58. Art.  40.

1. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję wstępną w celu sprawdzenia czy statek po siada wymagane w umowach międzynarodowych do kumenty dotyczące bezpieczeństwa i ochrony statku, ochrony środowiska morskiego, kontroli ogólnego stanu statku, w tym warunków życia i pracy na statku oraz czy uchybienia wykazane podczas poprzedniej inspekcji państwa portu zostały usunięte. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13369 — Poz. 1368



2. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję bar dziej szczegółową w każdym przypadku, gdy w wyni ku inspekcji wstępnej występują wyraźne powody, aby stwierdzić, że stan statku, jego wyposażenia lub skład i  kwalifikacje załogi nie spełniają wymagań określonych w umowach międzynarodowych.

3. Zakres inspekcji, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wyraźne powody do przeprowadzenia inspekcji bardziej szczegółowej, określają przepisy wydane na podstawie art. 58. Art.  4

1.

1. Organ inspekcyjny przeprowadza roz szerzoną inspekcję statku należącego do kategorii:

1) statków o profilu wysokiego ryzyka — w przypad ku inspekcji okresowych;

2) statków pasażerskich, zbiornikowców olejowych, gazowców, chemikaliowców lub masowców, star szych niż 12 lat — w przypadku inspekcji okreso wych;

3) statków, o których mowa w pkt 1 i 2 — w przypad ku inspekcji dodatkowych, jeżeli konieczność prze prowadzenia inspekcji rozszerzonej wynika z wie dzy i doświadczenia zawodowego inspektora;

4) statków podlegających inspekcji ponownej, któ rym wydano zakaz wejścia do portu.

2. Armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku podlegającego inspekcji rozszerzonej, przynaj mniej na trzy dni przed spodziewanym zawinięciem do portu lub przed wyjściem z ostatniego portu, jeżeli podróż ma trwać krócej niż trzy dni, przekazuje orga nowi inspekcyjnemu informacje dotyczące:

1) identyfikacji statku;

2) planowanego czasu postoju statku w porcie;

3) planowanych operacji, w tym operacji przeładun kowych i bunkrowania;

4) planowanych inspekcji państwa bandery, przeglą dów oraz prac remontowych;

5) daty ostatniej rozszerzonej inspekcji w porcie pań stwa-strony Memorandum Paryskiego;

6) rodzaju konstrukcji kadłuba, stanu zapełnienia zbiorników ładunkowych i balastowych oraz ilości i rodzaju ładunku — w przypadku zbiornikowców.

3. Po otrzymaniu informacji, o  których mowa w ust. 2, w przypadku gdy inspekcja rozszerzona nie zostanie przeprowadzona, organ inspekcyjny nie zwłocznie informuje statek o tym fakcie.

4. Armator lub kapitan statku podlegającego inspekcji rozszerzonej zapewnia, aby w harmonogra mie eksploatacyjnym statku przewidziany został czas wystarczający na przeprowadzenie tej inspekcji.

5. Statek pozostaje w porcie do czasu zakończenia inspekcji rozszerzonej, z  zachowaniem środków kon troli w zakresie ochrony żeglugi i portów.

6. Przepisy ust.  2—5 stosuje się odpowiednio w przypadku inspekcji specjalnych przeprowadzanych dla promów pasażerskich typu ro-ro oraz szybkich statków pasażerskich. Art.  4

2. Po zakończeniu inspekcji, o  której mowa w art. 39 ust. 1, inspektor inspekcji państwa portu spo rządza raport i doręcza go kapitanowi statku. Art.  4

3.

1. W  przypadku stwierdzenia w  wyniku inspekcji, że:

1) stan statku lub sposób jego załadowania stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa statku, osób na nim przebywających lub dla środowiska morskie go, organ inspekcyjny, w  drodze decyzji, biorąc pod uwagę stopień stworzonego zagrożenia, za trzymuje statek lub wstrzymuje operacje, podczas których zostały stwierdzone nieprawidłowości, wskazując jednocześnie uchybienia, które należy usunąć;

2) statek nie jest wyposażony w sprawny rejestrator danych z podróży (VDR) lub uproszczony rejestra tor danych z podróży (S-VDR), gdy statek podlega takiemu obowiązkowi, organ inspekcyjny, w dro dze decyzji, zatrzymuje statek.

2. Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3. W przypadku gdy ogólny stan statku znacząco odbiega od wymagań w  zakresie bezpieczeństwa, inspektor w oparciu o swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe może wstrzymać inspekcję do czasu, gdy zostaną podjęte niezbędne działania dla zapewnienia, aby statek spełniał odpowiednie wymagania określo ne w umowach międzynarodowych.

4. W  przypadku wydania decyzji o  zatrzymaniu statku organ inspekcyjny, niezwłocznie po zakończe niu inspekcji, doręcza decyzję kapitanowi statku, infor mując o  jej wydaniu administrację państwa bandery statku albo konsula, bądź najbliższe przedstawiciel stwo dyplomatyczne tego państwa, a także, jeżeli ma to zastosowanie, podmioty, które wydały statkowi świadectwo klasy lub odpowiednie certyfikaty. Do de cyzji o  zatrzymaniu statku organ inspekcyjny załącza raport z przeprowadzonej inspekcji.

5. W celu zmniejszenia zatłoczenia statków w por cie, organ inspekcyjny może wydać zgodę, o  ile nie stwarza to zagrożenia, na przemieszczenie zatrzyma nego statku do innej części portu. Przy podejmowaniu decyzji o  zatrzymaniu statku lub o  zwolnieniu statku z  zatrzymania organ inspekcyjny nie uwzględnia ist niejącego lub mogącego powstać zatłoczenia.

6. Jeżeli uchybienia stwierdzone w trakcie inspek cji nie mogą zostać naprawione w porcie zatrzymania, organ inspekcyjny, w drodze decyzji, zezwala statkowi na wyjście z  portu w  celu dokonania naprawy w najbliższej stoczni remontowej, w której może być dokonana naprawa, uzgodnionej z kapitanem lub ar matorem statku, po spełnieniu uzgodnionych z właś ciwymi władzami państwa bandery statku warunków gwarantujących, że statek w czasie przejścia morzem nie będzie stanowił zagrożenia dla bezpieczeństwa morskiego i osób na nim przebywających oraz dla in nych statków, oraz zagrożenia dla środowiska mor skiego. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13370 — Poz. 1368



7. O warunkach, o których mowa w ust. 6, organ inspekcyjny informuje właściwe władze państwa por tu, w  którym znajduje się stocznia remontowa, oraz właściwe władze państwa bandery statku albo najbliż sze przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa, a także podmioty, które wydały statkowi świadectwo klasy lub odpowiednie certyfikaty.

8. W przypadku gdy stocznia remontowa, o której mowa w  ust.  6, znajduje się na terytorium Rzeczy pospolitej Polskiej, organ inspekcyjny właściwy ze względu na położenie stoczni przekazuje informację o  podjętych działaniach organowi inspekcyjnemu, wydającemu zezwolenie na wyjście z portu w celu do konania naprawy w tej stoczni.

9. W  przypadku gdy decyzja, o  której mowa w ust.  6, podejmowana jest z powodu niespełniania przez statek przepisów IMO w sprawie programu roz szerzonych inspekcji w  odniesieniu do przeglądów masowców i  zbiornikowców

7) albo w  zakresie doku mentacji statku, albo z powodu wad konstrukcyjnych lub uchybień w tym zakresie, organ inspekcyjny może wymagać przeprowadzenia koniecznych pomiarów grubości poszycia kadłuba statku zanim statek opuści port, w którym został zatrzymany.

10. W przypadku gdy uchybienie polega na braku wyposażenia statku w  sprawny rejestrator danych z  podróży (VDR) lub uproszczony rejestrator danych z  podróży (S-VDR) i  nie może ono zostać usunięte w  porcie zatrzymania, organ inspekcyjny postępuje zgodnie z ust. 6 i 7 albo zezwala, w drodze decyzji, na wyjście statku z portu, nakazując usunięcie uchybienia w terminie 30 dni od dnia zakończenia inspekcji. 1

1. Przy wykonywaniu obowiązków organ inspek cyjny podejmuje wszelkie środki, aby uniknąć bezpod stawnego zatrzymania lub opóźnienia statku w porcie. W przypadku gdy statek jest bezpodstawnie zatrzyma ny lub opóźniony, armatorowi statku przysługuje od szkodowanie, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilne go. W  każdym przypadku zarzutu bezpodstawnego zatrzymania lub opóźnienia statku, ciężar dowodu spoczywa na armatorze statku. 1

2. Koszty postoju statku w  porcie powstałe w  związku z  zatrzymaniem statku pokrywa armator w wysokości określonej na podstawie przepisów usta wy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z  2010  r. Nr  33, poz.  179). Organ inspekcyjny wydaje zgodę na wyjście statku z  portu po uiszczeniu przez armatora pełnej opłaty związanej z postojem statku w porcie lub po przedłożeniu przez armatora listu gwarancyjnego o pokryciu kosztów po stoju w porcie. Art. 4

4.

1. W przypadku gdy statek, któremu uzna na organizacja działająca w imieniu państwa bandery wydała ważny certyfikat, nie spełnia odpowiednich wymagań umów międzynarodowych i  stanowi po ważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i  środowiska morskiego albo nie spełnia wymagań technicznych, pomimo posiadania ważnego świadectwa klasy, or gan inspekcyjny informuje o  tym, a  także o  każdym innym przypadku szczególnego niedbalstwa uznanej organizacji, Komisję Europejską i inne państwa człon kowskie Unii Europejskiej oraz państwo bandery stat ku.

2. Organ inspekcyjny informuje, w trakcie inspek cji wstępnej, uznaną organizację o przypadku, o któ rym mowa w  ust.  1, w  celu umożliwienia podjęcia przez tę organizację natychmiastowych działań na prawczych. Art. 4

5.

1. Decyzję o zwolnieniu statku z zatrzyma nia oraz decyzję o cofnięciu wstrzymania operacji wy daje organ inspekcyjny po ponownej inspekcji, pod czas której stwierdzono usunięcie uchybień.

2. Za przeprowadzenie ponownej inspekcji organ inspekcyjny pobiera opłatę określoną w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

3. Ponowną inspekcję przeprowadza się po uisz czeniu opłaty, o której mowa w ust. 2. Art.  4

6.

1. W  przypadku stwierdzenia w  wyniku inspekcji specjalnej, że statek pasażerski typu ro-ro lub szybki statek pasażerski, uprawiający regularną żeglugę pasażerską, nie spełnia wymagań z  zakresu tej inspekcji określonych na podstawie art.  58 pkt 3 lub wykryte uchybienia stwarzają bezpośrednie zagro żenie dla bezpieczeństwa statku, osób na nim przeby wających albo dla środowiska morskiego, organ in spekcyjny, w drodze decyzji, wydaje zakaz używania statku.

2. Decyzji o zakazie używania statku nadaje się ry gor natychmiastowej wykonalności.

3. Decyzję o cofnięciu zakazu używania statku wy daje organ inspekcyjny po ponownej inspekcji, pod czas której stwierdzono usunięcie uchybień. Do inspekcji ponownej stosuje się przepisy art. 45. Art.  4

7.

1. Inspekcje specjalne przeprowadzane w ramach inspekcji wstępnej oraz okresowej promów pasażerskich typu ro-ro oraz szybkich statków pasa żerskich, uprawiających żeglugę regularną, oznacza się w systemie THETIS jako inspekcje bardziej szcze gółowe lub rozszerzone. Inspekcje te uwzględnia się przy określaniu profilu ryzyka statku, częstotliwości inspekcji, wyborze statków do inspekcji oraz przy wy znaczaniu stopnia wykonania zobowiązań inspekcyj nych Rzeczypospolitej Polskiej w systemie THETIS.

2. Nie naruszając przepisów dotyczących wydawa nia decyzji w sprawie zakazu używania statku, organ inspekcyjny stosuje w stosunku do statków, o których mowa w  ust.  1, przepisy dotyczące usuwania uchy bień, zatrzymania statku, zakazu wejścia do portu, działań podejmowanych w  wyniku inspekcji, zatrzy mania statku i zakazu wejścia statku do portu. Art. 4

8.

1. Organ inspekcyjny wydaje statkowi za kaz wejścia do portu, jeżeli statek został zatrzymany przez organ inspekcyjny lub organ ten zakazał używa nia statku, w przypadku gdy jest to:

7) Rezolucja IMO A.744(1

8) — Wytyczne w sprawie progra mu rozszerzonych inspekcji w odniesieniu do przeglądów masowców i zbiornikowców, 1993, przyjęta przez Zgroma dzenie IMO w dniu 4 listopada 1993 r. (Dz. Urz. MI z 2011 r. Nr 6, poz. 35). Dziennik Ustaw Nr 228 — 13371 — Poz. 1368



1) trzeci z kolei zakaz używania statku lub trzecie za trzymanie w państwie-stronie Memorandum Pary skiego w ciągu ostatnich 36 miesięcy, a zatrzyma ny statek podnosi banderę państwa, które znajduje się na czarnej liście, o której mowa w art. 32, albo

2) trzeci z kolei zakaz używania statku lub trzecie za trzymanie w państwie-stronie Memorandum Pary skiego w ciągu ostatnich 24 miesięcy, a zatrzyma ny statek podnosi banderę państwa, które znajdu je się na szarej liście, o której mowa w art. 32.

2. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, organ inspekcyjny powiadamia na piśmie kapitana statku o swoim zamiarze, informując jednocześnie, że decyzji nadany będzie rygor natychmiastowej wyko nalności z  chwilą uzyskania przez statek zgody na wyjście z portu. Zgodę na wyjście z portu wydaje się po usunięciu uchybień, które doprowadziły do zatrzy mania statku. Art.  4

9. 1 Organ inspekcyjny przeprowadza po nowną inspekcję statku na wniosek armatora statku, któremu wydano zakaz wejścia do portu. Ponowna inspekcja statku ma miejsce w  porcie uzgodnionym pomiędzy organem inspekcyjnym a armatorem stat ku. Do wniosku armator statku załącza:

1) dokument wydany przez administrację państwa bandery statku po przeprowadzeniu inspekcji przez inspektora odpowiednio upoważnionego przez administrację państwa bandery, potwierdza jący jej przeprowadzenie oraz spełnianie przez sta tek wymagań umów międzynarodowych;

2) zaświadczenie wydane przez organizację po prze prowadzeniu przeglądu przez inspektora tej orga nizacji, potwierdzające, że statek odpowiada prze pisom klasyfikacyjnym tej organizacji, oraz doku menty potwierdzające, że przegląd statku został przeprowadzony.

2. Za zgodą organu inspekcyjnego ponowna inspekcja może być również przeprowadzona przez or gan inspekcyjny właściwy dla uzgodnionego portu, zgodnie z ust. 

1. Organ inspekcyjny, który wydał zakaz wejścia do portu uzgadnia z  organem inspekcyjnym właściwym dla uzgodnionego portu warunki przepro wadzenia ponownej inspekcji co najmniej na 14 dni przed przewidywanym terminem jej przeprowadzenia.

3. W przypadku gdy uzgodniony port znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ inspek cyjny właściwy dla tego portu może na wniosek orga nu inspekcyjnego, który wydał statkowi zakaz wejścia do portu, zezwolić statkowi na wejście do uzgodnione go portu w celu przeprowadzenia ponownej inspekcji.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, statek nie może podjąć operacji przeładunkowych w uzgod nionym porcie, dopóki wydany uprzednio zakaz wejś cia do portu nie zostanie cofnięty.

5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, ponow ną inspekcję przeprowadza organ inspekcyjny, który wydał statkowi zakaz wejścia do portu lub, za jego zgodą, organ inspekcyjny właściwy dla uzgodnionego portu.

6. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, jeżeli or gan inspekcyjny właściwy dla uzgodnionego portu przeprowadził ponowną inspekcję i  nie stwierdził uchybień, organ ten dostarcza organowi inspekcyjne mu, który wydał statkowi zakaz wejścia do portu, po twierdzenie spełniania przez statek wymagań umów międzynarodowych.

7. W przypadku gdy zatrzymanie statku, skutkujące wydaniem zakazu wejścia do portu, spowodowane było uchybieniami w zakresie budowy statku, organo wi inspekcyjnemu udostępnia się odpowiednie po mieszczenia statku, łącznie z pomieszczeniami ładun kowymi i  zbiornikami, w  celu ich kontroli podczas przeprowadzania ponownej inspekcji statku.

8. Ponowna inspekcja ma zakres inspekcji rozsze rzonej. Ponowną inspekcję przeprowadza się po uisz czeniu przez armatora kosztów związanych z jej prze prowadzeniem obejmujących diety, a  także koszty przejazdów, dojazdów, przewozu bagażu oraz nocle gów, w wysokości ustalonej zgodnie z przepisami wy danymi na podstawie art.  775 § 2 ustawy z  dnia 26 czerwca 1974 r. — Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.8)).

9. Organ inspekcyjny cofa, w drodze decyzji, zakaz wejścia do portu, jeżeli w wyniku ponownej inspekcji statku nie stwierdzono uchybień, a od daty wydania tego zakazu upłynęło odpowiednio 3 miesiące albo 12 miesięcy — jeżeli zakaz ten został wydany jako dru gi z  kolei. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Art. 50.

1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu również statkowi, który:

1) po uprzednim zatrzymaniu opuścił port państwa członkowskiego Unii Europejskiej bez spełnienia warunków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lub 6;

2) nie zawinął do portu, w którym znajduje się uzgod niona stocznia remontowa, o  której mowa w art. 43 ust. 6.

8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z  1998  r. Nr  106, poz.  668 i  Nr  113, poz. 717, z 1999 r. Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr  43, poz.  489, Nr  107, poz.  1127 i  Nr  120, poz.  1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28, poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr  99, poz.  1075, Nr  111, poz.  1194, Nr  123, poz.  1354, Nr  128, poz.  1405 i  Nr  154, poz.  1805, z  2002  r. Nr  74, poz.  676, Nr  135, poz.  1146, Nr  196, poz.  1660, Nr  199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 166, poz. 1608 i  Nr  213, poz.  2081, z  2004  r. Nr  96, poz.  959, Nr  99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610, Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr  217, poz.  1587 i  Nr  221, poz.  1615, z  2007  r. Nr  64, poz.  426, Nr  89, poz.  589, Nr  176, poz.  1239, Nr  181, poz.  1288 i  Nr  225, poz.  1672, z  2008  r. Nr  93, poz.  586, Nr  116, poz.  740, Nr  223, poz.  1460 i  Nr  237, poz.  1654, z  2009  r. Nr 6, poz.  33, Nr 56, poz.  458, Nr 58, poz.  485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825, Nr 115, poz. 958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704, z 2010 r. Nr 105, poz. 655, Nr  135, poz.  912, Nr  182, poz.  1228, Nr  224, poz.  1459, Nr 249, poz. 1655 i Nr 254, poz. 1700 oraz z 2011 r. Nr 36, poz. 181, Nr 63, poz. 322, Nr 80, poz. 432, Nr 144, poz. 855 i Nr 149, poz. 887. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13372 — Poz. 1368



2. Przed wydaniem statkowi decyzji, o której mo wa w ust. 1, organ inspekcyjny może przeprowadzić konsultacje z właściwymi władzami państwa bandery statku.

3. Jeżeli port, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, znaj duje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ inspekcyjny niezwłocznie zawiadamia organy inspekcyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.

4. Jeżeli statek nie zawinął do portu położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w  którym znajduje się uzgodniona stocznia remontowa, organ inspekcyjny właściwy ze względu na położenie stoczni remontowej niezwłocznie zawiadamia organy inspek cyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.

5. W przypadku gdy organ inspekcyjny uzyskał in formację, że statek nie zawinął do uzgodnionej stoczni remontowej położonej na terytorium państwa trze ciego, organ ten niezwłocznie zawiadamia organy inspekcyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.

6. Organ inspekcyjny, w drodze decyzji, cofa zakaz wejścia do portu, wydany w przypadkach, o  których mowa w ust. 1, jeżeli armator statku wykaże, że statek spełnia wymagania umów międzynarodowych. Decy zji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Art. 5

1.

1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu na czas nieokreślony statkowi, który został zatrzymany po otrzymaniu uprzednio dwukrotnie za kazu wejścia do portu.

2. Organ inspekcyjny, w drodze decyzji, cofa zakaz, o którym mowa w ust. 1, jeżeli od daty wydania tego zakazu upłynęły 24 miesiące oraz spełnione zostały łącznie następujące warunki:

1) statek podnosi banderę państwa, które nie znajdu je się na czarnej ani na szarej liście, o których mo wa w art. 32;

2) certyfikaty są wydane przez państwo, które nie znajduje się na czarnej ani na szarej liście, o któ rych mowa w art. 32, a świadectwo klasy zostało wydane przez uznaną organizację;

3) przedsiębiorstwo odpowiedzialne za eksploatację statku w rozumieniu Kodeksu ISM posiada wysoki poziom działalności w regionie Memorandum Pa ryskiego, określony na podstawie wskaźnika uchy bień i zatrzymań eksploatowanych przez nie stat ków, będący elementem określającym profil ryzy ka w systemie THETIS;

4) zostały spełnione wymagania, o  których mowa w art. 49 ust. 1—5 i 7—9, a w wyniku ponownej inspekcji statku nie stwierdzono uchybień.

3. Decyzji, o której mowa w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Art. 5

2.

1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu na stałe statkowi, który:

1) po upływie 24 miesięcy od daty wydania zakazu, o którym mowa w art. 51 ust. 1, nie spełnia warun ków koniecznych do jego cofnięcia, lub

2) został zatrzymany, po otrzymaniu uprzednio trzy krotnie zakazu wejścia do portu.

2. Decyzji wydanej w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nadaje się rygor natychmiastowej wy konalności, a decyzji wydanej w przypadku, o którym mowa w  ust.  1 pkt 2, nadaje się taki rygor z  chwilą uzyskania przez statek zgody na wyjście z portu. Zgo dę na wyjście z portu wydaje się po usunięciu uchy bień, które doprowadziły do zatrzymania statku. Art.  5

3.

1. Organ inspekcyjny doręcza decyzje, o których mowa w art. 43 ust. 1, 6 i 10, art. 45 ust. 1, art.  48 ust.  1, art.  49 ust.  9, art.  50 ust.  1 i  6, art.  51 ust. 1 i 2 oraz art. 52 ust. 1, w formie pisemnej przez inspektora, upoważnioną osobę, pocztę, przy użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, a w szczególnych przypadkach ogłasza ustnie. W razie doręczenia decy zji przy użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, do wodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji da nych.

2. Kopie decyzji, o których mowa w art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 9, art. 50 ust. 1 i 6 oraz w art. 52 ust. 1, or gan inspekcyjny niezwłocznie doręcza:

1) władzom państwa bandery statku;

2) uznanej organizacji, która wydała odpowiednie certyfikaty statku;

3) państwom-stronom Memorandum Paryskiego;

4) Sekretariatowi Memorandum Paryskiego;

5) Komisji Europejskiej.

3. Armatorowi lub kapitanowi statku przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji o  zatrzy maniu statku, wstrzymaniu operacji, zakazie używania statku lub o zakazie wejścia do portu, zgodnie z prze pisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

4. W przypadku gdy w wyniku odwołania od decy zji o zatrzymaniu statku lub o zakazie wejścia statku do portu, decyzja ta została uchylona albo zmieniona, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej in formuje o tym Komisję Europejską, w terminie 24 go dzin od dnia uchylenia albo zmiany decyzji, w  celu podania tej informacji do publicznej wiadomości zgodnie z  przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi inspekcji państwa portu. Art. 5

4.

1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu statkowi o obcej przynależności, któremu or gan inspekcyjny państwa członkowskiego Unii Euro pejskiej wydał zakaz wejścia do portu.

2. O  zakazie wejścia do portu statkowi, o którym mowa w  ust.  1, organ inspekcyjny zawiadamia nie zwłocznie państwa członkowskie Unii Europejskiej.

3. Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę na wejście do portu statkowi, o którym mowa w ust. 1, w  wyjątkowych przypadkach spowodowanych siłą wyższą, potrzebą zapewnienia statkowi bezpieczeń stwa, w celu zmniejszenia ryzyka zanieczyszczenia lub usunięcia uchybień, pod warunkiem że armator lub kapitan zastosuje zalecone przez dyrektora urzędu morskiego środki zapewniające bezpieczne wejście statku do portu. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13373 — Poz. 1368

Art. 5

5.

1. Jeżeli pilot morski w trakcie wykonywa nia usług pilotowych stwierdzi lub poweźmie uzasad nione podejrzenie, że stan statku wykazuje braki, które mogłyby utrudnić bezpieczną żeglugę statku lub które mogłyby stanowić zagrożenie zanieczyszczeniem śro dowiska morskiego, jest obowiązany niezwłocznie po informować właściwy organ inspekcyjny.

2. Jeżeli podmiot zarządzający portem, przystanią morską lub obiektem portowym w rozumieniu ustawy z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich (Dz. U. Nr 171, poz. 105

5) stwierdzi lub po weźmie uzasadnione podejrzenie, że stan statku wy kazuje braki, które mogłyby zagrażać jego bezpieczeń stwu lub które mogłyby stanowić zagrożenie zanie czyszczeniem środowiska morskiego, jest obowiązany niezwłocznie poinformować właściwy organ inspek cyjny.

3. Informacja, o której mowa w ust. 1 i 2, jest prze kazywana, w  miarę możliwości, przy zastosowaniu elektronicznych środków łączności i  powinna zawie rać:

1) informacje dotyczące: a) identyfikacji statku, b) państwa bandery statku, c) poprzedniego portu zawinięcia, d) portu przeznaczenia statku;

2) opis zauważonych braków statku.

4. Organ inspekcyjny po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 3, podejmuje decyzję o przepro wadzeniu inspekcji statku, zmianie zakresu zaplano wanej inspekcji lub przekazaniu informacji organowi inspekcyjnemu państwa portu właściwemu dla na stępnego portu zawinięcia statku.

5. Organ inspekcyjny prowadzi ewidencję podję tych działań, przechowując informację o  nich przez okres co najmniej 3 lat. Art.  5

6.

1. Podmioty zainteresowane bezpieczeń stwem statku mogą poinformować właściwy organ inspekcyjny, o tym że:

1) stan statku wykazuje braki, które mogą zagrażać jego bezpieczeństwu lub bezpieczeństwu osób na nim przebywających;

2) statek nie spełnia wymagań w zakresie warunków życia i pracy na morzu;

3) statek może stanowić zagrożenie zanieczyszcze niem środowiska morskiego.

2. Jeżeli w wyniku wstępnej oceny informacji za istnieją podstawy do wszczęcia postępowania, organ inspekcyjny, zapewniając w szczególności, aby każdy kogo sprawa dotyczy mógł przedstawić swoje uwagi, podejmuje decyzję o przeprowadzeniu inspekcji stat ku, zmianie zakresu zaplanowanej inspekcji lub prze kazaniu informacji, o których mowa w ust. 1, organo wi inspekcyjnemu państwa portu właściwemu dla na stępnego portu zawinięcia statku.

3. Jeżeli organ inspekcyjny stwierdzi bezzasad ność złożonych informacji, informuje zainteresowane podmioty o swojej decyzji wraz z jej uzasadnieniem.

4. Tożsamości podmiotu składającego informację nie ujawnia się kapitanowi i armatorowi statku, które go dotyczy sprawa.

5. Inspektor organu inspekcyjnego zapewnia pouf ność informacji otrzymanych od członków załogi stat ku, którego dotyczy sprawa.

6. Organ inspekcyjny informuje państwo bandery statku oraz Międzynarodową Organizację Pracy, w sprawach dotyczących jej właściwości, o  informa cjach, które zostały uznane przynajmniej w części za uzasadnione, oraz o działaniach podjętych w  ich na stępstwie. Art.  5

7.

1. Organ inspekcyjny niezwłocznie za mieszcza w systemie THETIS informacje o:

1) wynikach inspekcji statków o obcej przynależnoś ci;

2) każdym przypadku odroczenia inspekcji statku o priorytecie I;

3) każdym przypadku nieprzeprowadzenia inspekcji statku o priorytecie I, wraz z podaniem przyczyny nieprzeprowadzenia inspekcji;

4) wydaniu decyzji o zatrzymaniu statku, decyzji o za kazie wejścia do portu oraz o każdej zmianie doty czącej tych decyzji.

2. Organ inspekcyjny w  terminie 72 godzin od chwili wprowadzenia informacji do systemu THETIS, dokonuje ich potwierdzenia. Art.  5

8. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób funkcjonowania inspekcji państwa portu,

2) tryb przeprowadzania inspekcji przez inspektora inspekcji państwa portu,

3) zakres i sposób przeprowadzania poszczególnych rodzajów inspekcji,

4) listę dokumentów podlegających inspekcji,

5) czynniki nadrzędne i nieprzewidziane okoliczności uzasadniające przeprowadzenie inspekcji dodat kowej,

6) sposób kwalifikowania statków do inspekcji,

7) okoliczności przeprowadzania inspekcji bardziej szczegółowej,

8) szczegółowe kryteria uzasadniające zatrzymanie statku i wstrzymanie operacji,

9) szczegółowe kwalifikacje wymagane od inspekto ra inspekcji państwa portu,

10) wzór dokumentu identyfikacyjnego inspektora inspekcji państwa portu, Dziennik Ustaw Nr 228 — 13374 — Poz. 1368

1

1) sposób przekazywania informacji, o których mowa w art. 60, 1

2) wzory decyzji, o których mowa w art. 43 ust. 1 i 6, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 3, art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 9, art. 50 ust. 1 i 6 oraz w art. 54 ust. 1 — kierując się koniecznością realizacji zadań organów inspekcyjnych określonych w ustawie, Memorandum Paryskim oraz w przepisach Unii Europejskiej dotyczą cych inspekcji państwa portu, a  także potrzebą pod niesienia poziomu bezpieczeństwa morskiego, ochro ny środowiska morskiego oraz warunków życia i pra cy na statkach morskich. Art. 5

9.

1. W celu zapewnienia właściwej koordy nacji funkcjonowania inspekcji państwa portu mini ster właściwy do spraw gospodarki morskiej powołu je, spośród osób posiadających doświadczenie w za kresie inspekcji państwa portu, Koordynatora do Spraw Inspekcji Państwa Portu, zwanego dalej „Koor dynatorem PSC”. Minister właściwy do spraw gospo darki morskiej odwołuje Koordynatora PSC.

2. Do zadań Koordynatora PSC należy:

1) koordynacja działalności inspektorów inspekcji państwa portu;

2) organizowanie szkoleń inspektorów inspekcji pań stwa portu;

3) monitorowanie realizacji celów inspekcji państwa portu wyznaczonych przez Unię Europejską, a w szczególności wywiązywania się przez Rzecz pospolitą Polską z zobowiązań inspekcyjnych oraz harmonogramu inspekcji statków o priorytecie I;

4) kontrola i monitorowanie zatrzymań statków oraz statków, którym wydano zakaz wejścia do portu;

5) wyjaśnianie procedury dotyczącej przeprowadzo nych inspekcji państwa portu;

6) przygotowanie do publikacji informacji o  działal ności inspekcji państwa portu;

7) weryfikacja raportów z  inspekcji w  systemie THETIS;

8) udzielanie praw dostępu do systemu THETIS;

9) prowadzenie konsultacji z  właściwymi władzami państw obcych i organizacjami w sprawach zwią zanych z inspekcją państwa portu;

10) pełnienie funkcji punktu kontaktowego w zakresie inspekcji państwa portu dla wszystkich państw -stron Memorandum Paryskiego.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej w porozumieniu z właściwymi dyrektorami urzę dów morskich i Koordynatorem PSC powołuje zastęp ców Koordynatora PSC, spośród osób posiadających doświadczenie w  zakresie inspekcji państwa portu. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej od wołuje zastępców Koordynatora PSC.

4. Zastępcy Koordynatora PSC, w  zakresie zadań związanych z zapewnieniem funkcjonowania inspekcji państwa portu, podlegają Koordynatorowi PSC. Art.  60. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej szczegółowe informacje dotyczące liczby inspektorów inspekcji państwa portu oraz zawinięć statków do portów pol skich, wymagane przepisami Unii Europejskiej doty czącymi funkcjonowania inspekcji państwa portu, w okresach określonych tymi przepisami. Rozdział 4 Kwalifikacje i skład załogi Art. 6

1. Statek nie może być używany w żegludze morskiej, jeżeli nie jest obsadzony załogą o  właści wych kwalifikacjach i wymaganym składzie. Art.  6

2.

1. Kwalifikacje członków załóg statków morskich muszą odpowiadać wymaganiom określo nym w:

1) Międzynarodowej konwencji o  wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzo nej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 39, poz. 201 i 202 oraz z 1999 r. Nr 30, poz. 286), zwanej dalej „Konwencją STCW”;

2) Konwencji SOLAS;

3) Konwencji (nr  6

9) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectwa kwalifikacyjnego kucharzy okrętowych, przyjętej w  Seattle dnia 27 czerwca 1946 r. (Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 196 i 197);

4) Konwencji (nr  7

4) Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej świadectw kwalifikacyjnych star szych marynarzy, przyjętej w Seattle dnia 29 czerw ca 1946 r. (Dz. U. z 1954 r. Nr 44, poz. 200 i 201);

5) przepisach ustawy.

2. Kwalifikacje członków załóg statków morskich w zakresie ochrony żeglugi regulują przepisy o ochro nie żeglugi i portów morskich.

3. Dokumenty kwalifikacyjne określone w przepi sach wydanych na podstawie art. 37a ust. 15 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej sta nowią potwierdzenie kwalifikacji niezbędnych do pro wadzenia jachtów rekreacyjnych oraz jachtów komer cyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi na wo dach morskich. Art. 6

3. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji za wodowych, niezbędnych do zajmowania stanowisk na statku, jest:

1) dyplom — dla stanowisk oficerskich;

2) świadectwo — dla stanowisk nieoficerskich;

3) świadectwo przeszkolenia;

4) zezwolenie;

5) potwierdzenie uznania. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13375 — Poz. 1368

Art. 6

4.

1. Osoby ubiegające się o uzyskanie dyplo mów lub świadectw są obowiązane:

1) posiadać co najmniej wykształcenie: a) średnie — w przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dyplomów, b) podstawowe — w  przypadku osób ubiegają cych się o uzyskanie świadectw;

2) osiągnąć wymagany wiek;

3) odbyć wymagane szkolenia w morskiej jednostce edukacyjnej;

4) posiadać wymaganą praktykę pływania;

5) zdać egzamin kwalifikacyjny przed Centralną Mor ską Komisją Egzaminacyjną.

2. Obowiązek posiadania co najmniej wykształce nia średniego nie dotyczy osób posiadających najniż sze dyplomy w dziale pokładowym w żegludze krajo wej i w rybołówstwie morskim. Art. 6

5.

1. Odbycie dodatkowych przeszkoleń, nie zbędnych, według Konwencji STCW, do zajmowania niektórych stanowisk, potwierdza się świadectwem przeszkolenia.

2. Świadectwa przeszkolenia wydają dyrektorzy urzędów morskich po przedstawieniu przez ubiegają cych się o ich uzyskanie pisemnych potwierdzeń o od byciu wymaganych szkoleń i praktyk. Art. 6

6.

1. W uzasadnionych przypadkach stanowi ska, o których mowa w art. 63, z wyjątkiem stanowi ska kapitana i starszego mechanika, mogą zajmować przez czas określony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, na podstawie zezwolenia wydanego, w  drodze decyzji, przez dyrektora urzędu morskiego, osoby nieposiada jące odpowiedniego dyplomu lub świadectwa, pod warunkiem że osoby te posiadają wiedzę i  umiejęt ności zapewniające właściwe wykonywanie obowiąz ków na tych stanowiskach. Okres ten nie może być przedłużony.

2. O każdym wydanym zezwoleniu dyrektor urzę du morskiego powiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

3. W  terminie do dnia 31 stycznia każdego roku, dyrektor urzędu morskiego przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej statystykę wydanych zezwoleń w roku poprzednim. Art. 6

7.

1. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji uprawniających do zajmowania stanowiska na statku o  polskiej przynależności jest potwierdzenie uznania zagranicznego dyplomu lub świadectwa, wydane przez dyrektora urzędu morskiego.

2. Potwierdzenie uznania wydaje się w przypadku dyplomu lub świadectwa wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa trzeciego, które zostało uznane przez Komi sję Europejską w zakresie szkolenia marynarzy i wy dawania im dokumentów kwalifikacyjnych oraz z któ rym minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zawarł porozumienie dotyczące uznawania dyplomów i świadectw wydanych przez to państwo.

3. Porozumienie, o którym mowa w ust. 2, może być zawarte z państwem trzecim, które zobowiąże się do informowania o  każdej zmianie przepisów krajo wych, dotyczących szkolenia marynarzy i wydawania dokumentów.

4. W uzasadnionych przypadkach, osoby posiada jące dokumenty kwalifikacyjne wydane przez właści wy organ państwa trzeciego uznanego przez Komisję Europejską, z którym nie zawarto porozumienia, o któ rym mowa w  ust.  2, mogą uzyskać potwierdzenie uznania dyplomu lub świadectwa na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, może przedłożyć Komisji Europejskiej uzasad niony wniosek o  uznanie państwa trzeciego innego niż dotychczas uznane. Art.  6

8. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzeń:

1) szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do zajmo wania stanowisk na statkach morskich, w  tym również na statkach nieobjętych umowami, o któ rych mowa w art. 62 ust. 1 pkt 1—4, warunki przy znawania i  odnawiania dokumentów, o  których mowa w art. 63, wzory tych dokumentów i sposób ich ewidencji, a  także sposób obliczania czasu praktyki pływania na statkach,

2) warunki, jakie powinny spełniać osoby posiadają ce zagraniczne dyplomy lub świadectwa wydane na podstawie Konwencji STCW, ubiegające się o  stanowiska oficerskie lub nieoficerskie na stat kach o polskiej przynależności — mając na względzie postanowienia Konwencji STCW, Konwencji SOLAS oraz przepisy Unii Euro pejskiej w  zakresie bezpieczeństwa statków rybac kich. Art.  6

9. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych, za wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi, są:

1) dokumenty kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art.  37a ust.  15 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej albo

2) dokumenty kwalifikacyjne, o  których mowa w art. 63 pkt 1, 2 i 5 — oraz świadectwa przeszkolenia według Konwencji STCW, określone w przepisach wydanych na podsta wie art. 70 ust. 4. Art. 70.

1. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych są również:

1) dyplom — dla stanowisk oficerskich;

2) świadectwo — dla stanowisk nieoficerskich;

3) świadectwo przeszkolenia. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13376 — Poz. 1368



2. W celu uzyskania dokumentu, o którym mowa w  ust.  1 pkt 1 i  2, niezbędne jest odbycie szkolenia, praktyki pływania i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną.

3. Szkolenia, o których mowa w ust. 2, są prowa dzone przez ośrodki uznane, w drodze decyzji, i nad zorowane w zakresie spraw objętych postanowienia mi Konwencji STCW przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, posiadające odpowiednią bazę szkoleniową i wykwalifikowaną kadrę oraz certy fikat systemu zarządzania jakością.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, wymagane dla członków załóg jachtów komercyjnych kwalifikacje i przeszkolenia według Konwencji STCW oraz warunki ich uzyskiwania, kierując się koniecznością odpowied niego przygotowania do wykonywania obowiązków członków załóg na jachtach komercyjnych, zapewnie nia bezpieczeństwa żeglugi oraz zdrowia i życia prze bywających na nich osób, a  także mając na uwadze istniejące systemy kwalifikacji sportowych i zawodo wych członków załóg.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, zo staną określone również:

1) tryb oraz szczegółowe kryteria uznawania ośrod ków szkolących załogi jachtów komercyjnych oraz sposób prowadzenia audytów tych ośrodków,

2) ramowe programy szkoleń,

3) wymagania dotyczące wyposażenia bazy szkole niowej oraz kwalifikacji kadry,

4) wymagania egzaminacyjne dla poszczególnych dokumentów kwalifikacyjnych,

5) wzory dokumentów kwalifikacyjnych dla członków załóg jachtów komercyjnych i  sposób ewidencji tych dokumentów — z  uwzględnieniem potrzeby zapewnienia właści wego przygotowania do wykonywania obowiązków członków załóg na jachtach komercyjnych, bezpie czeństwa żeglugi oraz określenia zakresu informacji niezbędnych do weryfikacji ważności kwalifikacji członków załóg takich jachtów. Art. 7

1.

1. Dokumenty, o których mowa w art. 63 oraz art. 70 ust. 1, wydaje dyrektor urzędu morskiego po złożeniu przez ubiegających się o  uzyskanie tych dokumentów:

1) zaświadczenia o  zdaniu odpowiedniego egzami nu;

2) zaświadczeń o odbyciu szkoleń i praktyk pływania, jeżeli są wymagane;

3) świadectwa przeszkolenia.

2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, są ważne przez czas w nich określony.

3. Dyrektor urzędu morskiego prowadzi ewidencję dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4. Za wystawienie dokumentów, o których mowa w  ust.  1, pobiera się opłaty w  wysokości określonej w  załączniku do ustawy. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

5. Dyrektor urzędu morskiego, w  drodze decyzji, odmawia wydania dokumentów, o  których mowa w  ust.  1, jeżeli osoba ubiegająca się wydanie doku mentu nie spełnia warunków koniecznych do uzyska nia danego dokumentu. Art. 7

2.

1. Jeżeli członek załogi statku lub pilot po siadający dokument kwalifikacyjny, o  którym mowa w art. 63 pkt 1 i 2, art. 70 ust. 1, art. 107 ust. 1 i 2, swo im działaniem lub zaniechaniem spowodował lub przyczynił się do powstania zagrożenia dla bezpie czeństwa statku, osób na nim przebywających lub śro dowiska morskiego, wobec którego nie jest prowa dzone postępowanie przed izbą morską, organ, który wydał dokument kwalifikacyjny, może zawiesić okreś lone w  nim uprawnienia, mając na uwadze stopień spowodowanego zagrożenia.

2. W  przypadku wszczęcia postępowania przez izbę morską, postępowanie administracyjne w  spra wie zawieszenia uprawnień zawiesza się na czas po stępowania przed izbą morską.

3. Zawieszenie uprawnień, dokonuje się w drodze decyzji, po przeprowadzeniu postępowania, biorąc pod uwagę prawomocne orzeczenie izby morskiej lub sądu, w tym sądu państwa obcego, jeżeli takie orze czenie zostało wydane.

4. Zawieszenie uprawnień określonych w  doku mencie może nastąpić na okres do 2 lat, mając na uwadze stopień spowodowanego zagrożenia.

5. Zawieszenie uprawnień oznacza zakaz zajmowa nia stanowiska, do którego uprawnia dokument kwali fikacyjny.

6. W przypadku zawieszenia uprawnień organ mo że wydać, na wniosek zainteresowanego członka zało gi statku, dokument potwierdzający kwalifikacje zawo dowe do zajmowania stanowiska niższego niż to, do którego uprawniał dotychczasowy dokument, biorąc pod uwagę potencjalne skutki dla bezpieczeństwa statku, osób na nim przebywających i  środowiska morskiego.

7. Lista osób, których uprawnienia zostały zawie szone lub w sprawie których izba morska wydała pra womocne orzeczenie, zamieszczana jest na stronie in ternetowej organu wydającego dokument. Na liście zamieszcza się imię i nazwisko tej osoby oraz numer, datę wystawienia i ważności dokumentu potwierdza jącego uprawnienia. Art. 7

3. Kierownik statku żeglugi śródlądowej mo że prowadzić statek na morskich wodach wewnętrz nych, jeżeli posiada odpowiednie kwalifikacje określo ne w  przepisach ustawy z  dnia 21 grudnia 2000  r. o żegludze śródlądowej, z uwzględnieniem przepisów ustawy. Art. 7

4.

1. Szkolenia i przeszkolenia, o których mo wa w art. 64 ust. 1 pkt 3 oraz w art. 65 ust. 1, prowa dzone są przez morskie jednostki edukacyjne. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13377 — Poz. 1368



2. Morskimi jednostkami edukacyjnymi są:

1) uczelnie morskie w  rozumieniu ustawy z  dnia 27 lipca 2005 r. — Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm.9)),

2) uczelnie inne niż w  pkt 1, wydziały lub struktury międzywydziałowe uczelni,

3) szkoły ponadgimnazjalne, placówki kształcenia praktycznego, dokształcania i doskonalenia zawo dowego, umożliwiające uzyskanie i  uzupełnienie wiedzy, umiejętności i  kwalifikacji zawodowych, w tym ośrodki prowadzące działalność szkolenio wą w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach trzecich — uznane, w  drodze decyzji, przez ministra właści wego do spraw gospodarki morskiej.

3. Morską jednostkę edukacyjną uznaje się, jeżeli jej programy szkoleń, baza szkoleniowa oraz kwalifi kacje kadry odpowiadają wymaganiom określonym w Konwencji STCW, a także jeżeli posiada ważny cer tyfikat systemu zarządzania jakością.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, mając na względzie postanowienia Konwencji STCW, określi, w drodze rozporządzenia, ramowe pro gramy szkoleń i przeszkoleń, o których mowa w ust. 1, oraz wymagania egzaminacyjne, uwzględniając ko nieczność właściwego przygotowania członków załóg statków morskich do wykonywania obowiązków. Art. 7

5.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej uznaje oraz sprawuje nadzór nad morskimi jednostkami edukacyjnymi oraz ośrodkami, o których mowa w art. 70 ust. 3, w zakresie szkolenia członków załóg statków morskich oraz zgodności z przepisami ustawy lub Konwencji STCW, dokonując audytów do tyczących:

1) uznania;

2) zmiany zakresu uznania;

3) potwierdzenia uznania;

4) odnowienia ważności uznania.

2. W  przypadku uzasadnionego podejrzenia, wy stąpienia nieprawidłowości w  działalności podmio tów, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza audyty do datkowe.

3. Uznania dokonuje się na czas nie dłuższy niż 4 lata.

4. Audyty, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu, o  którym mowa w  ust.  1, w zakresie określonym przez ten podmiot.

5. Za przeprowadzenie audytów, o których mowa w  ust.  1, pobiera się opłaty w  wysokości określonej w  załączniku do ustawy. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

6. Jeżeli w wyniku przeprowadzonego audytu zo stały stwierdzone nieprawidłowości, minister właści wy do spraw gospodarki morskiej może, w drodze de cyzji, zawiesić albo cofnąć uznanie podmiotom, o któ rych mowa w ust. 1, w zależności od rodzaju stwier dzonych nieprawidłowości.

7. Cofnięcia uznania dokonuje się również w przy padku nieprzeprowadzenia w przewidzianym terminie audytu dotyczącego potwierdzenia uznania z  winy podmiotu, o którym mowa w ust. 1, lub uniemożliwie nia przez ten podmiot, bez wskazania uzasadnionych przyczyn, przeprowadzenia audytu dodatkowego. De cyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

8. Uznanie, zmiana zakresu uznania oraz odnowie nie ważności uznania podmiotów, o  których mowa w ust. 1, potwierdza się wydaniem certyfikatu.

9. Ograniczenie zakresu uznania, dokonane na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 1, nie wy maga przeprowadzenia audytu. Art. 7

6.

1. Audyty, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 2, przeprowadzają audytorzy wpisani na listę audyto rów prowadzoną przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Listę sporządza się na czas okreś lony.

2. Na listę wpisuje się osoby posiadające wiedzę z  zakresu zagadnień objętych Konwencją STCW, kwalifikacje i doświadczenie w zakresie prowadzenia audytów, podając ich imię i nazwisko. Audytorom za przeprowadzenie audytu przysługuje wynagrodze nie.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej wskazuje, spośród osób, umieszczonych na liście audytorów, audytora wiodącego oraz audytorów wchodzących w skład zespołu audytującego do prze prowadzenia danego audytu. Audytor wiodący powi nien posiadać co najmniej kwalifikacje audytora we wnętrznego systemów zarządzania jakością i  mini mum 2-letnie doświadczenie w  prowadzeniu audy tów.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) warunki i  tryb uznawania, zmiany zakresu, odna wiania, zawieszania i cofania uznania podmiotów, o których mowa w art. 75 ust. 1,

2) warunki i sposób przeprowadzania audytów,

3) sposób sporządzania i aktualizacji listy audytorów — mając na względzie konieczność zachowania obiektywizmu i  przejrzystości oraz prawidłowego przebiegu przeprowadzanych audytów, a  także za pewnienia wysokiego poziomu kształcenia kadr morskich, zgodnie z  postanowieniami Konwencji STCW.

9) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2006 r. Nr 46, poz. 328, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 144, poz.  1043 i  Nr  227, poz.  1658, z  2007  r. Nr  80, poz.  542, Nr  120, poz.  818, Nr  176, poz.  1238 i  1240 i  Nr  180, poz. 1280, z 2008 r. Nr 70, poz. 416, z 2009 r. Nr 68, poz. 584, Nr 157, poz. 1241, Nr 161, poz. 1278 i Nr 202, poz. 1553, z 2010 r. Nr 57, poz. 359, Nr 75, poz. 471, Nr 96, poz. 620 i  Nr  127, poz.  857 oraz z  2011  r. Nr  45, poz.  235, Nr  84, poz.  455, Nr  112, poz.  654, Nr  174, poz.  1039 i  Nr  185, poz. 1092. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13378 — Poz. 1368

Art.  7

7.

1. W  celu organizacji i  przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych, tworzy się Centralną Morską Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „Komi sją”, podległą ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.

2. Przewodniczącego Komisji oraz jego dwóch za stępców powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej spośród osób posiadają cych wiedzę w  zakresie objętym Konwencją STCW oraz doświadczenie w pracy na statkach morskich.

3. Egzaminy mogą być przeprowadzone przez egzaminatorów wpisanych na listę egzaminatorów prowadzoną przez ministra właściwego do spraw gos podarki morskiej. Na listę wpisuje się osoby posiada jące wiedzę w  zakresie objętym Konwencją STCW z określonego przedmiotu objętego egzaminem oraz doświadczenie w zakresie szkolenia. Na liście zamiesz cza się imię i  nazwisko egzaminatora oraz wykaz przedmiotów, do egzaminowania z  których jest uprawniony.

4. Egzaminy przeprowadza zespół egzaminacyjny, wskazywany przez przewodniczącego Komisji lub je go zastępcę. Członków zespołu egzaminacyjnego wskazuje się spośród osób umieszczonych na liście egzaminatorów. Członkom zespołu egzaminacyjnego, za udział w  przeprowadzeniu egzaminu, przysługuje wynagrodzenie.

5. Za przeprowadzenie egzaminu pobiera się opła tę w wysokości określonej w załączniku do ustawy.

6. Opłaty, o których mowa w ust. 5, stanowią do chód budżetu państwa.

7. Komisja podaje do publicznej wiadomości ter miny egzaminów zamieszczając je na swojej stronie internetowej.

8. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze zarządzenia, regulamin działa nia Komisji oraz jej organizację, uwzględniając cha rakter wykonywanych przez nią zadań.

9. Obsługę administracyjną Komisji zapewnia minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, kierując się koniecznością zapewnienia właści wego poziomu wyszkolenia i  sprawnego przeprowa dzania egzaminów oraz zapewnienia wysokiego po ziomu kształcenia kadr morskich, w  szczególności zgodnie z postanowieniami Konwencji STCW, określi, w  drodze rozporządzenia, kryteria, którym powinni odpowiadać kandydaci na przewodniczącego Komisji i jego zastępców oraz egzaminatorów, sposób sporzą dzania i aktualizacji listy egzaminatorów, a także tryb i  sposób przeprowadzania egzaminów kwalifikacyj nych oraz warunki wynagradzania członków zespołu egzaminacyjnego. Art. 7

8.

1. Wymagane przepisami międzynarodo wymi szkolenia osób innych niż marynarze mogą od bywać się w morskich jednostkach edukacyjnych.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, mając na uwadze przepisy międzynarodowe w  zakresie szkoleń dla pracowników sektora gospo darki morskiej innych niż marynarze, może określić, w  drodze rozporządzenia, ramowe programy tych szkoleń oraz wzory dokumentów potwierdzających szkolenie. Art. 7

9. Morskie jednostki edukacyjne oraz Komi sja są obowiązane do stosowania systemów zarządza nia jakością. Art. 80.

1. Skład załogi statku niezbędny dla bez pieczeństwa morskiego ustala dyrektor urzędu mor skiego właściwy dla portu macierzystego statku i po twierdza:

1) wydając certyfikat bezpiecznej obsługi dla statków podlegających Konwencji SOLAS;

2) dokonując wpisu w  karcie bezpieczeństwa dla statków innych niż określone w pkt 1.

2. Na wniosek armatora statku niepodlegającego Konwencji SOLAS, uprawiającego żeglugę międzyna rodową, dokumentem określającym niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego skład załogi statku może być certyfikat bezpiecznej obsługi.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, warunki ustala nia składu załogi statku przez dyrektorów urzędów morskich oraz wzór certyfikatu bezpiecznej obsługi, mając na uwadze przepisy IMO dotyczące minimalnej bezpiecznej obsady statku oraz zapewnienie jego bez piecznej eksploatacji.

4. Na wniosek Komendanta Głównego Straży Gra nicznej, Komendanta Głównego Policji oraz armatora statku służby państwowej specjalnego przeznaczenia dla statków tych służb, właściwy dyrektor urzędu mor skiego, w  drodze decyzji, może ustalić skład załogi oraz niezbędne kwalifikacje, członków załóg tych stat ków, mając na uwadze bezpieczeństwo statku, osób na nich przebywających oraz specyfikę funkcjonowa nia danej służby. Art. 8

1.

1. W celu zapewnienia przestrzegania wy magań w  zakresie kwalifikacji i  składu załogi nie zbędnego dla bezpieczeństwa morskiego statek, w  ramach inspekcji przeprowadzanej przez organ inspekcyjny, podlega sprawdzeniu, czy członkowie załogi zatrudnieni na statku posiadają wymagane do kumenty oraz czy skład załogi jest zgodny z właści wym certyfikatem lub kartą bezpieczeństwa, a orga nizacja i pełnienie wacht odpowiadają wymaganiom Konwencji STCW.

2. W razie stwierdzenia, że członek załogi nie po siada wymaganego ważnego dokumentu potwierdza jącego kwalifikacje, bądź stwierdzenia zaniedbań w organizacji lub pełnieniu wacht, jeżeli uchybienia te stwarzają niebezpieczeństwo dla osób, mienia lub środowiska, organ inspekcyjny podejmuje działania, w celu zapewnienia, aby statek nie rozpoczął żeglugi do czasu usunięcia tych uchybień. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13379 — Poz. 1368



3. W razie stwierdzenia uchybień, o których mowa w  ust.  2, na statku o  obcej przynależności, organ inspekcyjny zawiadamia o  tym kapitana statku oraz konsula lub przedstawicielstwo dyplomatyczne pań stwa przynależności statku. O podjętych wobec statku działaniach organ ten zawiadamia również właściwą organizację międzynarodową.

4. W razie nieusunięcia uchybień, o których mowa w  ust.  2, jeżeli brak dokumentu potwierdzającego kwalifikacje dotyczy kapitana statku, starszego me chanika, oficerów pełniących wachty oraz radioopera tora, organ inspekcyjny podejmuje decyzję o  zatrzy maniu statku. Art. 8

2.

1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje nadzór nad dokonywaniem nieza leżnej oceny systemu szkolenia, egzaminowania i wy dawania dokumentów marynarzom, przeprowadzanej zgodnie z postanowieniami Konwencji STCW.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej przekazuje Sekretarzowi Generalnemu Między narodowej Organizacji Morskiej (IMO) oraz Komisji Europejskiej:

1) sprawozdanie z niezależnej oceny, o której mowa w ust. 1, nie później niż przed upływem 6 miesięcy po zakończeniu tej oceny;

2) informacje o  przyjętych do polskiego porządku prawnego przepisach w  zakresie spraw objętych niniejszym rozdziałem. Rozdział 5 Bezpieczne uprawianie żeglugi Art. 8

3.

1. W sprawach dotyczących ruchu statków na morzu terytorialnym stosuje się przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczy pospolitej Polskiej i administracji morskiej oraz posta nowienia Konwencji o zapobieganiu zderzeniom.

2. Minister Obrony Narodowej i minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określą, w drodze rozporządzenia, zakres stosowania między narodowych przepisów o  zapobieganiu zderzeniom na morzu do jednostek pływających Marynarki Wo jennej, Straży Granicznej i Policji, mając na celu bez pieczne uprawianie żeglugi przez te jednostki pływają ce. Art. 8

4.

1. Ruch statków na morskich wodach we wnętrznych oraz korzystanie z portów morskich, red, kotwicowisk i  torów wodnych oraz urządzeń infra struktury portowej i  infrastruktury zapewniającej do stęp do portów odbywa się z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa morskiego.

2. Wymagania bezpieczeństwa morskiego, o  któ rych mowa w  ust.  1, określa, w  drodze zarządzenia, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego.

3. W zarządzeniu, o którym mowa w ust. 2, okreś lone zostaną w szczególności sprawy dotyczące:

1) bezpieczeństwa ruchu statków;

2) korzystania z  usług portowych mających znacze nie dla bezpieczeństwa morskiego;

3) utrzymania porządku w portach.

4. Przepisy ust. 1—3 stosuje się do przystani mor skich.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych mo że, w drodze rozporządzenia, wydać przepisy regulu jące ruch statków na morskich wodach wewnętrz nych, jeżeli względy bezpieczeństwa żeglugi na tych akwenach tego wymagają. Art. 8

5. Kapitan statku znajdującego się w morzu jest obowiązany w szczególności:

1) skutecznie, za pomocą dostępnych środków łącz ności, przekazywać statkom znajdującym się w  pobliżu, a  także właściwym władzom państwa nadbrzeżnego ostrzeżenia nawigacyjne o  zauwa żonych niebezpieczeństwach dla żeglugi;

2) po otrzymaniu z jakiegokolwiek źródła informacji, że statkowi, statkowi powietrznemu lub pochodzą cym z nich środkom ratunkowym grozi niebezpie czeństwo — postępować zgodnie z  postanowie niami Konwencji SOLAS oraz przepisami IMO w  sprawie poszukiwania i  ratownictwa morskie go

10) . Art.  8

6.

1. Wymagania w  zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki określają postanowie nia wiążących Rzeczpospolitą Polską umów między narodowych, w tym Konwencji SOLAS.

2. Statek oraz jednostka pływająca Straży Granicz nej i Policji są obowiązane przestrzegać zasad bezpie czeństwa żeglugi określonych postanowieniami roz działu V Konwencji SOLAS.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządze nia, szczegółowe warunki bezpiecznego uprawiania żeglugi, uwzględniając postanowienia rozdziału V Konwencji SOLAS.

4. Minister Obrony Narodowej może, w  drodze rozporządzenia, poddać jednostki pływające Marynar ki Wojennej wszystkim lub niektórym postanowie niom rozdziału V Konwencji SOLAS, kierując się względami bezpiecznego uprawiania żeglugi oraz charakterem wykonywanych zadań przez te jednostki pływające.

5. Polskie obszary morskie oznakowuje się zgod nie z przepisami międzynarodowymi w zakresie ozna kowania nawigacyjnego, w sposób określony w prze pisach wydanych na podstawie ust. 6.

10) Rezolucja IMO A.894(2

1) — Międzynarodowy lotniczy i morski poradnik poszukiwania i ratownictwa (IAMSAR) (Dz. Urz. MI z 2011 r. Nr 6, poz. 35). Dziennik Ustaw Nr 228 — 13380 — Poz. 1368



6. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ozna kowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich, z  uwzględnieniem obowiązujących systemów tego oznakowania.

7. Umiejscowienie znaków nawigacyjnych na pol skich obszarach morskich określi, w drodze zarządze nia, właściwy dyrektor urzędu morskiego.

8. Na polskich obszarach morskich wyznacza się strefy eksploatacji statków pasażerskich w  żegludze krajowej oraz, gdy jest to uzasadnione, strefy czasowo ograniczonej eksploatacji, w których w zależności od posiadanej klasy statki te mogą uprawiać bezpieczną żeglugę.

9. Statek pasażerski w  żegludze krajowej może uprawiać żeglugę w strefie eksploatacji odpowiedniej dla klasy posiadanej przez ten statek.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, wykazy obsza rów pasażerskiej żeglugi krajowej, strefy całorocznej eksploatacji oraz, gdy jest to uzasadnione, strefy cza sowo ograniczonej eksploatacji statków w  pasażer skiej żegludze krajowej, z uwzględnieniem klasy stat ków pasażerskich, oraz kierując się względami bez piecznego uprawiania żeglugi. 1

1. Promy pasażerskie typu ro-ro mogą uprawiać regularną międzynarodową żeglugę pasażerską do portów lub z  portów Rzeczypospolitej Polskiej na wyznaczonych obszarach morza, w  zależności od spełnianych przez nie szczególnych wymagań statecz ności. 1

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, wykazy pol skich obszarów morskich, po których pływają promy pasażerskie typu ro-ro, o  których mowa w  ust.  11, z uwzględnieniem danych dotyczących znaczącej wy sokości fali, rozumianej jako średnia wysokość jednej trzeciej najwyższych wysokości fal obserwowanych na danym obszarze. 1

3. Obszary, o których mowa w ust. 12, ustala się z państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a gdy jest to uzasadnione i możliwe, z pozostałymi państwa mi znajdującymi się na obu końcach regularnego po łączenia promowego. 1

4. O wejściu w życie rozporządzeń, o których mo wa w ust. 10 i 12, a także ich zmian, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje Komisję Eu ropejską. Art. 8

7.

1. Armator, kapitan lub przedstawiciel ka pitana statku zmierzającego do portu polskiego jest obowiązany przekazać kapitanowi portu informację dotyczącą identyfikacji statku, portu przeznaczenia, przewidywanego czasu przybycia do portu i przewidy wanego czasu wyjścia z portu oraz liczby wszystkich osób na pokładzie:

1) przynajmniej na 24 godziny przed przybyciem,

2) najpóźniej w chwili, gdy statek opuszcza poprzed ni port — jeżeli podróż trwa krócej niż 24 godziny lub

3) jeżeli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży — niezwłocznie po uzyskaniu takiej informacji.

2. Kapitan portu po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie informuje o  tym organ inspekcyjny.

3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, stosuje się również do armatora, kapitana lub przedstawiciela ka pitana statku o polskiej przynależności zmierzającego do portu państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

4. Dowódcy jednostek pływających Marynarki Wo jennej są obowiązani, przed wejściem do portu i przed opuszczeniem portu, przekazać kapitanowi portu na zwę statku oraz sygnał rozpoznawczy.

5. Kapitan statku, w tym statku służby państwowej specjalnego przeznaczenia, statku rybackiego o  dłu gości do 24 m, statku o wartości historycznej o dłu gości do 45 m oraz jachtu morskiego, jest obowiąza ny, przed wejściem do portu i  przed opuszczeniem portu, przekazać kapitanowi portu informację dotyczą cą identyfikacji statku oraz uzyskać zezwolenie odpo wiednio na wejście lub opuszczenie portu.

6. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może zwolnić, w drodze decyzji, sta tek odbywający, przez okres co najmniej jednego mie siąca, żeglugę na linii regularnej pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy portem polskim a portem inne go państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z obo wiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli:

1) armator statków wykonujących żeglugę na linii re gularnej: a) przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu mor skiego aktualną listę takich statków oraz b) ustanowił system umożliwiający natychmiasto wy elektroniczny dostęp do informacji, o  któ rych mowa w ust. 1, dotyczących każdej podró ży statku wykonującego żeglugę na linii regular nej, organom administracji morskiej i Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa, na ich żą danie, przez całą dobę;

2) przewidywany czas trwania rejsu w ramach żeglu gi na linii regularnej nie przekracza 12 godzin.

7. Kapitan statku, o którym mowa w ust. 6, powia damia dyrektora urzędu morskiego lub port przezna czenia, o zmianach w stosunku do planowanej godzi ny przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilo towej, wynoszących co najmniej trzy godziny.

8. Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o  którym mowa w  ust.  6, na wniosek armatora lub właściwego organu państwa członkowskiego Unii Eu ropejskiej. W przypadku, gdy żegluga na linii regular nej odbywa się pomiędzy portami kilku państw człon kowskich Unii Europejskiej, z  których jednym jest Rzeczpospolita Polska, zwolnienie wydaje się w uzgodnieniu z tymi państwami. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13381 — Poz. 1368



9. Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zwol nienie, o którym mowa w ust. 6, sprawdza nie rzadziej niż co 3 miesiące, czy warunki wymagane do wydania zwolnienia są spełniane. W przypadku gdy przestaje być spełniony którykolwiek z tych warunków, dyrektor urzędu morskiego cofa wydane zwolnienie.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej przekazuje Komisji Europejskiej wykaz armato rów i  statków, którym udzielono zwolnienia zgodnie z ust. 6 i 8, jak również informuje Komisję Europejską o każdej zmianie dotyczącej tego wykazu. Art. 8

8.

1. Kapitan statku znajdującego się w pol skich obszarach morskich informuje niezwłocznie najbliższą brzegową stację radiową lub Służbę Kon troli Ruchu Statków, zwaną dalej „Służbą VTS”, o wszystkich zdarzeniach, które:

1) mają wpływ na bezpieczeństwo statku, takich jak: kolizje, wejście na mieliznę, uszkodzenia lub wad liwe działanie urządzeń statku, zalanie lub przesu nięcie ładunku, uszkodzenia kadłuba lub elemen tów konstrukcyjnych statku;

2) zagrażają bezpieczeństwu morskiemu, takich jak: uszkodzenia urządzeń, które mogą wpłynąć na zdolności manewrowe lub zdatność do żeglugi statku, w  tym wpływające na system napędowy, urządzenia sterowe, system wytwarzania prądu, wyposażenie nawigacyjne lub środki łączności.

2. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna za wierać:

1) informację dotyczącą identyfikacji statku;

2) pozycję statku;

3) port wyjścia;

4) port przeznaczenia;

5) dane adresowe podmiotu będącego w posiadaniu informacji o towarach niebezpiecznych lub zanie czyszczających, jeżeli są przewożone na statku;

6) liczbę osób na pokładzie;

7) szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbęd ne do prowadzenia akcji ratowniczych, zgodnie z  wymaganiami ustanowionymi przez Międzyna rodową Organizację Morską (IMO) w  sprawie systemów meldunkowych i  raportów ze statków o incydentach dotyczących towarów niebezpiecz nych, substancji szkodliwych i  zanieczyszczają cych.

3. Służba VTS lub brzegowa stacja radiowa, po otrzymaniu zgłoszenia o  zagrożeniu życia ludzkiego lub zagrożeniu zanieczyszczeniem środowiska mor skiego, powiadamia niezwłocznie Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne.

4. Kapitan statku, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu ISM, informuje armatora o każdym zdarzeniu, o którym mowa w ust. 

1. Armator, po uzy skaniu takiej informacji, jest obowiązany niezwłocznie skontaktować się z właściwą Służbą VTS i, jeżeli jest to konieczne, pozostać do jej dyspozycji.

5. Kapitan, armator oraz właściciel przewożonych przez statek towarów niebezpiecznych lub zanieczysz czających ma obowiązek współpracować z  dyrekto rem urzędu morskiego w celu zminimalizowania skut ków zdarzeń, o których mowa w ust. 1, w szczególnoś ci przekazywać na jego żądanie informacje zawarte w  deklaracji o  towarach niebezpiecznych lub zanie czyszczających, o  której mowa w  art.  10b ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszcza niu morza przez statki (Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 692, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2009 r. Nr 63, poz. 518 oraz z 2011 r. Nr 185, poz. 1094).

6. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, kapitan statku, o  którym mowa w  ust.  4, lub Służba VTS, nie może skontaktować się z armatorem statku, dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany powiado mić o zaistniałej sytuacji organ państwa, który wydał dokument zgodności lub certyfikat zarządzania bez pieczeństwem. W przypadku statku o polskiej przyna leżności dyrektor urzędu morskiego może cofnąć te dokumenty, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowoś ci w funkcjonowaniu systemu zarządzania bezpieczeń stwem armatora. Art.  8

9.

1. W  przypadkach, o  których mowa w art. 88 ust. 1, dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na miejsce, w którym znajduje się statek, w celu zapewnienia bezpieczeństwa życia na morzu, bezpieczeństwa żeglugi lub ochrony środowiska mor skiego może:

1) nakazać kapitanowi statku znajdującego się w nie bezpieczeństwie lub statku potrzebującego pomo cy wykonywanie poleceń, dotyczących w  szcze gólności: a) ograniczenia ruchu statku lub podążenia okreś lonym kursem; wykonanie tego polecenia nie zwalnia kapitana statku z odpowiedzialności za bezpieczne nawigowanie statkiem, b) podjęcia niezbędnych działań mających na celu powstrzymanie zagrożenia środowiska lub bez pieczeństwa morskiego wywołanego przez sta tek, c) skierowania statku do miejsca schronienia, d) skorzystania z usługi pilotowej lub holowniczej;

2) zbadać na statku stopień zagrożenia bezpieczeń stwa morskiego oraz środowiska morskiego, udzielić kapitanowi pomocy w naprawie sytuacji, informując o tym Służbę VTS.

2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c, gdy statek jest holowany na podstawie umo wy o  świadczenie usług holowniczych lub umowy o  ratownictwo morskie, polecenia wydane przez dy rektora urzędu morskiego mogą dotyczyć również podmiotów świadczących tego rodzaju usługi. Art. 90.

1. Statki:

1) które w czasie odbywania podróży: a) uczestniczyły w  zdarzeniach na morzu, o  któ rych mowa w art. 88 ust. 1, Dziennik Ustaw Nr 228 — 13382 — Poz. 1368

b) uczestniczyły w wypadku lub na których nastą piło zdarzenie powodujące zagrożenie zanie czyszczeniem środowiska morskiego lub jego zanieczyszczenie,

2) których odpowiednio armator lub kapitan nie wy wiązał się z obowiązków: a) zgłaszania lub przekazywania informacji, okreś lonych w art. 87 oraz w art. 88 ust. 2, b) zgłaszania lub przekazywania informacji okreś lonych w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, c) dostosowania się do zasad ruchu statków w wy znaczonych systemach rozgraniczenia ruchu statków i trasach przepływu, d) złożenia meldunków wymaganych obowiązko wymi systemami zgłaszania statków obowiązu jącymi w polskich obszarach morskich, e) podporządkowania się nakazom, ostrzeżeniom, instrukcjom i zaleceniom Służby VTS,

3) w odniesieniu do których istnieją dowody lub uza sadnione podejrzenie naruszenia przepisów o ochronie środowiska morskiego,

4) którym organy inspekcyjne państw członkowskich Unii Europejskiej wydały zakaz wejścia do portu lub o  których przekazana została informacja, że stanowią potencjalne zagrożenie, przez właściwy organ innego państwa członkowskiego Unii Euro pejskiej,

5) które nie posiadają certyfikatów zgodnych z Mię dzynarodową konwencją o odpowiedzialności cy wilnej za szkody spowodowane zanieczyszcze niem olejami, sporządzoną w  Brukseli dnia 29  listopada 1969  r. (Dz.  U. z  1976  r. Nr  32, poz.  184), zmienioną Protokołem sporządzonym w  Londynie dnia 27 listopada 1992  r. w  sprawie zmiany Międzynarodowej konwencji o  odpowie dzialności cywilnej za szkody spowodowane za nieczyszczeniem olejami, sporządzonej w Brukseli dnia 29 listopada 1969 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 136, poz. 152

6) lub Międzynarodową konwencją o od powiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi, przyjętą przez Międzynarodową Organizację Morską w  Londynie w  dniu 23  marca 2001  r. (Dz.  U. z 2008 r. Nr 148, poz. 939), lub innych odpowied nich certyfikatów lub gwarancji finansowych, albo które nie przekazały informacji o ich posiadaniu,

6) o których piloci morscy lub podmioty zarządzające portami, przystaniami morskimi lub obiektami portowymi przekazali informacje, zgodnie z art. 55, że wykazują one braki, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu statku lub które mogłyby stano wić zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego — uważa się za statki stanowiące potencjalne niebez pieczeństwo dla żeglugi lub stanowiące zagrożenie bezpieczeństwa na morzu, bezpieczeństwa ludzi lub środowiska morskiego.

2. Dyrektor urzędu morskiego zapewnia, aby ruch statków, o których mowa w ust. 1, był monitorowany przez Służbę VTS oraz niezwłocznie informuje o tych statkach, za pośrednictwem Służby VTS, właściwe or gany państw członkowskich Unii Europejskiej, położo nych wzdłuż planowanej trasy podróży tych statków oraz podmioty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 91 ust. 2 pkt 3.

3. Jeżeli dyrektor urzędu morskiego poweźmie uzasadnione podejrzenie, że statek, o  którym mowa w ust. 1, stanowi poważne niebezpieczeństwo dla żeg lugi lub zagrożenie bezpieczeństwa na morzu, bezpie czeństwa ludzi lub środowiska morskiego, może za sięgnąć informacji o  tym statku, w  szczególności za pośrednictwem europejskiego systemu monitorowa nia ruchu statków i  przekazywania informacji, lub przeprowadzić inspekcję takiego statku. Inspekcja mo że być również przeprowadzona na żądanie właści wych organów państw członkowskich Unii Europej skiej. O  podjętych działaniach dyrektor urzędu mor skiego informuje państwo bandery statku, państwo, do którego statek się udaje, oraz zainteresowane pań stwa członkowskie Unii Europejskiej. Art. 9

1.

1. W celu zapewnienia wymiany informacji o statkach lub zdarzeniach, stanowiących potencjalne niebezpieczeństwo dla żeglugi lub zagrożenie bezpie czeństwa na morzu, bezpieczeństwa ludzi lub środo wiska morskiego, których skutki mogą rozciągać się na polskie obszary morskie lub na obszary morskie innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz monitorowania ruchu statków, obejmującego zarzą dzanie i  nadzór nad ruchem statków, ustanawia się Narodowy System Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informacji, zwany dalej „Narodowym System SafeSeaNet”. W ramach nadzoru nad ruchem statków Służba VTS może wydawać statkom instruk cje, zalecenia i nakazy.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób funkcjonowania i  organizację Narodowe go Systemu SafeSeaNet,

2) zakres zadań Służby VTS,

3) sposób przekazywania informacji o  statkach, o których mowa w art. 90 ust. 1, oraz podmioty, którym przekazuje się te informacje,

4) sposób rozpowszechniania informacji o  zdarze niach, o których mowa w art. 88 ust. 1, oraz o stat kach, o których mowa w art. 90 ust. 1,

5) wymagania wobec systemów teleinformatycz nych działających w  ramach Narodowego Syste mu SafeSeaNet — kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań w  zakresie monitorowania ruchu statków, a także koniecznością zapewnienia infrastruktury nie zbędnej do wykonywania tych zadań, w celu popra wy bezpieczeństwa i  efektywności ruchu statków, skuteczności działań ratowniczych w razie wypadków lub w  sytuacjach potencjalnie niebezpiecznych na morzu oraz działań w zakresie zapobiegania i wykry wania zanieczyszczeń powodowanych przez statki. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13383 — Poz. 1368

Art. 9

2.

1. W celu zapewnienia sprawnego funkcjo nowania Narodowego Systemu SafeSeaNet minister właściwy do spraw gospodarki morskiej powołuje Krajowego Koordynatora Narodowego Systemu Mo nitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Informa cji odpowiedzialnego za utrzymanie i zarządzanie Na rodowym Systemem SafeSeaNet, zwanego dalej „Ko ordynatorem SafeSeaNet”. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej odwołuje Koordynatora SafeSeaNet.

2. Do zadań Koordynatora SafeSeaNet należy:

1) utrzymanie w ciągłym działaniu i zapewnienie od powiedniego stopnia bezpieczeństwa krajowej in frastruktury teleinformatycznej niezbędnej do za pewnienia właściwego funkcjonowania Narodo wego Systemu SafeSeaNet;

2) utrzymywanie w ciągłym działaniu łączności tele informatycznej z systemem SafeSeaNet Unii Euro pejskiej w celu przekazywania informacji, a  także wysyłania odpowiedzi na zapytania pozostałych użytkowników systemu SafeSeaNet Unii Europej skiej i Narodowego Systemu SafeSeaNet;

3) zarządzanie prawami dostępu do systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej i  Narodowego Systemu SafeSeaNet;

4) opracowanie i aktualizowanie procedur wymiany informacji w systemie, w tym w przypadku awarii któregokolwiek z podsystemów przekazywania in formacji;

5) wyznaczenie i  utrzymanie w  działaniu całodobo wej, działającej 7 dni w tygodniu Służby Koordy natora SafeSeaNet na potrzeby wymiany informa cji z użytkownikami systemu SafeSeaNet Unii Eu ropejskiej oraz Europejską Agencją Bezpieczeń stwa Morskiego, zwaną dalej „EMSA”;

6) współpraca z EMSA przy opracowywaniu i aktuali zacji norm technicznych działania systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej;

7) współpraca z Komisją Europejską w opracowywa niu planów rozwoju systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej.

3. Dyrektorzy urzędów morskich współpracują z  Koordynatorem SafeSeaNet w  zakresie realizowa nych przez niego zadań. Art. 9

3. Użytkownicy systemu SafeSeaNet Unii Eu ropejskiej i Narodowego Systemu SafeSeaNet podej mują środki niezbędne do zapewnienia:

1) ochrony przed nieuprawnionym dostępem do da nych i informacji wymienianych za pomocą syste mu SafeSeaNet;

2) wykorzystywania danych i  informacji wymienia nych za pomocą systemu SafeSeaNet, z zachowa niem poufności i zgodnie z przepisami Unii Euro pejskiej w zakresie monitorowania i wymiany in formacji o ruchu statków. Art.  9

4.

1. Organem właściwym do udzielenia schronienia na polskich obszarach morskich statkowi znajdującemu się w niebezpieczeństwie lub statkowi potrzebującemu pomocy, jest dyrektor urzędu mor skiego właściwy ze względu na miejsce, w  którym znajduje się statek.

2. Dyrektor urzędu morskiego sporządza plan udzielenia statkom znajdującym się w niebezpieczeń stwie schronienia na polskich obszarach morskich znajdujących się w  jego właściwości. Plan, w  części dotyczącej obszarów portu lub obiektu portowego, sporządza się w porozumieniu z podmiotem zarządza jącym portem, przystanią morską lub obiektem porto wym. Plan nie narusza postanowień „Planu akcji po szukiwawczych i  ratowniczych”, o  którym mowa w art. 117 ust. 2, i przepisów wydanych na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobie ganiu zanieczyszczaniu morza przez statki.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, elementy, jakie powinien zawierać plan udzielenia statkom znajdują cym się w niebezpieczeństwie lub potrzebującym po mocy na polskich obszarach morskich, z uwzględnie niem lokalizacji możliwych miejsc schronienia dla ta kich statków, w celu zapewnienia sprawnego reago wania na stworzone przez statek znajdujący się w nie bezpieczeństwie lub potrzebujący pomocy zagrożenia bezpieczeństwa życia na morzu, bezpieczeństwa że glugi i środowiska morskiego.

4. Plan udzielenia statkom schronienia i jego zmia ny podlegają zatwierdzeniu przez ministra właściwe go do spraw gospodarki morskiej.

5. Decyzję o udzieleniu schronienia statkowi znaj dującemu się w niebezpieczeństwie podejmuje się na podstawie niezależnej oceny sytuacji i planu udziele nia statkom schronienia.

6. Udzielając statkowi schronienia dyrektor urzędu morskiego może zażądać od armatora, kapitana lub jego przedstawiciela przedstawienia odpowiedniego certyfikatu ubezpieczenia od roszczeń morskich.

7. W  przypadku gdy dyrektor urzędu morskiego poweźmie uzasadnione wątpliwości co do autentycz ności certyfikatu, o którym mowa w ust. 6, lub gdy su ma gwarancyjna wynikająca z  tego certyfikatu jest mniejsza niż wymagana przepisami Konwencji o ogra niczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie, 1976, sporządzonej w  Londynie dnia 19 listopada 1976 r. (Dz. U. z 1986 r. Nr 35, poz. 175), zmienionej Protokołem zmieniającym Konwencję o ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie z 1976  r., sporządzonym w Londynie dnia 2 maja 1996 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 140, poz. 815), dyrektor urzędu morskiego może zażądać od armatora statku gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej.

8. Żądanie przedstawienia certyfikatu, ubezpiecze nia lub gwarancji, o których mowa w ust. 6 i 7, nie mo że powodować opóźnienia w  udzieleniu statkowi schronienia, a  brak takich dokumentów nie stanowi wystarczającego powodu do odmowy udzielenia schronienia. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13384 — Poz. 1368

Art. 9

5.

1. Jeżeli ze względu na szczególnie złą po godę lub stan morza istnieje poważne zagrożenie za nieczyszczeniem środowiska morskiego bądź zagro żone jest życie ludzkie, dyrektor urzędu morskiego, po uzyskaniu informacji od właściwych służb meteoro logicznych:

1) powiadamia, jeżeli jest to możliwe, kapitana statku znajdującego się w danym rejonie portu oraz za mierzającego wejść lub wyjść z tego portu o sta nie morza i warunkach pogodowych;

2) nie naruszając obowiązku niesienia pomocy stat kom w niebezpieczeństwie oraz zgodnie z planem udzielenia statkowi schronienia, może podjąć nie zbędne środki, łącznie z zaleceniem bądź zakazem wejścia do portu lub wyjścia z portu, do czasu, gdy zostanie ustalone, że nie istnieje już zagrożenie ży cia ludzkiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska;

3) może podjąć niezbędne środki w celu ogranicze nia bunkrowania statków lub wprowadzić zakaz bunkrowania na morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym.

2. Kapitan statku powiadamia armatora o  środ kach podjętych na podstawie ust. 1.

3. W  przypadku podjęcia przez kapitana statku działań niezgodnych z  zaleceniami lub zakazami dy rektora urzędu morskiego, o których mowa w ust. 1, kapitan jest obowiązany powiadomić dyrektora urzę du morskiego o powodach swojego działania. Art.  9

6.

1. W  czasie żeglugi w  warunkach lodo wych kapitan statku jest obowiązany do zachowania szczególnej ostrożności i  wykorzystania wszystkich dostępnych środków, w tym możliwości technicznych statku do manewrowania w takich warunkach, oraz in formacji i  wytycznych dyrektora urzędu morskiego wydawanych w  ramach prowadzenia akcji przeciw lodowej na wodach morskich.

2. Dyrektor urzędu morskiego informuje kapitana statku znajdującego się w obszarze zalodzenia lub za mierzającego wejść lub wyjść z portu, o sytuacji lodo wej, zalecanych trasach i asyście lodołamaczy w tym obszarze.

3. Nie naruszając obowiązku niesienia pomocy statkom potrzebującym pomocy, dyrektor urzędu morskiego może żądać, aby statki znajdujące się w ob szarze zalodzenia i zamierzające wejść lub wyjść z por tu udokumentowały, że spełniają wymogi dotyczące wytrzymałości kadłuba i mocy maszyn odpowiadają ce sytuacji lodowej w tym obszarze.

4. Dyrektor urzędu morskiego we współpracy z or ganami właściwymi w sprawach gospodarowania wo dami jest obowiązany do przeprowadzenia akcji prze ciwlodowej na wodach morskich, z zachowaniem po stanowień umów międzynarodowych w tym zakresie.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, warunki oraz sposób przeprowadzania akcji przeciwlodowych na wodach morskich, w  tym zakres informacji i wytycz nych wydawanych kapitanowi statku przez dyrektora urzędu morskiego w ramach tej akcji, kierując się ko niecznością przeciwdziałania możliwości wystąpienia powodzi w  ujściach rzek, nad którymi położone są porty oraz mając na uwadze zapewnienie bezpieczeń stwa statków i  życia osób na nich się znajdujących oraz względy ochrony środowiska morskiego. Art.  9

7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej współpracuje z Komisją Europejską w zakre sie ustanawiania obowiązkowych systemów meldun kowych, obowiązkowych systemów rozgraniczenia ruchu i  tras żeglugowych, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi wspólnotowego systemu monitorowania i  informacji o  ruchu statków, a  także z organizacjami regionalnymi lub międzynarodowymi w zakresie rozwoju systemów identyfikacji i śledzenia dalekiego zasięgu. Art. 9

8.

1. Do przewozu ładunków masowych stat kami, w tym ziarna luzem, stosuje się postanowienia Konwencji SOLAS.

2. Statek przewożący ziarno luzem powinien po siadać dokumenty stanowiące dowód spełnienia wy magań przewidzianych w  rozdziale VI Konwencji SOLAS.

3. Organem uprawnionym do wydawania i  po twierdzania dokumentów, o  których mowa w  ust.  2, jest dyrektor urzędu morskiego.

4. Dokumenty, o których mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek armatora.

5. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, warunki bez piecznego przewozu ładunków masowych statkami oraz tryb postępowania w sprawie wydawania doku mentów, o których mowa w ust. 2, uwzględniając po stanowienia rozdziału VI Konwencji SOLAS. Art. 9

9.

1. Do przewozu towarów niebezpiecznych statkami stosuje się postanowienia rozdziału VII Kon wencji SOLAS oraz załącznika 3 do Konwencji MARPOL.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wyma gania dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych statkami niepodlegającymi Konwencji SOLAS, mając na względzie bezpieczne pakowanie i mocowanie tych towarów oraz środki ostrożności, konieczne ze wzglę du na sąsiedztwo z innymi towarami. Art. 100.

1. Przed rozpoczęciem załadunku oleju lu zem, w  rozumieniu załącznika 1 do Konwencji MAR POL, a także przed rozpoczęciem bunkrowania paliwa na statek, załadowca jest obowiązany dostarczyć kapi tanowi kartę bezpieczeństwa (MSDS) zawierającą istotne dane dotyczące charakterystyki bezpieczeń stwa danego produktu olejowego.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, mając na uwadze bezpieczeństwo żeglugi i  ochronę środowiska morskiego określi, w  drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinna za wierać karta bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 1, z  uwzględnieniem postanowień rozdziału VI A  Kon wencji SOLAS. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13385 — Poz. 1368

Art. 10

1.

1. Kontener przewożony statkiem należy utrzymywać w stanie zapewniającym bezpieczeństwo, zgodnie z  postanowieniami Międzynarodowej kon wencji o  bezpiecznych kontenerach, sporządzonej w  Genewie dnia 2 grudnia 1972  r. (Dz. U. z  1984  r. Nr 24, poz. 118 i 119).

2. Dowodem uznania kontenera za bezpieczny jest umieszczona na nim ważna tabliczka uznania.

3. Kontrola bezpieczeństwa kontenera polega na sprawdzeniu czy jest na nim umieszczona ważna tab liczka uznania.

4. Organami uprawnionymi do przeprowadzania przeglądów, prób i  uznawania kontenerów oraz do kontroli ich stanu są dyrektorzy urzędów morskich.

5. Jeżeli zachodzi podejrzenie, że stan kontenera zagraża bezpieczeństwu, dyrektor urzędu morskiego zabrania jego użycia i nakazuje doprowadzenie konte nera do stanu zgodnego z wymaganiami bezpieczeń stwa.

6. O wykryciu wady kontenera, która mogła już ist nieć, gdy kontener został uznany za bezpieczny, nale ży powiadomić właściwy organ państwa, który doko nał takiego uznania.

7. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przy czynnościach przeładunkowych kontenerów i ich transporcie, określi, w drodze rozpo rządzenia, tryb i sposób postępowania przy przepro wadzaniu przeglądów, prób i uznawaniu kontenerów. Art. 10

2.

1. Na każdej przesyłce o masie brutto co najmniej tysiąc kilogramów, przeznaczonej do prze wozu statkiem, nadanej na terytorium Rzeczypospoli tej Polskiej, przed jej załadowaniem na statek powinna być oznaczona w sposób wyraźny i trwały jej masa.

2. Zabroniony jest załadunek i  przewóz morzem przesyłki, o  masie brutto co najmniej tysiąc kilogra mów, nieoznaczonej w sposób określony w ust. 1.

3. Obowiązek oznaczania masy przesyłki w sposób określony w ust. 1 spoczywa na wysyłającym.

4. W przypadku gdy wysyłający nie oznaczy masy przesyłki, organ inspekcyjny zarządzi oznaczenie ma sy na przesyłce na koszt wysyłającego. Art.  10

3.

1. W  celu zwiększenia bezpieczeństwa morskiego oraz skuteczności ratowania pasażerów i członków załogi oraz w celu ułatwienia prowadzenia akcji poszukiwawczych i  ratowniczych armator jest obowiązany do:

1) liczenia i  rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach pasażerskich odbywających regularne rejsy na trasach dłuższych niż 20 mil morskich od portu wyjścia;

2) liczenia i  rejestracji osób odbywających podroż morską na jachtach komercyjnych, z  wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi, odbywających rejsy na trasach dłuż szych niż 20 mil morskich od portu wyjścia;

3) liczenia osób odbywających podróż morską na po zostałych statkach pasażerskich oraz jachtach ko mercyjnych, z  wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi.

2. Armator statku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązany zbierać informacje o osobach znajdu jących się na statku dotyczące:

1) nazwisk;

2) imion lub ich pierwszych liter;

3) płci;

4) wieku;

5) szczególnych wymagań w zakresie opieki lub po mocy w nagłych wypadkach — na wniosek pasa żera.

3. Rejestrację, o  której mowa w  ust.  1, prowadzi się w taki sposób, aby wszystkie osoby znajdujące się na statku pasażerskim zostały policzone przed wyru szeniem statku w podróż.

4. Przed wyruszeniem statku w podróż informacja o liczbie osób znajdujących się na statku jest przekazy wana kapitanowi oraz wyznaczonej przez armatora osobie odpowiedzialnej za prowadzenie systemu reje stracji.

5. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku, mając na względzie bezpieczeństwo żeglugi i  pasażerów, może zwolnić armatora z  obo wiązku, o którym mowa w ust. 1.

6. Armator statku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany zbierać informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, i przekazywać je dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla portu zawinięcia statku. Art.  10

4.

1. Armator statku, o  którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1, jest obowiązany do:

1) prowadzenia systemu rejestracji informacji doty czących pasażerów;

2) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za prowadze nie systemu rejestracji pasażerów, przechowywa nie oraz przekazywanie tych informacji w razie ta kiej potrzeby.

2. Armator zapewnia niezwłoczne przekazywanie informacji, o których mowa w art. 103 ust. 2, prowa dzącym akcje poszukiwawcze i ratownicze.

3. Armator zapewnia zarejestrowanie i  przekaza nie kapitanowi, przed wyruszeniem statku w podróż, informacji o osobach, które wymagają szczególnej po mocy w nagłych wypadkach.

4. System rejestracji informacji, o  którym mowa w ust. 1, podlega zatwierdzeniu i kontroli przez dyrek tora urzędu morskiego, właściwego ze względu na re jon uprawiania przez statek żeglugi. Zatwierdzeniu podlegają też zmiany w  systemie rejestracji pasaże rów. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13386 — Poz. 1368

Art. 10

5. W przypadku gdy armator nie jest prze woźnikiem, przepisy art. 103 i art. 104 stosuje się od powiednio do przewoźnika. Art. 10

6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób liczenia i system rejestracji osób odbywa jących podróż morską na statkach, o których mo wa w art. 103 ust. 1,

2) kryteria, jakim powinien odpowiadać system reje stracji,

3) sposób przechowywania i przekazywania informa cji o  osobach znajdujących się na statku w  razie zagrożenia bezpieczeństwa pasażerów lub w razie wypadku,

4) treść wniosku o zatwierdzenie systemu rejestracji,

5) warunki i  sposób zatwierdzania oraz kontrolowa nia systemu rejestracji,

6) warunki udzielania zwolnień od obowiązku licze nia lub rejestracji pasażerów — kierując się koniecznością zwiększenia bezpie czeństwa oraz skuteczności ratowania pasażerów i  członków załogi oraz prowadzenia akcji poszuki wawczych i ratowniczych, z uwzględnieniem przepi sów Unii Europejskiej w zakresie rejestracji osób po dróżujących na statkach pasażerskich. Art. 10

7.

1. Usługi pilotowe mogą być wykonywa ne wyłącznie przez osoby posiadające kwalifikacje pilota morskiego potwierdzone odpowiednim doku mentem.

2. Wykonywanie usług pilotowych na określonych rodzajach statków oraz na określonych trasach lub akwenach może być uwarunkowane uzyskaniem przez pilota morskiego szczególnych uprawnień pilo towych.

3. Dokumenty stwierdzające uzyskanie kwalifikacji pilota morskiego lub szczególnych uprawnień piloto wych wydają dyrektorzy urzędów morskich.

4. Za wydanie dokumentów pobiera się opłatę, której wysokość jest określona w załączniku do usta wy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

5. Dokumenty, o których mowa w ust. 3, wydaje się, na czas określony, osobom, które:

1) posiadają odpowiednie dokumenty kwalifikacyj ne, o których mowa w art. 63, i praktykę pływania;

2) zdały odpowiedni egzamin — w przypadku osób, o których mowa w ust. 1.

6. Kwalifikacje pilotów morskich w zakresie ochro ny żeglugi, regulują przepisy o ochronie żeglugi i por tów morskich.

7. Nadzór nad pilotażem na obszarze portów mor skich, morskich wód wewnętrznych i morza terytorial nego, w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpie czeństwa morskiego, sprawuje dyrektor urzędu mor skiego właściwy dla tego obszaru, prowadząc w szcze gólności listę pilotów.

8. Właściwy dyrektor urzędu morskiego, jeżeli wy magają tego warunki bezpieczeństwa morskiego, wprowadza, w drodze zarządzenia, pilotaż obowiązko wy, określając warunki korzystania z  usług pilota i zwolnienia z pilotażu obowiązkowego.

9. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej, ze względu na utrudnienia nawigacyjne, może wprowadzić, w  drodze rozporządzenia, pilotaż obo wiązkowy na morzu terytorialnym, określając warunki korzystania z usług pilota i zwolnienia z pilotażu obo wiązkowego, kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi.

10. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania kwalifikacyjne pilota morskiego, warunki wymagane do uzyskania szczególnych uprawnień pilotowych i  odnawiania dokumentów kwalifikacyj nych i  dokumentów potwierdzających szczególne uprawnienia pilotowe oraz wzory tych dokumentów, a  także sposób sprawowania nadzoru nad pilotażem przez dyrektora urzędu morskiego, w  tym zakres da nych umieszczanych na liście pilotów, mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi na obszarze portów morskich, morskich wód wewnętrznych i  morza terytorialnego oraz potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji usług pilotowych. Art. 10

8.

1. Kapitan statku lub jego przedstawiciel składa właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego, a w odpowiednich przypadkach podmiotowi zarządza jącemu portem, formularz ewidencyjny zawierający informacje o ładunku i pasażerach znajdujących się na statku oraz formularze sprawozdawcze dla statków wchodzących do portu lub wychodzących z portu pol skiego.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wzory formularzy, sposób ich przekazywania oraz postępowania ze złożo nymi formularzami, kierując się koniecznością ujedno licenia zbieranych danych, z  uwzględnieniem przepi sów Unii Europejskiej dotyczących sprawozdań staty stycznych w  odniesieniu do przewozu rzeczy i  osób drogą morską oraz formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do portów lub wychodzących z portów państw członkowskich Unii Europejskiej. Art. 10

9. Kapitan portu może, na czas oznaczony, wprowadzić zakaz lub ograniczenie ruchu w porcie, je żeli wymaga tego bezpieczeństwo w porcie. Wprowa dzane zakazy lub ograniczenia ruchu w porcie podaje się do wiadomości w  sposób zwyczajowo przyjęty w żegludze morskiej lub na danym terenie. Art. 1

10.

1. Jachty morskie mogą uprawiać żeglu gę na wodach morskich po spełnieniu wymagań w za kresie bezpiecznego uprawiania żeglugi, dotyczących w  szczególności środków ratunkowych, sprzętu syg nałowego, nawigacyjnego i  ochrony przeciwpożaro wej, urządzeń radiokomunikacyjnych i  wyposażenia pokładowego, w  zależności od długości jachtu oraz rejonu pływania, określonych na podstawie ust. 4. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13387 — Poz. 1368



2. Zabrania się używania jachtu morskiego do pro wadzenia działalności, o której mowa w art. 5 pkt 9, który nie spełnia wymogów ustawy dotyczących jach tów komercyjnych.

3. Jachty komercyjne inne niż jachty komercyjne odpłatnie udostępniane bez załogi, przewożące pasa żerów powinny obowiązkowo posiadać ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody na osobie lub w mieniu pasażera.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, warunki bez piecznego uprawiania żeglugi jachtów morskich, w  zależności od ich długości oraz rejonu pływania, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeń stwa tych jachtów oraz osób na nich przebywających. Art.  11

1. Statki żeglugi śródlądowej mogą upra wiać żeglugę na wodach morskich po spełnieniu do datkowych wymagań w zakresie bezpiecznego upra wiania żeglugi, dotyczących w szczególności środków ratunkowych, sprzętu sygnałowego i  ochrony prze ciwpożarowej, określonych, w  drodze zarządzenia, przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla re jonu uprawianej żeglugi. Art. 11

2. Zabrania się uniemożliwiania lub utrud niania kapitanowi statku podejmowania lub wykony wania decyzji, które w  jego ocenie są konieczne do zapewnienia bezpieczeństwa życia na morzu i ochro ny środowiska morskiego. Art. 11

3. Zabrania się używania międzynarodowe go sygnału wzywania pomocy określonego w załącz niku IV do Konwencji o zapobieganiu zderzeniom, jak również używania sygnału, który mógłby być wzięty za międzynarodowy sygnał wzywania pomocy, z wy jątkiem sytuacji, gdy istnieje potrzeba wskazania, że statek znajduje się w niebezpieczeństwie i wzywa po mocy. Rozdział 6 Ratowanie życia na morzu Art. 11

4. Każdy, kto uzyska wiadomość o zagroże niu życia ludzkiego na morzu, ma obowiązek nie zwłocznego poinformowania o tym organów admini stracji morskiej, jednostek Marynarki Wojennej, Stra ży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej bądź jed nostek Policji. Art.  11

5. Zapewnienie działań mających na celu poszukiwanie i  ratowanie życia na morzu, zgodnie z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o po szukiwaniu i  ratownictwie morskim, sporządzonej w Hamburgu dnia 27 kwietnia 1979 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 184 i 185), zwanej dalej „Konwencją SAR”, należy do organów administracji morskiej. Art.  11

6.

1. W  celu wykonywania zadań poszuki wania i ratowania życia na morzu tworzy się Morską Służbę Poszukiwania i  Ratownictwa, zwaną dalej „Służbą SAR”.

2. Służba SAR jest państwową jednostką budżeto wą podległą ministrowi właściwemu do spraw gospo darki morskiej.

3. W skład służby SAR wchodzą:

1) Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne, któ re organizuje i  koordynuje akcje poszukiwawcze i ratownicze;

2) morskie statki ratownicze;

3) brzegowe stacje ratownicze, w  skład których wchodzą ochotnicze drużyny ratownicze. Art. 11

7.

1. Do zadań Służby SAR należy poszuki wanie i ratowanie każdej osoby znajdującej się w nie bezpieczeństwie na morzu, bez względu na okolicznoś ci, w jakich znalazła się w niebezpieczeństwie, przez:

1) utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania i analizowania zawiadomień o zagrożeniu życia na morzu;

2) planowanie, prowadzenie i  koordynowanie akcji poszukiwawczych i ratowniczych;

3) utrzymywanie w gotowości sił i środków ratownic twa życia na morzu;

4) współdziałanie podczas akcji poszukiwawczych i ratowniczych z jednostkami organizacyjnymi wy mienionymi w art. 118 ust. 1;

5) współdziałanie z innymi systemami ratowniczymi funkcjonującymi na obszarze kraju;

6) współdziałanie z  odpowiednimi służbami innych państw, w  szczególności podczas akcji poszuki wawczych i ratowniczych.

2. Zadania, o których mowa w ust. 1, Służba SAR wykonuje na podstawie „Planu akcji poszukiwaw czych i ratowniczych”, zwanego dalej „Planem SAR”, opracowanego zgodnie z postanowieniami Konwencji SAR.

3. Granice obszaru poszukiwania i ratownictwa, na którym Służba SAR wykonuje swoje zadania, oraz za sady współpracy w dziedzinie ratowania życia na mo rzu z odpowiednimi służbami innych państw określają porozumienia zawarte z  zainteresowanymi państwa mi.

4. Służba SAR wykonuje także inne zadania zwią zane z  bezpieczeństwem morskim i  zwalczaniem za grożeń i zanieczyszczeń na morzu, określone przepisa mi odrębnych ustaw. Art.  11

8.

1. Przy wykonywaniu zadań, o  których mowa w art. 117 ust. 1, ze Służbą SAR współdziałają jednostki organizacyjne Marynarki Wojennej, Pań stwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Policji, opieki zdrowotnej oraz inne jednostki będące w stanie udzielić pomocy. Współdziałanie polega w  szczegól ności na udzielaniu niezbędnej pomocy, zgodnie z Planem SAR.

2. Koszty współdziałania jednostek organizacyj nych, o których mowa w ust. 1, ze Służbą SAR w ak cjach poszukiwawczych i  ratowniczych, w  zakresie wynikającym z  Planu SAR, pokrywane są z  budżetu państwa. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13388 — Poz. 1368



3. W  ramach współdziałania, o  którym mowa w ust. 1:

1) brzegowe stacje radiowe prowadzą stały nasłuch radiowy na międzynarodowych częstotliwościach przeznaczonych do odbioru sygnałów o niebezpie czeństwie; po odebraniu wezwania lub informacji o niebezpieczeństwie natychmiast informują o tym Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne;

2) jednostki organizacyjne służb meteorologicznych zapewniają właściwą osłonę meteorologiczną ak cji poszukiwawczych i ratowniczych.

4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządze nia, sposób prowadzenia nasłuchu radiowego i prze kazywania Morskiemu Ratowniczemu Centrum Koor dynacyjnemu odebranych zawiadomień o niebezpie czeństwie oraz warunki i sposób zapewnienia osłony meteorologicznej, kierując się koniecznością zapew nienia odpowiedniego wsparcia dla działań mających na celu poszukiwanie i ratowanie życia na morzu. Art. 11

9. Służbą SAR kieruje dyrektor powoływany i  odwoływany przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej spośród kandydatów posiadają cych wyższe wykształcenie oraz wiedzę, kwalifikacje zawodowe i  doświadczenie z  zakresu ratownictwa morskiego. Art. 1

20.

1. Morskie Ratownicze Centrum Koordy nacyjne jest uprawnione do:

1) zwracania się do zagranicznych ratowniczych ośrodków koordynacyjnych o udzielenie niezbęd nej pomocy, włączając w nią statki, statki powietrz ne oraz personel wraz z wyposażeniem;

2) podejmowania niezbędnych uzgodnień z  właści wymi organami celnymi, ochrony granic i innymi władzami w  celu wprowadzania na terytorium, w tym na morze terytorialne lub w przestrzeń po wietrzną Rzeczypospolitej Polskiej, statków, stat ków powietrznych, personelu i  wyposażenia, o których mowa w pkt 1;

3) zapewnienia zagranicznym ratowniczym ośrod kom koordynacyjnym na ich żądanie niezbędnej pomocy w zakresie, o którym mowa w pkt 1.

2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wykonuje zgod nie z  porozumieniami, o  których mowa w  art.  117 ust. 3. Art.  12

1.

1. Przy ministrze właściwym do spraw gospodarki morskiej działa rada, będąca jego orga nem opiniodawczo-doradczym w  sprawach związa nych z poszukiwaniem i ratowaniem życia na morzu, zwana dalej „Radą SAR”.

2. W skład Rady SAR wchodzą przedstawiciele jed nostek organizacyjnych wymienionych w  art.  118 ust.  1, przedstawiciel ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz dyrektor Służby SAR.

3. Członków Rady SAR, z wyjątkiem przewodniczą cego, powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z właści wymi ministrami.

4. Radzie SAR przewodniczy Dowódca Marynarki Wojennej.

5. Organizację i  tryb działania Rady SAR określa regulamin ustalony przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.

6. Do zadań Rady SAR należy:

1) opiniowanie propozycji rodzajów oraz ilości sił i środków przydatnych do akcji poszukiwawczych i  ratowniczych podejmowanych we współdziała niu ze Służbą SAR oraz opiniowanie projektów Planu SAR;

2) opiniowanie planów rozwoju Służby SAR;

3) inicjowanie przedsięwzięć zmierzających do pod noszenia efektywności działań Służby SAR.

7. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej zapewnia środki na prowadzenie działalności Ra dy SAR, w tym na jej obsługę administracyjną. Art. 12

2.

1. Projekt Planu SAR przygotowuje dyrek tor Służby SAR.

2. Projekt Planu SAR, po zaopiniowaniu przez Ra dę SAR, podlega zatwierdzeniu przez ministra właści wego do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej — w części dotyczącej udziału w Planie SAR jednostek Marynarki Wojennej, oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych — w części dotyczącej udziału w Planie SAR jednostek Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Poli cji.

3. Dyrektor Służby SAR jest obowiązany do bieżą cej aktualizacji Planu SAR. Art.  12

3.

1. Morskie statki ratownicze, jednostki pływające, statki powietrzne oraz pojazdy używane na potrzeby Służby SAR podlegają oznakowaniu, zgod nie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  124 ust. 4.

2. Zabrania się nieuprawnionego używania ozna kowania, o którym mowa w ust. 1. Art. 12

4.

1. Członkowie ochotniczej drużyny ratow niczej mają prawo do:

1) noszenia oznak Służby SAR;

2) bezpłatnego korzystania ze służbowej odzieży ochronnej;

3) świadczeń z  tytułu wypadków, którym ulegli w związku z udziałem w akcjach poszukiwawczych i  ratowniczych, na zasadach określonych w usta wie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z  tytułu wypadków lub chorób zawodowych po wstałych w  szczególnych okolicznościach (Dz. U. Nr 199, poz. 1674, z późn. zm.11)); 1

1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 83, poz. 760, Nr 96, poz. 874 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 121, poz. 1264 i Nr 210, poz. 2135, z 2005 r. Nr  164, poz.  1366, z  2009  r. Nr  99, poz.  825, Nr  126, poz.  1040 i  Nr  127, poz.  1052 oraz z  2011  r. Nr  112, poz. 654. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13389 — Poz. 1368



4) jednorazowego odszkodowania z  tytułu dodatko wego ubezpieczenia na wypadek śmierci lub trwa łego inwalidztwa w następstwie wypadku w czasie trwania i  w  związku z  akcją poszukiwawczą i  ra towniczą lub szkoleniem organizowanym przez Służbę SAR;

5) zwrotu kosztów dojazdu w  związku z  udziałem w akcji poszukiwawczej i ratowniczej;

6) ryczałtu za udział w akcjach poszukiwawczych i ra towniczych oraz szkoleniach organizowanych przez Służbę SAR;

7) wyżywienia podczas trwania akcji poszukiwawczej i ratowniczej oraz szkolenia organizowanego przez Służbę SAR;

8) zwrotu kosztów okresowych badań lekarskich, płatnych kursów i szkoleń związanych bezpośred nio z wykonywaną funkcją;

9) korzystania ze sprzętu i urządzeń Służby SAR do ćwiczeń i doskonalenia umiejętności z zakresu ra townictwa morskiego, za zgodą kierownika stacji ratowniczej;

10) korzystania z  akcji socjalnych organizowanych przez Służbę SAR.

2. Koszty związane z  uprawnieniami, o  których mowa w  ust.  1, z  wyłączeniem pkt 3, ponosi Służba SAR.

3. Rada Ministrów, mając na względzie efektyw ność działania brzegowych stacji ratowniczych okreś li, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób wykonywania przez te stacje zadań poszuki wania i ratowania życia na morzu oraz sposób realiza cji uprawnień członków ochotniczych drużyn ratowni czych.

4. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółową organizację Służby SAR, w  tym wzory oznak służbo wych, zakres odpowiedzialności dyrektora Służby SAR, oznakowanie jednostek ratowniczych oraz jed nostek współdziałających, mając na względzie ko nieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowa nia Służby SAR. Art. 12

5.

1. W celu wykonywania zadań państwa związanych z  udzielaniem porad medycznych drogą radiową na morzu tworzy się Morską Służbę Asysty Telemedycznej.

2. Zadania Morskiej Służby Asysty Telemedycznej wykonuje Uniwersyteckie Centrum Medycyny Mor skiej i Tropikalnej w Gdyni.

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób funkcjonowania Morskiej Służby Asysty Telemedycznej,

2) szczegółowy zakres zadań Morskiej Służby Asysty Telemedycznej związanych z  udzielaniem porad medycznych drogą radiową,

3) sposób ustalania procedur łączności i przekazywa nia informacji między Morską Służbą Asysty Tele medycznej a innymi podmiotami uczestniczącymi w udzielaniu pomocy na morzu — kierując się koniecznością usprawnienia udziela nia porad medycznych i  podniesienia poziomu ochrony zdrowia osób przebywających na statkach. Rozdział 7 Kary pieniężne Art. 12

6. Armator, który narusza przepisy w zakre sie:

1) spełniania przez statek wymagań ustawy w zakre sie budowy statku, jego stałych urządzeń i wypo sażenia,

2) wymogu poddania statku inspekcjom przeprowa dzanym przez organy inspekcyjne w zakresie, ter minach i trybie określonych w ustawie, umowach międzynarodowych oraz przepisach ustawy z dnia 21 marca 1991  r. o  obszarach morskich Rzeczy pospolitej Polskiej i administracji morskiej,

3) obsady statku załogą o właściwych kwalifikacjach i wymaganym składzie,

4) wymogów bezpieczeństwa dla statków pasażer skich w pasażerskiej żegludze krajowej,

5) spełniania przez prom pasażerski typu ro-ro szcze gólnych wymogów stateczności obowiązujących w żegludze na wyznaczonym obszarze morza,

6) przewożenia statkiem ładunków masowych, w tym ziarna luzem,

7) przewożenia statkiem towarów niebezpiecznych,

8) przewożenia statkiem kontenerów,

9) przewożenia statkiem przedmiotów o masie brutto co najmniej tysiąca kilogramów — podlega karze pieniężnej o  równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych Spe cjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Art. 12

7.

1. Kto:

1) używa międzynarodowych sygnałów wzywania pomocy lub używa sygnału, który mógłby być wzięty za międzynarodowy sygnał wzywania po mocy, w  celu innym niż potrzeba wskazania, że statek znajduje się w  niebezpieczeństwie na mo rzu i wzywa pomocy,

2) bez upoważnienia używa oznakowania zastrzeżo nego dla Służby SAR,

3) nie przekazuje, zgodnie z ustawą, posiadanych wia domości o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu,

4) nie dopełnia obowiązku liczenia lub rejestrowania osób odbywających podróż morską statkiem pa sażerskim lub jachtem komercyjnym, innym niż jacht komercyjny odpłatnie udostępniany bez za łogi, Dziennik Ustaw Nr 228 — 13390 — Poz. 1368



5) wykonuje obowiązki członka załogi pomimo za wieszonych uprawnień,

6) używa lub udostępnia jacht morski do prowadze nia działalności, o której mowa w art. 5 pkt 9, nie spełniając wymogów ustawy dotyczących jachtów komercyjnych,

7) prowadzi statek morski lub statek żeglugi śród lądowej, jacht morski lub śródlądowy w  stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzają cego — podlega karze pieniężnej do wysokości nieprze kraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego mie sięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Staty stycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” dla celów emerytalnych i rentowych.

2. Tej samej karze podlega:

1) armator, o którym mowa w art. 88 ust. 4, który po uzyskaniu od kapitana statku informacji o zdarze niach mających wpływ na bezpieczeństwo statku lub zagrażających bezpieczeństwu morskiemu, nie skontaktuje się niezwłocznie z  właściwą Służbą VTS;

2) armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana stat ku, który nie dopełni ciążącego na nim obowiązku przekazywania informacji zgodnie z art. 41 ust. 2;

3) armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana stat ku zmierzającego do portu polskiego albo portu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w przypadku statku o polskiej przynależności, któ ry nie przekazuje kapitanowi portu informacji do tyczących identyfikacji statku, portu przeznacze nia, przewidywanego czasu przybycia do portu przeznaczenia i  przewidywanego czasu wyjścia z portu oraz liczby wszystkich osób na statku;

4) dowódca jednostki pływającej Marynarki Wojen nej, kapitan statku służby państwowej specjalnego przeznaczenia oraz prowadzący jacht morski, a także kierownik statku rybackiego o długości do 24 m, który przed wejściem do portu i przed jego opuszczeniem nie przekaże kapitanowi portu in formacji o  statku lub będzie manewrować stat kiem niezgodnie z  uzyskanym zezwoleniem na wejście lub wyjście;

5) pilot morski, który w  trakcie wykonywania usług pilotowych stwierdzi lub poweźmie uzasadnione podejrzenie, że stan statku wykazuje braki, które mogłyby utrudnić bezpieczną żeglugę statku lub które mogłyby stanowić zagrożenie zanieczyszcze niem środowiska morskiego i  nie poinformuje o powyższym właściwego organu inspekcyjnego;

6) podmiot zarządzający portem, przystanią morską lub obiektem portowym, który stwierdzi lub po weźmie uzasadnione podejrzenie, że stan statku wykazuje braki, które mogłyby zagrażać bezpie czeństwu statku lub które mogłyby stanowić za grożenie zanieczyszczeniem środowiska morskie go, i  nie poinformuje o  powyższym właściwego organu inspekcyjnego. Art. 12

8.

1. Kapitan, który:

1) narusza wymagania dotyczące bezpieczeństwa statku określone w  ustawie oraz umowach mię dzynarodowych,

2) nie dokładając należytej staranności, przyczynił się do zatrzymania statku przez organ inspekcyjny z  powodu niespełnienia przez statek wymogów dotyczących bezpieczeństwa morskiego,

3) nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku zgłosze nia statku do inspekcji,

4) narusza przepisy dotyczące: a) ruchu statków na morzu terytorialnym, b) zasad bezpieczeństwa żeglugi określonych po stanowieniami rozdziału V Konwencji SOLAS, c) obowiązku posiadania przez statek przewożący ziarno luzem dokumentu stanowiącego dowód spełnienia wymagań przewidzianych w rozdzia le VI Konwencji SOLAS,

5) wyprowadza statek z portu wbrew zakazowi orga nu inspekcyjnego,

6) nie stosuje się do nakazu opuszczenia portu, bazy przeładunkowej lub morza terytorialnego albo za kazu wejścia do portu lub bazy przeładunkowej bądź też w inny sposób narusza ustalony porządek portowo-żeglugowy,

7) narusza wymagania dotyczące bezpieczeństwa pasażerów w pasażerskiej żegludze krajowej, wy kraczając poza obszar lub strefę przeznaczoną dla żeglugi statku o odpowiedniej klasie — podlega karze pieniężnej do wysokości nieprze kraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego mie sięcznego wynagrodzenia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Staty stycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” dla celów emerytalnych i rentowych.

2. Tej samej karze podlega:

1) kapitan statku znajdującego się w polskich obsza rach morskich, który nie poinformuje niezwłocznie najbliższej brzegowej stacji radiowej lub Służby VTS o wszystkich zdarzeniach, które mają wpływ na bezpieczeństwo statku lub zagrażają bezpie czeństwu morskiemu;

2) kapitan statku, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu ISM, jeżeli nie poinformuje ar matora o  zdarzeniu mającym wpływ na bezpie czeństwo statku oraz zagrażającym bezpieczeń stwu morskiemu. Art.  12

9. Nie podlega odpowiedzialności przewi dzianej w art.  127 ust.  1 pkt 7 osoba fizyczna, której zachowanie realizuje jednocześnie znamiona prze stępstwa określonego w art. 178a § 1 Kodeksu karne go, a przestępstwo to zostało stwierdzone prawomoc nym wyrokiem skazującym. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13391 — Poz. 1368

Art.  130. Właściwość organów oraz tryb wymie rzania i ściągania kar pieniężnych z tytułu naruszenia przepisów, o których mowa w art. 126—128, regulują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i  administracji morskiej. Rozdział 8 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe Art.  13

1. W  ustawie z  dnia 1 grudnia 1961  r. o izbach morskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 69, poz. 599 oraz z 2010 r. Nr 182, poz. 122

8) w art. 3a ust. 2 otrzymuje brzmienie: „

2. Ilekroć w ustawie jest mowa o promie pasażer skim typu ro-ro, należy przez to rozumieć prom pasażerski typu ro-ro, o  którym mowa w  art.  5 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011  r. o bezpieczeń stwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368).”. Art.  13

2. W  ustawie z  dnia 21 listopada 1967  r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z  2004  r. Nr  241, poz.  2416, z  późn. zm.12)) wprowadza się następujące zmiany:

1) w  art.  13a w  ust.  3 w  pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu: „

6) przewodniczenie Radzie SAR, o  której mowa w  art.  121 ustawy z  dnia 18 sierpnia 2011  r. o  bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr  228, poz. 1368).”;

2) w art. 13b w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „

2) wykonywanie zadań Ministra Obrony Narodo wej w  zakresie ochrony granicy państwowej w  przestrzeni powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej;”. Art. 13

3. W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o ob szarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i  admini stracji morskiej (Dz. U. z  2003  r. Nr  153, poz.  1502, z późn. zm.13)) wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 27a otrzymuje brzmienie: „Art. 27a.

1. Wniosek o  wydanie pozwolenia, o  którym mowa w  art.  23 i  art.  23a, powinien zawierać nazwę, oznaczenie siedziby i adres wnioskodawcy, szcze gółowe określenie przedsięwzięcia wymagającego pozwolenia i jego ce lu ze wskazaniem:

1) proponowanej lokalizacji określo nej za pomocą współrzędnych geo graficznych naniesionych na mapę morską, wyznaczających akwen przeznaczony na realizację i eksplo atację przedsięwzięcia;

2) powierzchni akwenu przeznaczone go na realizację i  eksploatację przedsięwzięcia oraz okresu nie zbędnego do realizacji i eksploata cji przedsięwzięcia;

3) charakterystycznych parametrów technicznych i  wartości planowa nego przedsięwzięcia, łącznie z  przedstawieniem etapów i  har monogramu realizacji przedsię wzięcia oraz z  przedstawieniem sposobów przekazywania produktu na ląd;

4) oceny skutków ekonomicznych, społecznych i  oddziaływania na środowisko.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć:

1) zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do właściwego rejestru za wierające w  szczególności numer tego wpisu;

2) opis technologii planowanego przedsięwzięcia,

3) informacje o  środowisku znajdują cym się w  zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;

4) opis potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko i jego zasoby naturalne zarówno żywe, jak i mineralne oraz ich ocenę;

5) opis środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie planowa nego przedsięwzięcia na środowi sko morskie,

6) opis przyjętych założeń i  zastoso wanych metod prognozy oraz wy korzystanych danych o środowisku morskim, ze wskazaniem trudności powstałych przy gromadzeniu nie zbędnych informacji,

7) projekt programu monitoringu, w  tym monitoringu środowiska i zarządzania procesem inwestycyj nym i eksploatacyjnym;

8) opis elementów środowiska obję tych ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochro 1

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 277, poz. 2742, z 2005 r. Nr 180, poz. 1496, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 107, poz. 732 i Nr 176, poz. 1242, z  2008  r. Nr  171, poz.  1056, Nr  180, poz.  1109, Nr  206, poz. 1288, Nr 208, poz. 1308 i Nr 223, poz. 1458, z 2009 r. Nr 22, poz. 120, Nr 97, poz. 801, Nr 161, poz. 1278, Nr 190, poz. 1474 i Nr 219, poz. 1706, z 2010 r. Nr 107, poz. 679, Nr  113, poz.  745, Nr  127, poz.  857, Nr  182, poz.  1228, Nr 217, poz. 1427 i Nr 240, poz. 1601 oraz z 2011 r. Nr 22, poz.  114, Nr  112, poz.  654, Nr  171, poz.  1016, Nr  185, poz. 1092 i Nr 187, poz. 1109. 1

3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, z 2004 r. Nr 6, poz. 41, Nr 93, poz. 895 i Nr 273, poz. 2703, z 2005 r. Nr 203, poz.  1683, z  2006  r. Nr 220, poz.  1600 i Nr 249, poz.  1834, z  2007  r. Nr  21, poz.  125, z  2008  r. Nr  171, poz. 1055, z 2009 r. Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz. 817 oraz z  2011  r. Nr  32, poz.  159, Nr  106, poz.  622 i  Nr  134, poz. 778. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13392 — Poz. 1368

nie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, z późn. zm.14)), znajdują cych się w zasięgu przewidywane go oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. 2a. Oświadczenie, o  którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do za warcia w  nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowie dzialności karnej za złożenie fałszywe go oświadczenia.”. Klauzula ta zastę puje pouczenie organu o  odpowie dzialności karnej za składanie fałszy wych zeznań. 2b. Wniosek wraz z  załącznikami, o  któ rych mowa w  ust.  2, należy złożyć w 7 egzemplarzach.

3. Przepisy ust.  1 i  2 stosuje się odpo wiednio do wniosków o wydanie po zwoleń, o  których mowa w  art.  26, a  także wniosków o wydanie decyzji, o których mowa w art. 27.”;

2) w art. 42 dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „

6. W celu wymiany wiedzy i doświadczenia w za kresie, o  którym mowa w  ust.  1, organy ad ministracji morskiej odbywają regularne spot kania, a w wyjątkowych okolicznościach odby wają także spotkania doraźne.”. Art. 13

4. W ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych (Dz. U. Nr  61, poz.  258, z  późn.  zm.15)) w  art.  3 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „

3) marynarzem lub rybakiem jest osoba posiadają ca morskie kwalifikacje zawodowe, stwierdzone zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie ustawy z dnia 18 sierpnia 2011  r. o bezpieczeń stwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368),”. Art. 13

5. W ustawie z dnia 16 marca 1995 r. o za pobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (Dz. U. z 2006 r. Nr 99, poz. 692, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2009 r. Nr 63, poz. 518 oraz z 2011 r. Nr 185, poz. 1094) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 7 ust. 5a otrzymuje brzmienie: „5a. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej może powierzyć zadania organu inspek cyjnego uznanej przez Komisję Europejską instytucji klasyfikacyjnej upoważnionej zgod nie z  przepisami ustawy z  dnia 18 sierpnia 2011  r. o  bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368).”;

2) w art. 10a: a) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „

3. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może zwolnić statek odbywający, przez okres co najmniej jedne go miesiąca, żeglugę na linii regularnej po między portami polskimi lub pomiędzy por tem polskim a  portem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z  obo wiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli:

1) armator statku wykonującego żeglugę na linii regularnej: a) przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzę du morskiego aktualną listę takich stat ków oraz b) ustanowił system umożliwiający na tychmiastowy elektroniczny dostęp do informacji, o  których mowa w  ust.  1, dotyczących każdej podróży statku wy konującego żeglugę na linii regularnej, organom administracji morskiej i Mor skiej Służbie Poszukiwania i Ratownic twa, na ich żądanie, przez całą dobę;

2) przewidywany czas trwania rejsu w  ra mach żeglugi na linii regularnej nie prze kracza 12 godzin.”, b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „3a. Kapitan statku, o  którym mowa w  ust.  3, powiadamia dyrektora urzędu morskiego lub port przeznaczenia, o zmianach w sto sunku do planowanej godziny przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilotowej, wynoszących co najmniej trzy godziny.”, c) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „

4. Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnie nie, o którym mowa w ust. 3, na wniosek ar matora lub właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W  przy padku gdy żegluga na linii regularnej odby wa się pomiędzy portami kilku państw członkowskich Unii Europejskiej, z  których jednym jest Rzeczpospolita Polska, zwolnie nie wydaje się w  uzgodnieniu z  tymi pań stwami.”;

3) w art. 10b ust. 3 otrzymuje brzmienie: „

3. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o  której mowa w  ust.  1, kierując się koniecz nością ujednolicenia zakresu przekazywanych informacji, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w zakresie systemu monitorowa nia i informacji o ruchu statków.”;

4) art. 23a otrzymuje brzmienie: „Art. 23a. Zadania w zakresie zwalczania zagrożeń i  zanieczyszczeń na morzu wykonuje Morska Służba Poszukiwania i  Ratow nictwa, określona przepisami ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeń stwie morskim.“. 1

4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 215, poz. 1664, z 2010 r. Nr 76, poz. 489 i Nr 119, poz. 804 oraz z 2011 r. Nr 34, poz. 170, Nr 94, poz. 549 i Nr 208, poz. 1241. 1

5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z  1994  r. Nr  113, poz.  547, z  1998  r. Nr  113, poz.  717, z 2000 r. Nr 109, poz. 1156, z 2002 r. Nr 240, poz. 2060, z  2003  r. Nr  229, poz.  2277, z  2004  r. Nr  96, poz.  959, z 2007 r. Nr 21, poz. 125 oraz z 2011 r. Nr 80, poz. 432. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13393 — Poz. 1368

Art. 13

6. W ustawie z dnia 18 września 2001 r. — Kodeks morski (Dz. U. z  2009  r. Nr  217, poz.  1689, z 2010 r. Nr 127, poz. 857 oraz z 2011 r. Nr 80, poz. 432) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 23 § 5 otrzymuje brzmienie: „

§5. Statek, o którym mowa w art. 73, wpisuje się do rejestru okrętowego na wniosek właści ciela lub wszystkich współwłaścicieli, po przedstawieniu decyzji dyrektora urzędu morskiego o  spełnieniu przez statek warun ków technicznych wymaganych do uzyska nia wpisu do rejestru.”;

2) w art. 24 § 1 otrzymuje brzmienie: „

§1. Statek niestanowiący polskiej własności ani nieuważany za stanowiący polską własność wpisuje się do rejestru okrętowego, na wnio sek armatora, po spełnieniu wymogów okreś lonych w art. 13 § 1 i przedstawieniu decyzji dyrektora urzędu morskiego o  spełnieniu przez statek warunków technicznych wyma ganych do uzyskania wpisu do rejestru, z za strzeżeniem § 2.”;

3) w art. 31: a) po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu: „§ 1a. Z rejestru okrętowego, na wniosek dyrek tora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku, można wy kreślić statek, który w  okresie ostatnich 24 miesięcy został dwukrotnie zatrzyma ny przez inspekcje państwa portu z przy czyn leżących po stronie armatora, kapi tana lub załogi statku.”, b) § 2 otrzymuje brzmienie: „

§2. W przypadkach określonych w § 1 i 1a wy kreślenie statku z rejestru okrętowego wy maga zgody wierzyciela hipotecznego wy rażonej na piśmie.”;

4) w art. 48 § 2 otrzymuje brzmienie: „

§2. Zadania organu pomiarowego mogą zostać powierzone zgodnie z  przepisami o  bezpie czeństwie morskim.”. Art.  13

7. W  ustawie z  dnia 21 czerwca 2002  r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użyt ku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm.16)) w art. 23 w ust. 2 tiret czwarty otrzymuje brzmienie: „— Międzynarodowej konwencji o  bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1  listopada 1974 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 61, poz.  318, 319, 320 i  321 oraz z  1986  r. Nr  35, poz. 177), ustawy z dnia 18 września 2001  r. — Kodeks morski (Dz. U. z 2009 r. Nr 217, poz. 1689, z  2010  r. Nr 127, poz.  857 oraz z  2011  r. Nr 80, poz. 432 i Nr 228, poz. 136

8) oraz ustawy z dnia 18 sierpnia 2011  r. o  bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368),”. Art.  13

8. W  ustawie z  dnia 20 kwietnia 2004  r. o  wyposażeniu morskim (Dz. U. Nr  93, poz.  899) w art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „

1. Przepisy ustawy stosuje się do wyposażenia mor skiego wprowadzonego do obrotu oraz używane go na statkach wspólnotowych, dla których do kumenty bezpieczeństwa są wydawane lub prze dłużane zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 18 sierpnia 2011  r. o  bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368).”. Art. 13

9. W ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o za pobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493, z późn. zm.17)) w art. 3 w ust. 2 w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie: „c) materiałów niebezpiecznych w rozumieniu usta wy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368),”. Art. 140. W ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o świad czeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 227, poz. 136

7) w art. 3 w ust. 1 pkt 13 otrzymuje brzmienie: „1

3) ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeń stwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368);”. Art.  14

1. W  ustawie z  dnia 16 grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 1

3) w art. 6 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmie nie: „

1) ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeń stwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368);”. Art. 14

2. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 14

3.

1. Przez okres 12 miesięcy od dnia wejś cia w życie niniejszej ustawy egzaminy kwalifikacyjne są przeprowadzane przez komisje egzaminacyjne działające przy dyrektorach urzędów morskich na podstawie przepisów dotychczasowych.

2. Minister właściwy do spraw gospodarki mor skiej powoła przewodniczącego oraz zastępców prze wodniczącego Centralnej Morskiej Komisji Egzamina cyjnej w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów wydanych na podstawie art.  77 ust.  10, a także utworzy listę egzaminatorów.

3. Wnioski o przeprowadzenie egzaminu nierozpa trzone przez komisje egzaminacyjne działające przy dyrektorach urzędów morskich rozpatruje Centralna Morska Komisja Egzaminacyjna.

4. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy komisje egzaminacyjne działające przy dyrektorach urzędów morskich przekażą Central nej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej posiadaną doku mentację. 1

6) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 238, poz. 2019, z 2004 r. Nr 222, poz. 2249, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z  2008  r. Nr  214, poz.  1347, z  2009  r. Nr  125, poz.  1036 i  Nr  168, poz.  1323, z  2010  r. Nr  155, poz.  1039 oraz z  2011  r. Nr  106, poz.  622,  Nr  163, poz.  981 i Nr 227, poz. 1367. 1

7) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 138, poz. 865 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2011 r. Nr 63, poz. 322, Nr 152, poz. 897 i Nr 227, poz. 1367. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13394 — Poz. 1368

Art. 14

4. Dokumenty wydane na podstawie przepi sów dotychczasowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane. Art.  14

5. Upoważnienia do wykonywania zadań administracji morskiej wydane na podstawie przepi sów dotychczasowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane. Art. 14

6. Armatorzy statków używanych do prowa dzenia działalności, o której mowa w art. 5 pkt 9, do stosują się do wymagań niniejszej ustawy w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Art. 14

7.

1. Koordynator do Spraw Inspekcji Pań stwa Portu pełni swoją funkcję do czasu powołania Koordynatora do Spraw Inspekcji Państwa Portu na podstawie niniejszej ustawy.

2. Krajowy organ NCA, odpowiedzialny za utrzy manie i  zarządzanie Narodowym Systemem Monito rowania Ruchu Statków i  Przekazywania Informacji, pełni swoją funkcję do czasu powołania Koordynatora Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Stat ków i Przekazywania Informacji na podstawie niniej szej ustawy.

3. Dyrektor Morskiej Służby Poszukiwania i Ratow nictwa pełni swoją funkcję do czasu powołania dyrek tora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa na podstawie niniejszej ustawy. Art.  14

8.

1. Dotychczasowy Narodowy System Monitorowania Ruchu Statków i Przekazywania Infor macji staje się Narodowym Systemem Monitorowa nia Ruchu Statków i Przekazywania Informacji w rozu mieniu niniejszej ustawy.

2. Dotychczas działająca Morska Służba Poszuki wania i Ratownictwa staje się Morską Służbą Poszuki wania i Ratownictwa w rozumieniu niniejszej ustawy. Art. 14

9.

1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  11i, art.  14 ust.  3, art.  15 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 16 ust. 5, art. 16a ust. 3, art. 16b ust. 2, art. 16c ust. 4, art. 19 ust. 10 i 10a, art. 25 pkt 1, 3 i 4, art. 26 ust. 2, art. 27c ust. 2, art. 29 ust. 1, 3—5, art.  29a ust.  1, art.  30, art.  31 ust.  3, art.  32 ust.  2, art. 34, art. 35d, art. 36 ust. 7, art. 37a ust. 2, art. 43 ust.  4 i  art.  49 ust.  1 i  2 ustawy, o  której mowa w  art.  151, zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art.  8 ust.  3, art.  12 ust.  2, art.  13 ust.  7, art. 14 ust. 3, art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 4, art. 23 ust. 4, art. 58, art. 68, art. 74 ust. 4, art. 76 ust. 4, art. 80 ust. 3, art. 83 ust. 2, art. 86 ust. 3, 6, 10 i 12, art. 91 ust. 2, art. 94 ust. 3, art. 98 ust. 5, art. 99 ust. 2, art. 101 ust. 7, art. 106, art. 107 ust. 10, art. 108 ust. 2, art. 118 ust. 4 i art. 124 ust. 3 i 4 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia jej wejścia w ży cie.

2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 19 ust. 8a oraz art. 25 pkt 5 ustawy, o której mowa w art. 151, zachowują swoją moc przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  10b ust.  3 ustawy, o  której mowa w  art.  135, zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.  10b ust.  3 ustawy, o  której mowa w  art.  135, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 18 miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Art. 150.

1. W latach 2012—2021 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finanso wym ustawy wynosi 9172 tys. zł, z tym że w:

1) 2012 r. — 1172 tys. zł;

2) 2013 r. — 800 tys. zł;

3) 2014 r. — 820 tys. zł;

4) 2015 r. — 840 tys. zł;

5) 2016 r. — 861 tys. zł;

6) 2017 r. — 933 tys. zł;

7) 2018 r. — 904 tys. zł;

8) 2019 r. — 925 tys. zł;

9) 2020 r. — 947 tys. zł;

10) 2021 r. — 970 tys. zł.

2. W przypadku zagrożenia przekroczenia przyjęte go na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wy datków, o którym mowa w ust. 1, zostaną zastosowa ne mechanizmy korygujące, polegające na:

1) racjonalizacji wykonywania zadań związanych z przepisami ustawy,

2) obniżeniu kosztów funkcjonowania Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej oraz systemu nadzoru nad morskimi jednostkami egzaminacyj nymi — przy jednoczesnym zapewnieniu właściwego po ziomu szkolenia kadr morskich oraz bezpieczeństwa żeglugi.

3. Organem właściwym do monitorowania wyko rzystania limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o  któ rych mowa w ust. 2, jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej. Art.  15

1. Traci moc ustawa z  dnia 9 listopada 2000  r. o  bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z  2006  r. Nr 99, poz. 693, z późn. zm.18)). Art.  15

2. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów art. 70, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: B. Komorowski 1

8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007  r. Nr 107, poz. 732 i Nr 176, poz.  1238, z  2008  r. Nr  171, poz.  1055, z  2009  r. Nr  63, poz. 519, Nr 92, poz. 753 i Nr 98, poz. 817 oraz z 2010 r. Nr 127, poz. 857. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13395 — Poz. 1368

Załącznik do ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. (poz. 1368) I. OPŁATY ZA PRZEPROWADZENIE INSPEKCJI I WY STAWIENIE CERTYFIKATÓW

1. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu bezpieczeństwa statku pasażerskie go: 1.

1. Statki o pojemności brutto do 500 — 1200 j.t. 1.

2. Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2000 — 1600 j.t. 1.

3. Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 — 2400 j.t. 1.

4. Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 do 30 000 — 3200 j.t. 1.

5. Statki o pojemności brutto powyżej 30 000 — za każde następne 20 000 dodatkowo 800 j.t.

2. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu bezpieczeństwa statku towarowego: 2.

1. Statki o pojemności brutto do 500 — 2000 j.t. 2.

2. Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2000 — 3000 j.t. 2.

3. Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 — 4000 j.t. 2.

4. Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 do 30 000 — 5000 j.t. 2.

5. Statki o pojemności brutto powyżej 30 000 — za każde następne 20 000 dodatkowo 1000 j.t.

3. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu bezpieczeństwa jednostki szybkiej: 3.

1. Statki o pojemności brutto do 500 — 2000 j.t. 3.

2. Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2000 — 2700 j.t. 3.

3. Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 — 4000 j.t. 3.

4. Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 do 30 000 — 5300 j.t. 3.

5. Statki o pojemności brutto powyżej 30 000 — za każde następne 20 000 dodatkowo 1300 j.t 3.

6. Za wystawienie pozwolenia na eksploatacje jednostki szybkiej — 1000 j.t.

4. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu konstrukcji i  wyposażenia jednostki dynamicznie unoszonej: 4.

1. Statki o pojemności brutto do 500 — 1200 j.t. 4.

2. Statki o  pojemności brutto powyżej 500 — 1600 j.t. 4.

3. Za pozwolenie na eksploatację jednostki dy namicznie unoszonej — 1000 j.t.

5. Za przeprowadzenie inspekcji statku towarowe go w celu wydania certyfikatu bezpieczeństwa radiowego dla statków o pojemności brutto po między 300 a 500 — 600 j.t.

6. Za przeprowadzenie inspekcji w celu wydania certyfikatu bezpieczeństwa statku specjalistycz nego — 500 j.t.

7. Za przeprowadzenie inspekcji w celu wydania certyfikatu lub tymczasowego certyfikatu zarzą dzania bezpieczeństwem: 7.

1. Statki o  pojemności brutto do 500 — 1500 j.t. 7.

2. Statki o pojemności brutto powyżej 500 do 2000 — 2000 j.t. 7.

3. Statki o  pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 — 2500 j.t. 7.

4. Statki o pojemności brutto powyżej 10 000 do 30 000 — 3500 j.t. 7.

5. Statki o pojemności brutto powyżej 30 000 — za każde następne 20 000 dodatkowo 1000 j.t.

8. Za przeprowadzenie audytu w celu wydania do kumentu zgodności, tymczasowego dokumentu zgodności lub przedłużenia ważności tymczaso wego dokumentu ważności 1200 j.t.

9. Za przeprowadzanie inspekcji w celu wydania świadectwa wolnej burty — 350 j.t.

10. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu zwolnienia lub zwolnienia od wyma gań przepisów krajowych opłata wynosi 50% stawki opłaty podstawowej za przeprowadze nie inspekcji, której zwolnienie dotyczy. 1

1. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu bezpiecznej obsługi — 500 j.t. 1

2. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu zdolności do przewozu stałych ła dunków masowych — 1000 j.t. 1

3. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu zdolności dla statku przewożącego materiały niebezpieczne — 1200 j.t. 1

4. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania karty bezpieczeństwa, karty bezpieczeństwa statku rybackiego i  karty bezpieczeństwa typu „Ł”: 14.

1. Statki o  pojemności brutto do 20 lub do 15 m długości — 100 j.t. 14.

2. Statki o pojemności brutto powyżej 20 do 100 lub powyżej 15 m do 25 m długości 200 j.t. 14.

3. Statki o  pojemności brutto powyżej 100 do 300 — 400 j.t. 14.

4. Statki o  pojemności brutto powyżej 300 do 500 — 600 j.t. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13396 — Poz. 1368

14.

5. Statki o  pojemności brutto powyżej 500 do 2000 — 1000 j.t. 14.

6. Statki o pojemności brutto powyżej 2000 do 10 000 — 2000 j.t. 14.

7. Statki o  pojemności brutto powyżej 10 000 do 30 000 — 3000 j.t. 14.

8. Statki o  pojemności brutto powyżej 30 000 — za każde następne 20 000 dodat kowo 1000 j.t. 14.

9. Jeżeli parametry statku określone w pkt 14.1 i 14.2 wskazują na możliwość zastosowania dwóch stawek, stosuje się stawkę wg pojemności brutto. 1

5. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania karty bezpieczeństwa dla jachtu morskiego: 15.

1. Statki o długości do 6 m — 100 j.t. 15.

2. Statki o długości powyżej 6 m do 9 m — 150 j.t. 15.

3. Statki o długości powyżej 9 m do 12 m — 200 j.t. 15.

4. Statki o długości powyżej 12 m do 15 m — 300 j.t. 15.

5. Statki o długości powyżej 15 m do 24 m — 600 j.t. 15.

6. Statki o długości powyżej 24 m — 1000 j.t. 1

6. Za wykazy wyposażenia do certyfikatu lub karty bezpieczeństwa — 150 j.t., ale nie więcej niż 50% opłaty z  tytułu inspekcji w  celu wydania karty bezpieczeństwa. 1

7. Zniżki opłat: 17.

1. Za przeprowadzenie inspekcji w celu wy dania certyfikatu lub karty bezpieczeń stwa na jednorazową podróż pobiera się opłaty w wysokości 50% opłat wymienio nych w pkt 14.1—14.8 oraz 15.1—15.6. 17.

2. Opłata za przeprowadzenie inspekcji w ce lu potwierdzenia ważności certyfikatu wy nosi 50% wartości stawki określonej do przeprowadzenia inspekcji w  celu wyda nia certyfikatu, na którym dokonano po twierdzenia ważności. 17.

3. Jeżeli właścicielem jachtu rekreacyjnego jest: emeryt, rencista, uczeń lub student, opłatę za przeprowadzenie inspekcji w ce lu wydania certyfikatu obniża się o 50%. 17.

4. Opłaty określone w pkt 14.1—14.8 ulegają obniżeniu o: — 50% dla statku bez własnego napędu mechanicznego, — 20% dla statku bez własnego napędu mechanicznego wyposażonego w  me chanizmy pomocnicze. 1

8. Inne opłaty: 18.

1. Za ponowną inspekcję statku o  obcej przynależności zatrzymanego przez organ inspekcyjny — 4000 j.t. 18.

2. Za wydanie lub wymianę certyfikatu — 50 j.t. 18.

3. Za wydanie duplikatu lub odpisu certyfi katu — 50 j.t. 18.

4. Za przeprowadzenie inspekcji w celu przy wrócenia ważności certyfikatu (w  szcze gólności po awarii, zmianach konstrukcyj nych, po unieważnieniu na skutek inspek cji negatywnej) pobiera się opłatę w wy sokości 50% opłaty podstawowej pobiera nej przy przeprowadzaniu inspekcji w celu wydania tego certyfikatu. 18.

5. Za przedłużenie ważności certyfikatu na okres do 1 miesiąca bez inspekcji — po biera się za każdy dokument opłatę w wy sokości 10% opłaty podstawowej za prze prowadzanie inspekcji w celu wydania te go certyfikatu, lecz nie mniej niż 10 j.t. 18.

6. Za przedłużenie ważności certyfikatu na okres do 3 miesięcy — pobiera się opłatę w wysokości 30% opłaty podstawowej za przeprowadzanie inspekcji w  celu wyda nia tego certyfikatu, lecz nie mniej niż 50 j.t. 18.

7. Za przedłużenie ważności certyfikatu na okres powyżej 3 miesięcy do 5 miesięcy — pobiera się opłatę w  wysokości 50% opłaty podstawowej za przeprowadzanie inspekcji w celu wydania tego certyfikatu. 18.

8. Opłata za przeprowadzenie kontroli dla stacji atestacji i  wyposażenia statku, w  tym sprzętu ochrony przeciwpożaro wej, środków ratunkowych oraz urządzeń radiowych i nawigacyjnych: 18.8.

1. Wydanie świadectwa uznania — 1350 j.t. 18.8.

2. Potwierdzenie świadectwa uzna nia — 650 j.t. 18.8.

3. Rozszerzenie działalności, za każdą dodatkową usługę atestacji — 550 j.t. 18.

9. Opłaty za zatwierdzenie planu ochrony pożarowej statków morskich oraz rozkła dów alarmowych statków pasażerskich: 18.9.

1. Statki o pojemności brutto do 500 — 200 j.t. 18.9.

2. Statki o pojemności brutto powy żej 500 do 2000 — 400 j.t. 18.9.

3. Statki o pojemności brutto powy żej 2000 do 10 000 — 800 j.t. 18.9.

4. Statki o pojemności brutto powy żej 10 000 do 30 000 — 1200 j.t. 18.9.

5. Statki o  pojemności brutto po wyżej 30 000 — opłata jak w pkt 20.10.4 i dodatkowo za każde następne 20 000 — 400 j.t. 18.

10. Za zatwierdzenie planu rozmieszczenia środków ratunkowych pobiera się 50% opłaty podstawowej jak za zatwierdzenie planu obrony pożarowej według stawek określonych w pkt 18.9.1—18.9.5. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13397 — Poz. 1368

18.1

1. Za wydanie zaświadczenia o  przedłuże niu ważności tratw lub zwalniaków hydrostatycznych (bez względu na ilość środków ratunkowych) — 300 j.t. 18.1

2. Za wydanie lub zatwierdzenie dokumen tu, planu, poradnika nieujętego w niniej szym załączniku pobiera się opłatę w wy sokości 300 j.t. 18.1

3. Za zatwierdzenie instrukcji bezpiecznej obsługi przeładunku materiałów niebez piecznych — 400 j.t. 18.1

4. Za wydanie jednorazowego zwolnienia statku z  asysty holowniczej — dotyczy jednorazowych manewrów (za każde: wejście, wyjście, przeholowanie) — 250 j.t. 18.1

5. Za wydanie zezwolenia na manewrowa nie w  porcie statkiem ze zmniejszoną ilością holowników lub bez asysty ho lowniczej (zezwolenie jest wydawane na okres 12 miesięcy) — 4000 j.t. 18.1

6. Za wydanie zezwolenia jednorazowego na manewrowanie w porcie statkiem ze zmniejszoną ilością holowników lub bez asysty holowniczej (dotyczy wszystkich rodzajów manewrów) — w czasie jednej wizyty w porcie — 600 j.t. 18.1

7. Za wydanie zezwolenia dla kapitana stat ku morskiego żeglugi międzynarodowej na manewrowanie statkiem bez pilota, na obszarze portu określonego w zezwo leniu lub jego rejonie — 250 j.t. 18.1

8. Za wydanie zezwolenia dla kapitana stat ku morskiego żeglugi krajowej na mane wrowanie statkiem na wodach morskich bez pilota — 150 j.t. 18.1

9. Za wydanie zezwolenia dla kapitana stat ku na jednorazowe manewrowanie stat kiem bez pilota — 400 j.t. 18.

20. Za wydanie zezwolenia dla kapitana stat ku żeglugi śródlądowej na manewrowa nie statkiem bez pilota na obszarze portu określonego w zezwoleniu lub jego rejo nie — 150 j.t. 18.2

1. Za każdorazowe określenie warunków przeładunku materiałów niebezpiecz nych w  miejscach, dla których nie za twierdzono instrukcji, o  której mowa w pkt 20.17 — 100 j.t. 18.2

2. Za wydanie zezwolenia i określenie wa runków wprowadzania/wyprowadzania do/z portu statków ponadgabarytowych — 200 j.t. 18.2

3. Za wydanie zezwolenia i określenie wa runków żeglugi na obszarze portu dla trudnych w  manewrowaniu zespołów holowniczych, w których skład wchodzą doki pływające, duże pontony o długości powyżej 50 m, wraki — 150 j.t. 18.2

4. Za wydanie zezwolenia i określenie wa runków na przeładunek, bunkrowanie na redzie — 50 j.t. 18.2

5. Za zalegalizowanie dziennika pokłado wego lub innego dokumentu (książki) podlegającego legalizacji — 20 j.t. 18.2

6. Za certyfikat uznania wyposażenia statku za równoważne — 500 j.t. 18.2

7. Za upoważnienie podmiotu do wykony wania przeglądów technicznych jachtów morskich o długości do 15 m — 2000 j.t. 1

9. Objaśnienia uzupełniające: 19.

1. Dla statków z  nieudokumentowaną po jemnością brutto opłaty nalicza się we dług wzoru: V = 0,25 x L x B x H, gdzie: B — szerokość maksymalna, H — wysokość boczna, L — długość całkowita. Uwaga: dla doków pływających H oznacza wysokość boczną łącznie z basztami. 19.

2. Koszty przejazdów oraz pobytu audyto rów/inspektorów poza miastami — siedzi bami urzędów morskich, związane z prze prowadzaniem audytu lub inspekcji pono si zleceniodawca. W przypadku gdy opła ta netto wynosi poniżej 10 j.t., odstępuje się od jej pobrania. 19.

3. Opłaty za przeprowadzanie inspekcji w ce lu wydania, potwierdzenia, przedłużania czy przywrócenia ważności wszystkich certyfikatów statku ponosi armator lub właściciel statku. 19.

4. Wszystkie procenty wymienione w tekście należy liczyć od opłat podstawowych. 19.

5. Ilekroć opłaty przewidziane taryfą są uza leżnione od długości, należy przez to rozu mieć długość całkowitą statku. II. OPŁATY ZA WYSTAWIANIE DOKUMENTÓW KWA LIFIKACYJNYCH

1. Opłaty za dyplomy oficerskie i świadectwa ma rynarskie oraz ich duplikaty: 1.

1. Dyplom oficera statków morskich w  żeglu dze międzynarodowej — 50 j.t. 1.

2. Dyplom oficera statków morskich w  żeglu dze krajowej — 30 j.t. 1.

3. Potwierdzenie dyplomu — 20 j.t. 1.

4. Dyplom pilota morskiego — 50 j.t. 1.

5. Świadectwo marynarza — 30 j.t. 1.

6. Potwierdzenie uznania — 50 j.t. 1.

7. Świadectwo przeszkolenia — 20 j.t. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13398 — Poz. 1368

1.

8. Przy wydaniu pierwszego duplikatu doku mentu kwalifikacyjnego opłatę podwyższa się o 50% opłaty podstawowej za ten doku ment. Przy wydawaniu kolejnego duplikatu opłatę podwyższa się o 100%.

2. Zezwolenie na zajmowanie stanowiska: 2.

1. Zezwolenie na zajmowanie stanowiska ofi cerskiego (art.  VIII Konwencji STCW) — 40 j.t. 2.

2. Zezwolenie na zajmowanie stanowiska ma rynarskiego — 20 j.t. 2.

3. Zezwolenie na pełnienie czynności piloto wych w pilotażu pełnomorskim — 30 j.t. 2.

4. Karta identyfikacyjna pilota pełnomorskiego — 40 j.t. 2.

5. Szczególne uprawnienia pilotowe — 50 j.t. 2.

6. Zezwolenie na pełnienie czynności piloto wych dla kapitana żeglugi śródlądowej na statkach żeglugi śródlądowej obcych bander na wodach administrowanych przez urząd morski — 200 j.t. 2.

7. Zezwolenie na zajmowanie stanowiska II i starszego mechanika na statku z napędem turbiną gazową lub parową — 30 j.t. 2.

8. Zezwolenie na zajmowanie stanowisk oficer skich na zbiornikowcach — 30 j.t.

3. Opłaty za dyplomy oficerskie i świadectwa człon ków załóg jachtów komercyjnych oraz ich dupli katy: 3.

1. Świadectwo dla członka załogi jachtu ko mercyjnego — 30 j.t. 3.

2. Dyplom oficera jachtu komercyjnego o po jemności brutto do 500 — 30 j.t. 3.

3. Dyplom oficera jachtu komercyjnego o po jemności brutto od 500 do 3000 — 50 j.t. 3.

4. Przy wydaniu pierwszego duplikatu doku mentu kwalifikacyjnego opłatę podwyższa się o 50% opłaty podstawowej za ten doku ment. Przy wydawaniu kolejnego duplikatu opłatę podwyższa się o 100%.

4. Inne dokumenty: 4.

1. Za potwierdzenie autentyczności dokumen tu — 5 j.t. 4.

2. Za wydanie innego dokumentu niż wymie nione wyżej — 10 j.t. 4.

3. Za wydanie wyciągu pływania, sporządzo nych dla innych celów niż potrzeby urzędu — 10 j.t. 4.

4. Za przedłużenie ważności dokumentów po biera się 50% normalnej opłaty. III. OPŁATY ZA EGZAMIN

1. Opłata za egzamin w  żegludze międzynarodo wej: 1.

1. Na poziom pomocniczy — 200 j.t. 1.

2. Na poziom operacyjny — 600 j.t. 1.

3. Na poziom zarządzania — 500 j.t. 1.

4. Na poziom operacyjny w  żegludze przy brzeżnej — 400 j.t. 1.

5. Na poziom zarządzania w  żegludze przy brzeżnej — 400 j.t.

2. Opłata za egzamin w żegludze krajowej: 2.

1. Na stopnie marynarskie — 200 j.t. 2.

2. Na stopnie oficerskie — 300 j.t.

3. Opłata za egzamin na statki rybackie: 3.

1. Na stopnie marynarskie — 200 j.t. 3.

2. Na stopnie oficerskie — 300 j.t.

4. Opłata za egzamin na jachty komercyjne: 4.

1. Dla członka załogi jachtu komercyjnego — 150 j.t. 4.

2. Na stopnie oficerskie na jachtach komercyj nych o pojemności brutto do 500 — 300 j.t. 4.

3. Na stopnie oficerskie na jachtach komercyj nych o pojemności brutto od 500 do 3000 — 400 j.t.

5. Opłata za egzamin dodatkowy: 5.

1. Na stopień kapitana statku o  pojemności brutto 3000 i powyżej — 400 j.t. 5.

2. Na stopień starszego mechanika okrętowe go na statkach o  mocy maszyn 3000 kW i powyżej — 400 j.t. 5.

3. Na stopień elektroautomatyka — 300 j.t. 5.

4. Na stopień oficera mechanika statków o mo cy maszyn poniżej 750 kW — 200 j.t. 5.

5. Na stopień kucharza okrętowego — 200 j.t. 5.

6. Na stopień starszego marynarza — 200 j.t. 5.

7. Z zakresu obsługi siłowni z napędem innym niż tłokowy silnik spalinowy (turbiny) — 100 j.t. 5.

8. Z  zakresu obsługi silników spalinowych do 200 kW — 100 j.t. 5.

9. Z  zakresu obsługi narzędzi połowowych — 100 j.t. 5.

10. Na potwierdzenie dyplomu — 150 j.t. 5.1

1. Na świadectwo ratownika — 75 j.t. 5.1

2. Na świadectwa przeszkolenia — 20 j.t.

6. Opłata za egzamin na uprawnienia w pilotażu: 6.

1. Pilota — 150 j.t. 6.

2. Dla kapitana statku do manewrowania stat kiem bez pilota na obszarze określonego w uprawnieniu portu morskiego lub w jego rejonie — 150 j.t. 6.

3. Egzamin sprawdzający kwalifikacje samo dzielnego pilotowania określonego statku na wyznaczonym akwenie — 150 j.t. Dziennik Ustaw Nr 228 — 13399 — Poz. 1368

6.

4. Egzamin sprawdzający dla kapitana statku posiadającego zezwolenie na manewrowa nie statkiem bez pilota (co 5 lat od daty otrzymania pierwszego zezwolenia) — 150 j.t.

7. Za egzamin poprawkowy pobiera się opłatę w wysokości 100% opłat określonych niniejszą taryfą.

8. Za wydanie duplikatu zaświadczenia — 10 j.t.

9. Wynagrodzenie członków zespołu egzamina cyjnego za uczestnictwo w egzaminie (od oso by egzaminowanej): 9.

1. Przewodniczący zespołu egzaminacyjnego — 30 j.t. 9.

2. Wiceprzewodniczący zespołu egzaminacyj nego — 25 j.t. 9.

3. Egzaminator — 20 j.t.

10. Obsługa administracyjna egzaminu (od osoby egzaminowanej) — 5 j.t. 1

1. Za wynajęcie symulatora dla celów egzamino wania — do 400 j.t./h 1

2. Opłaty za czynności związane z uznaniem Mor skich Jednostek Edukacyjnych (MJE): 12.

1. Opłata za audyt na uznanie MJE — 1500 j.t. 12.

2. Opłata za audyt na rozszerzenie uznania — 1000 j.t. 12.

3. Opłata za audyt na potwierdzenie uznania — 1000 j.t. 12.

4. Opłata za odnowienie ważności uznania — 1500 j.t. 12.

5. Za wydanie certyfikatu uznania Morskiej Jednostki Edukacyjnej — 300 j.t. 12.

6. Za wydanie załącznika do certyfikatu uznania Morskiej Jednostki Edukacyjnej po rozszerzeniu działalności o dodatkowe kursy — 200 j.t. 1

3. Wynagrodzenie zespołu audytującego: 13.

1. Audytor wiodący — 300 j.t. 13.

2. Audytor — 250 j.t. IV. JEDNOSTKA TARYFOWA Wartość złotowa jednostki taryfowej stanowi rów nowartość 0,2 SDR — Specjalnych Praw Ciągnie nia liczona według średniego kursu walutowego z  poprzedniego tygodnia podanego w  tabelach kursowych Narodowego Banku Polskiego.

Status prawny: obowiązujący
Data ogłoszenia: 2011-10-24
Data wydania: 2011-08-18
Data wejścia w życie: 2012-01-25
Data obowiązywania: 2012-01-25
Uwagi: art. 70 wchodzi w życie z dniem 25 kwietnia 2013 r.
Organ wydający: SEJM
Organ uprawniony: MIN. OBRONY NARODOWEJ
MIN. WŁAŚCIWY DS GOSPODARKI MORSKIEJ
MIN. WŁAŚCIWY DS WEWNĘTRZNYCH
RADA MIN.
Organ zobowiązany: MIN. OBRONY NARODOWEJ
MIN. WŁAŚCIWY DS GOSPODARKI MORSKIEJ
MIN. WŁAŚCIWY DS WEWNĘTRZNYCH
RADA MIN.
Dziennik Ustaw: Dz.U. 2011 nr 228 poz. 1368