Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1265

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 19 listopada 2012 r. Poz. 1265 OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 14 września 2012 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o transporcie drogowym 1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i nie których innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 i Nr 232, poz. 1378) ogłasza się w załączniku do niniej szego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125,  poz. 874), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 1)  ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem Rzeczypospolitej Polskiej  w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), 2)  ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw  (Dz. U. Nr 192, poz. 1381), 3)  ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218,  poz. 1391), 4)  ustawą z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), 5)  ustawą z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu dro gowym (Dz. U. Nr 234, poz. 1574), 6)  ustawą z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych  innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2011 r. Nr 131, poz. 764), 7) ustawą z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206), 8)  ustawą z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu  lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych  (Dz. U. Nr 98, poz. 817), 9)  ustawą z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw  (Dz. U. Nr 43, poz. 246),

10)  ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 164, poz. 1107), 11)  ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o  ruchu drogowym oraz niektórych  innych ustaw  (Dz. U. Nr 225, poz. 1466 oraz z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), 12) ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 249, poz. 1656), 13)  ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym  (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), 14) ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13), 15)  ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151  i Nr 92, poz. 530 oraz z 2012 r.  poz. 113), Dziennik Ustaw  – 2 –   Poz. 1265

16) ustawą z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247), 17)  ustawą z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106,  poz. 622 i Nr 187, poz. 11

10) , 18)  ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identy fikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780), 19)  ustawą z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych (Dz. U.  Nr 159, poz. 945),

20)   ustawą z dnia 15 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U.  Nr 168, poz. 1005), 21) ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454), 22)  ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.  Nr 244, poz. 1454), 23) ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 661) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 6 września 2012 r. 2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 1)  art. 42 ust. 1, art. 43 i art. 45 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem  Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), które stanowią: Art. 42. „1. Do spraw objętych przepisami ustaw zmienianych niniejszą ustawą, wszczętych a niezakończonych  przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tych ustaw, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z zastrzeże niem ust. 2 i 3.” „Art. 43. Dotychczasowe akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w: 1) art. 10 ust. 9, art. 13f ust. 3 oraz art. 14 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 8, 2) art. 15a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 18, 3) art. 24 ust. 2 oraz art. 26 ustawy zmienianej w art. 19, 4) art. 15, art. 18 ust. 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 22, 5) art. 90a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 28, 6) art. 10 ust. 5 oraz art. 14 ustawy zmienianej w art. 30, 7) art. 36 ustawy zmienianej w art. 31, 8) art. 48 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 33 – zachowują moc do dnia wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień w brzmieniu na danym niniejszą ustawą.” „Art. 45. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 11 pkt 2 lit. b i c, który  wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.”; 2)  art. 6–8 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych  ustaw (Dz. U. Nr 192, poz. 1381), które stanowią: „Art. 6. W terminie do dnia 31 grudnia 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego przygotuje jednolitą kra jową strategię kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy. Art. 7. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1,  zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 89 ust. 5 ustawy, o któ rej mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w ży cie niniejszej ustawy. Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 4 w zakresie art. 54b  ust. 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2009 r.”; Dziennik Ustaw  – 3 –   Poz. 1265

3)  art. 9 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.  Nr 218, poz. 1391), który stanowi: „Art. 9. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia: 1) z tym że art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, dodawany niniejszą ustawą, stosuje się od dnia 1 lipca 2011 r.; 2)  z wyjątkiem art. 3 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy oraz  art. 3 pkt 2–11, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.”; 4)  art. 202, 203 i art. 216 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505), które stanowią: „Art. 202. W okresie 10  lat od dnia wejścia w życie ustawy warunek posiadania kompetencji kierowniczych na  stanowiskach, o których mowa w art. 52 oraz w ustawach zmienianych w art. 135–139, 141–143, 145–147, 149–156,  158, 159, 161–185 oraz 187–189, uważa się za spełniony przez osoby, które: 1)  uzyskały świadectwo potwierdzające kwalifikacje do pracy na wysokim stanowisku państwowym, wydane na pod stawie art. 7 ust. 5 lub art. 8 ust. 7 ustawy uchylanej w art. 214; 2)  w wyniku postępowania kwalifikacyjnego dla pracowników służby cywilnej ubiegających się o mianowanie w służ bie cywilnej osiągnęły miejsce uprawniające do mianowania na podstawie ustawy uchylanej w art. 215. Art. 203. W okresie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy, przy przeprowadzaniu naboru na wyższe stanowiska  w służbie cywilnej, do osób, o których mowa w art. 202, nie stosuje się warunków określonych w art. 53 pkt 4 i 5.” „Art. 216. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7 ust. 1, art. 40–43,  art. 45, art. 47–49, art. 160 i art. 186 pkt 2–6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2010 r.”; 5)  art. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo  o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 234, poz. 1574), które stanowią: „Art. 3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 39i ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1,  zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 39i ust. 1 ustawy, o któ rej mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 10 września 2010 r. Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 6)  art. 64, 71  i art. 72 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz  o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97 oraz z 2011 r. Nr 131, poz. 764), które stanowią: „Art. 64. 1. Do kontroli przedsiębiorcy wszczętej i niezakończonej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosu je się przepisy dotychczasowe. 2. Kontrole wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zostaną zakończone w terminie  60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.” „Art. 71. Wnioski o wpis do ewidencji działalności gospodarczej złożone przed dniem 1 lipca 2011 r. podlegają  rozpatrzeniu zgodnie z przepisami dotychczasowymi. Art. 72. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1)  art. 1 pkt 2–4, art. 13, 14 i 17, art. 22 pkt 2, art. 24, art. 65–67 oraz art. 69 – które wchodzą w życie z dniem 31 marca  2009 r.; 2) art. 68 – który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r.”; 7)  art. 78 ust. 3 i 4, art. 80 i 83 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie  (Dz. U. Nr 31, poz. 206), które stanowią: Art. 78. „3. Z dniem 1 kwietnia 2009 r. delegatury komend, inspektoratów i innych jednostek organizacyjnych sta nowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, utworzone na podsta wie art. 36 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 82, stają się delegaturami urzędów obsługujących organy rządowej admini stracji zespolonej w województwie, o których mowa w art. 2 pkt 2 niniejszej ustawy. 4. Z dniem 1 kwietnia 2009 r. pracownicy delegatur komend, inspektoratów i innych jednostek organizacyjnych  stanowiących aparat pomocniczy kierowników zespolonych służb, inspekcji  i straży wojewódzkich, utworzonych na  podstawie art. 36 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 82, stają się pracownikami delegatur urzędów obsługujących organy  rządowej administracji zespolonej w województwie, o których mowa w art. 2 pkt 2 niniejszej ustawy.” Dziennik Ustaw  – 4 –   Poz. 1265

„Art. 80. 1. Zachowują moc porozumienia wojewody z zarządem jednostki samorządu terytorialnego, właściwym  organem innego samorządu lub kierownikiem państwowej osoby prawnej albo innej państwowej jednostki organizacyj nej na obszarze województwa, dotyczące powierzenia, na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy uchylanej w art. 82, prowa dzenia, w imieniu wojewody, niektórych spraw z zakresu jego właściwości. 2. Do porozumień, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy dotychczasowe.” „Art. 83. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r.”; 8)  art. 37 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonaw czych (Dz. U. Nr 98, poz. 817), który stanowi: „Art. 37. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 9)  art. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych  ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 246), które stanowią: „Art. 5. Zachowują uprawnienia do wykonywania przewozów drogowych kierowcy, którzy nabyli je na podstawie  przepisów ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Art. 6. Urządzenia techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, posiadające odpowiedni certyfikat  wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy  uznaje się za spełniające wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39g ust. 12 ustawy zmienianej  w art. 1.” „Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;

10)   art. 2 i 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 164, poz. 1107), które  stanowią: „Art. 2. 1. W  terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewodowie przekażą a Główny  Inspektor  Transportu Drogowego przejmie na własność urządzenia techniczne do ważenia pojazdów. 2. Przekazanie urządzeń, o których mowa w ust. 1, nastąpi w drodze protokołów zdawczo-odbiorczych. Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 11)  art. 7–11 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych  ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466 oraz z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), które stanowią: „Art. 7. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 50a ustawy z dnia 6 września 2001  r.  o transporcie drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie  art. 50a  tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej  jednak, niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia  w życie niniejszej ustawy. Art. 8. Postępowania w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenia, za które ustawa z dnia 6 września  2001  r.  o  transporcie  drogowym  przewiduje  karę  pieniężną,  ujawnione  przez  funkcjonariuszy  Policji  przed  dniem  1 stycznia 2012 r., prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ujawnienia naruszenia. Art. 9. Postępowania w sprawach o wykroczenia dotyczące naruszeń przepisów ruchu drogowego w zakresie prze kraczania dopuszczalnej prędkości  lub niestosowania się do sygnałów świetlnych popełnionych przed dniem 1 lipca  2011 r. prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu popełnienia wykroczenia. Art. 10. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy: 1)  Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekaże znajdujące się w jego władaniu stacjonarne urządzenia  rejestrujące oraz obudowy na te urządzenia Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Przekazanie nastąpi  w drodze protokołów zdawczo-odbiorczych; 2)  zarządcy dróg usuną urządzenia rejestrujące oraz obudowy na te urządzenia zainstalowane w pasie dróg publicznych,  eksploatowane przez podmioty inne niż Policja, zarządcy dróg, straże gminne (miejskie) oraz Inspekcja Transportu  Drogowego; 3)  Komendant Główny Policji, zarządcy dróg z wyłączeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, oraz  komendanci straży gminnych (miejskich) przekażą Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego wykazy stacjo narnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia zainstalowanych w pasie dróg publicznych odpowied nio przez: Policję,  zarządców dróg oraz  straże gminne  (miejskie),  ze wskazaniem  typu  (modelu)  zainstalowanego  Dziennik Ustaw  – 5 –   Poz. 1265

urządzenia rejestrującego lub obudowy na to urządzenie, szczegółowym określeniem miejsca ich instalacji oraz opi sem infrastruktury technicznej towarzyszącej instalacji, a także wyszczególnieniem znajdującego się w ich posiadaniu  wyposażenia  technicznego  niezbędnego  do  eksploatacji wyżej wymienionych  urządzeń  obejmującego  klucze  oraz  hasła (kody) dostępu. Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) (uchylony); 2) art. 1 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 129g ust. 1–3 oraz art. 129h ust. 1–4; 3) art. 3 w zakresie dotyczącym art. 20c – które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.”; 12)  art. 2–11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 249, poz. 1656), które  stanowią: „Art. 2. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego przejmuje sprawy,  prowadzone na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 3, art. 13 ust. 2 i 4, art. 15, art. 16, art. 18 ust. 2, art. 19, art. 23–25, art. 29  ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 32b, art. 32c, art. 32e, art. 33 ust. 8, art. 34 ust. 5, art. 35 ust. 2 oraz art. 42 ust. 3 pkt 1, 4 i 5 oraz  ust. 6 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie niniej szej ustawy, wszczęte a niezakończone przed dniem jej wejścia w życie ostateczną decyzją. 2. Z dniem wejścia w życie ustawy w toczących się postępowaniach sądowych i administracyjnych, których stroną  jest minister właściwy do spraw transportu, w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekazaniu na podstawie tej  ustawy, w miejsce ministra właściwego do spraw transportu, stroną staje się Główny Inspektor Transportu Drogowego. 3. Minister właściwy do spraw transportu przekaże Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego akta spraw  prowadzonych przez jednostkę, o której mowa w art. 17 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym  przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zwaną dalej „jednostką”. 4. Przekazanie akt spraw, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego zawie rającego wykaz spraw i przekazywanych dokumentów. Art. 3. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rejestr wydanych świadectw kierowcy i rejestr pojazdów i przed siębiorców wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, o których mowa w art. 32e ust. 1  i art. 34 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,  stają się rejestrem wydanych świadectw kierowcy i rejestrem podmiotów i pojazdów wykonujących przewóz drogowy  na potrzeby własne, o których mowa w art. 32e i art. 34 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniej szą ustawą. Art. 4. Decyzje ministra właściwego do spraw transportu, w zakresie zadań i kompetencji podlegających przekaza niu na podstawie ustawy, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc. Art. 5. Do jednostki nie stosuje się przepisu art. 87 ust. 1 i art. 89 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Prze pisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, z późn. zm.a)). Art. 6. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Główny Inspektorat Transportu Drogowego przejmuje prawa,  należności i zobowiązania jednostki. Przekazanie aktywów trwałych i innych składników majątkowych pozostających  w dyspozycji jednostki następuje na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego. 2. Zobowiązania jednostki, o których mowa w ust. 1, zostaną rozliczone ze środków zgromadzonych na rachunku  bankowym tej jednostki, przekazanych na rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, z tym że  środki pieniężne stanowiące nierozliczone nadpłaty z tytułu opłat za wydane przez jednostkę dokumenty i kaucje stano wiące zabezpieczenie na pobierane karty opłat przechodzą z dniem 1 stycznia 2011 r. na wyodrębniony rachunek ban kowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w celu zwrotu tych nadpłat i kaucji. Art. 7. 1. Z dniem 1 stycznia 2011 r. pracownicy jednostki stają się pracownikami Głównego Inspektoratu Trans portu  Drogowego  zatrudnionymi  na  stanowiskach  urzędniczych  w  rozumieniu  ustawy  z  dnia  21  listopada  2008  r.  o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 oraz z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1706). Przepis art. 231 § 4 Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio. a)  Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1706 oraz z 2010 r. Nr 96, poz. 620, Nr 108, poz. 685,  Nr 152, poz. 1020, Nr 161, poz. 1078, Nr 226, poz. 1475 i Nr 238, poz. 1578. Dziennik Ustaw  – 6 –   Poz. 1265

2. Dyrektor Generalny Głównego  Inspektoratu Transportu Drogowego niezwłocznie zawiadamia na piśmie pra cowników, o których mowa w ust. 1, o zmianach, jakie mają nastąpić w ich stosunkach pracy. Art. 8. Wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego wykonują zadania, o których mowa w art. 27 ust. 3 i art. 30  ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1, od dnia 1 stycznia 2012 r. Art. 9. Komisja społeczna do spraw podziału zezwoleń zagranicznych powołana na podstawie dotychczasowych  przepisów funkcjonuje do końca okresu, na jaki została powołana. Art. 10. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 26 pkt 2, art. 30 ust. 2d, art. 32 ust. 1 pkt 2,  art. 41 ust. 4 i art. 50a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej  ustawy,  zachowują moc do  czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie  art. 26, art. 30 ust. 7, art. 32, art. 41 ust. 4 i art. 50a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,  nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem art. 5 i 7, które wchodzą w życie z dniem  ogłoszenia.”; 13)  art. 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie dro gowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), który stanowi: „Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 16, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia; 2) art. 1 pkt 9, pkt 12, pkt 13 lit. b i pkt 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.”; 14)  art. 78, 82, 87, 88 i art. 90 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5,  poz. 13), które stanowią: „Art. 78. Podmioty prowadzące działalność w zakresie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogo wym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim i w żegludze śródlądowej mogą ją nadal  wykonywać na podstawie posiadanych uprawnień, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r.” „Art. 82. 1. Organizator publicznego  transportu zbiorowego wydaje zaświadczenie na wykonywanie publicznego  transportu zbiorowego podmiotowi, który zawarł umowę na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym  transporcie drogowym przed dniem wejścia w życie ustawy. Zaświadczenie wydaje się przed dniem wygaśnięcia zezwo lenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na okres ważności umowy. 2. Operator publicznego transportu zbiorowego, który w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia  2016 r. zawarł umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w transporcie drogowym,  zwolniony jest z obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowych trans porcie drogowym, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.  z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.b)).” „Art. 87. 1. W terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. podmioty prowadzące działalność w zakresie krajowego regular nego przewozu osób są obowiązane uwzględniać uprawnienia pasażerów do ulgowych przejazdów środkami publiczne go transportu zbiorowego w transporcie drogowym i kolejowym, zgodnie z dotychczasowymi przepisami. 2. W terminie, o którym mowa w ust. 1, finansowanie ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbio rowego odbywa się na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych. 3. Umowy określające zasady przekazywania przewoźnikom dopłat do utraconych przychodów z tytułu stosowania  ulg ustawowych, zawarte na podstawie art. 8a ust. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 68, zachowują ważność przez  okres, na który zostały zawarte, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2016 r. Art. 88. W terminie do dnia 31 maja 2015 r. minister właściwy do spraw transportu przekaże Komisji Europejskiej  sprawozdanie, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.” „Art. 90. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2011 r., z wyjątkiem art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 68 pkt 2 i 3 oraz  art. 73 pkt 1 lit. a, pkt 2–8, pkt 10 lit. a i pkt 11 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.”; b)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r.  Nr 218, poz. 1391, Nr 227, poz. 1505 i Nr 234, poz. 1574, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 31, poz. 206, Nr 86, poz. 720 i Nr 98, poz. 817  oraz z 2010 r. Nr 43, poz. 246, Nr 164, poz. 1107, Nr 225, poz. 1466, Nr 247, poz. 1652 i Nr 249, poz. 1656. Dziennik Ustaw  – 7 –   Poz. 1265

15)  art.  139 ustawy z dnia 5  stycznia 2011  r.  o kierujących pojazdami  (Dz. U. Nr 30,  poz.  151  i Nr 92,  poz.  530 oraz  z 2012 r. poz. 113), który stanowi: „Art. 139. Ustawa wchodzi w życie z dniem 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem: 1) art. 125 pkt 9, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 2) art. 110, który wchodzi w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia.”; 16)  art. 2–4 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247), które stanowią: „Art. 2. Termin na przeprowadzenie egzaminów, co do których wnioski o  ich przeprowadzenie złożone zostały  przed dniem wejścia w życie ustawy, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 3. Przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu  okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak  niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 4, który wchodzi  w życie z dniem ogłoszenia.”; 17)  art. 98 i art. 105 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębior ców (Dz. U. Nr 106, poz. 622 i Nr 187, poz. 11

10) , które stanowią: „Art. 98. Do postępowań w sprawach: 1)  o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na hodowli zwierząt laboratoryjnych  lub dostarczaniu zwierząt doświadczalnych, o której mowa w art. 13 ustawy wymienionej w art. 68, 2) o uznanie związków hodowców lub innych podmiotów, o których mowa w art. 17 i 21 ustawy wymienionej w art. 84, 3)  o wydanie zgody na prowadzenie księgi, o której mowa w art. 18 ust. 1, oraz rejestru, o którym mowa w art. 22 ust. 1  ustawy wymienionej w art. 84, 4)  o uzyskanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu albo środka wspomagającego uprawę roślin, o którym  mowa w art. 4 ustawy wymienionej w art. 85, 5)  o udzielenie koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, o których  mowa w art. 15 ustawy wymienionej w art. 21, 6)  o udzielenie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybu chowymi, bronią,  amunicją oraz wyrobami  i  technologią o przeznaczeniu wojskowym  lub policyjnym, o których  mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 36, 7) o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 19b i 50a ustawy wymienionej w art. 17, 8) wniosków o wydanie zaświadczenia, o których mowa w art. 33 ust. 6 ustawy wymienionej w art. 37 – wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.” „Art. 105. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem: 1) art. 36 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 2) art. 44 i art. 103, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2011 r.; 3) (uchylony).”; 18)  art. 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji  i identyfikacji podatników i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780), który stanowi: „Art. 5. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 20, 21 i 28, art. 2 i art. 3, które  wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.”; 19)  art. 3 i 4 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych  (Dz. U. Nr 159, poz. 945), które stanowią: „Art. 3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 69 ust. 3a i art. 76 ust. 4 pkt 1 ustawy,  o której mowa w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie  art. 69 ust. 3a i art. 76 ust. 4 pkt 1 ustawy, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej  jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Dziennik Ustaw  – 8 –   Poz. 1265

Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 2 i 15, które wchodzą w życie po upły wie 30 dni od dnia ogłoszenia.”;

20)   art. 3 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz ustawy o transporcie drogowym  (Dz. U. Nr 168, poz. 1005), który stanowi: „Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 21)  art. 125, 127, 132 i art. 135 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227,  poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454), które stanowią: „Art. 125. 1. Osoby, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają ważne świadectwo doradcy wydane  na podstawie dotychczasowych przepisów i przedłużające ważność świadectwa doradcy, uważa się za spełniające wy magania określone w ustawie. 2. Zaświadczenia ADR, świadectwa eksperta ADN, świadectwa eksperta ADN do spraw przewozu gazów i świadec twa eksperta ADN do spraw przewozu chemikaliów, świadectwa doradcy, świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR oraz  świadectwa dopuszczenia statku ADN i tymczasowe świadectwa dopuszczenia wydane na podstawie dotychczasowych  przepisów zachowują ważność w zakresie i przez okres, na który zostały wydane.” „Art. 127. W sprawach: 1) o nadanie uprawnień doradcy, 2) o wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR w zakresie opłat – wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.” „Art. 132. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego i komisja, o której  mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, przekażą, w terminie 30 dni od dnia  wejścia w życie niniejszej ustawy, katalog pytań egzaminacyjnych dotyczących egzaminu dla doradcy do spraw bezpie czeństwa przewozu towarów niebezpiecznych Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego. 2. Katalog pytań, o którym mowa w ust. 1, może być stosowany przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie  niniejszej ustawy.” „Art. 135. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z wyjątkiem: 1) art. 124, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia; 2) art. 131 i art. 132, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 22)  art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych  ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), które stanowią: „Art. 10. Przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach  o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakoń czonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.”; 23) art. 2 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 661), który stanowi: „Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”. Marszałek Sejmu: E. Kopacz Dziennik Ustaw  – 9 –   Poz. 1265

Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej  Polskiej z dnia 14 września 2012 r. (poz. 1265) USTAWA z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym1) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art.

1. 1. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania: 1) krajowego transportu drogowego; 2) międzynarodowego transportu drogowego; 3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego; 4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego. 2.2) Ustawa określa również: 1) zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego; 2)3) odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego: a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, b) kierowców, c) osób zarządzających transportem,  d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym. 1)  Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: 1)  dyrektywy 76/914/EWG z dnia 16 grudnia 1976 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w transporcie drogo wym (Dz. Urz. WE L 357 z 29.12.1976); 2)  dyrektywy 84/647/EWG z dnia 19 grudnia 1984 r. w sprawie użytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w celu przewozu  drogowego rzeczy (Dz. Urz. WE L 335 z 22.12.1984);  3)  dyrektywy 88/599/EWG z dnia 23 listopada 1988 r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu rozporzą dzenia (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz  rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 325  z 29.11.1988); 4)  dyrektywy 90/398/EWG z dnia 24 lipca 1990 r. zmieniającej dyrektywę 84/647/EWG w sprawie użytkowania pojazdów najmowa nych bez kierowców w celu drogowego przewozu rzeczy (Dz. Urz. WE L 202 z 31.07.1990); 5)  dyrektywy 92/106/EWG z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dla niektórych typów transportu kombi nowanego towarów między państwami członkowskimi (Dz. Urz. WE L 368 z 17.12.1992);  6)  dyrektywy 98/76/WE z dnia 1 października 1998 r. zmieniającej dyrektywę 96/26/WE w sprawie dostępu do zawodu przewoźnika  drogowego transportu rzeczy i przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych  dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z prawa swobody przedsiębiorczoś ci w dziedzinie transportu krajowego i międzynarodowego (Dz. Urz. WE L 277 z 14.10.1998); 7)  dyrektywy 1999/62/WE z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez  pojazdy ciężarowe (Dz. Urz. WE L 187 z 20.07.1999); 8)  dyrektywy 2000/30/WE z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych porusza jących się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 203 z 10.08.2000). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie – z dniem uzyskania przez Rzeczpospo litą Polską członkostwa w Unii Europejskiej – dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie  specjalne. 2)  W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie  niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 192, poz. 1381), która weszła w życie z dniem 3 listopada 2007 r. 3)  W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych  innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Dziennik Ustaw  – 10 –  Poz. 1265

Art.

2. Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stano wią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwe go dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w usta wie. Art.

3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub  zespołami pojazdów: 1)  przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie  drogowym osób; 2)  o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  tony w  transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym  przewozie drogowym rzeczy; 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. 1a.4) Przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego: 1)  przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określonych w ustawie z dnia  20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137); 2)  prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.  o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.5)). 2. Do przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych, 2) w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych, 3) przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, 4) w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej – stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Art.

4. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1)  krajowy transport drogowy – podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub  rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające  się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda po jazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej  Polskiej; 2)  międzynarodowy transport drogowy – podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu  osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu  samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym od bywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej; 3)  transport drogowy – krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje rów nież: a)  każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej,  niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy; 4)  Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o drogach publicznych  (Dz. U. Nr 159, poz. 945), która weszła w życie z dniem 1 sierpnia 2011 r. 5)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 23, poz. 136 i Nr 192, poz. 1381, z 2008 r.  Nr 54, poz. 326, Nr 218, poz. 1391 i Nr 227, poz. 1505, z 2009 r. Nr 19, poz. 100 i 101, Nr 86, poz. 720 i Nr 168, poz. 1323, z 2010 r.  Nr 106, poz. 675, Nr 152, poz. 1018 i Nr 225, poz. 1466, z 2011 r. Nr 5, poz. 13, Nr 159, poz. 945 i Nr 222, poz. 1321 oraz z 2012 r.  poz. 472 i 965. Dziennik Ustaw  – 11 –  Poz. 1265

4)  niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pa sażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego  przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawo wej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c)  w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez  niego  sprzedane,  kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte,  przetworzone  lub  naprawione  albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrze by, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych; 5)  niezarobkowy krajowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej  Polskiej; 6)  niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem gra nicy Rzeczypospolitej Polskiej; 6a) przewóz drogowy – transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozu mieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w spra wie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego roz porządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85  (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 561/2006”; 7)6) przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na  zasadach  określonych w  ustawie  i  w  ustawie  z  dnia  15  listopada  1984  r.  –  Prawo  przewozowe  (Dz.  U.  z  2012  r.  poz. 1173); 7)

7) międzynarodowy przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, realizowany w całości lub w części poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 7a) (uchylony);8) 8)  linia komunikacyjna – połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie  jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób; 8a) przystanek – miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone  w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkła dzie  jazdy,  z uwzględnieniem godzin odjazdów środków  transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do  korzystania z tego miejsca; 9) przewóz regularny specjalny – niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób;

10)   przewóz wahadłowy – wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miej scem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:  a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,  b)  miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miej sce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących  w promieniu 50 km; 11)  przewóz okazjonalny – przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo  przewozu wahadłowego; 12)  przewóz kabotażowy – przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przed siębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 6) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 7. 7)  W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r.  Nr 5, poz. 13), który wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. 8)  Przez art. 73 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13), która  weszła w życie z dniem 1 marca 2011 r. Dziennik Ustaw  – 12 –  Poz. 1265

13)  transport kombinowany – przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciąg nącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w począt kowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu mor skiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub końcowego  oznacza przewóz: a)  pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka  początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wy ładowane, dla końcowego odcinka lub b)  wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub  wyładunku; 14)  międzynarodowy transport kombinowany – transport kombinowany, podczas którego następuje przekroczenie granicy  Rzeczypospolitej Polskiej; 15)  przewoźnik drogowy – przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu  drogowego; 16)  zagraniczny przewoźnik drogowy – zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej  w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego sie dziba; 17)9) licencja – decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w usta wie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w za kresie transportu drogowego; 18)9) zezwolenie – decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu, Głównego Inspektora  Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowe go do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego; 19)  zezwolenie zagraniczne – dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego  państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźni kowi drogowemu  i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego  transportu drogowego,  jednokrotnie  lub  wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium; 19a)

10)  formularz jazdy – dokument wydawany na podstawie art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia  16 marca 1992  r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem  i autobusem (Dz. Urz.  UE L 74 z 20.03.1992, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 1, str. 306, z późn. zm.)  oraz na podstawie umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusa mi (Umowa INTERBUS), sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 114, poz. 1076);

20)   certyfikat kompetencji zawodowych – dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji i wiedzy niezbędnych do pod jęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego; 21) (uchylony); 22)11) obowiązki lub warunki przewozu drogowego – obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: a)  rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych  w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), b)  rozporządzenia Rady  (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992  r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego  przewozu osób autokarem i autobusem, c)  rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów  rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw  Członkowskich (Dz. Urz. L 95 z 09.04.1992, str. 1–7), d)  rozporządzenia Rady  (EWG)  nr  3118/93  z  dnia  25  października  1993  r.  ustanawiającego warunki wykonywania  w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedzi by w tym państwie członkowskim (Dz. Urz. L 279 z 12.11.1993, str. 1–16),   9)  W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U.  Nr 249, poz. 1656), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.

10)  Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9.  11) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 13 –  Poz. 1265

e)  rozporządzenia Rady (WE) nr 12/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającego warunki dostępu przewoźników nie mających  stałej  siedziby  w  Państwie  Członkowskim  do  transportu  drogowego  osób  w  Państwie  Członkowskim  (Dz. Urz. L 4 z 08.01.1998, str. 10–14), f)  rozporządzenia Komisji (WE) nr 2121/98 z dnia 2 października 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stoso wania rozporządzeń Rady (EWG) nr 684/92 i (WE) nr 12/98 w zakresie dokumentów dla przewozu osób autokarem  i autobusem (Dz. Urz. L 268 z 03.10.1998, str. 10–26), g)  rozporządzenia Rady  (WE) nr  1/2005  z  dnia  22 grudnia  2004  r. w  sprawie ochrony  zwierząt  podczas  transportu  i  związanych  z  tym  działań  oraz  zmieniające  dyrektywy  64/432/EWG  i  93/119/WE  oraz  rozporządzenia  (WE)  nr 1255/97 (Dz. Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1–44), h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, i)  rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemiesz czania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1–98), j)  rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego  wspólne  zasady  dotyczące  warunków  wykonywania  zawodu  przewoźnika  drogowego  i  uchylającego  dyrektywę  Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51–71), k)  rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego  wspólnych  zasad  dostępu  do  rynku  międzynarodowych  przewozów  drogowych  (Dz.  Urz.  L  300  z  14.11.2009,  str. 72–87), l)  rozporządzenia  Parlamentu  Europejskiego  i  Rady  (WE)  nr  1073/2009  z  dnia  21  października  2009  r. w  sprawie  wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozpo rządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. L 48 z 23.02.2011, str. 19), m) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, n) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r. poz. 391 i 951), o) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, p) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.12)), r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155), s)  ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494, z późn. zm.13)),  t)  ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn.  zm.14)), u)  ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859, z 2010 r.  Nr 28, poz. 145 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622), w)  ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228,  poz. 1368), x)  ustawy  z  dnia  19  sierpnia  2011  r.  o  przewozie  towarów  niebezpiecznych  (Dz.  U.  Nr  227,  poz.  1367  i  Nr  244,  poz. 1454), y) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Rozdział 2 Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego Art.

5. 1. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie  transportu drogowego, zwanej dalej „licencją”. 2. Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek przed siębiorcy.  12)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959,  z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 249, poz. 1830, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 79,  poz. 668 i Nr 92, poz. 753, z 2010 r. Nr 47, poz. 278, z 2011 r. Nr 230, poz. 1373 oraz z 2012 r. poz. 908 i 985. 13) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 99, poz. 661 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016. 14)  Zmiany tekstu  jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 230, poz. 1511 oraz  z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 122, poz. 696 i Nr 171, poz. 1016. Dziennik Ustaw  – 14 –  Poz. 1265

3. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli:  1)  członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku  innego przedsiębiorcy – osoby prowadzące działalność gospodarczą, spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej  reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli: a)  zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe, przeciwko bezpieczeństwu  w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom  pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym wykonywania zawodu, b)  wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności gospodarczej w za kresie transportu drogowego; 2)  przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem  drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych; 3)  posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu dro gowego określony dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości: a) 9000 euro – na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego, b) 5000 euro – na każdy następny pojazd samochodowy,  c) 50 000 euro – przy wykonywaniu transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b; 4)15) przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby nie zatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone  w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepi sach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za  przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku; 4)1

6) przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151, z późn. zm.17)) oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku; 5) posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne  określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. 4. Wymagań, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, nie stosuje się wobec przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy  wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b. 5. Posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu  drogowego potwierdza się: 1) rocznym sprawozdaniem finansowym; 2) dokumentami potwierdzającymi: a) dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi aktywami, b) posiadanie akcji lub udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych, c) udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych, d) własność nieruchomości. 6. Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 3 pkt 3, stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank  Polski, obowiązujący w ostatnim dniu roku poprzedzającego rok, w którym ocena ta jest dokonywana. 15) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 16. 16)  W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 i Nr 92,  poz. 530 oraz z 2012 r. poz. 113), która wejdzie w życie z dniem 19 stycznia 2013 r. 17)  Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 92, poz. 530, Nr 106, poz. 622, Nr 205, poz. 1210, Nr 227,  poz. 1367 i Nr 244, poz. 1454 oraz z 2012 r. poz. 113. Dziennik Ustaw  – 15 –  Poz. 1265

Art.

6. 1. Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli: 1) spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5; 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy: a)18) spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym, a)1

9) spełniają wymagania określone w przepisach ustawy i w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kieru jących pojazdami, b) nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto za przestępstwa przeciwko życiu  i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zda nym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie wykonywania tego transportu; przerwa  w wykonywaniu transportu drogowego nie może być dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich, d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1–4.  2. Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane przez starostę. 2a.

20)  Komisja egzaminacyjna przeprowadza egzamin w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku o jego przeprowadze nie. 2b.

20)  W komisjach egzaminacyjnych nie mogą uczestniczyć osoby wykonujące działalność gospodarczą w zakresie  transportu drogowego taksówką.  3. Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających  taksówkarzy, określi, w drodze rozporządzenia, program szkolenia oraz wzór zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2  lit. c, mając na uwadze zakres i obszar działalności, ze szczególnym uwzględnieniem znajomości topografii miejscowości,  w której przedsiębiorca prowadzi lub zamierza prowadzić działalność gospodarczą, oraz znajomości przepisów porządko wych, a także określi składniki kosztów szkolenia i egzaminowania oraz wysokość opłat z tego tytułu wynikających.  4. Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3)21) miasto stołeczne Warszawę.  5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia  usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej  lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. 6. (uchylony).22) 7. (uchylony).22) Art.

7. 1. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji administracyjnej. 2. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji w zakresie transportu  drogowego jest: 1) w krajowym transporcie drogowym – starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, z zastrzeżeniem pkt 2; 18) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 19. 19) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16.

20)   Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 48, poz. 247),  która weszła w życie z dniem 7 kwietnia 2011 r.  21) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 20. 22) Przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 20. Dziennik Ustaw  – 16 –  Poz. 1265

2) w przewozach taksówkowych:  a) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 – wójt, burmistrz lub prezydent miasta,  b)  na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 – wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy dla siedziby lub  miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,  c) na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 – Prezydent m.st. Warszawy; 3)23) w międzynarodowym transporcie drogowym – Główny Inspektor Transportu Drogowego. Art.

8. 1. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy. 2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres; 2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej; 2a)24) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką – także obszaru; 4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji; 5) czas, na jaki licencja ma być udzielona. 3. Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć: 1) (uchylony);25) 2) (uchylony);25) 3) (uchylony);25) 4)  kserokopię  certyfikatu  kompetencji  zawodowych  przedsiębiorcy  lub  osoby  zarządzającej  transportem  drogowym  w przedsiębiorstwie; 5)26) zaświadczenia albo oświadczenia o niekaralności osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1; 6) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3; 7)  oświadczenie o  zamiarze  zatrudnienia  kierowców  spełniających warunki,  o  których mowa w art.  5  ust.  3  pkt  4  lub  w art. 6 ust. 1 pkt 2; 8)  wykaz  pojazdów  samochodowych wraz  z  kserokopiami  krajowych  dokumentów dopuszczających  pojazd  do  ruchu,  a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do  dysponowania nimi. 3a.27) Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fał szywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świado my odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowie dzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 4. Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji nie dołącza się dokumentów, o których mowa: 1) w ust. 3 pkt 4 i 6 – gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką; 2)  w ust. 3 pkt 7 i 8 – gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego wyłącznie w zakresie, o którym  mowa w art. 4 pkt 3 lit. b. 23) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 24)  Dodany przez art. 37 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębior ców (Dz. U. Nr 106, poz. 622), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.  25) Przez art. 37 pkt 1 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 26) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 1 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 27) Dodany przez art. 37 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 24. Dziennik Ustaw  – 17 –  Poz. 1265

Art.

9. 1. Przedsiębiorca zamierzający podjąć działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego może ubiegać  się o przyrzeczenie udzielenia licencji, zwane dalej „promesą”.  2. W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące udzielenia licencji, z wyjątkiem  przepisu art. 8 ust. 3 pkt 8. Art.

10. 1. Wnioski o udzielenie licencji rozpatruje się według kolejności ich złożenia. 2. W razie niespełnienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 5 lub art. 6, odmawia się udzielenia  licencji.  3. (uchylony). 3a. (uchylony). 4. (uchylony). 5. (uchylony). Art. 1

1. 1. W licencji określa się w szczególności: 1) numer ewidencyjny licencji; 2) organ, który udzielił licencji;  3) datę udzielenia licencji; 4) podstawę prawną; 5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres; 6) zakres transportu drogowego; 7) rodzaj przewozów; 8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką; 9) czas, na jaki udzielono licencji. 2. (uchylony). 3. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych  określonych we wniosku o udzielenie licencji. 4. (uchylony). 5. (uchylony). Art. 1

2. 1.  Licencja  na  krajowy  transport  drogowy  uprawnia  do  wykonywania  przewozów wyłącznie  na  obszarze  Rzeczypospolitej Polskiej. 1a. Licencja na krajowy transport drogowy rzeczy uprawnia do wykonywania transportu drogowego w zakresie, o któ rym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b, o ile przedsiębiorca posiada zabezpieczenie finansowe w wysokości określonej w art. 5 ust. 3  pkt 3 lit. c. 1b. Licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. 2. Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy  Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. 2a. Licencja, o której mowa w ust. 2, uprawnia również do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogo wym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych. 3. Licencja nie zastępuje zezwoleń wymaganych przepisami ustawy lub umów międzynarodowych. Dziennik Ustaw  – 18 –  Poz. 1265

Art. 1

3. 1. Licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trze cią, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Organ, który udzielił licencji, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z niej wynikające w razie:  1)  śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy, w tym również osoby fizycznej  będącej wspólnikiem w szczególności spółki jawnej lub spółki komandytowej, 2) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy posiadającego licencję, 3) (uchylony) – pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające z licencji, wymagań określo nych w art. 5 ust. 3. 3. Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna się na wniosek. 4.28) Główny Inspektor Transportu Drogowego może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić zgodę na wykonywa nie uprawnień wynikających z licencji przez spółki akcyjne, spółki komandytowe lub spółki z ograniczoną odpowiedzial nością, w których spółka posiadająca licencję posiada akcje lub udziały, jeżeli zawarły one umowę leasingu lub dzierżawy  na używanie pojazdu samochodowego zgłoszonego do prowadzenia działalności objętej licencją, pod warunkiem spełnienia  przez te spółki wymagań określonych w art. 5 ust. 3. Art. 1

4. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany  danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.  2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić  z wnioskiem o zmianę treści licencji.  3. (uchylony). 4. (uchylony). 5.29) Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca może wystąpić  z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Art. 14a.30) 1. Przewoźnik drogowy może zawiesić, w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego na  okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. 2. Przewoźnik drogowy zawieszający wykonywanie transportu drogowego jest obowiązany w terminie 14 dni od dnia,  w którym rozpoczęty został okres zawieszenia: 1)  zawiadomić organ, który udzielił licencji o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego; w zawiadomieniu podaje  się: a) okres, na który zawieszono wykonywanie transportu drogowego, b)  liczbę  wypisów  z  licencji  odpowiadającą  liczbie  pojazdów  samochodowych,  którymi  zaprzestano  wykonywania  przewozów drogowych – w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego; 2) zwrócić do organu, który udzielił licencji: a) wszystkie wypisy z licencji – w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego w całości, b)  wypisy z licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przewozów  drogowych – w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego. 3. Organ, który udzielił licencji wydaje z urzędu zwrócone wypisy w terminie 7 dni przed upływem okresu, na jaki zo stało zawieszone wykonywanie transportu drogowego. 28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 29) Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 30)  Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie niektórych innych  ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 246), która weszła w życie z dniem 3 kwietnia 2010 r. Dziennik Ustaw  – 19 –  Poz. 1265

4.  Jeżeli  wykonywanie  transportu  drogowego  zostało  zawieszone  na  okres  przekraczający  3 miesiące,  organ  który  udzielił licencji dokonuje, w terminie 14 dni od dnia spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, zwrotu części opłaty  wniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji z zastrzeżeniem ust. 5, proporcjonalnie do: 1) okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego; 2) liczby zawieszonych wypisów z licencji. 5. (uchylony).31) 6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i warunki zwrotu części  opłaty, uwzględniając zasadę proporcjonalnego zwrotu opłaty, o której mowa w ust. 4. Art. 1

5. 1. Licencję cofa się:  1) w przypadku gdy: a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, b)  przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania  organu licencyjnego do jej podjęcia; 2) jeżeli jej posiadacz: a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, b)  rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone  przepisami prawa, c)32) odstąpił licencję lub wypis z licencji osobie trzeciej,  d)  zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek oko liczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy, e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców; 3)  jeżeli posiadacz  licencji na wykonywanie  transportu drogowego  taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń  pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe; 4) (uchylony).33) 2. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeże niem  przedsiębiorcy,  że  w  przypadku  ponownego  stwierdzenia  naruszenia  tych  przepisów wszczyna  się  postępowanie  w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa  w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a. 2a.34) Przepisu ust. 1 pkt 2 lit. d nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił organ, który udzielił licencji, o zawiesze niu wykonywania transportu drogowego, w trybie i na zasadach określonych w art. 14a. 3. Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz: 1) nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83; 2) rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu; 3) zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań: a)  celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodar czej w zakresie transportu drogowego, b) wobec kontrahenta; 31) Przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 32) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 20. 33) Przez art. 37 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 34) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 20 –  Poz. 1265

4) samowolnie: a)  zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojeździe, z za strzeżeniem ust. 1 pkt 3, b) zmienia lub usuwa dane zapisane w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy i karcie przedsiębiorstwa. 4. Przedsiębiorca  jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi, który udzielił  licencji,  niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. 5. W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w któ rym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna. Art. 1

6. 1. Licencja wygasa w razie: 1) upływu okresu, na który została udzielona; 2) zrzeczenia się jej, z zastrzeżeniem ust. 3; 3) śmierci posiadacza licencji, z zastrzeżeniem ust. 4; 4)  likwidacji albo postanowienia o upadłości przedsiębiorcy, któremu została udzielona, chyba że zachodzą okoliczności  określone w art. 13 ust. 2. 2. Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.  3. Przedsiębiorca nie może zrzec się licencji w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji. 4. W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję organ, który jej udzielił, na wniosek osoby, która złożyła wnio sek o stwierdzenie nabycia spadku, wyraża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie uprawnień wynika jących z licencji przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty śmierci posiadacza tej licencji. Art. 16a.35) 1. W razie cofnięcia licencji lub jej wygaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać i udostępniać  osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4  pkt 22, przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do: 1) przedsiębiorcy, na którego przeniesione zostały uprawnienia z licencji w trybie, o którym mowa w art. 13 ust. 2; 2)  przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej lub  wykonywania przewozu drogowego. Art. 1

7. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory licencji i wypisu z licencji,  uwzględniając zakres niezbędnych danych. 2. (uchylony).36) Art. 17a. (uchylony).37) Art. 17b. Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz państw, w stosunku do  których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w międzynarodowym transporcie drogowym. Rozdział 3 Transport drogowy osób Art. 1

8. 1.38) Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: 1) w krajowym transporcie drogowym – wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:  a) wójta – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b)  burmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, 35) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 36) Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 37) Przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 38) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 40. Dziennik Ustaw  – 21 –  Poz. 1265

c)  burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a8) – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określo nych w art. 4 pkt 7a lit. a

8) albo lit. b8), d)  burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a8) –  na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygmin ny, d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg li nii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta  i sąsiedniego powiatu, e)  starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany prze bieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłą czeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a–d1, f)  marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komuni kacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jedne go powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g)  marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z mar szałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie prze wozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa; 2)39) w międzynarodowym transporcie drogowym: a)  wydanego przez Głównego  Inspektora Transportu Drogowego – dla  linii  komunikacyjnych wykraczających poza  obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskie go Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, b)  wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Euro pejskiej,  Konfederacji  Szwajcarskiej  lub  państw  członkowskich  Europejskiego  Porozumienia  o Wolnym Handlu  (EFTA) –  stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – dla  linii  komunikacyjnych niewykraczających  poza obszar tych państw. 1.40) Wykonywanie:

1) przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym – wymaga zezwolenia wydanego, w za leżności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez: a) wójta, burmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przewozów na obszarze gminy (miasta), b) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono realizację zadań w zakresie przewozów – na wyko nywanie przewozów na obszarze objętym porozumieniem, c) zarząd związku międzygminnego – na linii komunikacyjnej lub sieci komunikacyjnej na obszarze gmin two rzących związek międzygminny, d) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowa ny zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze powiatu, z wyłączeniem przewozów określo nych w lit. a–d, f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów – na wykonywanie prze wozów wykraczających poza obszar jednego województwa; 39) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 40) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. Dziennik Ustaw  – 22 –  Poz. 1265



2) przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w międzynarodowym transporcie drogowym – wymaga zezwolenia wydanego przez: a) Głównego Inspektora Transportu Drogowego – dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskie go Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, b) Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – dla linii komunikacyjnych niewykraczają cych poza obszar tych państw. 1a.38) Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych  lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. 1a.40) Nie wymaga uzyskania zezwolenia:

1) tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewo zach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy;

2) wykonywanie przewozów regularnych specjalnych organizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego w krajowym transporcie drogowym – o ile w środkach transportu znajduje się dokument stwierdzający upraw nienie do ich wykonywania. 1b. W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy  są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewo zów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. 2.41) Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykracza jących poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Euro pejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga ze zwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3. 3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli: 1)  tym samym pojazdem samochodowym na całej  trasie przejazdu przewozi się  tę samą grupę osób i dowozi się  ją do  miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3)  polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy  osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2.  4.42) Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i Główny Inspektor Transportu Drogowego wydają przedsiębiorcy wypis  albo wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy. 4a.43) Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu po wyżej 7 osób łącznie z kierowcą. 4b.44) Dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, 41) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 42) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 43)  Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 20. 44)  Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 20; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja  2012 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 661), która weszła w życie z dniem 29 czerwca 2012 r. Dziennik Ustaw  – 23 –  Poz. 1265

c)  po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest  na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub  stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. 5.45) Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym kon strukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2)  umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony  internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług  taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Art. 18a.46) Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych przejaz dów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów do innych ulgowych przejazdów, je żeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem, w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych  ulg. Art. 18a. (uchylony).47) Art. 18b.46) 1. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad: 1)  do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom  technicznym; 2)  rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie  jazdy przystankach lub dworcach autobusowych; 3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy; 4)  należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty  w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących; 5)  w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika  lub grupę przewoźników  regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu  i rzeczy; 6)  cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym  regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych: a)  określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do  ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1138), b)  wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanowił te ulgi, usta lił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg; 7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. 2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: 1) używania do przewozu: a) innych pojazdów niż autobusy, b) autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym; 45) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 44. 46) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 47. 47) Przez art. 73 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. Dziennik Ustaw  – 24 –  Poz. 1265

2)  korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawiera jąca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji  dniami i godzinami odjazdów; 3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy; 4) pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów; 5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.  Art. 18b. (uchylony).47) Art. 19.4

8) 1.49) Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot: 1)  mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub pań stwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze  Gospodarczym lub 2)  wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej,  Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona  umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym – wymaga  uzyskania  zezwolenia  na  przewóz  kabotażowy,  które  wydaje,  w  drodze  decyzji  administracyjnej,  Główny  Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod warunkiem dołączenia do  niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych. Art. 19a. 1. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg posiadania  zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczypospolitej Pol skiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą przez  zagranicznych przewoźników z niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności. 2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez osób podróżnych.  3.50) Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu  Drogowego. Art.

20. 1. W zezwoleniu określa się w szczególności: 1) warunki wykonywania przewozów;  2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów; 3) miejscowości, w których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób. 1a. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy. 2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia, o którym mowa w art. 19a,  oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych, a także  mając na uwadze przepisy rozporządzenia nr 2121/98/WE z dnia 2 października 1998 r. określającego szczegółowe zasady  stosowania  rozporządzeń  nr  684/92/EWG  i  nr  12/98/WE,  w  sprawie  dokumentów wymaganych  w międzynarodowym  transporcie osób wykonywanym autobusami i autokarami (Dz. Urz. WE L 268 z 03.10.1998). Art. 20a. 1. Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia  niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w ze zwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. 48)  W brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkostwem  Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 176, poz. 1238), która weszła w życie z dniem 10 października 2007 r. 49) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 50) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 25 –  Poz. 1265

2. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej  niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od  warunków określonych w zezwoleniu. 3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności zezwolenia. 4. Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio. Art. 2

1. 1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż: 1)51) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych; 1)5

2) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych lub międzynarodowych przewozów regularnych; 2) rok – na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kserokopię licencji i dokumenty, o których mowa w art. 22. 3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na okres  nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4.  Art. 2

2. 1.53) Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie  drogowym dołącza się:  1)  proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii ko munikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do  wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; 2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; 3)  potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami  lub zarządzającymi; 4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach; 5) cennik; 6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy.

1. (uchylony).54) 1a. (uchylony).55) 2.56) Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie  drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, dołącza się: 1)  rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia przewozów re gularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów i przyjazdów, przejścia graniczne oraz  długość linii regularnej podaną w kilometrach i odległości między przystankami; 2) kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej; 3) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców; 4) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; 5) cennik. 51) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 52. 52) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 53) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 54. 54) Przez art. 73 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 55) Przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 1 września 2011 r. 56) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 26 –  Poz. 1265

2a.57) Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie  drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, dołącza się dokumenty i informacje, o których mowa w art. 6 rozpo rządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób  autokarem i autobusem, zwanego dalej „rozporządzeniem Rady (EWG) nr 684/92”. 3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodo wym transporcie drogowym dołącza się: 1)  przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i docelowe przewozu, długość tej  trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne; 2) wykaz terminów przewozów; 3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu; 4) kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym; 5) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców. 4. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie  drogowym dołącza się:  1) informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu; 2)  proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów środków transportowych, dłu gość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych  do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy; 3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami; 4)58)  potwierdzenie  uzgodnienia  zasad  korzystania  z  przystanków  położonych  w  granicach  administracyjnych  miast  i obiektów dworcowych dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi.  4)5

9) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków zlokalizowanych przy drogach publicznych z ich właścicielami lub zarządzającymi. 5. Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą przekazanie marszał kom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu. 6.60) Do warunków i zasad korzystania z przystanków i obiektów dworcowych, o których mowa w ust. 4 pkt 4, stosuje  się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym. Art. 22a.61) 1. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1: 1)  odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogo wym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając  z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji; 2)  mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie  drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności: a)  zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych,  z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoź ników, b)  zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na  liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, 57) Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 58)  W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 1 września 2011 r.;  w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 59. 59) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 60) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 1 września 2011 r. 61) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 66.  Dziennik Ustaw  – 27 –  Poz. 1265

c) (uchylona),62) d)  wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy nie zgodnie z posiadanym zezwoleniem. 2. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia lub zmiany zezwolenia na wy konywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d. 3. Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości  do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin  odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego prze wozu osób. 4. (uchylony).63) 5. Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku, z uwzględ nieniem:  1)  istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowa nie do potrzeb społecznych; 2)  dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf; 3) przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych; 4)  miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa. 6. Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych zmian w zakresie  udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów.  7.64) Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą realizować zadania, o których mowa w ust. 3, przez własne  jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty. 8. (uchylony).65) Art. 22a.6

6) Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić wydania zezwolenia lub zmiany zezwo lenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, w przypadku gdy:

1) wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozo stających w jego bezpośredniej dyspozycji;

2) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Art. 22b. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie  zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. 2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wy stąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia. Art. 23.67) 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej: 1)  odmawia  udzielenia  zezwolenia  na wykonywanie  przewozów  regularnych w międzynarodowym  transporcie  drogo wym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, gdy: a)  wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostają cego w jego bezpośredniej dyspozycji, 62) Przez art. 37 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 63) Przez art. 37 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 64) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 65) Przez art. 37 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 66) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 67) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 28 –  Poz. 1265

b)  projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia już zatwierdzonych linii regular nych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę  przewoźników, c)  zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych usług kolejowych  na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, d)  można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród  usług istniejących na danych trasach; 2)  może  odmówić  udzielenia  zezwolenia  na  wykonywanie  w  międzynarodowym  transporcie  drogowym  przewozów,  o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwolenia na  wykonywanie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 ust. 2, gdy przedsiębiorca: a) nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu, b) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej przez 3 miesiące, c) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia. 2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia udzielenia zezwolenia na  wykonywanie przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, na za sadach określonych w art. 7 i 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92. Art. 24.6

7) 1.68) Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza w razie zmiany: 1) oznaczenia przedsiębiorcy; 2) siedziby i adresu przedsiębiorcy. 2.68) Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany: 1)  przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania lub zmian  godzin odjazdów z poszczególnych przystanków; 2)  zagranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu linii regularnej w między narodowym transporcie drogowym. 3.68) Zezwolenie wygasa w razie: 1) zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6; 2) upływu terminu określonego w zezwoleniu; 3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1. 4.68) Zezwolenie cofa się w razie: 1) cofnięcia licencji; 2) naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu; 3)  niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej  przez 3 miesiące; 4)  odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu  innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. 5.68) W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony wcześniej niż po  upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. 6.68) Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie zezwolenia. 68) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 20; wszedł w życie z dniem 7 marca 2011 r. Dziennik Ustaw  – 29 –  Poz. 1265

6a.69) Przepisy ust. 1–6 nie dotyczą zezwoleń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b. 7. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, przedłuża wydane przez siebie zezwo lenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, zmienia warunki ich wykonywania, stwierdza utratę ich ważności albo  cofa je, na zasadach określonych odpowiednio w art. 8, 9 i 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92. Art. 25.67) 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na  przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu  osób. 2. Główny Inspektor Transportu Drogowego: 1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń; 2) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 1; 3) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 3. 3. Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na przewóz osób  są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyj nego. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego: 1)  odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, o któ rym mowa w ust. 2 pkt 2; 2)  może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku,  o którym mowa w ust. 2 pkt 3. 5. Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1,  rozpatruje minister właściwy do spraw transportu. Art. 25a.70) 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej  przez zagraniczny podmiot wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe  nie stanowią inaczej. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego. 3. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i w art. 25 ust. 1, ustala, w drodze porozumienia z odpo wiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu. 4. Blankiety zezwoleń na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwoleń na wykonywanie przewozów okazjo nalnych, których posiadanie jest wymagane od zagranicznego przewoźnika, wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu  ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego. 5. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 25 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowe go. Art. 26.71) Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych  na przewóz osób, może upoważnić do ich wydawania, w drodze rozporządzenia, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajo wym  zrzeszające  międzynarodowych  przewoźników  drogowych,  uwzględniając  właściwe  zabezpieczenie  dokumentów  związanych z wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomiesz czeń w  urządzenia  gwarantujące  bezpieczeństwo  przechowywanych  dokumentów,  ubezpieczenie  od wszelkiego  ryzyka  oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów. 69) Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 20, wszedł w życie z dniem 7 marca 2011 r. 70) Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 71) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 30 –  Poz. 1265

Art. 2

7. 1. Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym  wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestra cyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną prze wożonych osób.  2. (uchylony).72) 3.73) Formularz jazdy wydają przewoźnikowi: 1) Główny Inspektor Transportu Drogowego; 2) wojewódzki inspektor transportu drogowego. 4.73) Wydanie formularza jazdy jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Ko deksu postępowania administracyjnego. Art. 27a. (uchylony).74) Rozdział 4  Transport drogowy rzeczy Art. 2

8. 1.75) Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej  przez zagraniczny podmiot wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe  nie stanowią inaczej. 2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego. 3. Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez ładunku. Art. 28a.76) 1. Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić  blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej  pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. 2. W przypadku niewypełnienia  lub nieprawidłowego wypełnienia  blankietu  zezwolenia,  o  którym mowa w art.  28  ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. 3. Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany po siadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przy padku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez  zezwolenia. Art. 29.7

7) 1.78) Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot: 1)  mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub pań stwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o Europejskim Obszarze  Gospodarczym lub  2)  wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej,  Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strona  umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym –  wymaga  uzyskania  zezwolenia  na  przewóz  kabotażowy,  które  wydaje  w  drodze  decyzji  administracyjnej  Główny  Inspektor Transportu Drogowego. 72)  Przez art. 25 ustawy z dnia 7 maja 2009  r. o uchyleniu  lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych  (Dz. U. Nr 98, poz. 817), która weszła w życie z dniem 10 lipca 2009 r. 73) Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 74) Przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 75) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 76) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 77) W brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 48. 78) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 31 –  Poz. 1265

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod warunkiem dołączenia do  niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogo wych. Art. 29a.79) 1. Przewóz kabotażowy bez zezwolenia, na podstawie umowy międzynarodowej, może być wykonywany  wyłącznie pojazdem samochodowym, z którego dokonano całkowitego albo częściowego rozładunku rzeczy przywiezio nych z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Pojazd samochodowy, o którym mowa w ust. 1, może być wykorzystany do trzech przewozów kabotażowych w okre sie 7 dni, począwszy od dnia, w którym dokonano rozładunku rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 3. Kierujący pojazdem samochodowym, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żąda nie uprawnionych osób, dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, a w szczególności  dokumenty przewozowe oraz faktury za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi przewozowe. Art. 29b.79) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, 2) szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, 3) sposób wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, 4) wzory zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 – uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w dwustronnych umowach międzynarodowych o wykony waniu przewozów drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w zezwoleniach. Art. 29c.80) 1. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ustala, w drodze poro zumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu. 2. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1, wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwe go do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego. 3. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 30 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowe go. Art. 30.81) 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na  przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego  rzeczy. 2. Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3. Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na  przewóz rzeczy są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowa nia administracyjnego. 4. Główny Inspektor Transportu Drogowego: 1)  odmawia wydania  zezwolenia  zagranicznego  na  przewóz  rzeczy, w  drodze  decyzji  administracyjnej, w  przypadku,  o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 2; 2)  może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji administracyjnej, w przypad ku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 3. 5. Podziału zezwoleń zagranicznych między przewoźnikami drogowymi, o których mowa w ust. 1, dokonuje komisja  społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu. 6. Komisja, o której mowa w ust. 5, składa się z 7 osób. 79) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 80) Dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 81) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 32 –  Poz. 1265

7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wyłaniania składu oraz tryb działania  komisji społecznej, o której mowa w ust. 5, mając na uwadze usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz  zapewnienie w pracach komisji przedstawicieli polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynaro dowych przewoźników drogowych. 8. Skargi  i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych, o których mowa w ust. 3, rozpatruje minister  właściwy do spraw transportu. 9. Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktów wydawanych zgodnie z rozporządze niem (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiającym w ramach stałej poli tyki transportowej system punktów tranzytowych mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdża jących przez Austrię  (Dz. Urz. WE L 345 z 31.12.2003, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,  rozdz. 7,  t. 7,  str. 706, z późn. zm.). 10. W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie jest uzależnione od spełnienia przez pojazd odpo wiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, odpowiedni certyfikat potwierdzający ich speł nienie wydają: 1) Główny Inspektor Transportu Drogowego; 2) wojewódzki inspektor transportu drogowego. Art. 30a. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1)82) rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10, i terminy ich ważności; 2) dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat; 3) wzory certyfikatów. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni w szczególności: 1)  wymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących badań przy datności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów re zolucji CEMT/CM (2001)9/Final; 2) zakres niezbędnych danych umieszczonych w certyfikatach. Art. 3

1. Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia zagranicz nego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach międzynarodowych, którymi Rzeczpo spolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne zwolnienie w tym zakresie. Art. 32.83) Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych  na przewóz rzeczy, może, w drodze rozporządzenia, upoważnić do ich wydawania polskie organizacje o zasięgu ogólnokra jowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów  związanych z wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomiesz czeń w  urządzenia  gwarantujące  bezpieczeństwo  przechowywanych  dokumentów,  ubezpieczenie  od wszelkiego  ryzyka  oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów. Rozdział 4a Świadectwo kierowcy Art. 32a. Do  kierowcy  niebędącego  obywatelem  państwa  członkowskiego  Unii  Europejskiej,  zatrudnionego  przez  przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport dro gowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.84) 82) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 83) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 84)  W tym zakresie stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 marca 2002 r. zmie niające rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu ustanowienia świadectwa kierowcy (Dz. Urz. WE L 076  z 19.03.2002).  Dziennik Ustaw  – 33 –  Poz. 1265

Art. 32b. 1.85) Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wyda nia, zmienia albo cofa świadectwo kierowcy. 2. Świadectwo kierowcy wydaje się na pisemny wniosek przedsiębiorcy posiadającego licencję na międzynarodowy  transport drogowy rzeczy. 3. Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat. 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres; 2) imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.  5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 1) kserokopię licencji; 2) zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a; 3) kserokopię dokumentu tożsamości; 4) kserokopię prawa jazdy; 5) kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy. 6. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach, o których mowa  w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1. 7. Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia licencji. Art. 32c. 1.86)  Organem  uprawnionym  do  przeprowadzania  kontroli  wydanych  świadectw  kierowcy  jest  Główny  Inspektor Transportu Drogowego. 2. (uchylony).87) 3.88) Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 85 i art. 90. Art. 32d. (utracił moc). Art. 32e. 1.89) Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy. 2. (uchylony).90) Rozdział 5 Przewozy na potrzeby własne Art. 3

3. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzające go zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego  podstawowej działalności gospodarczej. 2. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: 1) w ramach powszechnych usług pocztowych; 2)  przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności  wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnic 85) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 86) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 87) Przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 88) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 89) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 90) Przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 34 –  Poz. 1265

twa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy  z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 291, z późn. zm.91)); 3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego. 3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce za mieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wyko nywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych. 4. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 5. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z prze kroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego prze wozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych. 6.92) Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje i dokumenty określone  w art. 8 ust. 2 pkt 1–4 i ust. 3 pkt 7 i 8. 7. Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 8.93) Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właś ciwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz  drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat. 9.93) W przypadku wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie  z wydanym  zaświadczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od  dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia. 9a.94) W przypadku wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z wydanym zaświad czeniem właściwy starosta, w drodze decyzji, stwierdza nieważność zaświadczenia. Wydanie nowego zaświadczenia jest  możliwe po upływie 3 lat od dnia stwierdzenia nieważności poprzedniego zaświadczenia. 10. Minister właściwy do  spraw  transportu określi, w drodze  rozporządzenia, wzór  zaświadczenia,  o  którym mowa  w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2. 11. (uchylony).95) Art. 33a.96) W  razie  zaprzestania wykonywania  działalności  gospodarczej  lub wykonywania  przewozu  drogowego,  podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnio nym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres  jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy. Art. 3

4. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania od powiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią. 2. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2, obowią zany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1. 3. Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 91)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. 2008 r. Nr 67, poz. 411, Nr 70, poz. 416, Nr 180, poz. 1112,  Nr 227, poz. 1505, Nr 228, poz. 1507 i Nr 237, poz. 1654 i 1656, z 2009 r. Nr 69, poz. 595, Nr 79, poz. 667 i Nr 97, poz. 800, z 2011 r.  Nr 106, poz. 622, Nr 149, poz. 887, Nr 232, poz. 1378 i Nr 233, poz. 1382 oraz z 2012 r. poz. 637. 92) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 93) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 94)  Dodany przez art. 1 pkt 25 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9; w brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. c ustawy, o której  mowa w odnośniku 24. 95) Przez art. 1 pkt 25 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 96) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 35 –  Poz. 1265

4. Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne  jest wymagany  formularz  jazdy, o którym mowa w art. 27. 5.97) Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr podmiotów i pojazdów wykonujących międzynarodo wy przewóz drogowy na potrzeby własne. 6. (uchylony).98) 7. (uchylony).98) Art. 34a. 1. Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody osobowe,  motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy. 2. Minister właściwy do  spraw  transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do  spraw  finansów publicznych  określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o któ rych mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od  liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika. Rozdział 6 Zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia Art. 3

5. 1. Przedsiębiorca wykonujący  transport  drogowy może  być  zwolniony  z  obowiązku uzyskania  zezwolenia  w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski  żywiołowej. 2.99) Zwolnienie,  o którym mowa w ust.  1,  następuje, w drodze decyzji  administracyjnej, wydanej  przez Głównego  Inspektora Transportu Drogowego. 3. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia, jeżeli umowy mię dzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią. Art. 3

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty potwierdzające wykony wanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35 ust. 1.  Rozdział 7 Warunki i tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych Art. 3

7. 1. Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą lub praktyką niezbędnymi  do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Osoby legitymujące się co najmniej 5-letnią praktyką przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w za kresie transportu drogowego lub zarządzania przedsiębiorstwem wykonującym taką działalność otrzymują certyfikat kom petencji zawodowych po uzyskaniu pozytywnego wyniku testu z wiedzy potwierdzającego kompetencje zawodowe. 3. Do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego wymagane jest ponadto wykazanie się znajomością za gadnień w zakresie obowiązujących międzynarodowych umów i przepisów transportowych, przepisów celnych oraz warun ków i dokumentów wymaganych do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. 4. Certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym osób jest jednocześnie certyfika tem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób. 5. Certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy jest jednocześnie certyfika tem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy. Art. 3

8. 1. Sprawdzianem znajomości zagadnień, o których mowa w art. 37 ust. 1 i ust. 3, jest egzamin pisemny zdany  przed komisją egzaminacyjną. 97) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 26 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 98) Przez art. 1 pkt 26 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 99) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 36 –  Poz. 1265

2. Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działają komisje egzaminacyjne. 3. Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują informacje o ich wy daniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez ministra właściwego do spraw transportu. Art. 38a.100) 1. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów magister skich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje cały zakres zagadnień, o których  mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1, zwolnione są z egzaminu pisemnego, o którym mowa  w art. 38 ust. 1. 2. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia,  jednolitych  studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje część zagadnień,  o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1, zwolnione są z części egzaminu pisemnego, o któ rym mowa w art. 38 ust. 1, w zakresie dziedzin objętych programem studiów. Art. 3

9. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres zagadnień objętych egzaminem, o którym mowa w art. 38 ust. 1, oraz jego formę; 2) jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3; 3) wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i jej skład; 4) wzory certyfikatów kompetencji zawodowych w: a) krajowym transporcie drogowym osób, b) międzynarodowym transporcie drogowym osób, c) krajowym transporcie drogowym rzeczy, d) międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się odrębnie zakres oraz formę testu z wiedzy dla osób, o których  mowa w art. 37 ust. 2. Rozdział 7a Kierowcy wykonujący przewóz drogowy Art. 39a. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 1)101) ukończyła: a)  18 lat – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa  jazdy kategorii: – C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, – C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, b)  21 lat – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa  jazdy kategorii: – C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, – D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną, –  D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile  kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną, c)  23 lata – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa  jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną; 100) Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 101) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 37 –  Poz. 1265

2)102) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca  1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; 2)10

3) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a; 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;  5)104) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej „kwalifikacją”; 6) ukończyła szkolenie okresowe. 1a.105) Kierowca posiadający prawo jazdy kategorii D albo D+E do ukończenia 23. roku życia może być zatrudniony  wyłącznie  przy  wykonywaniu  regularnych  przewozów  osób  na  liniach  komunikacyjnych  na  trasie  nieprzekraczającej  50 km.  2. (uchylony).106) 3. Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu: 1) do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E; 2) którego konstrukcja ogranicza prędkość do 45 km/h; 3) wykorzystywanego przez siły zbrojne;  4)  obrony cywilnej, jednostek ochrony przeciwpożarowej lub jednostek odpowiedzialnych za utrzymanie bezpieczeństwa  lub porządku publicznego; 5)  poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, jednostki badawczo-rozwojowe  lub szkoły wyższe;  6) odbywającego przejazd bez osób lub ładunku: a) w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji, b) z miejsca zakupu lub odbioru; 7) używanego w sytuacjach zagrożenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych; 8) wykorzystywanego do: a) nauki jazdy osób ubiegających się o prawo jazdy, b) szkolenia osób posiadających prawo jazdy, c) przeprowadzania państwowego egzaminu osób ubiegających się o prawo jazdy; 9) wykorzystywanego do użytku osobistego w przewozie drogowym osób lub rzeczy;

10)   wykorzystywanego do przewozu materiałów  lub urządzeń niezbędnych kierowcy do  jego pracy,  pod warunkiem że  prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem. Art. 39b.107) 1. Do uzyskania kwalifikacji może przystąpić osoba: 1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt, lub 102) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 103. 103) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 104) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 105) Dodany przez art. 126 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 106) Przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 107) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 38 –  Poz. 1265

2)  niebędąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mająca zamiar wykonywać przewozy na rzecz pod miotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 3)108) która nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. 2. Kierowca obowiązany jest uzyskać kwalifikację, odpowiednio do pojazdu samochodowego, którym zamierza wyko nywać przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy: 1) C1, C1+E, C i C+E; 2) D1, D1+E, D i D+E. 3. Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne. Art. 39b

1. 1. Zajęcia, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są w formie: 1)  zajęć szkolnych dla uczniów – w szkole, jeżeli w programie nauczania jest przewidziane uzyskanie kwalifikacji kierow cy wykonującego przewóz drogowy, albo 2) kursu kwalifikacyjnego – w ośrodku szkolenia. 2. Zajęcia teoretyczne i praktyczne, o których mowa w art. 39b ust. 3, obejmują: 1)  kształcenie zawodowe w zakresie  racjonalnego kierowania pojazdem, z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa,  w tym: a) znajomość właściwości technicznych i zasad działania elementów bezpieczeństwa pojazdu, b) umiejętność optymalizacji zużycia paliwa, c) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa w związku z przewożonym towarem, d) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom, e)109) umiejętność bezpiecznego mocowania ładunku; 2)  kształcenie zawodowe w zakresie umiejętności stosowania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowe go; 3)  kształcenie zawodowe w zakresie zagrożeń związanych z wykonywanym zawodem, w tym bezpieczeństwo na drodze  i bezpieczeństwo dla środowiska; 4)  kształcenie  zawodowe w  zakresie  obsługi  i  logistyki, w  tym  kształtowanie wizerunku  firmy  oraz  znajomość  rynku  w przewozie drogowym i jego organizacji. 3. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są: 1)  przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną, po zakończeniu zajęć szkolnych dla uczniów, o których mowa w ust. 1 pkt 1,  w ramach zewnętrznego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe, albo 2)  w ośrodku szkolenia, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez trzyosobową komisję egzaminacyjną,  zwaną dalej „komisją”, powołaną przez wojewodę. 4. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które: 1) posiadają wykształcenie wyższe prawnicze, ekonomiczne lub techniczne z zakresu motoryzacji lub transportu; 2)  nie były prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo  przeciwko wiarygodności dokumentów; 3)1

10)  spełniają szczegółowe wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39i ust. 1 pkt 4. 108) Dodany przez art. 126 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 109) Dodana przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 1

10)  W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 39 –  Poz. 1265

5.111) Co najmniej jedna z osób – członków komisji, dodatkowo:  1)  jest obowiązana posiadać uprawnienia instruktora lub egzaminatora w zakresie kategorii prawa jazdy odpowiedniej do  kategorii realizowanego bloku programowego, o którym mowa w art. 39b ust. 2, albo 2)  powinna być przedstawicielem organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących prze wozy drogowe. 6. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są na podstawie pytań pochodzących z ka talogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu. 7. Katalog pytań testowych obejmuje zagadnienia, o których mowa w ust. 2. 8. Za przeprowadzenie testu członkom komisji, przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi ośrodek szkolenia. 9. Ośrodek szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, umożliwia przeprowadzanie przez komisję testu kwalifikacyjnego,  zapewniając odpowiednie warunki lokalowe. Art. 39b2.112) Kierowca,  który  uzyskał  kwalifikację w  zakresie  określonego  bloku  programowego,  o  którym mowa  w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywać przewozy innymi pojazdami samochodowymi niż te, dla których wymagane jest  prawo jazdy odpowiadające zakresowi uzyskanej kwalifikacji, obowiązany jest odbyć odpowiednią kwalifikację uzupełnia jącą lub kwalifikację uzupełniającą przyśpieszoną. Przepisy art. 39a ust. 1 i art. 39b1 stosuje się odpowiednio. Art. 39c. 1.113) Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji albo dyrektor Okręgowej Komisji Egzamina cyjnej, wydaje osobie, która uzyskała kwalifikację  świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające uzyskanie odpo wiedniej kwalifikacji. 2. Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji oraz dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej, w ter minie 21 dni od dnia przeprowadzenia testu kwalifikacyjnego, przekazują do centralnej ewidencji kierowców następujące  dane osób, którym wydano świadectwo kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1:114) 1) imię i nazwisko; 2) datę i miejsce urodzenia; 3)  numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo rodzaj, serię, numer  oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość – w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL; 4)115) rodzaj i zakres kwalifikacji oraz numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej. Art. 39d. 1. Do szkolenia okresowego może przystąpić osoba: 1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt; 2) wykonująca przewóz drogowy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  2.116) Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej poświad czającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz dro gowy. 3. Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w jednej z następujących form: 1) kursu okresowego; 2) cyklu zajęć rozłożonych w okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego. 111) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 112) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 113) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 114) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 115) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 116) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 40 –  Poz. 1265

4. Szkolenie okresowe jest prowadzone w ośrodku szkolenia w zakresie bloków programowych określonych odpowied nio do kategorii prawa jazdy: 1) C1, C1+E, C i C+E; 2) D1, D1+E, D i D+E. 5. Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres uniemożliwiający spełnienie obowiązku,  o którym mowa w ust. 2, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania przewozu obowiązany jest ukończyć szkolenie  okresowe. 6. Kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co  najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programo wego. Art. 39e.117) 1. Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w ramach szkolenia  okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego. 2. Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany: 1)  przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w następnym  dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia,  wraz z listą uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego; 2) prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego oraz szkolenia okresowego; 3)  przekazywać wojewodzie, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia szkolenia okresowego i wy dania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego ukończenie, następujące dane osób, które ukończyły  kurs: a) imię i nazwisko, b) datę i miejsce urodzenia, c)  numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdza jącego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, d) adres zamieszkania, e) zakres ukończonego szkolenia, f) datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia, g)  numer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer zaświadczenia potwierdzającego ukończenie jedne go z modułów szkolenia, o którym mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2. 3. Kierownik ośrodka szkolenia, w terminie 21 dni od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mo wa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydał świadectwo: 1) imię i nazwisko; 2) datę i miejsce urodzenia; 3)  numer ewidencyjny PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość –  w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL; 4) zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego. 4. Wojewoda, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz danych, o których mowa  w ust. 2 pkt 1, 3 i ust. 3, w formie elektronicznej z wykorzystaniem bezpiecznego podpisu elektronicznego.  Art. 39f. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany  jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa  jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6.  117) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 41 –  Poz. 1265

2.118) Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Pra wo o ruchu drogowym. 2.11

9) Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określa art. 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kie rujących pojazdami. 3.1

20)  Dla kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającego prawo jazdy  wydane przez państwo trzecie, wykonującego lub zamierzającego wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsię biorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzeniem spełnienia wymagań, o których mowa  w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, jest świadectwo kierowcy. 4.1

20)  Kierowcy niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającemu prawo jazdy wy dane przez państwo trzecie, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać przewóz drogowy osób na rzecz przedsiębior cy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał kwalifikację wstępną lub ukończył szkolenie  okresowe i ubiega się o wpis do prawa jazdy potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1, właś ciwy ze względu na miejsce zamieszkania starosta, w trybie, o którym mowa w art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca  1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wymienia posiadane przez niego prawo jazdy zagraniczne na polskie krajowe prawo  jazdy, dokonując jednocześnie wpisu potwierdzającego te wymagania. Dodatkowym warunkiem wymiany prawa jazdy jest  złożenie przez przedsiębiorcę oświadczenia o zatrudnieniu lub nawiązaniu współpracy z tym kierowcą, który będzie wyko nywał lub wykonuje na jego rzecz przewozy drogowe. 5. (uchylony).121) 6. (uchylony).121) 7. (uchylony).121) 8. W przypadku osoby nieposiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i niewykonującej  przewozów na  rzecz podmiotu mającego siedzibę na  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagania, o których mowa  w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy  aktualny wpis potwierdzający ukończenie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego w innym państwie członkow skim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym  Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.  9. W przypadku osoby zamieszkałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wykonującej przewozy na rzecz podmio tu mającego siedzibę za granicą wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta  posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie szkolenia okresowe go w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europej skiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Art. 39g. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność regulowaną w ro zumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447,  z późn. zm.122)) i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.  2. Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia spełnia przedsiębiorca,  który: 1)123) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, określoną przepisami usta wy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;  118) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 119. 119) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 1

20)   W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmia nie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 234, poz. 1574), która weszła w życie z dniem 14 stycznia 2009 r. 121) Przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 120. 122)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 239, poz. 1593, z 2011 r. Nr 85, poz. 459,  Nr 106, poz. 622, Nr 112, poz. 654, Nr 120, poz. 690, Nr 131, poz. 764, Nr 132, poz. 766, Nr 153, poz. 902, Nr 163, poz. 981, Nr 171,  poz. 1016, Nr 199, poz. 1175, Nr 204, poz. 1195 i Nr 232, poz. 1378 oraz z 2012 r. poz. 855 i 1166. 123) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 124. Dziennik Ustaw  – 42 –  Poz. 1265

1)12

4) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności; 2)125) zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z programem przez: a)  wykładowców posiadających wiedzę, umiejętności i wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego prze biegu szkolenia – w zakresie zajęć teoretycznych, b)  osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora nauki jazdy, o których mowa  w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – w zakresie zajęć praktycznych, c)  osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki jazdy, o których mowa  w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – podczas zajęć z jazdy w warunkach  specjalnych prowadzonych w oparciu o infrastrukturę, o której mowa w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, o którym mowa  w ust. 11 pkt 2; 3) posiada: a) warunki lokalowe, b) wyposażenie dydaktyczne, c) miejsca przeznaczone do prowadzenia zajęć praktycznych, d) miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych, e) pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia, f) szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami nauczania;  4)  nie  był,  jako osoba  fizyczna  lub  członek organu osoby prawnej,  prawomocnie  skazany  za  przestępstwo popełnione  w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.  3. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia jest wojewoda właściwy ze wzglę du na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem.  4. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia dokonywany jest na wniosek przedsiębiorcy za wierający następujące dane: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania; 2)  numer w ewidencji działalności gospodarczej albo w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile  są wymagane; 3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy; 4) wskazanie miejsca prowadzenia ośrodka szkolenia. 5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza:  1) program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania; 2) kopię dokumentów potwierdzających kwalifikację i wiedzę instruktorów techniki jazdy oraz wykładowców; 3)  kopie  dokumentów  zawierających  informacje  o:  warunkach  lokalowych,  wyposażeniu  dydaktycznym  oraz  miejscu  przeznaczonym  do  prowadzenia  zajęć  praktycznych  i  posiadanych  pojazdach  albo  kopię  umowy,  o  której  mowa  w ust. 11 pkt 1, lub dokumentów zawierających informację o urządzeniu, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, wraz z kopią  certyfikatu; 4)126) dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych przez pojazdy, o których mowa w ust. 2  pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.  – Prawo o ruchu drogowym. 124) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 125) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 126) Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 43 –  Poz. 1265

6. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca składa oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że: 1)  dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia są kompletne i zgodne  z prawdą; 2)  znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia,  określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.”. 7. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno również zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania; 2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia; 3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.  8. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa  w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze. 9. Dokonując wpisu, wojewoda pobiera: 1) opłatę za wpis – stanowiącą dochód budżetu państwa; 2)  opłatę ewidencyjną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – na  pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców. 10. Wojewoda przekazuje:  1)  do centralnej ewidencji kierowców informację o dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowa dzących ośrodek szkolenia – w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu; 2)  opłatę ewidencyjną do Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w przepisach ustawy  z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – na zasadach i w terminach określonych w przepisach tej ustawy. 11.127) Przedsiębiorca może nie spełniać wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. d, jeśli: 1)128) zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym mowa w przepisach  ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, lub 1)12

9) zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym mowa w przepi sach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub 2)  posiada  urządzenie  techniczne  do  symulowania  jazdy w warunkach  specjalnych,  spełniające  wymagania  określone  w przepisach wydanych na podstawie ust. 12, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną  w polskim systemie akredytacji. 12.130) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania techniczno-organizacyjne  oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, uwzględniając potrzebę zapew nienia wykorzystania podczas szkolenia urządzeń spełniających jednolite wymagania. Art. 39h. 1. Nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda. 2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda: 1) przeprowadza kontrolę w zakresie: a) spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o których mowa w art. 39g ust. 2, b) zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi programami szkolenia, c) dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia; 127) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 128) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 129. 129) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 130) Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 44 –  Poz. 1265

2) w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin ich usunięcia; 3)  wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę  z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca:  a)  złożył oświadczenie oraz inne dokumenty stanowiące załączniki do wniosku, o którym mowa w art. 39g ust. 5, nie zgodne ze stanem faktycznym, b)  nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia  w wyznaczonym przez wojewodę terminie, c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia. 3.131) Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szko lenia jest: 1) wielokrotne prowadzenie szkolenia: a)  w sposób niezgodny z wymaganymi szczegółowymi warunkami przeprowadzania zajęć, o których mowa w art. 39i  ust. 1 pkt 2, b) w sposób niezgodny z programem szkolenia, c) pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o których mowa w art. 39i ust. 1 pkt 1; 2) nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1; 3) wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym; 4) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1. 4.  Informację  o wykreśleniu  przedsiębiorcy  z  rejestru  przedsiębiorców  prowadzących  ośrodek  szkolenia wojewoda  przekazuje do centralnej ewidencji kierowców w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez  przedsiębiorcę ośrodka szkolenia. Art. 39i. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1)  szczegółowe  wymagania  w  stosunku  do  przedsiębiorcy  prowadzącego  ośrodek  szkolenia,  o  którym  mowa  w art. 39g, w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych, wyposażenia dydaktycznego oraz pojazdów  używanych w trakcie szkolenia; 2)132) szczegółowe warunki prowadzenia szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej,  kwalifikacji wstępnej  uzupełniającej,  kwalifikacji wstępnej  uzupełniającej  przyśpieszonej,  szkoleń  okresowych  oraz  zajęć odbywanych w ramach szkolenia okresowego, o których mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2; 3) szczegółowe warunki przeprowadzania testów kwalifikacyjnych; 4)  szczegółowe wymagania wobec członków komisji, sposób ich powoływania oraz wysokość ich wynagrodzenia, które  nie może być wyższe niż 400 zł za egzamin; 5) wzór świadectwa kwalifikacji zawodowej; 6)133) sposób postępowania z dokumentacją związaną z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwa lifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpie szonej i szkolenia okresowego; 7) (uchylony);134) 8) wysokość opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.  2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględnia odpowiednio: 1)  przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, a także potrzebę zapewnienia należytych wyma gań organizacyjno-technicznych przeprowadzania kursów i zajęć; 131) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 132) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 133) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 134) Przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 120. Dziennik Ustaw  – 45 –  Poz. 1265

2)135) przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz konieczność obiektywnego sprawdzenia  przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstępnej i kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej w zakresie transportu drogo wego; 3) konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów kwalifikacyjnych; 4)  konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykształcenia i okresu praktyki zawodowej członków komisji w za kresie odpowiadającym wymaganej wiedzy dotyczącej wykonywania przewozu drogowego, a także potrzebę zapewnie nia pokrycia kosztów związanych z przeprowadzaniem testów kwalifikacyjnych przez komisję; 5)  zakres danych niezbędnych do potwierdzenia  spełnienia przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy wymagań  ustawy, w szczególności w zakresie badań lekarskich i psychologicznych, ukończonych szkoleń, posiadanych upraw nień  do  kierowania  pojazdem  samochodowym,  organów  właściwych  i  podmiotów  uprawnionych  do  wydawania  świadectwa kwalifikacji zawodowej;  6)136) zakres danych niezbędnych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszo nej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego,  dotyczących kandydatów na kierowców i kierowców wykonujących przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych do  przeprowadzania kursów i zajęć, organów właściwych w sprawach wpisu do rejestru, a także przepisy Unii Europejskiej  w zakresie dokumentów związanych z uzyskiwaniem kwalifikacji wstępnej oraz szkoleń okresowych; 7)136) potrzebę zapewnienia należytej ochrony dokumentacji związanej z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifika cji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupeł niającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego; 8) (uchylony);137) 9)  wysokość rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkole nia oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją dokumentów.  Art. 39j. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdze nia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. 2. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3–6, w zakresie i na zasadach  określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.138)),  zwanej dalej „Kodeksem pracy”.  3.139) Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwska zań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 3.140) Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciw wskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierują cych pojazdami. 4. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane: 1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat – co 5 lat; 2) po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia – co 30 miesięcy. 135) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 136) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 137) Przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 120. 138)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 113, poz. 717, z 1999 r.  Nr 99, poz. 1152, z 2000 r. Nr 19, poz. 239, Nr 43, poz. 489, Nr 107, poz. 1127 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 28,  poz. 301, Nr 52, poz. 538, Nr 99, poz. 1075, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1354, Nr 128, poz. 1405 i Nr 154, poz. 1805, z 2002 r.  Nr 74, poz. 676, Nr 135, poz. 1146, Nr 196, poz. 1660, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679, z 2003 r. Nr 166, poz. 1608 i Nr 213,  poz. 2081, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 99, poz. 1001, Nr 120, poz. 1252 i Nr 240, poz. 2407, z 2005 r. Nr 10, poz. 71, Nr 68, poz. 610,  Nr 86, poz. 732 i Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 133, poz. 935, Nr 217, poz. 1587 i Nr 221, poz. 1615, z 2007 r.  Nr 64, poz. 426, Nr 89, poz. 589, Nr 176, poz. 1239, Nr 181, poz. 1288 i Nr 225, poz. 1672, z 2008 r. Nr 93, poz. 586, Nr 116, poz. 740,  Nr 223, poz. 1460 i Nr 237, poz. 1654, z 2009 r. Nr 6, poz. 33, Nr 56, poz. 458, Nr 58, poz. 485, Nr 98, poz. 817, Nr 99, poz. 825,  Nr 115, poz. 958, Nr 157, poz. 1241 i Nr 219, poz. 1704, z 2010 r. Nr 105, poz. 655, Nr 135, poz. 912, Nr 182, poz. 1228, Nr 224,  poz. 1459, Nr 249, poz. 1655 i Nr 254, poz. 1700, z 2011 r. Nr 36, poz. 181, Nr 63, poz. 322, Nr 80, poz. 432, Nr 144, poz. 855,  Nr 149, poz. 887 i Nr 232, poz. 1378 oraz z 2012 r. poz. 908 i 1110. 139) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 140. 140) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. Dziennik Ustaw  – 46 –  Poz. 1265

5.141) Pierwsze badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifi kacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat – w terminie  właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodo wej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. 6. Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania badań profilaktycznych,  o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich  kandydatów na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach. Art. 39k. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu  stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.  2.142) Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na  zasadach określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 2.14

3) Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. 3. Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane:  1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat – co 5 lat; 2) po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia – co 30 miesięcy. 4.144) Pierwsze badanie psychologiczne, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa  kwalifikacji  zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji,  a każde następne dla kierowcy w wieku do 60  lat –  w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifika cji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego. Art. 39l. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do: 1) kierowania kierowców na: a) szkolenia okresowe, b) badania lekarskie i psychologiczne; 2) pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych; 3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: a) świadectw kwalifikacji zawodowej, b) orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych; 5) przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa w pkt 3. 2. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może pokryć koszty szkoleń okresowych kierowcy. 3. Spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązku, o którym mowa  w ust. 1 pkt 1 lit. b, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstęp nych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy. Art. 39m. Wymagania, o których mowa w art. 39a–39l,  stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy  lub  innej osoby  osobiście wykonującej przewóz drogowy. 141) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 142) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 143. 143) W brzmieniu ustalonym przez art. 126 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 144) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. Dziennik Ustaw  – 47 –  Poz. 1265

Art. 39n.145) 1. Ustanawia się odznakę „Wzorowy kierowca”. 2. Odznaka, o której mowa w ust. 1, może być nadawana zawodowym kierowcom wyróżniającym się szczególnymi  osiągnięciami w pracy i wieloletnią bezwypadkową jazdą.  3. Odznakę „Wzorowy kierowca” nadaje minister właściwy do spraw transportu. 4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki nadawania odznaki  „Wzorowy kierowca”, tryb przedstawiania wniosków, wzór odznaki, tryb jej wręczania i sposób noszenia, uwzględniając  wymogi, jakie powinny spełniać wnioski o nadanie odznaki oraz kryteria stosowane przy jej nadawaniu. Rozdział 8 Opłaty Art. 40. Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia opłat za: 1) czynności administracyjne określone w ustawie; 2) przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1; 3) wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38  ust. 3. Art. 4

1. 1. Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu: 1)  udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licen cji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających  z licencji; 2)146) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wyda nia wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahad łowego lub przewozu okazjonalnego; 2)14

7) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego, przewozu okazjonalnego lub międzynarodowego przewozu regularnego; 3) wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy; 4) wydania zezwolenia zagranicznego; 5)  wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakre sie przewozów na potrzeby własne; 6)  wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczy pospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącz nie z kierowcą; 7) wydania świadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtórnika świadectwa kierowcy; 8) wydania formularza jazdy; 9)148) wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10, lub jego zmiany oraz wydania wtórnika certyfikatu;

10)  wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2. 2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobierają organy dokonujące tych czynności. 3. Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2 i pkt 3, pobiera jednostka, o której mowa w art. 38 ust. 2 i ust. 3. 145) Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 3.  146) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 147. 147) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 148) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 48 –  Poz. 1265

4.149) Minister właściwy do spraw transportu w celu usprawnienia procedur pobierania opłat może, w drodze rozporzą dzenia, upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania opłat za niektóre czynności administracyjne w międzynarodo wym transporcie drogowym, o których mowa w ust. 1, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające między narodowych przewoźników drogowych. 5. (uchylony).150) Art. 4

2.  (utracił moc).151) Art. 42a. (uchylony).152) Art. 4

3. 1.153) Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobierane opłaty na zasadach wzajemności. 2. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla przedsiębiorców zagranicz nych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość, tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania. Art. 4

4. 1.154) Jednostki, o których mowa w art. 26, art. 32 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat,  w wysokości nie mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%. 1a. (uchylony). 1b. (uchylony).155) 2. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,  określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o któ rych mowa w ust. 1. Art. 4

5. 1.156) Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których mowa w art. 43,  w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski  żywiołowej. 2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właści wego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitar nej. Art. 45a. (uchylony).157) Art. 4

6. 1.158) Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7–9 i art. 43, oraz wpływy z opłat z tytułu:159) 1) w międzynarodowym transporcie drogowym: a)  udzielenia  licencji,  zmiany  licencji, przedłużenia ważności  licencji, wydania wypisu z  licencji, wydania wtórnika  licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynika jących z licencji, b)160) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wy dania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu  wahadłowego lub przewozu okazjonalnego, 149) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 150)  Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 30; uchylony przez art. 1 pkt 28 lit. c ustawy, o której mowa w odnoś niku 9. 151)  Utracił moc z dniem 30 czerwca 2011 r. na podstawie art. 8 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych  oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391). 152) Przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 153) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 154) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 155) Przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 156) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 157) Przez art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 158) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 159) Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 160) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 161. Dziennik Ustaw  – 49 –  Poz. 1265

b)16

1) wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia, wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu okazjonalnego, c) wydania decyzji, o której mowa w art. 20a ust. 2, d) wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy, e) wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 19a ust. 1, f) wydania zaświadczenia, zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakre sie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne, 2)  wydania wielokrotnego zagranicznego zezwolenia wydanego przez Międzynarodowe Forum Transportu (International  Transport Forum),  3)  wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczy pospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącz nie z kierowcą – są przekazywane w całości na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. 1a.162) Wpływy uzyskane z opłat, za wydanie zezwoleń zagranicznych na wykonywanie międzynarodowego transportu  drogowego rzeczy lub osób, są przekazywane, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 2: 1) na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad – 50% wpływów; 2) do budżetu państwa – 50% wpływów. 2.163) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór nad realizacją wpływów z opłat, o których mo wa w art. 41 ust. 1 pkt 7–9 i art. 43. 3.164) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o których mowa w ust. 1,  w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Fundu szu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na potrzeby gromadzenia danych o dro gach publicznych i sporządzania informacji o sieci dróg publicznych, jak również na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogo wego i budowy autostrad. 3a. (uchylony).165) 4. Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1, stanowią odpowiednio dochód właściwej jednostki samo rządu terytorialnego lub budżetu państwa. Art. 4

7. 1. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicz nych, określi, w drodze rozporządzenia: 1)  wysokość opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając na uwadze w szczególności rodzaj  udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane; 2) wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych. 2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wysokość opłat zostanie określona:  1) w przypadku licencji, w zależności od: a) okresu ważności licencji,  b) liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji,  c) zakresu transportu drogowego,  d) rodzaju przewozów, e) rodzaju pojazdów – w międzynarodowym transporcie drogowym osób; 161) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 162) Dodany przez art. 1 pkt 31 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 163) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 164) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 165) Przez art. 1 pkt 31 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 9. Dziennik Ustaw  – 50 –  Poz. 1265

2) w przypadku zezwolenia, w zależności od: a) okresu ważności zezwolenia,  b) rodzaju zezwolenia; 3)  w  przypadku  zaświadczenia  potwierdzającego  zgłoszenie  przez  przedsiębiorcę  prowadzenia  przewozów  drogowych  jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, w zależności od: a) zakresu przewozów, b) rodzajów przewozów; 4) w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w zależności od:  a) zakresu i formy testu z wiedzy z uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia,  b) rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzględnieniem kosztów jego wydania; 5) w przypadku świadectwa kierowcy, w zależności od okresu ważności. 3. Wysokość opłaty z tytułu: 1) udzielenia licencji – nie może być wyższa niż równowartość 1 000 000 euro; 2) udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób – nie może być wyższa niż równowartość 800 euro; 3)  udzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy – nie może być wyższa niż równowartość 800 euro za przewóz jednora zowy; 4) wydania zezwolenia zagranicznego – nie może być wyższa niż równowartość: a) 500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne, b) 15 euro za zezwolenie jednorazowe; 5) wydania świadectwa kierowcy – nie może być wyższa niż równowartość 10 euro; 6) wydania formularza jazdy – nie może być wyższa niż równowartość 30 euro; 7) wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 10 – nie może być wyższa niż równowartość:166) a) 70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadającego certyfikatu, b) 50 euro dla pojazdu samochodowego w przypadku wznowienia certyfikatu, c) 30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadającej certyfikatu, d) 15 euro dla przyczepy lub naczepy w przypadku wznowienia certyfikatu. Rozdział 9 Inspekcja Transportu Drogowego Art. 48.167) Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej „Inspekcją”, powołaną do kontroli przestrzegania  przepisów w zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o których mowa  w art. 3 ust. 1a. Art. 4

9. Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w odrębnych ustawach obowiązków i uprawnień organów pub licznych w zakresie kontroli przestrzegania przepisów. Art. 50.168) Do zadań Inspekcji należy: 1) kontrola: a)169) przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22, b) (uchylona),170) 166) Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 167) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 168) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 169) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 170) Przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 51 –  Poz. 1265

c)  przestrzegania  przepisów  ruchu  drogowego w  zakresie  i  na  zasadach  określonych w  ustawie  z  dnia  20  czerwca  1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, d) (uchylona),170) e) przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt, f) (uchylona),171) g)172) wprowadzonych do obrotu  ciśnieniowych urządzeń  transportowych pod względem zgodności  z wymaganiami  technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania, w zakresie określonym w ustawie z dnia  19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych,  h) rodzaju używanego paliwa, i) dokumentów związanych z wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego, j)173) prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.  o drogach publicznych; 2)  prowadzenie postępowania administracyjnego, w tym wydawanie decyzji administracyjnych na zasadach określonych  w ustawie, a także podejmowanie innych czynności w niej przewidzianych, w sprawach: a) licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego, b) zezwoleń w międzynarodowym transporcie drogowym i zezwoleń na przewóz kabotażowy, c) formularzy jazdy, d) zaświadczeń na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy, e) świadectw kierowcy, f) certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10; 3) podejmowanie czynności dotyczących zezwoleń zagranicznych i zezwoleń ministra właściwego do spraw transportu. Art. 50a.174) Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów pub licznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli, o której mowa w art. 50 pkt 1 lit. h, uwzględniając  sposób przeprowadzenia kontroli i badania rodzaju używanego paliwa. Art. 50b.175) Konserwacja, naprawa i bieżące utrzymanie urządzeń technicznych do ważenia pojazdów jest finansowane  ze środków budżetu państwa ujmowanych w części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu. Art. 51.176) 1. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące organy: 1) Główny Inspektor Transportu Drogowego; 2)  wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, zwanego dalej „wojewódz kim inspektorem”, jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej  administracji zespolonej. 2. Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie z kompetencjami określo nymi w ustawie i przepisach odrębnych. 3. Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność wojewódzkich inspektorów  transportu drogowego oraz nadzoruje wykonanie w roku budżetowym planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej  wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego. 4. Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego. 171)  Przez art. 117 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 i Nr 244,  poz. 1454), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. 172) W brzmieniu ustalonym przez art. 117 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 171. 173) Dodana przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 174) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 175)  Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 164, poz. 1107), która  weszła w życie z dniem 22 września 2010 r. 176) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. Dziennik Ustaw  – 52 –  Poz. 1265

5. Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 pkt 1 w zakresie określonym w art. 68–75 wykonują  inspektorzy Inspekcji, zwani dalej „inspektorami”. 6. W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest: 1) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w sprawach: a) określonych w art. 50 pkt 2 i 3 niniejszej ustawy, b)  związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych  w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, c)  związanych z kontrolą przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym  mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; 2) wojewódzki inspektor – w pozostałych sprawach. 7. Główny Inspektor Transportu Drogowego może w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a i b, upoważnić do  działania w jego imieniu wojewódzkiego inspektora transportu drogowego. 8. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa  w ust. 6 pkt 2, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Art. 5

2. 1.177)  Główny  Inspektor  Transportu Drogowego  kieruje  Inspekcją  przy  pomocy  podległego mu Głównego  Inspektoratu Transportu Drogowego oraz delegatur terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, zwanych  dalej „delegaturami”. 1a.178) Główny Inspektor Transportu Drogowego może sprawę należącą do właściwości delegatury przejąć lub przeka zać do załatwienia innej delegaturze albo sprawę należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej dele gaturze. 1b.178) Delegaturami kierują naczelnicy delegatur. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur  oraz w  sprawach przekazanych do załatwienia przez Głównego  Inspektora Transportu Drogowego naczelnicy delegatur  wydają w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego. 1c.179) Obsługę delegatury zapewnia wojewódzki inspektorat transportu drogowego na obszarze działania, którego znaj duje się siedziba delegatury. 2.180) Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje statut Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego,  w którym określa organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg  działania delegatur oraz wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami. 3. Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką inspekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego. 4. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej,  określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego, uwzględniając  podział na komórki organizacyjne. Art. 5

3. 1. Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do  spraw transportu. 2.181) Główny Inspektor jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w drodze otwarte go  i  konkurencyjnego  naboru,  na wniosek ministra właściwego  do  spraw  transportu.  Prezes Rady Ministrów  odwołuje  Głównego Inspektora. 177)  W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym  oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2010 r. 178) Dodany przez art. 5 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 179)  Dodany przez art. 5 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 177; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy wymienio nej jako druga w odnośniku 44. 180) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 181)  W brzmieniu ustalonym przez art. 172 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505),  która weszła w życie z dniem 24 marca 2009 r. Dziennik Ustaw  – 53 –  Poz. 1265

3.181)  Zastępcę  Głównego  Inspektora  powołuje  minister  właściwy  do  spraw  transportu,  spośród  osób  wyłonionych  w drodze otwartego i konkurencyjnego naboru, na wniosek Głównego Inspektora. Minister właściwy do spraw transportu  odwołuje, na wniosek Głównego Inspektora, jego zastępcę. 3a.182) Stanowisko Głównego Inspektora może zajmować osoba, która:  1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny; 2) jest obywatelem polskim; 3) korzysta z pełni praw publicznych; 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 5) posiada kompetencje kierownicze; 6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym; 7) posiada wykształcenie i wiedzę z zakresu spraw należących do właściwości Inspekcji Transportu Drogowego.  3b.182) Informację o naborze na stanowisko Głównego Inspektora ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu  powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i Biuletynie Informacji Publicz nej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać: 1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie stanowiska; 3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z przepisów prawa; 4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku; 5) wskazanie wymaganych dokumentów; 6) termin i miejsce składania dokumentów;  7) informację o metodach i technikach naboru.  3c.182) Termin, o którym mowa w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10 dni od dnia opublikowania ogłoszenia  w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. 3d.182) Nabór na stanowisko Głównego Inspektora przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego do spraw  transportu, liczący co najmniej 3 osoby, których wiedza i doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandydatów.  W toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowisku,  na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.  3e.182) Ocena wiedzy i kompetencji kierowniczych, o których mowa w ust. 3d, może być dokonana na zlecenie zespołu  przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.  3f.182) Członek zespołu oraz osoba, o której mowa w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w tajemnicy informacji doty czących osób ubiegających się o stanowisko, uzyskanych w trakcie naboru.  3g.182) W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3 kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do  spraw transportu. 3h.182) Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:  1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów; 3)  imiona, nazwiska i adresy nie więcej niż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez  nich wymagań określonych w ogłoszeniu o naborze; 182) Dodany przez art. 172 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 181. Dziennik Ustaw  – 54 –  Poz. 1265

4) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru; 5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata; 6) skład zespołu.  3i.182) Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu  i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o wyniku naboru zawiera: 1) nazwę i adres urzędu; 2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór; 3)  imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego  albo informację o niewyłonieniu kandydata. 3j.182) Umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o naborze oraz  o wyniku tego naboru jest bezpłatne.  3k.182) Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, powołuje Główny Inspektor. 3l.182) Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio ust. 3a–3j. 4.183) Wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora.  5.184)  Zastępcę  wojewódzkiego  inspektora  powołuje  i  odwołuje  wojewoda,  na  wniosek  wojewódzkiego  inspektora,  w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. Art. 5

4. 1. Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli ich działalno ści, a także wydawania im wiążących poleceń w tym zakresie. 2. Główny Inspektor Transportu Drogowego: 1)  opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi przewoźników o zasięgu ogól nokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym, zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu; 2)  określa metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na  podstawie ustawy; 3) organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów; 4) przygotowuje projekty aktów prawnych w zakresie kontroli przewozów drogowych; 5)185) opracowuje, we współpracy z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży Granicznej, Szefem  Służby Celnej oraz Głównym Inspektorem Pracy, jednolitą krajową strategię kontroli przepisów w zakresie czasu jazdy  i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców; 6)185) zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej sześć razy w roku, w skoordynowanych z właściwymi organami kon trolnymi innego państwa członkowskiego lub państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Euro pejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, kontrolach  drogowych kierowców pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grud nia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985,  str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1) oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006; kontrole takie są wykonywa ne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i mogą być przeprowadzane wspólnie z polskimi organami kontrolnymi; 7)185) realizuje, co najmniej raz w roku, wspólny z właściwymi organami odpowiedzialnymi za kontakty wewnątrzwspól notowe w zainteresowanych państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Po rozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, program szkolenia  w zakresie najlepszych praktyk kontrolnych oraz wymiany pracowników; 183)  W brzmieniu ustalonym przez art. 72 ustawy z dnia 23 stycznia 2009  r. o wojewodzie  i administracji  rządowej w województwie  (Dz. U. Nr 31, poz. 206), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2009 r. 184) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 185) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. Dziennik Ustaw  – 55 –  Poz. 1265

8)185) udziela właściwym organom innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europej skiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, niezbędnej  pomocy i wyjaśnień w sytuacji, kiedy brak jest wystarczających danych do stwierdzenia w czasie kontroli drogowej  przeprowadzanej na terytorium tego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskie go Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, że kierowca  pojazdu zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, naruszył przepisy w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obo wiązkowych przerw i czasu odpoczynku; 9)185)  zapewnia uczestnictwo  swojego przedstawiciela w Komitecie wspierającym Komisję Europejską,  ustanowionym  zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestru jących stosowanych w transporcie drogowym;

10) 185) wymienia z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskie go Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przynajmniej  raz na sześć miesięcy  lub w indywidualnych przypadkach na szczególne żądanie,  informacje dostępne na podstawie  art. 19 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących sto sowanych w transporcie drogowym i art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006; 11)186) wykonuje zadania Inspekcji dotyczące kontroli  i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego przez  kierujących pojazdami w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu  drogowym; 11a)187) wykonuje zadania Inspekcji związane z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych  na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 12)186) uzgadnia opracowane przez wojewodów projekty rocznych planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wo jewódzkich inspektoratów transportu drogowego. 2a.188) Zadania Głównego Inspektora Transportu Drogowego finansowane są z budżetu państwa z części, której dyspo nentem jest minister właściwy do spraw transportu. 3. Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, zatwierdzane  przez Głównego Inspektora. 4.189) Główny Inspektor Transportu Drogowego raz na dwa lata przedkłada Radzie Ministrów, za pośrednictwem mini stra właściwego do spraw transportu, jednolitą krajową strategię kontroli, w terminie do dnia 30 listopada. Art. 54a. (uchylony).190) Art. 54b.191) 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem odpowiedzialnym za kontakty wewnątrzwspól notowe w zakresie kontroli przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku  kierowców wykonujących przewozy drogowe. 2.192) Główny Inspektor Transportu Drogowego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej,  Szef Służby Celnej oraz Główny Inspektor Pracy prowadzą rejestry danych statystycznych dotyczących kontroli czasu jaz dy i czasu postoju, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców wykonujących przewozy drogowe, według na stępujących kategorii: 1) w przypadku kontroli drogowych: a) kategoria drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne, b) państwo, w którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany,  c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy; 186) Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 187) Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 188) Dodany przez art. 5 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 189) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 190) Przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 191) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 192) Wszedł w życie z dniem 1 maja 2009 r., zgodnie z art. 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. Dziennik Ustaw  – 56 –  Poz. 1265

2) w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw: a)  kategoria przewozu drogowego: międzynarodowy lub krajowy, przewóz osób lub rzeczy, przewóz na potrzeby włas ne lub transport drogowy, b) wielkość taboru przedsiębiorstwa, c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy. 3.192) Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej oraz Główny Inspektor  Pracy przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego w formie pisemnej i elektronicznej dane statystyczne,  o których mowa w ust. 2, w terminie do dnia 31 lipca roku następującego po roku sprawozdawczym. 4. Główny  Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji Europejskiej  zbiorcze dane  statystyczne uzyskane,  zgodnie z ust. 3, w terminie do dnia 30 września po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem. Art. 5

5. 1. Inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do: 1) wstępu do pojazdu; 2) kontroli dokumentów; 2a) kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa; 3)193) kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografu cyfro wego; 3a)194) kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o dro gach publicznych; 4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego; 5)195) żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, oka zania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmio tem kontroli; 6)195) wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on  działalność  lub  przechowuje  dokumenty  i  inne  nośniki  informacji wymagane  przepisami,  o  których mowa w  art.  4  pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność. 1a.196) Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 5 i 6, w obecności przedsiębiorcy  albo osoby przez niego upoważnionej.  1b.197) Kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego przemieszczają cym się środkiem transportu.  1c.198) Przepisy ust. 1 pkt 5 i 6 i ust. 1a stosuje się odpowiednio do: 1) podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności do: a) spedytora, b) nadawcy, c) odbiorcy, d) załadowcy, 193) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 194) Dodany przez art. 3 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 195) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 196)  W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospo darczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97), która weszła w życie z dniem 7 marca 2009 r. 197) Dodany przez art. 37 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 198) Dodany przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 57 –  Poz. 1265

e) organizatora wycieczki, f) organizatora transportu, g) operatora publicznego transportu zbiorowego; 2)  podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a, w okresie roku od dnia zaprzestania przez te podmioty wykonywania  przewozu drogowego. 2. Inspektor ma również prawo do: 1) stosowania środków przymusu bezpośredniego; 2) używania broni palnej. Art. 56.199) 1. Inspektor ma prawo do nakładania i pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w drodze mandatów kar nych: 1) zgodnie z przepisami ustawy; 2)  za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w zakresie określonym w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ru chu drogowym; 3) w zakresie określonym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4)200) zgodnie z przepisami ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. 2. Inspektor ma prawo prowadzenia czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, kierowania do sądu wnios ków o ukaranie oraz udziału w rozprawach przed sądami powszechnymi w charakterze oskarżyciela publicznego i wnosze nia odwołań od postanowień i orzeczeń tych sądów w sprawach o wykroczenia z zakresu działania Inspekcji Transportu  Drogowego. 3.201) Kary pieniężne oraz grzywny, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4, przekazywane są na wyodrębniony rachunek  bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Art. 5

7. 1. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się wobec osób określonych w art. 68 ust. 1 pkt 1, niepodporządko wujących się poleceniom wydanym przez inspektorów, a także wobec osób uniemożliwiających im wykonanie czynności  kontrolnych. 2. Środki przymusu bezpośredniego mogą być użyte jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia podporządkowania  się poleceniom, o których mowa w ust. 1, lub do skutecznego odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na inspek tora. 3. Dopuszczalne jest stosowanie tylko takich środków przymusu bezpośredniego, jakie odpowiadają potrzebom wyni kającym z istniejącej sytuacji, i pod warunkiem, że w inny dostępny w tej sytuacji sposób nie można skutecznie oraz bez piecznie wykonać czynności kontrolnych. Art. 5

8. 1. Do środków przymusu bezpośredniego zalicza się użycie: 1) siły fizycznej, w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony; 2)  indywidualnych technicznych i chemicznych środków lub urządzeń przeznaczonych do obezwładniania osób oraz unie ruchamiania pojazdów. 2. Siłę fizyczną można stosować w celu odparcia czynnej napaści lub zmuszenia do wykonania polecenia albo zatrzy mania osoby ściganej. 3.  Indywidualne  techniczne  i  chemiczne  środki przymusu bezpośredniego można  stosować w przypadku odpierania  czynnej napaści, pokonywania czynnego oporu lub udaremniania ucieczki osoby kontrolowanej. 199) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 200) Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 201) Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 44. Dziennik Ustaw  – 58 –  Poz. 1265

4. Inspektor może stosować również kolczatkę drogową lub inne urządzenia techniczne umożliwiające unieruchomienie  pojazdu. 5. Zastosowanie urządzenia technicznego, o którym mowa w ust. 4, należy poprzedzić: 1)  sygnałem zatrzymania, podanym przez inspektora w sposób zrozumiały i widoczny dla kierującego zatrzymywanym  pojazdem; 2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość nie mniejszą niż 100 metrów od tego urządzenia. Art. 5

9. 1. Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania się zgodnego  z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o zamiarze ich użycia. 2. Inspektor może odstąpić od wezwania osoby do zachowania się zgodnego z prawem oraz od uprzedzenia o zamiarze  użycia środków przymusu bezpośredniego, jeżeli zwłoka groziłaby niebezpieczeństwem dla życia, zdrowia ludzkiego lub  mienia. 3. Środki przymusu bezpośredniego stosuje się w taki sposób, aby osiągnięcie podporządkowania się wydanym polece niom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość osobie, wobec której zostały one użyte. 4. Od dalszego stosowania środków przymusu bezpośredniego należy odstąpić, gdy osoba, wobec której użyto  tych  środków, podporządkowała się wydanym poleceniom. Art. 60. Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby, inspektor jest obo wiązany udzielić jej pierwszej pomocy, a w razie potrzeby wezwać lekarza. Art. 6

1. 1. O fakcie zastosowania środka przymusu bezpośredniego inspektor niezwłocznie zawiadamia pisemnie bez pośredniego przełożonego. 2. Przełożony jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność, warunki i sposób zastosowania środków przymusu bez pośredniego przez podległych mu inspektorów. Art. 6

2. 1. W przypadku gdy środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 58 ust. 1 okażą się niewystarczające  lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie będzie możliwe, inspektor może użyć broni palnej. 2. Użycie broni palnej przez inspektora w przypadku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić wyłącznie w celu odpar cia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jego życie lub zdrowie. 3. Przez użycie broni palnej rozumie się oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej obezwładnienia, po wyczerpaniu  toku postępowania określonego w art. 63. 4. Inspektor, który podjął decyzję o użyciu broni palnej, powinien postępować ze szczególną rozwagą, traktując broń  jako ostateczny środek działania. 5. Broni palnej należy użyć w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie, przeciwko której jej użyto,  i jej użycie nie może zmierzać do pozbawienia tej osoby życia ani narażać osób postronnych na niebezpieczeństwo utraty  życia lub zdrowia. Art. 6

3. 1. Inspektor przed użyciem broni palnej jest obowiązany: 1)  po okrzyku „Inspekcja drogowa” wezwać osobę, w stosunku do której przewiduje się użycie broni palnej, do zachowa nia zgodnego z prawem, a w szczególności do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzę dzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy albo zaniechania ucieczki; 2)  w razie niepodporządkowania się wezwaniom określonym w pkt 1, zagrozić użyciem broni palnej okrzykiem „Stój, bo  strzelam”; 3) oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli czynności określone w pkt 1 i pkt 2 okażą się bezskuteczne. 2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy z zachowania osoby posiadającej broń lub inne niebezpieczne na rzędzie wynika, że wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego. 3. Użycie broni palnej w sytuacji, o której mowa w ust. 2, musi być poprzedzone okrzykiem „Inspekcja drogowa”. Dziennik Ustaw  – 59 –  Poz. 1265

Art. 6

4. 1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej następuje zranienie lub zachodzi podejrzenie śmierci osoby, inspektor jest  obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do udzielenia pierwszej pomocy i niezwłocznego wezwania lekarza oraz powiadomienia  najbliższej jednostki Policji. 2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku użycia broni palnej doszło do wyrządzenia szkody  w mieniu, inspektor jest obowiązany ponadto do zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miej sce osób trzecich oraz jeżeli jest to możliwe – ustalenia świadków zdarzenia. Art. 6

5. 1. O każdym przypadku użycia broni palnej lub podjęcia czynności, o których mowa w art. 63, inspektor jest  obowiązany niezwłocznie powiadomić bezpośredniego przełożonego oraz sporządzić pisemną notatkę. 2. Do obowiązków wojewódzkiego inspektora należy: 1)  zbadanie, czy użycie broni palnej lub podjęcie czynności określonych w art. 63 było zgodne z obowiązującymi przepi sami; 2)  niezwłoczne zawiadomienie prokuratora – w przypadku stwierdzenia, że użycie broni palnej było niezgodne z obowią zującymi przepisami; 3)  wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w przypadku określonym w pkt 2 oraz w razie stwierdzenia, że podjęcie czyn ności określonych w art. 63 było niezgodne z obowiązującymi przepisami. Art. 6

6. 1. Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń palną.  2. Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w trybie określonym w usta wie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), właściwy miejscowo komendant wojewódzki  Policji. 3. Wojewódzki  inspektor dokonuje  zakupu broni palnej  i  amunicji według zasad określonych w przepisach o broni  i amunicji.  4. Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji o do puszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach określonych w przepisach o broni i amunicji. 5. Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji do podręcznego maga zynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji, gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe. Art. 6

7. 1. Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją Wy wiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą Celną, kontrolą skarbową, Państwową  Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg – w za kresie bezpieczeństwa i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych do konywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem właściwości i kompe tencji tych organów oraz zadań Inspekcji. 2. W celu realizacji zadań określonych w art. 50 Inspekcja współdziała z organami samorządu terytorialnego, jak rów nież z organizacjami zrzeszającymi przewoźników drogowych. 3.202) W celu realizacji zadań określonych w art. 50, Inspekcja może, w drodze teletransmisji danych, korzystać z bezpo średniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz Główny  Inspektor Transportu Drogowego określi, w drodze porozumienia, szczegółowe warunki  techniczne dostępu do  tych da nych. Art. 6

8. 1.203) Kontroli, o której mowa w art. 50 i art. 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają: 1) kierujący pojazdami w zakresie i na zasadach określonych w: a) niniejszej ustawie, b) art. 129a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, c) ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, 202) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 44. 203) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. Dziennik Ustaw  – 60 –  Poz. 1265

2) przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy, 3) podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2 – zwani dalej „kontrolowanymi”. 2. Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne w rozumieniu przepisów  o ochronie osób i mienia. Art. 6

9. 1. Inspektor wykonuje czynności kontrolne, z zastrzeżeniem ust. 1a, w umundurowaniu oraz posługuje się legi tymacją służbową i znakiem identyfikacyjnym. 1a. Inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli: 1) w przedsiębiorstwie; 2) przewozów regularnych, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przystankami; 3) transportu drogowego taksówką, o ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza postojem. 2.204) Umundurowanie służbowe przysługuje Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastępcom,  inspektorom, a także na zasadach określonych przez Głównego Inspektora, w drodze zarządzenia, pracownikom Głównego  Inspektoratu Transportu Drogowego. 3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje i wzór umundurowania, o któ rym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak  również ustali kryteria przydziału umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundu rowania. 3a.205) Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicz nych, mając na względzie zakres zadań i sposób ich realizacji przez osoby, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze  rozporządzenia: 1) wysokość i warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie; 2) elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika; 3) tryb przyznawania, przypadki odmowy przyznania oraz terminy wypłacania równoważnika; 4) wysokość, warunki przyznawania i terminy wypłaty ryczałtu pieniężnego za czyszczenie chemiczne umundurowania. 4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji inspektora oraz szczegó łowy sposób postępowania z nią  związanego. Do  legitymacji  służbowej podlegają wpisaniu następujące dane osobowe:  imię, nazwisko, stanowisko. Rozporządzenie ustali sposób wydawania legitymacji oraz przypadki, w których podlega ona  wymianie i zwrotowi, a także sposób jej używania i przechowywania. 5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór odznaki identyfikacyjnej inspektora  i  oznakowania  pojazdu  służbowego  oraz  szczegółowy  sposób  postępowania  z  nimi  związany. Rozporządzenie  to  ustali  w szczególności sposób używania i przechowywania odznaki. 6.206) Pracownicy, o których mowa w art. 76a ust. 1, w czasie wykonywania obowiązków służbowych posługują się le gitymacją służbową oraz odznaką  identyfikacyjną. Do  legitymacji służbowej podlegają wpisaniu następujące dane:  imię  i nazwisko oraz stanowisko lub nazwa komórki organizacyjnej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w której  zatrudniony jest pracownik. 7.206) Główny Inspektor określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji i odznaki, o których mowa w ust. 6, oraz spo sób ich wydawania, przypadki, w których podlegają one wymianie i zwrotowi, a także sposób ich używania i przechowywa nia. 204) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 205) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 206) Dodany przez art. 1 pkt 11 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. Dziennik Ustaw  – 61 –  Poz. 1265

Art. 70. 1.207) Czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważ nienia do przeprowadzenia kontroli.  1a.208) Czynności kontrolnych przemieszczających się środków transportu inspektor dokonuje po okazaniu kierującemu  legitymacji służbowej. 1b.208) Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej: 1) wskazanie podstawy prawnej; 2) oznaczenie organu kontroli; 3) datę i miejsce wystawienia; 4) imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej; 5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą; 6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli; 7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli; 8) podpis osoby udzielającej upoważnienia; 9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.  2. (uchylony).209) 3. Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy. 4.2

10)   Inspektor wykonuje  czynności  kontrolne w  obecności  kontrolowanego  albo  osoby  przez  niego  upoważnionej,  a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, w obecności kierującego. Art. 71.211) Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora. Art. 7

2. Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1)  udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające  związek z przedmiotem kontroli; 2)  udostępnić  pojazd,  a  w  uzasadnionych  przypadkach  wynikających  z  przeprowadzonej  kontroli  pojazdu  na  drodze,  obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospo darczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa; 3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego; 4)  umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się  do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5)212) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego pręd kość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z ta chografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. Art. 7

3. 1. W toku kontroli inspektor może: 1) legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli; 2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli; 207) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 208) Dodany przez art. 37 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 209) Przez art. 37 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 2

10)  W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 211) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 212) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 62 –  Poz. 1265

3) dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody; 3a) zatrzymać kartę kierowcy w przypadkach, o których mowa w art. 14 ust. 4 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85  z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370  z 31.12.1985, str. 8 oraz Dz. Urz. WE L 274 z 09.10.1998, str. 1), lub kartę przedsiębiorstwa; 4) przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych; 5)  przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich  braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. 1a.213) W przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków prze wozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby  przez nią wyznaczonej. 2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspekto ra stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 74.214) 1. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. 2.  Protokół  podpisują  inspektor  i  kontrolowany. Odmowę  podpisania  protokołu  przez  kontrolowanego  kontrolujący  odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. 3. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy  lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. 4. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.  Art. 7

5. Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania: 1) administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy; 2) karnego lub karno-skarbowego; 3) w sprawach o wykroczenia; 4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy; 5) przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych. Art. 7

6. 1. Inspektorem może być osoba, która: 1) posiada obywatelstwo polskie; 2) ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne; 3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym; 4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B; 5) ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny; 6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. 2.215) Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką w ramach kursu specjali stycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym, z zastrzeżeniem art. 76a ust. 3. 2a.216) Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku  inspektora następuje w ramach służby nadzoru nad ruchem  drogowym, służby kontroli opłat drogowych albo służby kontroli transportu drogowego. 213) Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 214) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 215) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 216) Dodany przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. Dziennik Ustaw  – 63 –  Poz. 1265

2b.216) Główny Inspektor Transportu Drogowego może powoływać inne niż wymienione w ust. 2a rodzaje służb okreś lając ich organizację, zakres działania oraz właściwość terytorialną. 2c.216) Zatrudnienie w jednej ze służb, o których mowa w ust. 2a, nie wyklucza wykonywania przez inspektora Inspekcji  czynności kontrolnych przypisanych do zadań innych służb Inspekcji. 3. Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora w celu podniesie nia poziomu wiedzy fachowej. 4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 1)217)  programy  ramowe  kursów  specjalistycznych  dla  poszczególnych  rodzajów  służb  oraz  kursów  uzupełniających,  z uwzględnieniem wiedzy niezbędnej do wykonywania czynności inspektora w ramach danego rodzaju służby, w tym  minimalne liczby godzin zajęć na poszczególnych kursach, a także kryteria oceny i sposoby przeprowadzania egzami nów kwalifikacyjnych oraz wzór zaświadczenia o złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym; 2)  warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciw wskazań zdrowotnych do wykonywania czynności inspektora. Art. 76a.21

8) 1.219) Uprawnienia  inspektorów  Inspekcji  określone w  ustawie, w  art.  129a  ustawy  z  dnia  20  czerwca  1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przysługują również  pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1. 2.219) W czasie wykonywania zadań, o których mowa w art. 50, do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu  Drogowego, o których mowa w ust. 1,  stosuje  się przepisy art. 55 ust.1–1b  i ust. 2 pkt 1,  art. 56–61, art. 69 ust. 1–3a,  art. 70–74, art. 89 ust. 1 i art. 93 ust. 1 i 92

20) . 3.  Decyzję  o  skierowaniu  pracownika  Głównego  Inspektoratu  Transportu  Drogowego  na  egzamin  kwalifikacyjny,  o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, podejmuje Główny Inspektor Transportu Drogowego. W takim przypadku skierowa nie na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, nie wymaga odbycia przez pracownika kursu specja listycznego oraz praktyki w ramach tego kursu. Art. 7

7. 1.221) Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów, stosuje się  przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505, z późn. zm.222)), z zastrzeżeniem  ust. 2. 2. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art. 4 usta wy, o której mowa w ust. 1. 3. Do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r.  o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm.223)). Art. 7

8. Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny do wynagrodze nia w wysokości do 100% wynagrodzenia. 217) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 218)  Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; w brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 10 ustawy, o której mowa  w odnośniku 177. 219) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 2

20)   Obecnie obowiązuje art. 93 w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transpor cie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., i nie zawie ra on ust. 9. 221) W brzmieniu ustalonym przez art. 172 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 181. 222)  Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241  i Nr 219, poz. 1706 oraz z 2011 r. Nr 82,  poz. 451, Nr 185, poz. 1092 i Nr 201, poz. 1183. 223)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z. 2001 r. Nr 98, poz. 1071, Nr 123, poz. 1353 i Nr 128,  poz. 1403, z 2002 r. Nr 1, poz. 18, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 228, poz. 2256, z 2005 r. Nr 10, poz. 71 i Nr 169,  poz. 1417, z 2006 r. Nr 45, poz. 319, Nr 170, poz. 1218, Nr 218, poz. 1592 i Nr 220, poz. 1600, z 2007 r. Nr 89, poz. 589, z 2008 r.  Nr 157, poz. 976 i Nr 227, poz. 1505, z 2010 r. Nr 165, poz. 1118, Nr 182, poz. 1228 i Nr 229, poz. 1494 oraz z 2011 r. Nr 82, poz. 451  i Nr 201, poz. 1183. Dziennik Ustaw  – 64 –  Poz. 1265

Art. 79.224) 1. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzystają z ochrony przewidzia nej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych. 2. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo: 1)  żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego,  które w zakresie swojego działania obowiązane są nieodpłatnie udzielić żądanej pomocy w granicach obowiązujących  przepisów prawa; 2)  zwracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, a w nagłych wypadkach również  do każdej osoby, o udzielenie niezbędnej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, o któ rych mowa w art. 76a ust. 1. Art. 80. 1. Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli, zwaną dalej  „ewidencją”. 2.225) W ewidencji gromadzi się odpowiednio do rodzaju, przedmiotu i zakresu przeprowadzonej kontroli w szczególności: 1) informacje i dane o kontroli oraz kontrolującym, w tym określające: a) miejsce kontroli, b) kategorię drogi, c) datę i godzinę rozpoczęcia kontroli, d) skontrolowane dokumenty, e) imię, nazwisko, stanowisko i przydział służbowy kontrolującego, f) stwierdzone naruszenia i nałożone kary, g) uwagi i zalecenia pokontrolne, h) numer protokołu kontroli; 2) informacje i dane o kontrolowanych, w tym określające: a) firmę przedsiębiorcy lub nazwę podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu, b) siedzibę przedsiębiorcy lub adres podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu, c) numer NIP, d) numer REGON, e) tabor znajdujący się w prawnej dyspozycji kontrolowanego; f) rodzaj oraz zakres uprawnienia do wykonywania przewozów, g) numer uprawnienia i nazwę organu, który wydał uprawnienie, h) imię i nazwisko oraz datę urodzenia kierowcy lub zarządzającego transportem, i) obywatelstwo oraz adres kierowcy lub zarządzającego transportem, j) numer ewidencyjny PESEL kierowcy lub zarządzającego transportem; 3) informacje i dane o pojeździe i przyczepie, w tym określające: a) dane właściciela i użytkownika pojazdu, b) rodzaj pojazdu, c) markę, typ i numer rejestracyjny pojazdu, d) masę własną, dopuszczalną ładowność i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, e) liczbę miejsc; 224) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 177. 225) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. Dziennik Ustaw  – 65 –  Poz. 1265

4) informacje i dane o ładunku, w tym określające: a) dane załadowcy, b) miejsce pochodzenia i przeznaczenia ładunku, c) rodzaj przewozu. 2a. (uchylony).226) 2b.227) W ewidencji gromadzi się również informacje i dane o wszelkich poważnych naruszeniach przepisów wspólno towych w zakresie transportu drogowego, których dopuścili się przewoźnicy mający siedzibę na terytorium Rzeczypospoli tej Polskiej lub za które odpowiedzialni są przewoźnicy mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które to  naruszenia  doprowadziły  do nałożenia  kary przez którekolwiek państwo  członkowskie  lub doprowadziły  do  czasowego  bądź trwałego cofnięcia licencji wspólnotowej lub jej kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem. Wpisy do ewidencji  dotyczące  tymczasowego  lub  trwałego  cofnięcia  licencji wspólnotowej  pozostają w  ewidencji  przez  okres  co  najmniej  dwóch lat od daty upływu okresu cofnięcia w przypadku cofnięcia tymczasowego, lub od daty cofnięcia w przypadku cof nięcia trwałego. 2c.227) Do celów określonych w ust. 3c, art. 54 ust. 2 pkt 1, 8 i 10 oraz ust 4 i art. 54b ust. 4 w ewidencji gromadzi się  również informacje i dane o przeprowadzonych kontrolach, w wyniku których nie stwierdzono naruszeń. 3.228) Ewidencję prowadzi w systemie teleinformatycznym Główny Inspektor, który jest administratorem danych i infor macji zgromadzonych w ewidencji. 3a.229) Główny Inspektor prowadzi ewidencję w sposób zapewniający ochronę zgromadzonych w niej danych, w szcze gólności przed ich kradzieżą, zniszczeniem, uszkodzeniem, utratą, nieuprawnionym zwielokrotnianiem, modyfikowaniem,  przetwarzaniem lub usuwaniem, a także w sposób zapewniający każdorazowe automatyczne odnotowywanie dostępu do  ewidencji oraz czynności związanych z wprowadzaniem, modyfikacją i usuwaniem danych. 3b.229) Dostęp do  ewidencji  posiadają wyłącznie  osoby upoważnione, w  tym w  szczególności  pracownicy  Inspekcji  Transportu Drogowego, w stopniu i zakresie wynikającym z wykonywanych przez te osoby obowiązków służbowych zwią zanych z realizacją ustawowych zadań Inspekcji. 3c.229) Zgromadzone w ewidencji dane Główny Inspektor udostępnia na żądanie innych organów administracji publicz nej,  jednostek samorządu  terytorialnego, sądów i prokuratury oraz  instytucji organizacji międzynarodowych, w zakresie  w jakim organy te i instytucje są uprawnione do żądania danych na podstawie odrębnych przepisów. 4.230) Główny Inspektor udostępnia zainteresowanym organom uprawnionym do wydawania licencji, zezwoleń na wy konywanie przewozów regularnych specjalnych, zaświadczeń na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne,  zaświadczeń na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego lub potwierdzeń zgłoszenia przewozu, o których mowa  w przepisach ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, dane i informacje, o których mowa  w ust. 2, dotyczące naruszeń dokonanych na obszarze właściwości tych organów lub naruszeń dokonanych przez przewoź ników, którym organy te wydały dokumenty.  Art. 81.231) Dane i informacje przekazują do ewidencji: 1) wojewódzki inspektor; 2)  Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej, Główny Inspektor Pracy, właściwy miejscowo komendant  wojewódzki Policji, zarządcy dróg. Art. 8

2. Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony z obowiązku infor macyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r.  Nr 101, poz. 926, z późn. zm.232)). 226) Przez art. 73 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 227) Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 228) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 229) Dodany przez art. 1 pkt 14 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 230) Dodany przez art. 73 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 231) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 232)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, z 2004 r. Nr 25, poz. 219  i Nr 33, poz. 285, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 165, poz. 1170 i Nr 176, poz. 1238, z 2010 r. Nr 41, poz. 233, Nr 182,  poz. 1228 i Nr 229, poz. 1497 oraz z 2011 r. Nr 230, poz. 1371. Dziennik Ustaw  – 66 –  Poz. 1265

Rozdział 10  Nadzór i kontrola Art. 8

3. 1. Organ, który udzielił licencji lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedsta wienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki  określone w licencji lub zezwoleniu. 2. Na żądanie ministra właściwego do spraw transportu lub organu właściwego w sprawach licencji lub zezwoleń prze woźnik drogowy obowiązany jest przekazywać informacje związane z działalnością transportową dotyczące stosowanych  cen i taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy przewiezionych rzeczy. 3.233) Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2, art. 18 ust. 1 i 2 oraz art. 33 ust. 8, są obowiązane przedstawiać ministrowi  właściwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w roku, w terminach do dnia 15 stycznia oraz do dnia 15 lipca,  informacje  dotyczące  liczby  i  zakresu udzielonych  licencji,  zezwoleń  i  zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby  własne oraz liczby wypisów z tych dokumentów, a także liczby licencji w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. 4.  Przepis  ust.  3  stosuje  się  odpowiednio  do  jednostki  uprawnionej  do  egzaminowania  w  zakresie  wymaganym  do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.  5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych i informacji, o których mowa  w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania, mając na względzie konieczność monitorowania rynku przewozów  drogowych. Art. 8

4. 1. Organy udzielające licencji, zezwolenia lub zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne  są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy w zakresie spełniania wymogów będących podstawą do wydania tych dokumen tów. 2. Kontrolę, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5 lat. 3. (uchylony).234) Art. 8

5. 1.235) Kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważ nienia do przeprowadzenia kontroli.  2. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do: 1)  żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych noś ników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli; 2)  wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzi nach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przed siębiorcę. 3. Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej. 4.236) Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej: 1) wskazanie podstawy prawnej; 2) oznaczenie organu kontroli; 3) datę i miejsce wystawienia; 4) imię i nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej; 5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą; 6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli; 233) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 234) Przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 235) W brzmieniu ustalonym przez art. 37 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 236) Dodany przez art. 37 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 196. Dziennik Ustaw  – 67 –  Poz. 1265

7) wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli; 8) podpis osoby udzielającej upoważnienia; 9) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.  Art. 8

6. 1. Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne  organowi administracji publicznej lub innemu organowi państwowemu.  2. Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwoleń w krajowym transporcie drogowym, a także zaświadczeń przy przewo zach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego. 3. Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o którym mowa w ust. 2, określi, w drodze rozporządze nia, szczegółowe warunki i sposób prowadzenia czynności związanych z nadzorem oraz stosowanych dokumentów, a także  ich wzory. Art. 8

7. 1.237) Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4,  jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia  rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz za świadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto:238) 1) wykonując transport drogowy – wypis z licencji; 2) wykonując przewóz drogowy osób: a)239) przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych – odpowiednie zezwolenie lub wypis z ze zwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy, a)240) przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego i międzynarodowego przewozu regularnego – odpo wiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z aktualnym rozkładem jazdy i formularz jazdy, jeżeli są one wymagane, b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych – odpowiednie zezwolenie lub  formularz jazdy, c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne – formularz jazdy, d)  oryginał  albo  poświadczoną  za  zgodność  z  oryginałem  przez  przedsiębiorcę  kserokopię  decyzji,  o  której mowa  w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana, e)241)  przy wykonywaniu międzynarodowego  przewozu  drogowego,  polegającego  na  okazjonalnym przewozie  osób  autobusami zarejestrowanymi na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju,  przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospo darczej,  z którego  świadczy  te usługi,  a w przypadku braku  takiej  siedziby działalności gospodarczej  lub  stałego  miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce poby tu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju – potwierdzenie lub kopię  potwierdzenia zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego albo wydruk potwierdzenia identyfikacji jako podatni ka VAT – przewozy okazjonalne,  f)242) dokumenty wymagane w publicznym transporcie zbiorowym, g)243) przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 w ust. 4b w pkt 2, kopię umowy na rea lizowany przewóz; 237) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 238)  Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców  oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 168, poz. 1005), która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2011 r. 239) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 240. 240) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 241)  Dodana przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie  drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r.; w brzmieniu ustalonym przez art. 3 ustawy  z dnia 9 czerwca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług, ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników  i płatników oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 134, poz. 780), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. 242) Dodana przez art. 73 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 243) Dodana przez art. 1 pkt 5 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 44. Dziennik Ustaw  – 68 –  Poz. 1265

3) wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także: a) odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym, b) (uchylona),244) c)  świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żyw nościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Gene wie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254), d)  zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczają cych wielkości określone w odrębnych przepisach, e) dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt, f) dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, g)  certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopusz czenia do ruchu, jeżeli jest wymagany, h)245) dokumenty związane z transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych; 4) w międzynarodowym transporcie drogowym – świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane; 5)246) urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, jeżeli jest wyma gane. 1a. (uchylony). 1b. Podczas przejazdu wykonywanego w  ramach  transportu drogowego przez zagranicznego przewoźnika kierowca  pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli  dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 43 ust. 1, jeżeli jest wymagana. 2. Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie  i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewo zie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. 3. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzial ni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. 4. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy  sobie i okazać na żądanie licencję. 5.247) Podmiot wykonujący przewozy drogowe lub przewóz, o którym mowa w art. 3 ust. 2, przechowuje przez okres  jednego roku, licząc od dnia otrzymania, przekazane mu przez organy kontrolne dokumenty i protokoły z wyników kontro li przeprowadzonych na jego terenie lub podczas kontroli drogowej w zakresie czasu jazdy i czasu postoju, obowiązkowych  przerw i czasu odpoczynku kierowców, wykonujących przewóz na jego rzecz. Art. 88.248) Przepisy art. 87 nie naruszają, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, praw i obo wiązków kierowców i podmiotów wykonujących przewóz drogowy. Art. 89.249) 1. Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, z zastrzeżeniem  ust. 2, uprawnieni są:  1) funkcjonariusze Policji; 2) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego; 3) funkcjonariusze celni; 4) funkcjonariusze Straży Granicznej; 244) Przez art. 117 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 171. 245) Dodana przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 246) Dodany przez art. 3 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 151; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2011 r. 247) Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 248) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 249) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. Dziennik Ustaw  – 69 –  Poz. 1265

5)  upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych – z wyłączeniem dokumentów, o których mowa w art. 87 ust. 1  pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4; 6)  inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy – w odniesieniu do zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość  jazdy oraz czas jazdy i postoju; 7)250) upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 – w odniesieniu do przewozów regu larnych i regularnych specjalnych; 7)25

1) upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 – w odniesieniu do przewozów regularnych specjalnych i międzynarodowych przewozów regularnych; 8)252) strażnicy straży gminnych – w odniesieniu do publicznego transportu zbiorowego w zakresie określonym ustawą  z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.  2.253) Upoważnieni pracownicy, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 7, nie są uprawnieni do kontroli zapisów urządzenia  rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz za świadczenia, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. 3. Kontrole drogowe wykonuje się w odpowiednim miejscu i czasie tak, aby utrudnić kierowcom prowadzącym pojazdy  omijanie punktów kontroli, oraz bez dyskryminacji ze względu na: 1) kraj rejestracji pojazdu; 2) kraj zamieszkania kierowcy; 3) kraj siedziby przedsiębiorstwa; 4) początkowy i docelowy punkt podróży; 5) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy. 4. Uprawnione osoby do kontroli zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas po stoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku zaopatrzeni są w: 1)  wykaz  podstawowych  elementów podlegających  kontroli  na  drodze  i  na  terenie  podmiotu wykonującego  przewozy  drogowe; 2) standardowe wyposażenie. 5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem  właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 1) (uchylony),254) 2) wzory dokumentów stosowane przez osoby uprawnione do tej kontroli,  3)  sposób przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obo wiązkowych  przerw  oraz  czasu  odpoczynku  kierowcy,  podczas  kontroli  drogowych  i  kontroli w  przedsiębiorstwie,  a także wymagane standardowe wyposażenie osób dokonujących tej kontroli i wykaz podstawowych elementów, które  jej podlegają, 4)  rodzaj danych statystycznych gromadzonych w wyniku kontroli i rejestrowanych przez organy kontrolne, a także tryb,  sposób i wzory dokumentów do ich przekazywania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego,  5)  system oceny  ryzyka  podmiotów wykonujących  przewóz  drogowy w  zakresie występowania  naruszeń  dotyczących  czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i czasu odpoczynku kierowców – uwzględniając przepisy Unii Europejskiej, opracowania i wytyczne Komisji Europejskiej, względną liczbę i wagę popeł nianych naruszeń przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń reje strujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz potrzebę zapewnienia efek tywności i skuteczności kontroli przewozów drogowych. 250) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 251. 251) W brzmieniu ustalonym przez art. 73 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 252) Dodany przez art. 73 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 253) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 238. 254) Przez art. 37 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 196. Dziennik Ustaw  – 70 –  Poz. 1265

Art. 89a.255) 1. Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w zakresie przewozu drogowego na warun kach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Pracy. 2. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i w trybie określonych w ustawie. 3. Funkcjonariusze Policji, organów celnych i Straży Granicznej oraz upoważnieni pracownicy zarządców dróg doko nują kontroli na warunkach i w sposób określonych w przepisach o kontroli ruchu drogowego. 4. Upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regularne specjalne dokonują  kontroli dokumentów na warunkach i w trybie określonych w ustawie. Art. 89a1.256) 1. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie międzynarodowego przewozu  drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, organ uprawniony do kontroli: 1)  zatrzymuje i unieważnia zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy – w sytuacji,  o której mowa w art. 28a ust. 2; 2) kieruje lub usuwa pojazd samochodowy, na koszt podmiotu wykonującego przewóz, na najbliższy parking strzeżony. 2. W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu samochodowego stosuje się odpowiednio przepisy prawa  o ruchu drogowym. 3. Zwrot pojazdu samochodowego z parkingu następuje po przedstawieniu organowi, o którym mowa w ust. 1, prawid łowo wypełnionego wymaganego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, z zastrze żeniem art. 95. Art. 89b.255) 1. Rozpoczęcie kontroli przez uprawnionych, o których mowa w art. 89a ust. 3 i 4, następuje po okazaniu  legitymacji służbowej, oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, z wyłączeniem funkcjonariuszy Policji. 2. Kontrolujący ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy. 3. Kontrolujący wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. Art. 89c.255) Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca  2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Art. 90. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający licencji lub zezwolenia: 1) wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie; 2) cofa licencję lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15 i art. 24 ust. 4–6. Art. 90a. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące przeprowa dzonych kontroli: 1)  stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w terminie do 31 marca, po upływie okresu objętego sprawozdaniem, zgod nie z formularzem, o którym mowa w ust. 3; 2)  w zakresie, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006, zgodnie z formularzem, o którym mowa w art. 17  tego rozporządzenia, co dwa lata, w terminie do dnia 30 września roku następującego po zakończeniu dwuletniego okre su sprawozdawczego; 3)257) przewozu drogowego  towarów niebezpiecznych, corocznie, w  terminie do dnia 31 marca każdego  roku, zgodnie  z formularzem, o którym mowa w ust. 3. 255) Dodany przez art. 37 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 256) Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 30. 257) Dodany przez art. 28 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 48. Dziennik Ustaw  – 71 –  Poz. 1265

2.258) Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Służby Celnej, oraz wojewódzki inspek tor transportu drogowego, a w zakresie, o którym mowa w pkt 2, również Główny Inspektor Pracy, przekazują Głównemu  Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli: 1)  stanu technicznego pojazdów – co dwa lata, w terminie do dnia 31 stycznia po upływie dwuletniego okresu objętego  sprawozdaniem; 2)  przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy i czasu postoju pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpo czynku kierowcy – co dwa lata, w terminie do dnia 31 lipca po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem – na odpowiednich formularzach. 2a.259)  Wojewódzki  Inspektor  Transportu  Drogowego  przekazuje  Głównemu  Inspektorowi  Transportu  Drogowego  informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, w tym informacje uzyskane od innych organów kontrolnych na podstawie prze pisów ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.  3.260) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania  danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, uwzględniając zakres danych niezbędnych do przekazania Komisji Europejskiej  na podstawie przepisów prawa wspólnotowego. 4.261) Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania  danych, o których mowa w ust. 2, uwzględniając zakres niezbędnych danych. Art. 90b.262) W przypadku nieokazania podczas kontroli drogowej dokumentu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 2  lit. e, osoby uprawnione do kontroli, o której mowa w art. 89 ust. 1, są obowiązane niezwłocznie powiadomić Naczelnika  Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, wskazując podmiot wykonujący przewóz, termin przewozu, liczbę  przewożonych osób oraz informacje dotyczące trasy przewozu. Art. 9

1. 1. Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania certyfikatów kompe tencji zawodowych oraz gospodarkę finansową jednostki certyfikującej. 2. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy do spraw transportu: 1) wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub 2) pozbawia ją uprawnień, o których mowa w art. 38 ust. 3. Rozdział 11 Kary pieniężne Art. 92.263) 1. Kierujący wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowe go, podlega karze grzywny w wysokości do 2000 złotych. 2. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik  nr 1 do ustawy. 3.  Osoba  zarządzająca  przedsiębiorstwem  lub  osoba  zarządzająca  transportem w  przedsiębiorstwie,  o  której  mowa  w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego  wspólne  zasady  dotyczące  warunków  wykonywania  zawodu  przewoźnika  drogowego  i  uchylającego  dyrektywę  Rady 96/26/WE, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obo wiązki lub warunki przewozu drogowego albo dopuściła, chociażby nieumyślnie, do powstania takich naruszeń, podlega  karze grzywny w wysokości do 2000 złotych. 4. Wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 3, oraz wysokości grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik  nr 2 do ustawy. 258) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 259)  Dodany przez art. 28 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 48; w brzmieniu ustalonym przez art. 117 pkt 3 ustawy, o której  mowa w odnośniku 171. 260) W brzmieniu ustalonym przez art. 28 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 48. 261) Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 262) Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 241.  263) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 72 –  Poz. 1265

5. Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1 i 3, następuje w trybie określonym w Kodeksie po stępowania w sprawach o wykroczenia. 6. Przepisy ust. 1  i 3 stosuje się  również w przypadku ujawnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu  drogowego popełnionego za granicą, chyba że sprawca wykaże, iż za naruszenie została już nałożona kara. Art. 92a.263) 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem  obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych  za każde naruszenie. 2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć  kwoty 10 000 złotych. 3. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz  drogowy nie może przekroczyć: 1)  15 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem  rozpoczęcia kontroli; 2)  20 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed  dniem rozpoczęcia kontroli;  3)  25 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed  dniem rozpoczęcia kontroli; 4)  30 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem  rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych – dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. 4. Za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1–3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący  przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. 5. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykrocze nia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. 6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszcze gólne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. 7. Przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem  drogowym, w szczególności do: 1) spedytora, 2) nadawcy, 3) odbiorcy, 4) załadowcy, 5) organizatora wycieczki, 6) organizatora transportu, 7) operatora publicznego transportu zbiorowego – jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie  naruszenia. 8. Przepisy ust. 1 i ust. 3–6 stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a. Dziennik Ustaw  – 73 –  Poz. 1265

Art. 92b.264) 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych  przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1)  właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umoż liwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a)  rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji  niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady  (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b)  rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych  w transporcie drogowym, c)  Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR),  sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2)  prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania  przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kie rowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.  Art. 92c.264) 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na  podmiot wykonujący przewóz drogowy  lub  inne czynności związane z  tym przewozem, a postępowanie wszczęte w  tej  sprawie umarza się, jeżeli: 1)  okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem  nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie  mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. Art. 93.265) 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze  względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiąz ków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4–6. 2. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie  wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wyko nalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. 3. Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej  w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. 4. Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie,  za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje  dokumenty z przeprowadzonej kontroli właściwemu ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi trans portu drogowego. 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, postępowanie administracyjne prowadzi i decyzję administracyjną o nałoże niu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu drogowego. 6. Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się w przypadku ujawnienia przez funkcjonariusza Policji naruszenia, za które niniej sza ustawa przewiduje karę pieniężną, popełnionego przez zagranicznego przewoźnika drogowego. 264) Dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 265) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 74 –  Poz. 1265

7. Do kar pieniężnych przewidzianych niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –  Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 i 1101). Art. 94.265) 1. Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa. 2. Karę pieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałoże niu stała się wykonalna. Koszty związane z jej przekazaniem pokrywa zobowiązany podmiot. 3. W przypadku, gdy podczas kontroli stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowe go przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub  porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności nie wynika  wprost  z  przepisów międzynarodowych  oraz  przepisów  tego  państwa,  osoba  przeprowadzająca  kontrolę  pobiera  kaucję  w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. 4. Kaucję pobiera się w formie: 1) gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania, lub 2)  przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie o nało żenie kary, przy czym koszty przelewu ponosi zobowiązany podmiot. 5. W przypadku poboru kaucji przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, możliwe jest jej przekazanie w for mie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej. Koszty związane z autoryzacją transakcji i przekazem środków na rachu nek bankowy, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, ponosi bezzwrotnie zobowiązany podmiot. 6. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 4 pkt 2. 7. Kaucję przekazuje się: 1)  na rachunek bankowy, o którym mowa w ust. 2 – w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stała się  wykonalna; 2)  na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił – w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji o uchyleniu lub stwier dzeniu nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej albo doręczenia orzeczenia sądu administracyjnego o uchyleniu  lub stwierdzeniu nieważności takiej decyzji. 8. W przypadku, gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosu je się odpowiednio przepis ust. 7 pkt 2. 9. Do kary pieniężnej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Art. 95.265) 1. W przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez podmiot  wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem osoba przeprowadzająca kontrolę na drodze  zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt podmiotu wykonują cego przewóz drogowy, na najbliższy parking strzeżony, jeżeli: 1) nie pobrano kaucji – w przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 94 ust. 3, 2) nie usunięto stwierdzonych nieprawidłowości, lub 3) zakaz lub ograniczenie ruchu uniemożliwia dalszą jazdę. 2. W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy art. 130a ustawy z dnia  20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. 3. Zwrot pojazdu z parkingu następuje, odpowiednio po: 1) przekazaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o których mowa w art. 94 ust. 4 i 5, lub 2) usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu. 4. Jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpo wiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji  (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 i 1166) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości. Dziennik Ustaw  – 75 –  Poz. 1265

5. W przypadku, gdy podczas kontroli granicznej stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków przewo zu drogowego przez kierowcę bądź przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym prze wozem, osoba przeprowadzająca kontrolę uprawniona jest do uniemożliwienia kontrolowanemu pojazdowi wjazdu na tery torium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Art. 95a.266) 1. Kto, będąc przedsiębiorcą: 1)  nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w ter minie 14 dni od dnia ich powstania, 2)  nie zwraca licencji lub wypisów z licencji organowi, który udzielił licencji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja  o cofnięciu licencji stała się ostateczna – podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. 2. Kary, o których mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji administracyjnej organ właściwy w sprawach udzielenia  licencji. 3. Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w sto sunku do organu, który karę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy tej decyzji. 4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód organu właściwego w sprawach udzielenia licencji.  Art. 9

6. (uchylony).267) Rozdział 11a (uchylony)268) Rozdział 12 Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe Art. 97. (pominięty). Art. 98. (pominięty). Art. 99. (pominięty). Art. 100. (pominięty). Art. 101. (pominięty). Art. 102. (pominięty). Art. 103. (pominięty). Art. 10

4. 1. Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zacho wują moc. 2. Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie  ustawy, stosuje się jej przepisy. Art. 10

5. Świadectwo potwierdzające  zdanie  egzaminu  z  zakresu wykonywania  krajowego  zarobkowego przewozu  osób wydane na podstawie dotychczasowych przepisów o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób  staje się z mocy prawa certyfikatem kompetencji zawodowych w zakresie krajowego transportu drogowego osób.  Art. 106. (pominięty). 266) Dodany przez art. 73 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 267) Przez art. 37 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 196. 268) Przez art. 73 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 8. Dziennik Ustaw  – 76 –  Poz. 1265

Art. 10

7. Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców zagra nicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym  Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2, art. 19 oraz  art. 28 ust. 1. Art. 108. (pominięty).  Art. 10

9. 1. Tracą moc: 1)  ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz. U. Nr 106,  poz. 677, z 1999 r. Nr 32, poz. 310 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268); 2)  ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141,  poz. 942 i Nr 158, poz. 1045, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 86, poz. 963 i Nr 91, poz. 1043 oraz z 2000 r.  Nr 12, poz. 136). 2. (pominięty). Art. 1

10. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie z dniem 1 listopada  2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68–75 i art. 80–82, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia269). 269) Ustawa została ogłoszona w dniu 30 października 2001 r. Dziennik Ustaw  – 77 –  Poz. 1265

Załącznik do ustawy z dnia 6 września 2001 r.  (uchylony)270) Załączniki do ustawy z dnia 6 września 2001 r. Załącznik nr 1271) Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość grzywny  w złotych 1 2 3

1. Nieokazanie wypisu z licencji, wypisu z zezwolenia lub innego wymaganego w związ ku z przewozem drogowym dokumentu, o którym mowa w art. 87 500

2. Nieokazanie dokumentu potwierdzającego ukończenie wymaganego w związku z wy konywaniem przewozu drogowego szkolenia 800

3. Wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt  z naruszeniem zasad dotyczą cych czasów podróży i postoju do 2 godzin 200, powyżej 2 godzin  500

4. Prowadzenie  pojazdu  z  naruszeniem przepisów  o  czasie  prowadzenia  pojazdu,  obowiązujących  przerwach  i odpoczynku 4.

1. Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o czas do 1 go dziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę 100 4.

2. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej  15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut  150 4.

3. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do  jednej godziny  oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę 100 4.

4. Skrócenie  tygodniowego  czasu odpoczynku o  czas  do  jednej  godziny oraz  za  każdą  następną rozpoczętą godzinę 50 4.

5. Przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 30 minut do  dwóch godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę 50

5. Postój pojazdu przewożącego towary niebezpieczne bez wymaganego nadzoru 800

6. Postój pojazdu przewożącego towary niebezpieczne bez zabezpieczenia hamulcem po stojowym 500

7. Używanie ognia lub nieosłoniętego płomienia w pojazdach przewożących towary nie bezpieczne klasy 1, a także w ich pobliżu oraz podczas załadunku lub rozładunku tych  towarów 2000

8. Naruszenie przepisów dotyczących załadunku lub rozładunku towaru niebezpiecznego  klasy 1 w miejscu publicznym na pojazdy lub z pojazdów, które znajdują się w odleg łości mniejszej niż 50 m 1000

9. Przewóz w jednostce transportowej przewożącej towary niebezpieczne pasażerów in nych niż załoga pojazdu 500

10. Naruszenie przepisów zakazu palenia, w trakcie manipulowania ładunkiem lub wyko nywania czynności  ładunkowych towarów niebezpiecznych, w pobliżu lub wewnątrz  pojazdu lub kontenera 500 1

1. Nieuzasadnione utrzymywanie pracy silnika pojazdu w czasie załadunku lub rozładun ku towaru niebezpiecznego 1000 1

2. Naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób 12.

1. Pobieranie należności za przewóz osoby pojazdem wykonującym regularny przewóz  niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości  1000 12.

2. Niewydanie  pasażerowi  przed  rozpoczęciem  przewozu  wymaganego  potwierdzenia  wniesienia opłaty za przejazd 1000 270) Przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 271) Dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. Dziennik Ustaw  – 78 –  Poz. 1265

1 2 3 1

3. Naruszenie przepisów o używaniu urządzeń rejestrujących, cyfrowych urządzeń rejestrujących, wykresówki  lub karty kierowcy 13.

1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrują ce lub w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostało niedozwolone  urządzenie  dodatkowe wpływające  na  niewłaściwe  funkcjonowanie  urządzenia  reje strującego 2000 13.

2. Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia reje strującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkoś ci pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi 2000 13.

3. Nieprawidłowe  operowanie  przełącznikiem urządzenia  rejestrującego  lub  cyfrowego  urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za  każdy dzień 100 nie więcej niż 1000 13.

4. Wykonywanie przez kierowcę przewozu drogowego z niedziałającym lub niewłaściwie  działającym urządzeniem rejestrującym lub cyfrowym urządzeniem rejestrującym po  upływie dopuszczalnego okresu kierowania pojazdem 1000 13.

5. Wykonywanie  przez  kierowcę  przewozu  drogowego  bez  ważnej  karty  lub  z  kartą  uszkodzoną po upływie dopuszczalnego okresu kierowania pojazdem 500 13.

6. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrują ce lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które zostało odłączone 2000 13.

7. Samowolna ingerencja w pracę urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia re jestrującego zainstalowanego w pojeździe, wskutek której nastąpiła zmiana wskazań  urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi 2000 13.

8. Nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu  – za każdy dzień 100 13.

9. Używanie wykresówki powyżej okresu na  jaki  jest przeznaczona – za każdą wykre sówkę 100 nie więcej niż 1000 13.

10. Zastosowanie typu wykresówki niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego  typu urządzenia rejestrującego 200 13.1

1. Okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożli wiającym odczytanie danych 200 13.1

2. Okazanie podczas kontroli wykresówki lub karty kierowcy, które nie zawierają wpro wadzonych ręcznie bądź automatycznie wszystkich wymaganych danych dotyczących  okresów aktywności kierowcy – za każdy dzień 100 13.1

3. Używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców 2000 13.1

4. Jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców  2000 13.1

5. Okazanie wykresówki, która nie zawiera wymaganego wpisu: 1. imienia lub nazwiska kierowcy 2. numeru rejestracyjnego pojazdu 3. miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki 4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki 5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu 6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia 7. użytkowania pojazdu 50 za brak każdego wpisu 13.1

6. Niezgodność oznaczenia czasowego na wykresówce z urzędowym czasem kraju reje stracji pojazdu – za każdą wykresówkę 100 nie więcej niż 1000 13.1

7. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę,  nieposiadającego wymaganego  wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub  jej nieposiadania – za każdy brakujący wydruk 200 nie więcej niż 1000 1

4. Wykonanie transportu drogowego z naruszeniem art. 18 ust. 4a i ust. 5 500 Dziennik Ustaw  – 79 –  Poz. 1265

Załącznik nr 2271) Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość  grzywny w złotych 1 2 3 1. 1.1. 1.2. 1.3. Niewyposażenie kierowcy w: –  wypis z licencji, wypis z zezwolenia, wypis z zaświadczenia o wykonywaniu przewo zów na potrzeby własne –  świadectwo  kierowcy  –  dotyczy  kierowców  niemających  obywatelstwa  państwa  członkowskiego Unii Europejskiej –  inny  dokument,  o  którym mowa w  art.  87, wymagany w  związku  z  realizowanym  przewozem 2000 1000 500  za  każdy  do kument

2. Nieprawidłowe, niepełne lub niezgodne ze stanem faktycznym wypełnienie dokumentu,  o którym mowa w art. 87, wymaganego w związku z realizowanym przewozem 300  za  każdy  do kument 3. 3.1. 3.2. 3.3. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który: – nie ukończył wymaganego w związku z tym przewozem szkolenia –  nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykony wania pracy na stanowisku kierowcy –  nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych  do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy 1000 1000 1000

4. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego zwierząt osoby obsługującej lub  opiekuna zwierząt nieposiadających kwalifikacji do transportu zwierząt potwierdzonych  przez powiatowego lekarza weterynarii 500

5. Niewyznaczenie osoby odpowiedzialnej za transport zwierząt  500

6. Długotrwały  przewóz  domowych  gatunków  nieparzystokopytnych  innych  niż  zareje strowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz i świń bez sporządzenia dziennika po dróży 1000

7. Długotrwały  przewóz  domowych  gatunków  nieparzystokopytnych  innych  niż  zareje strowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz i świń z nieprawidłowo sporządzonym  dziennikiem podróży  500

8. Nieuzyskanie wymaganego w przewozie drogowym świadectwa zdrowia zwierząt lub  dokumentów określonych w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grud nia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań  oraz  zmieniającego  dyrektywy 64/432/EWG  i  93/119/WE oraz  rozporządzenie  (WE)  nr 1255/97 500

9. Dopuszczenie do przekroczenia czasu przewozu danego gatunku zwierząt 500

10. Dopuszczenie do przewozu zwierząt pojazdem nieprzystosowanym do przewozu dane go gatunku zwierząt 1000 1

1. Dopuszczenie do niepowiadomienia lekarza weterynarii o ujawnionej podczas przewo zu chorobie, zranieniu albo padnięciu transportowanego zwierzęcia 500 1

2. Dopuszczenie  do  niedopełnienia  warunków  specjalnych  określonych  dla  przewozu  zwierząt 500 1

3. Niedopełnienie  lub  niewłaściwe  wykonywanie  obowiązków  związanych  z  obsługą  zwierząt podczas wykonywania ich przewozu  1000 1

4. Dopuszczenie  do  przewozu  drogowego  bez  wymaganego  świadectwa  określonego  w umowie o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnoś ciowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów 2000 1

5. Dopuszczenie do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych  przerwach i odpoczynku 2000 Dziennik Ustaw  – 80 –  Poz. 1265

1 2 3 1

6. Dopuszczenie  do  naruszenia  przepisów  o  stosowaniu  urządzeń  rejestrujących  samo czynnie prędkość jazdy, czas jazdy i odpoczynku oraz aktywności kierowcy 2000 1

7. Dopuszczenie  do  wykonywania  przewozu  drogowego  pojazdem  powodującym  hałas  w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom 200 1

8. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wydzielającym szkod liwe substancje w stopniu przekraczającym dopuszczalny poziom 300 Dziennik Ustaw  – 81 –  Poz. 1265

Załącznik nr 3271) Lp. Wyszczególnienie naruszeń Wysokość kary  pieniężnej  w złotych 1 2 3

1. NARUSZENIE  OGÓLNYCH  ZASAD  I  WARUNKÓW  WYKONYWANIA  TRANSPORTU  DROGOWEGO I PRZEWOZÓW NA POTRZEBY WŁASNE 1.

1. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 8000 1.

2. Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wy łączeniem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licen cję 2000 1.

3. Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia 8000 1.

4. Niezgłoszenie  na  piśmie  organowi,  który  udzielił  licencji,  zmiany  danych,  o  których  mowa w art. 8, w wymaganym terminie 800 1.

5. Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części 10 000 1.

6. Nieprzechowywanie lub przechowywanie niekompletnych dokumentów i innych nośni ków informacji, o których mowa w art. 16a i art. 33a, przez podmioty wymienione w tym  przepisie 10 000 1.

7. Uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od ilości przewiezionych rzeczy 8000

2. NARUSZENIE PRZEPISÓW O WYKONYWANIU PRZEWOZU DROGOWEGO OSÓB 2.

1. Wykonywanie  przewozu  regularnego bez wymaganego  zezwolenia,  bez wymaganego  zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia  zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym 8000 2.2. 2.2.1. 2.2.2. 2.2.3. Wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwole niu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwier dzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących:  – dni – godzin odjazdu i przyjazdu – ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków 2000 500 3000 2.

3. Wykonywanie przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy 2000 2.

4. Wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus 5000 2.5. 2.5.1. 2.5.2. Wykonywanie przewozu autobusem, który:  –  nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywa nego przewozu regularnego –  nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem  określonej kategorii pasażerów 5000 2000 2.

6. Pobieranie  należności  za  przewóz  osoby  pojazdem wykonującym  regularny  przewóz  niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości  2000 2.

7. Niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed  rozpoczęciem kursu z wyłączeniem taksówki 2000 2.

8. Niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których  mowa w art. 22b, w wymaganym terminie 800 Dziennik Ustaw  – 82 –  Poz. 1265

1 2 3 2.

9. Wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem  przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób  łącznie z kierowcą  z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 8000 2.

10. Wykonywanie przewozu okazjonalnego  samochodem niespełniającym kryterium kon strukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa  w art. 18 ust. 4b 8000 2.1

1. Brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego okresy prowadzenia pojazdu 2000

3. NARUSZENIE  PRZEPISÓW  O  WYKONYWANIU  MIĘDZYNARODOWYCH  PRZEWOZÓW  DROGOWYCH I PRZEWOZÓW KABOTAŻOWYCH 3.

1. Wykonywanie  międzynarodowego  przewozu  drogowego  bez  posiadania  w  pojeździe  wymaganego ważnego zezwolenia  10 000 3.

2. Niewypełnienie przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niewłaści wie wypełnienie wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy ze zwolenia 8000 3.

3. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami usta wy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu 8000 3.4. 3.4.1. 3.4.2. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego:  –  bez posiadania w pojeździe certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez pojazd od powiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu wyma ganego odpowiednio do posiadanego zezwolenia –  pojazdem  niespełniającym  warunków  określonych  w  certyfikacie  potwierdzającym  spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków do puszczenia do ruchu  8000 8000 3.

5. Wykonywanie  przewozu  kabotażowego  na  terytorium  Rzeczypospolitej  Polskiej  bez  wymaganego zezwolenia 10 000 3.

6. Wykonywanie przewozu kabotażowego niezgodnie z warunkami określonymi dla tego  przewozu 10 000 3.

7. Zlecenie przewozu drogowego zagranicznemu podmiotowi nieposiadającemu wymaga nego zezwolenia na transport kabotażowy 10 000 3.

8. Zlecenie  przewozu  rzeczy  pojazdem  nienormatywnym  podmiotowi  nieposiadającemu  wymaganego zezwolenia  8000 3.

9. Umieszczanie w  liście przewozowym  i  innych dokumentach danych  i  informacji  nie zgodnych ze stanem faktycznym 8000

4. NARUSZENIE PRZEPISÓW O PRZEWOZIE ODPADÓW 4.

1. Niezgłoszenie wykonywania przewozu drogowego odpadów, w sytuacji gdy na przewóz  nie jest wymagane zezwolenie  3000 4.

2. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymagane go zezwolenia 2000 4.

3. Wykonywanie  przewozu  drogowego  odpadów  niebezpiecznych  bez wymaganego  ze zwolenia 6000 4.

4. Wywóz odpadów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 6000 4.

5. Wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 10 000 4.

6. Wykonywanie  przewozu  drogowego  odpadów  tranzytem  przez  terytorium  Rzeczy pospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia 6000 Dziennik Ustaw  – 83 –  Poz. 1265

1 2 3

5. NARUSZENIE  PRZEPISÓW  O  CZASIE  PROWADZENIA  POJAZDU,  OBOWIĄZKOWYCH  PRZERWACH I ODPOCZYNKU 5.1. 5.1.1. 5.1.2. Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę 100 200 5.2. 5.2.1. 5.2.2. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: – o czas powyżej 15 minut do 30 minut – za każde następne rozpoczęte 30 minut 150 200 5.3. 5.3.1. 5.3.2. Skrócenie dziennego czasu odpoczynku: – o czas powyżej 15 minut do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę 100 200 5.4. 5.4.1. 5.4.2. Skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku: – o czas do jednej godziny – za każdą następną rozpoczętą godzinę 50 100 5.5. 5.5.1. 5.5.2. Przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: – o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin – za każdą następną rozpoczętą godzinę 50 100 5.6. 5.6.1. 5.6.2. Przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygo dni: – o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin – za każdą następną rozpoczętą godzinę  100 150

6. NARUSZENIE PRZEPISÓW O STOSOWANIU URZĄDZEŃ REJESTRUJĄCYCH LUB CYFROWYCH  URZĄDZEŃ REJESTRUJĄCYCH SAMOCZYNNIE PRĘDKOŚĆ JAZDY, CZAS JAZDY i POSTOJU 6.

1. Naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf) 6.1.

1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym  w urządzenie rejestru jące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące 3000 6.1.

2. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące  lub cyfrowe urządzenie  rejestrujące, które nie  rejestruje wszystkich wymaganych ele mentów  2000 6.1.

3. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące  lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje równolegle danych dotyczących  okresów aktywności kierowców prowadzących pojazd  1000 6.1.

4. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące  lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania  kontrolnego lub kalibracji 1000 6.1.

5. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfro we urządzenie rejestrujące przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kie rowcy 1000 6.1.

6. Wykonywanie  przewozu  drogowego  przez  kierowcę,  nieposiadającego  wymaganego  wydruku z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub  jej nieposiadania – za każdy brakujący wydruk 100 6.

2. Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego 6.2.

1. Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego  lub cyfrowego urządzenia reje strującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu,  aktywności kierowcy i przebytej drogi 5000 Dziennik Ustaw  – 84 –  Poz. 1265

1 2 3 6.

3. Naruszenie zasad i warunków używania urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego 6.3.

1. Nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu  – za każdy dzień 200 nie więcej  niż 2000 6.3.

2. Zastosowanie  typu wykresówki niezatwierdzonego  lub nieprzeznaczonego dla danego  typu urządzenia rejestrującego – za każdą wykresówkę 100 nie więcej  niż 2000 6.3.

3. Okazanie podczas kontroli wykresówki brudnej lub uszkodzonej w stopniu uniemożli wiającym odczytanie danych – za każdą wykresówkę 300 6.3.

4. Używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców 3000 6.3.

5. Jednoczesne używanie kilku wykresówek lub kart kierowców  1000 6.3.

6. Brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: 1. imienia lub nazwiska kierowcy 2. numeru rejestracyjnego pojazdu 3. miejsca lub daty początkowej użytkowania wykresówki 4. miejsca lub daty końcowej używania wykresówki 5. stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu 6. stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu 50 za brak  każdej danej 6.3.

7. Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierow cy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojaz du – za każdy dzień 500 6.3.

8. Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszyst kich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę 300 6.3.

9. Udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach ak tywności kierowcy – za każdy dzień 300 6.3.

10. Okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, na której stwierdzono do konanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycz nych  lub  półautomatycznych  zapisów prędkości,  aktywności  lub  przebytej  drogi  –  za  każdą wykresówkę 1000 nie więcej  niż 5000 6.3.1

1. Naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę 500 6.3.1

2. Naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia  rejestrującego – za każdy po jazd 500 6.3.1

3. Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych wczytanych z tachografu  cyfrowego i karty kierowcy, przechowywanych w przedsiębiorstwie – za każdy dzień 300 6.3.1

4. Samowolna ingerencja w dane zapisane w cyfrowym urządzeniu rejestrującym, na kar cie kierowcy lub na karcie przedsiębiorstwa 5000

7. NARUSZENIE PRZEPISÓW O UŻYWANIU INNYCH URZĄDZEŃ POMIAROWO-KONTROLNYCH 7.

1. Samowolna zmiana wskazań urządzeń pomiarowo-kontrolnych zainstalowanych w po jeździe przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką 1000

8. NARUSZENIE INNYCH PRZEPISÓW 8.

1. Wykonywanie przewozu drogowego żywych zwierząt przez przewoźnika nieposiadają cego odpowiedniego zezwolenia 6000

Status prawny: obowiązujący
Data ogłoszenia: 2012-11-19
Data wydania: 2012-09-14
Organ wydający: MARSZAŁEK SEJMU
Dziennik Ustaw: Dz.U. 2012 nr 0 poz. 1265